خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری شامل 56 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اوضاع سیاسی و اجتماعی و اداری :

وسعت کم سابقه قلمرو اسلامی و تنوعی که از لحاظ اقلیم،نژاد،آداب،ورسوم گونه گون در جامعه وسیع مختلط اسلامی وجود داشت اداره چنین توده عظیم انسانی را دشوار می کرد و توفیق بزرگ مسلمین درین نکته بود که تمام این قلمرو پهناور را با یک قانون واحد اداره کردندشریعت اسلامی.در واقع نزد مسلمین دین و قانون یک چیز بود-شریعت.

حتی سیاست و اداره نیز لا محاله از لحاظ نظری تابع شریعت بود.سیستم اداره البته تازه نبود و دست کم امویها و عباسیان قسمتی از آن را از روم وایران اقتباس کردند.اما در طرز اداره حکومت اسلامی آنچه برای دنیاتازگی داشت انطباق آن بود با شریعت و وجود روح اخلاص واخلاق بود در آن.بر خلاف جامعه عربی-جامعه جاهلیت-که مبتنی بر انساب و پیوندهای خویشاوندی بود،جامعه اسلامی بر اساس اخوت دینی قرار داشت.درست است که بعدها،توسعه فتوح تدریجااعراب را در ممالک فتح شده یک تفوق و امتیاز عملی اما بی دوام داد،درست است که در عهد خلافت اموی این تفوق اعراب نسبت به سایر مسلمین-که موالی خوانده می شدند-مورد تایید هیئت حاکمه وقت بود اما در جامعه مسلمین و خارج از طرز فکر و طرز تلقی حکام وخلفاء تفاوتی بین عرب و عجم دیده نمی شد.پیغمبر فضیلت را در تقوی اعلام کرده بود و این کسانی که به نام «موالی »خوانده می شدند غالبادر علم و تقوی نیز،مثل مراتب اداری،می توانستند فضیلت واقعی خودرا در جامعه اسلامی احراز کنند.با وجود آنکه در پایان عهد اموی نهضت شعوبیه-تحت تاثیر بعضی اقوال خوارج و شیعه-تا حدی تعصبات نژادی را در بین مسلمین بیدار می کرد،ترکیب جامعه اسلامی و تسامح و تساهلی که در آن حکمفرما بود اجازه بروز تعصبات را در آن نمی داد.درست است که بعضی نهضتهای ضد خلفا رنگ شعوبی داشت اما پیشوایان همین نهضتها که احیانا تمایلات سیاسی و قومی داشتند،غالبا ناچار بودند صبغه مذهبی به دعاوی خویش بزنند تا بتواننددر بین عامه کسانی را به هواداری خویش جلب کنند.در واقع بسبب همین شعارهای مذهبی بود که بعضی ازین نهضتها به مبادی تشیع منسوب شدند.

در جامعه اسلامی همیشه عامه مسلمین همان اصل اخوت اسلامی را اساس عمل می دانستند و امتیازات عناصر حاکمه و همچنین تعصبات شعوبی ضد آن را نیز به چشم یک تجاوز به قلمرو اخوت اسلامی می دیدند.طبقه،به آن معنی که در روم قدیم و ایران ساسانی بود نزدمسلمین وجود نداشت.حتی رفتار با اهل کتاب و یا بردگان نیز چنان باتساهل و مدارا توام بود که ازین حیث جامعه اسلامی هنوز می تواندسرمشق خوبی برای امریکا و افریقای جنوبی باشد.واقعه صاحب الزنج بیش از آنکه شورش بردگان باشد یک توطئه قرمطی بود چنانکه قیام خرمدینان،سرخ علمان،سپید جامگان و امثال آنها نیز بیش از آنکه نهضت قومی را تحریک کنند، نهضت های مذهبی را تبلیغ می کردند.

در جامعه اسلامی،استثمار طبقاتی آن شکل غیر انسانی را که در جامعه فئودال اروپا داشت نمی شناخت. فرقه های مختلف که تعدادشان بر هفتاد بالغ می شد و در مواقع حساس بعضیهاشان احیانا به جان هم می افتادندغالبا در مواقع عادی یکدیگر را تحمل می کردند. اهل مذاهب اربعه حنفیها، شافعیها، مالکیها، و حنبلیها-اگر در فروع مسائل با یکدیگربعضی اختلافات داشتند غالبا با ذمی ها رفتارشان با تساهل و تسامح نسبی بیسابقه یی همراه بود.حتی از همان دوره اموی بقسمی از وجود این ذمیهاخاصه نصارا-در امور اداری با تسامح و گشاده نظری استفاده می شد که از هیچ حیث برای آنها در قلمرو اسلام جای نگرانی نمی ماند.

در قلمرواسلام وجود اقلیتهای یهودی و مسیحی-به عنوان اهل کتاب قابل تحمل بود اما مسیحیت قرون وسطی،در اندلس و سیسیل صقلیه نمی توانست اقلیت مسلمان را در داخل قلمرو خویش تحمل کند وبعد از سقوط قدرت مسلمین در اندلس و سیسیل،زندگی در قلمرو ومسیحیت برای مسلمین تحمل پذیر نمی توانست باشد.اگر اسلام در هر جادر فرانسه، در سیسیل، در اسپانیا با شکست نظامی روبرو گشت و تدریجاآن سرزمینها را ترک کرد و در داخل قلمرو خویش انزوا جست سببش عدم تسامح مسیحیت بود در تحمل اقلیتهای دینی در قلمرو خویش. ازازین روست که معامله مسلمین با این اقلیتها از هر حیث قابل تحسین بود و درخور اعجاب.این اقلیتها در جامعه اسلامی تا حد امکان درحمایت قانون بودند-در حمایت شریعت.

