خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 52 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مقدمات ظهور عباسیان :

دعوت اصلی عباسیان با رهبری محمد بن علی آغاز شد. مهم آن بود که مرکز دعوت در کدام نقطه قرارگیرد و مردمان کدام نقطه آمادگی بیشتر برای پذیرش این دعوت را دارند.

در این زمان، شرق اسلامی برای عباسیان مناسب تر از غرب آن بود. آنها قرارگاه دعوت را در کوفه و حوالی آن قرار دادند، اما احساس کردند تنها نقطه ای که می توانند به آن تکیه کنند، ایران به ویژه خراسان است. این محیط به دلایل مختلف آمادگی بیشتری برای دعوت عباسیان داشت.

خراسان مرکز دعوت عباسی در شرق

نخست آن که از دمشق مرکز خلافت اموی بسیار دور بود و از این جهت نمی توانستند نظارت مستقیم بر آن داشته باشند، یا به سرعت سپاهی بدان سوی روانه کنند.

دیگر آن که کوفه، شهری بود شیعه مذهب که سخت به علویان اعتقاد داشت و با داشتن گرایش علوی، نمی توانست از عباسیان دفاع کند. همین طور حجاز، نه از نظر جمعیت و نیروی انسانی و اقتصادی کشش داشت و نه از نظر مذهبی گرایش علوی یا عباسی را بر می تافت. حجاز مذهبی میانه داشت که نه اموی بود و نه شیعی، بلکه بیشتر هوادار مشی خلیفه اول و دوم بود. شام هم از اصل زمینه نداشت، زیرا مرکز حکومت اموی بود و مردمانش هم سخت علاقه مند به این حکومت. در این صورت باید نقطه دوری انتخاب می شد که خراسان بود.

خراسان در روزگار امویان، از مناطق مهاجر پذیری بود که قبایل عربی از هر نقطه بدان سوی آمده بودند. این مهاجران، از دو طایفه ربیعه و مضر بودند و نسبت به هم سخت دشمنی داشتند. اختلاف های قبیله ای خراسان را صحنه نزاع ها و کشمکش های طولانی کرده بود. افزون بر آن، ایرانیان این نقطه هم شدیدا مورد آزار امویان بودند. آنها، به رغم پذیرش اسلام، محکوم به پرداخت جزیه بودند. دلیلش هم آن بود که امویان اسلام آوردن آنها را نمی پذیرفتند. طبیعی بود که تبعیض های اعمال شده از طرف امویان بر ضد ایرانی ها که از آن با نام عجم یاد می شد، مردم را برای حمایت از جنبش های مخالف امویان آماده کرده بود.

نکته دیگری که درباره خراسان صادق است آن که، این خطه، شورش خیز بود. در تمام دوران اموی و عباسی، کار خراسان مواجه با مشکل بود و از جهت نصب یک والی که مورد اعتماد و حمایت همه گروه ها باشد، مساله داشت. گاه زیر سلطه مستقیم عراق بود و گاه خلیفه اموی خود برای آن حاکم تعیین می کرد. هیچ کدام از این شیوه ها به این مشکلات پاسخ مساعد نداد. تنها زمانی که طاهریان در این دیار مستقر شدند و به صورت خانوادگی آن را اداره کردند، و خود هم بستگی طایفه ای نداشتند بلکه ایرانی – عربی بودند، اوضاع اندکی آرام شد.

عباسیان در سال ۱۰۹ هجری شخصی را با نام خداش برای تبلیغ دعوتشان به خراسان اعزام کردند. گفته اند که وی پس از مدتی تلاش، در آن جا تحت تاثیر اندیشه های الحادی برخی از فرقه های منحرف قرار گرفت. امویان در سال ۱۱۸ هجری او را دستگیر کرده به قتل رساندند. ادامه کار دعوت عباسی در سال ۱۲۵ هجری صورت گرفت. در این سال، محمد بن علی درگذشت و فرزندش ابراهیم امام، رهبری دعوت را بر عهده گرفت. مرکز استقرار آنها شهر حمیمه در شام و در سر راه کاروان های حج بود.

در این دوره، هنوز عباسیان دعوت مستقل خویش را ظاهر نمی کردند. شعار آنها الرضا من آل محمد بود. مردم به سوی اهل بیت پیامبر – ص – دعوت می شدند و تصورشان بر این بود که قرار است فردی علوی سر کار آید. زمانی که در سال ۱۲۷ هجری، عبد الله بن معاویه، نواده جعفر بن ابی طالب قیام کرد، برخی از عباسیان، از طرف وی به امارت رسیدند. اندکی بعد، وقتی محمد بن عبد الله معروف به نفس زکیه، از فرزندان امام مجتبی – ع – خاندان بنی هاشم را جمع کرد، همگی و از جمله منصور با او بیعت کردند. بنابراین دعوت مستقل عباسی، تا این زمان چندان آشکار نبوده است.

