خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 85 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل احکام دین و اهداف دین :

در این مقاله نخست ضمن تعریف دین و اینکه تنها از طریق اجتهاد می توان به تعیین مسیر «حوادث واقعه » پرداخت، به فلسفه وجودی اجتهاد و آنچه باید مطمح نظر مجتهدین باشد، پرداخته شده است. در ادامه مقاله به تعریف عدالت اشاره گشته و به این نکته تنبه داده شده است که در استنباط احکام دین باید این اصل بنیادین و دیگر اهداف دین مورد توجه جدی قرار گیرد و تنها به « آیات الاحکام » و «اخبار الاحکام »ی که به این عنوان شناخته شده اند بسنده نشود.
دوست دارم بحث درباره «اجتهاد» را از دیدگاهی متفاوت مطرح کنم. اوراقی که در اختیار اینجانب قرار داده اند دارای ۸ سؤال است، و چنانکه اظهار داشته اند این سؤالها در مجموع ۲۰تاست، و همه در مورد اجتهاد و ابعاد آن. متاسفانه خستگیها و گرفتاریها نمی گذارند که من پابپای اقایان بیایم و همه سؤالها را در فرصتهایی که در نظر گرفته شده است پاسخ دهم. از اینرو پاسخ دقیق و جامع و آگاهانه به آن پرسشها را به دیگران وامی گذارم. و اگر در دایره پرسشهای مورد اشاره، همه ابعاد لازم به نظر نیامده و مطرح نگشته است، از متصدیان فاضل و محترم و تکلیف اشنای مجله «نقد و نظر» می خواهم تا آن ابعاد را تکمیل کنند…
راستی چه عیب دارد که اصل سؤالها را به «اقتراح » بگذارید، و بگذارید تا بخشی وسیع از اهل نظر در این کار سازنده شرکت کنند. یعنی به جای اینکه یک جمع محدودهر چند وارد بنشینند و سؤالهایی مطرح کنند، در دایره ای وسیع تر، از اشخاص مختلف بخواهید تا توقعهایی را که از «اجتهاد» دارند، و رسالتهایی را که با درک دینی و اجتماعی خویش برای اجتهاد و مجتهد قائلند، همه را روشن و صریح در میان نهند; و یک بحث بسیار باز و گسترده پدید بیاورید، با شرکت کنندگان فراوان، و زاویه های دید متفاوت.
چگونگی یاد شده می تواند ابعاد مردمی مربوط به اجتهاد، و ابعاد اجتهاد مربوط به مردم را در متن ملموس زندگی انسان معاصر بخوبی ترسیم کند. بحثهای خاص فنی که اهل همان فن فقط درباره آن نظر بدهند، مربوط به فنون کاملا تخصصی است که هیچ ارتباطی با مردم پیدا نمی کند، مثلا فیزیک اتمی… و شگفتا، مگر چیزی در زندگی بهم می رسد حتی فیزیک اتمی که با مردم ارتباط پیدا نکند؟
به هر حال، بحث درباره اجتهاد باید در گستره ای مطرح گردد که اجتهاد آن گستره را فرامی گیرد، یعنی جامعه انسانی و مسائل جامعه انسانی… تا هنگامی که بحث اجتهاد در محدوده ها مطرح می گردد محدود خواهد ماند. و اجتهاد یک «رسالت » است، و محدودیت نفی رسالت.
اری، اجتهاد محدود، جامعه ساز نیست. ممکن است کسانی بپرسند: مگر اجتهاد باید جامعه ساز باشد، مگر اجتهاد، علم الاجتماع (جامعه شناسی)است؟ نه، اجتهاد، علم الاجتماع و جامعه شناسی نیست، بالاتر از جامعه شناسی است، اجتهاد، جامعه سازی است….
اجازه بدهید وارد بحث اصلی خود شوم. تاکنون غالب بحثهایی که درباره اجتهاد شده است با نظر به «احکام دین » بوده است نه با نظر به «اهداف دین ». و من می خواهم در این نوشته هر چند باختصار با نظر به «اهداف دین » درباره اجتهاد سخن بگویم.
از روزی که سید جمال الدین اسدابادی، به میرزای شیرازی بزرگ نامه نوشت، و از او خواست تا در راه ساقطسازی سلطنت قاجاریه گام نهد، و ملت مسلمان ایران را از چنگال آن دربار منحط و آن رجال وابسته بی شخصیت برهاند، معلوم شد که اجتهاد وارد مرحله نوینی از حضور تکلیفی و رسالتی خویش گشته است: مبارزه با استعمار در داخل کشورهای اسلامی، که یکی از مظاهر آن استبداد است.
ما اجتهادی که وقف بر حوزه ها باشد و به درس خارج گفتنی بسنده کند نداریم. زیرا از درون همین اجتهادها و حوزه ها و درسهای خارج است که مراجع تقلید ظهور می کنند، و زمام حیات دینی و اجتماعی و اقدامی ملتهای مسلمان را در دست می گیرند; اگر در ماورای قرون زندگی کنند، ملتهای اسلامی در ماورای قرون زندگی خواهند کرد; و اگر بر فراز تحولات گام بردارند، ملتهای اسلامی برفراز تحولات گام برخواهند داشت.