در اجرای مراسم دینی خویش تا آنجا که معارض حیات اسلام نباشد غالبا آزادی کافی داشتنداگر جزیه یی از آنها دریافت می شد در ازاء معافیتی بود که از جنگ داشتند و در ازاء حمایت و امنیتی که اسلام به آنها عرضه می کرد.بعلاوه،این جزیه سالیانه از یک تا چهار دینار بیش نبود و آن را هم از کسانی اخذ می کردند که توانایی حمل سلاح داشتند.از راهبان،زنان، ونابالغان جزیه نمی گرفتند و پیران، کوران، عاجزان، فقیران، و بردگان ازآن معاف بودند. نسبت به بردگان نیز معامله مسلمین همراه با تسامح بود و مسالمت. وقتی از بردگی در اسلام صحبت می شود نباید ماجرای اسپارتاکوس یا داستان کلبه عمو تام را به خاطر آورد. اگر اسلام اصل برده داری را پذیرفت چنان انسانیتی را نسبت به بردگان توصیه کرد که در جامعه اسلامی برده تا حدی بمثابه عضو خانواده تلقی می شد. پیغمبر،بموجب روایات، آن کس را که بنده خویش را بزند از بدترین مردم خوانده بود. حتی گویند که وقتی نیز توصیه کرده بود که بندگان را بنده( عبد) خویش نخوانید مرد جوان (فتی) خویش بخوانید.

در واقع تجارت برده در همان ایام، هم نزد یهود معمول بود و هم نزدنصارا.اگر کلیسا گهگاه نسبت به آن اظهار کراهت می کرد، اسلام هم از پیغمبر این سخن را نقل می کرد که بدترین مردم آنست که مردم رامی فروشد – شر الناس من باع الناس . بعلاوه،وضع یک برده در نزدمسلمین با وضع او در نزد یهود و نصارا طرف نسبت نبود.نزد یهود مردی که با کنیز درم خریده خویش می آمیخت عملش زنا محسوب می شد وزن او حق داشت آن کنیز را بفروشد و از خانه خویش دور کند چنانکه نزد نصارا هم فرزندی که از یک کنیز برای مرد به دنیا می آمد،برده بودگویی گناه زنای پدر را به گردن خویش داشت.در صورتیکه نزد مسلمین،نه فرزند آن وضع حقارت آمیز را داشت نه مادرش.مرد حق نداشت ام ولد رابفروشد و او بعد از مرگ خداوند خویش آزادی نیز می یافت.در بین خلفا و سلاطین اسلامی بسیار بودند کسانی که مادرشان برده بودام ولد.از بین ممالیک-بندگان درم خرید-بعضی ها در غزنه،هند،و مصر مکرر سلطنتهای مهم بوجود آوردند و اینهمه نشان می دهدکه در قلمرو اسلام برده به هیچ وجه عرضه سرنوشتی از نوع سرنوشت بردگان امریکای عهد لینکلن نمی شد. چنانکه زن نیز،بر خلاف مشهور،درقلمرو اسلامی وضعش اسارت آمیز به نظر نمی آمد.در بین زنان مسلمان کسانی بودند که در امور اجتماعی و حتی کارهای راجع به حکومت نیز از خود لیاقت نشان دادند، بعضی از آنها ملکه یا نایب السلطنه بودند.

نام امثال ترکان خاتون، آبش خاتون، شجره الدر، و امثال آنها در تواریخ محلی مسلمین هست. بعضی از زنان در امور اجتماعی نیز قابلیت و لیاقت نشان می دادند. سکینه دختر حسین بن علی ع مجالس ادبی و سیاسی داشت و اشعار گویندگان مختلف را می شنید و نقد می کرد. نفیسه دختر زید بن الحسن بر ولید بن عبد الملک اموی خروج کرد و در مصر در گذشت بااینهمه، علاقه به خانواده و امر تربیت زن را پایبند خانه می داشت امااین پایبندی اسارت و حقارت نبود. در حقیقت زن مسلمان از جهت امنیت امنیت اقتصادی-مخصوصا از زنان بسیاری از نواحی اروپا وضع بهتری داشت،زیرا می توانست در مال خود تصرف و دخالت کند و شوهر یاطلبکارانش حق نداشتند در دارائی او مداخله کنند.بعلاوه، تسهیلاتی که اسلام در امر ازدواج مقرر می داشت زن را،هم از ورطه فحشاءدور نگه می داشت هم از بی عفتیهایی که لازمه محدودیتهای غیر طبیعی بود.بدینگونه،چند همسری (Polygamy) مسلمین تا حدی یک مبارزه ضد فحشاء بود،و زن مسلمان نیز-مادام که از شوهر عدالت می دید-آن را بهیچوجه یک نوع ظلم و خفت در حق خویش تلقی نمی کرد.

جامعه یی چنین که در آن نه زن مورد تعدی بود نه برده،و حتی اقلیتهای دینی و مذهبی نیز از آسایش برخوردار بودند، برای نظم وعدالت خویش می بایست از یک قانون عالی بهره مند باشد-چنانکه بود.

این قانون عبارت بود از شریعت،و در اسلام نیز-مثل آئین موسی-دین و قانون یک چیز بود.

بدینگونه،در شریعت محمد (ص)،هرجرمی یک گناه محسوب می شد و هر گناه یک جرم.منشا اصلی این شریعت کتاب خدا بود-قرآن که هم منبع عقیده مسلمین نیز بود.ماخذ دیگرسنت بود که آنچه را در قرآن مجمل یا مبهم بود تبیین و توضیح می کرد سنت عبارت بود از گفتار، کردار یا تقریر پیغمبر که نقل و حکایت آن حدیث خوانده می شد یا خبر. با اینهمه، در دوره یی که دیگر دسترس به پیغمبر نبود-مخصوصا