خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل گزارش – پژوهش ؛ مذهب تروریسم

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گزارش – پژوهش ؛ مذهب تروریسم :

این روزها در هر زمینه ای، می توان جدیدترین اطلاعات و تحقیقات را به سهولت در دنیای هزارتوی شبکه های اطلاع رسانی به دست آورد. گستره جهانی اینترنت در آغاز هزاره سوم، فاصله زمانی و مکانی بین کاربران و اطلاعات را به حداقل خود رسانده است. ورود این اعجوبه دهکده جهانی به دنیای اطلاعات، هیچ حوزه تحقیقاتی را مصون از تحول و دگرگونی باقی نگذاشته است. مبحث تاریخ و اندیشه سیاسی همچون سایر علوم و بخشهای پژوهشی نیز به آرامی می رود تا با این پدیده کنار بیاید. حاصل این فرآیند ظهور سایتهای متعدد تاریخی و وبلاگهای جالب مورخین در سراسر جهان است. در کشورمان نیز به تدریج مراکز تحقیقاتی و مورخین به سمت استفاده از راه های نوین تبادل اطلاعات پیش می روند. هرچند هنوز سایه سنگین کتابهای تاریخی بر نشر الکترونیکی این آثار احساس می شود اما با رجوعی هرچند گذرا به سایتهای تاریخی، پژوهشها و آثار بسیار جالب، بدیع و منحصر به فردی خواهیم یافت. ما نیز در ماهنامه زمانه به دلیل جست وجوی همیشگی پیرامون منابع اطلاعاتی تاریخ معاصر، اخیرا به پژوهش ارزشمندی دست یافتیم که ضمن کاوش در موضوعی بکر از میزان آگاهی بخش بالایی برخوردار می باشد. در جهت تحقق هدف اصلی ماهنامه زمانه پیرامون اطلاع رسانی در حوزه تاریخ و اندیشه سایسی معاصر و در راستای تجلیل از نویسندگان و محققان گرانقدر کشورمان قصد داریم گزارشی از این پژوهش برجسته و با ارزش را در اختیارتان قرار دهیم. این پژوهش مربوط به عبدالله شهبازی مورخ پرکار است که این روزها مطلبی تحت عنوان «جستارهایی از تاریخ بهایی گری در ایران» را در سایت خود گنجانده و توجه بسیاری از علاقه مندان و محققان تاریخ معاصر را برانگیخته است. باتوجه به ماهیت عملکرد بهاییان پس از ظهور این فرقه در کشورمان، ارتباطات گسترده خارجی آنان، وجود برخی پیچیدگیهای روایی از این جریان، و همچنین کمبود آثار و تالیفات در این خصوص، اثر شهبازی بسیار ارزشمند و قابل تامل به نظر می رسد. در عین حال چندی است شاهد تحرکات مجدد این فرقه در جهت تثبیت موقعیت متزلزل جهانی آنان می باشیم. توضیح بیشتر درمورد این اثر جالب توجه را به گزارش پیش رو موکول کرده و تمام علاقه مندان به تعقیب نکات بدیع و ناگفته در تاریخ بهاییت را دعوت به بازدید از سایت اختصاصی شهبازی^(۱) می نماییم.»