از اقدامات مهم ابراهیم امام، آن بود که ابو مسلم خراسانی را برای اشاعه دعوت عباسی به خراسان اعزام کرد. قرار بود وی در خراسان با سلیمان بن کثیر همکاری کند. اما به سرعت بر اوضاع مسلط شد و رهبری دعوت را در خراسان به دست گرفت. شعار دعوت عباسی این بود: عمل به کتاب خدا و سنت رسول – ص – ، اطاعت از الرضا من اهل بیت رسول الله(ص)، اطاعت کامل از والیان.

ابو مسلم در خراسان

عنصر اصلی در دعوت عباسی، ابو مسلم خراسانی بود. بیشتر منابع، او را ایرانی دانسته و آن چنان که از این نقل ها بر می آید، نخست بار پدرش مسلمان شد و نام عثمان را برگزید. خود وی نیز هر نامی داشته، در زمانی که کار رهبری دعوت عباسی را آغاز کرده، کنیه ابو مسلم و نام عبد الرحمان بن مسلم را انتخاب کرده است. بنابراین وی از موالی و یا وابسته به هیچ طایفه عربی نبوده است. این مساله برای ایرانیان می توانست جاذبه خاصی داشته باشد. برای قبایل عربی نیز که به جان هم افتاده بودند، پذیرفتن رهبری فردی که وابسته به هیچ کدام از قبایل نباشد و به شمشیر خود متکی باشد، در آن شرایط دشوار قابل قبول تر بود.

از آن جا که کار ابو مسلم در زمان خودش در ابهام بود و بعد از کشته شدنش نیز کسان زیادی مدعی او شدند، به دست آوردن اخبار دقیق درباره اصل و نسب وی تقریبا ناممکن است. زیرا به قدری اخبار موجود، متناقض است که نمی توان به نظر دقیقی ست یافت.

ابو مسلم به عنوان فردی نیرومند به ابراهیم امام معرفی شد و پس از آن که مدتی را نزد وی به سر برد، و استعداد خود را نشان داد، از سوی وی به خراسان فرستاده شد. زمانی که وی به خراسان گسیل شد، ابراهیم به وی توصیه کرد که از اعراب یمانی هواداری کند و از مضری ها سخت بپرهیزد و اگر لازم دید حتی یک عرب را زنده نگذارد!

ابو مسلم در سال ۱۲۹ به خراسان رفت. ابتدا سلیمان بن کثیر که اکنون باید رهبری داعیان خراسان در اختیار وی قرار می گرفت، با وی به مخالفت برخاست، اما اندکی بعد، دیگر داعیان حمایت خود را از ابو مسلم اعلام کردند. مرکز فعالیت داعیان روستاهای اطراف مرو، مانند سفیدنج و فنین بود و نخستین هوادارانی که بنیاد سپاه ابو مسلم را ساختند، از روستاهای مرو، نزد وی در سفیدنج نزد وی آمده بودند.

نخستین اجتماع پیروان دعوت در عید فطر سال ۱۲۹ با اقامه نماز به مامت سلیمان بن کثیر صورت گرفت. این زمان حکومت خراسان از سوی امویان در اختیار نصر بن سیار بود. بلافاصله پس از اعلام شورش، سپاهی از سوی نصر روانه شد که از ابو مسلم شکست خورد. پس از آن کار دعوت بالا گرفت. ابو مسلم وابسته به هیچ قبیله ای نبود و افزون بر آن نام امام خود را نمی آورد و از هواداری مردم از اهل بیت به نفع حرکت خود سود می جست. میان اختلاف قبایل هم، به توصیه ابراهیم امام، اندکی جانب یمانی ها را گرفت که با نصر بن سیار درگیر بودند. در این زمان، خوارج نیز در خراسان و عراق کر و فری داشتند و مانعی سر راه خلافت اموی محسوب می شدند.

حاصل این درگیری ها، به همراه مرگ نصر بن سیار در سال ۱۳۱، به غلبه ابو مسلم بر تمامی دشمنانش در خراسان و آماده کردن محیط برای پذیرش خلیفه جدید عباسی منتهی شد. این خلیفه باید از سوی مرکز دعوت در عراق اعلام می گردید. در این زمان، ابو مسلم کاملا از کار خود برای عباسیان آگاهی داشت. او که در ظاهر نامی از امام به میان نمی آورد، با آمدن عبد الله بن معاویه، نواده جعفر بن ابی طالب که به خراسان پناه آورده بود روبه رو شد. وی مدعی امارت و خلافت بود. ابو مسلم ناجوانمردانه وی را به قتل رساند و نشان داد که تنها و تنها عباسیان را به رسمیت می شناسد. وی پس از به قدرت رسیدن عباسیان، در بخارا مواجه با شورش شریک بن شیخ مهری که بر مذهب تشیع علوی – و نه عباسی – بود، روبه رو شد. وی به خشونت هر چه تمام تر شورش وی را فرو نشاند. شورش ابو مسلم در خراسان، پای ایرانیان را که از سال ها قبل به عنوان موالی در سیاست باز کرده بود، بیش از پیش به سیاست کشاند. افزون بر آن، هوای شورش در ذهن بسیاری از ایرانیانی نیز که دلبستگی به اسلام نداشتند، افتاد. آنها به نام ابو مسلم شورش هایی به راه انداختند که به رغم عدم موفقیت، دشواری های فراوانی برای عباسیان تولید کرد.