ساختار پژوهش «جستارهایی از تاریخ بهایی گری در ایران» در چهار قسمت کلی ترسیم شده و نویسنده تلاش دارد در هر قسمت به تبیین بخشی از تاریخ بهایی گری بپردازد. قسمت نخست این اثر تحت عنوان: «جغرافیای جمعیتی بهاییان ایران» به ارایه توضیحات بسیار مفیدی درخصوص جمعیت بهاییان در مقاطع مختلف تاریخی، تمرکز جمعیتی آنان در نقاط مختلف کشور و میزان تاثیرپذیری شهرها و روستاها از این مذهب ساختگی می پردازد. از آنجا که اطلاعات دقیق آماری از اجتماعات بهاییان بسیار نادر می باشد، ارایه این بخش باتوجه به استناد نویسنده به منابع و ماخذ معتبر و مشهوری چون دایره المعارف ایرانیکا و دایره المعارف اسلام بسیار بااهمیت تلقی می شود. هرچند شهبازی خود نیز بر این باور است که آمار موجود در باب جمعیت و اقالیم حضور بهاییت در ایران و جهان، مختلف و گاهی متناقض می باشد اما سعی دارد با تکیه بر آمار استقرایی و استناد به منابع متعدد و متنوع خواننده را با کلیت جامعی در این خصوص آشنا سازد. در بخش دیگری از همین قسمت سیر تحول جمعیتی بهاییان به بحث گذارده شده و دوره های شتاب این فرقه از حیث افزایش جمعیت از دو طریق زاد و ولد یا تغییر مذهب بیان گردیده است. بنابر تحقیقات شهبازی هرچند رشد جمعیت بهاییان از دوره مظفرالدین شاه آغاز شد اما این رشد در دوره احمدشاه و رضاخان شکل جدی تری به خود گرفته و در دهه ۱۳۳۰ به اوج خود رسید. یکی از دلایل این جهش جمعیتی را می توان حمایتهای دولتهای این دوره، خصوصا رژیم پهلوی از این فرقه دانست. در این بخش همچنین به واکنش و مخالفتهای گسترده آیت الله العظمی بروجردی به عنوان مرجع بزرگ تقلید در مساله بهایی گری اشاره گردیده است. نگارنده معتقد است حمایت محمدرضا پهلوی از بیانات آیت الله العظمی بروجردی مقطعی بود و پس از قدرت گرفتن شاه خصوصا در دهه های ۴۰ و ۵۰ وی علنا به حمایت از بهاییان پرداخت. نکته بسیار جالبی که از همان ابتدا در این پژوهش مشهود است استفاده از منابع و آثار بهاییان در آن می باشد. شهبازی با تسلط کافی توانسته است در مواقع مقتضی با بهره برداری از منابع بهاییان به ادله و مستندات بسیار ارزشمندی در تایید نظریات و فرضیه های خود دست یابد که در نوع خود بسیار ارزشمند می باشد. در ادامه قسمت نخست به آثار و تبعات پیروزی انقلاب اسلامی بر بهاییان خصوصا از حیث جمعیتی پرداخته شده است. از توضیحات موجود در این خصوص می توان چنین نتیجه گیری کرد که دستگیری و مجازاتهای اعمال شده بر علیه بهاییان در این دوره بیشتر به دلیل عملکرد منفی و خائنانه این گروه می باشد. همکاری نزدیک چهره های معروف بهایی با نظام شاهنشاهی و تخلفات فرهنگی و خصوصا اقتصادی آنها امری نیست که بسادگی بتوان از آن چشم پوشید. امیرعباس هویدا، حبیب ثابت، هژبر یزدانی، هوشنگ انصاری و غلامرضا ازهاری به عنوان چهره های معروف جریان بهاییت ایران تنها نمونه هایی از عملکرد منفی این گروه را نشان می دهند. در همین رابطه در بخشی مستقل از این اثر تحت عنوان «فرقه بهایی و مالکیت ارضی» به سعی و تلاش بهاییان جهت تسلط و کنترل بر اراضی کشور خصوصا در مناطق روستایی پرداخته شده است. طبق توضیحات موجود در این بخش، حضور مالکان بزرگ بهایی در تمامی یک قرن اخیر خصوصا پهلوی دوم در صحنه تحولات اجتماعی و سیاسی ایران چشمگیر بود. و سیاست تقسیم اراضی در دهه ۴۰ در تقویت این روند تاثیر بسیاری داشت. پس از اجرای برنامه تقسیم اراضی با سلب مالکیت از مالکان مسلمان و ایجاد آشفتگی در ساختار مالکیت و مدیریت روستایی راه برای رشد بزرگ مالکان و کلان زمینداران وابسته به دربار پهلوی و به ویژه بهاییان فراهم آمد. به فراخور بحث، نویسنده به نام برخی از منتفعین بهایی از برنامه تقسیم اراضی اشاره می کند. در این بین می توان به هژبر یزدانی، ناصر گلسرخی و پرویز خسروانی که با تسلط بر مراکز حساس اصلاحات ارضی و منابع طبیعی زمینهای بسیاری را تملک کردند اشاره نمود. شهبازی نتیجه اجرای برنامه اصلاحات ارضی محمدرضا شاه را که منجر به تقسیم اراضی گردید تنها ظهور یک فئودالیسم جدید به رهبری بهاییان در ایران می داند. در فرازهای دیگری از مقوله جغرافیای جمعیتی بهاییان، کانونهای اصلی بهایی گری که در بر گیرنده برخی شهرهای کشور در طول سده گذشته می باشد نیز مورد مطالعه قرار گرفته و نمونه وار ابعاد حضور بهاییت در برخی از این مراکز بررسی می گردد. در این بین به فارس، اصفهان، آذربایجان، همدان، قزوین، کاشان تمرکز مطالعاتی بیشتری داده شده و علل ظهور و گسترش مقطعی بهاییت در این مناطق، آمار انسانی و جغرافیایی، چهره های بزرگ و مبلغین عمده بهایی و بزرگ ترین مخالفان آنها در این شهرها مشخص گردیده است. در پایان قسمت نخست و در قالب یک بخش مستقل، دوران نخست وزیری هویدا و نقش وی به عنوان عضو یکی از برجسته ترین خانواده هایی بهایی در گسترش این فرقه نیز مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته و اطلاعات مفیدی در این خصوص ارایه شده است.

قسمت دوم پژوهش دربرگیرنده بحث «کانونهای استعماری و بهایی گری» می باشد. همان طور که عنوان این بخش گویای آن است، نویسنده سعی دارد به بررسی ارتباط جریان بهایی گری و کانونهای استعماری بپردازد. نویسنده برخلاف نظر مورخینی چون احمد کسروی و فریدون آدمیت که بابی گری (به عنوان مقدمه بهاییت) را جنبشی خودجوش و مستقل از قدرتهای استعماری می دانند، معتقد است این فرقه و شخص محمدعلی باب از همان ابتدا با برخی کانونهای معین استعماری و شبکه های زرسالار یهودی در ارتباط بوده است. وی حمایت کانونهای متنفذ و مرموزی را در