بنابراین، بحث درباره اجتهاد، با نظر به «اهداف دین »، حیاتی ترین بحث است در این مقوله. و بحث درباره اجتهاد با نظر به «احکام دین » نیز پس از این بحث باید آغاز گردد. و من همین بحث را می خواهم در این روزگار بسیار حساس مطرح کنم، تا صاحبنظران آگاه و رسالت شناسان بیدار آن را پیگیری کنند. اهداف دین، غایات دین است، و احکام دین مقدمات رسیدن به آن غایات. پس باید همواره مقدمات، دارای آن کیفیتی باشند که به اهداف منتهی گردند نه جز آن. و ایا اهداف دین چیست؟
دین یک پدیده «الهی اجتماعی » است. و بصرف اینکه قید «اجتماعی » را افزودید، به یک مثلث اشاره کرده اید:
فرد + جامعه + حاکمیت. اجتماع، واقعیتی است که از افراد ترکیب می یابد و با یک نظام حاکم اداره می شود. و دین بعنوان یک پدیده «الهی اجتماعی »، باید انتظار خودش را از این سه واحد بیان کند، یعنی باید بگوید، چه فردی را می پذیرد تا بتوان به او گفت: «فرد دینی » (انسان متدین)؟ و چه جامعه ای را می پذیرد تا بتوان به آن گفت: «جامعه دینی » (جامعه متدین)؟ و چه حاکمیت و مدیریت اجتماعی و سیاسی و تربیتی و قضایی و اقتصادی را می پذیرد تا بتوان به ان گفت: «نظام دینی » (نظام متدین)؟ ودین به این هر سه سؤال پاسخ داده است.
دین، نظامی را می پذیرد که «عامل بالعدل » باشد (ان الله یامر بالعدل); و جامعه ای را می پذیرد که «قائم بالقسط » باشد (لیقوم الناس بالقسط); و افرادی را می پذیرد که معتقد و درستکار باشند (الذین امنوا و عملوا الصالحات). و اجتهاد در عصر غیبت، یعنی آن قوه فعاله ای که بتواند این مثلث را رهبری کند، و تکالیف آنها را، در تمام روابط گسترده زندگی شرح دهد. با این دیدگاه است که می توانیم بفهمیم که در اجتهاد چه چیزهایی ضروری است.
یعنی با در نظر گرفتن رسالت اجتهاد است که می توان ابعاد اجتهاد را تعیین کرد. ایا اجتهاد هدف است یا وسیله؟ مسلم، وسیله است; وسیله چه چیز؟ وسیله تبیین تکالیف دینی در ارتباط با افراد و جامعه و نظام حاکم; به چه منظور؟ به منظور تحقق یافتن غایات دین و اهداف آن. اگر اجتهاد از مسائل حیات انسان معاصر خویش غافل باشد، فلسفه اصلی خود را نفی کرده است. زیرا فلسفه اصلی اجتهاد، تعیین مسیر «حوادث واقعه » است از دیدگاه دین. حوادث واقعه، یعنی مسائل گوناگون زندگی انسان معاصر. از مسائل زندگی انسان گذشته هر چه در زندگی انسان معاصر حضور دارد، مسئله اصلی اجتهاد نیست، زیرا آنها به تجربه درامده است. مسئله اصلی اجتهاد بخش متحول زندگی است نه بخش ثابت آن. و در این بخش متحول است که دین باید حضور پاسخگو و هدایت کننده خویش را نشان بدهد، و اجتهاد در واقع سخنگوی دین است. اجتهاد است که به نام دین با ما سخن می گوید و مسیر حرکت «حوادث واقعه » را در زندگیها تبیین می کند.
«حوادث واقعه » یعنی نقطه های عطفی که زندگی انسانها را از وضعیتی به وضعیت دیگر درمی اورد. و همین تغییر وضعیت است که ممکن است در جهت سقوط اهداف ارزشی قرار گیرد یا در جهت تعالی آنها. اینکه زمام «حوادث واقعه » را به دست اجتهاد سپرده اند برای همین است، یعنی برای اینکه اجتهاد با حضور آگاهانه خویش حوادث واقعه را در جهت تعالی اهداف ارزشی هدایت کند، نه در جهت سقوط آنها.
بعنوان مثال: اقتصاد نوین را در نظر بگیرید. استثمار همیشه یک پدیده ضد ارزشی بوده است و خواهد بود. در اقتصاد نوین این پدیده ضد ارزشی با رنگهای تازه ای که بخود می گیرد می رود تا ابعاد ضدارزشی خویش را بظاهر پوشیده بدارد; و این مجموع، حادثه واقعه است. اگر اجتهاد در اینجا نتواند دست این پدیده شوم را رو کند و آن را محکوم سازد، و نتواند با نامهای ظاهرالصلاحی که استثمارگران بر کار خویش می نهند و مرتجعان ماهیت آن را درک نمی کنند، مبارزه کند، در دفاع از اهداف ارزشی ناتوان مانده است. و اگر اجتهاد در این دفاع ناتوان ماند، فلسفه خویش را نفی کرده است زیرا در ابعاد دیگر زندگی چندان توانا نخواهد بود، و پیروزمند نخواهد گشت. و اینها واقعیتهایی است که ما هم اکنون به تجربه آنها را لمس می کنیم.
امروز اگر اجتهاد در برابر مالکیتهای کلان، تجارت ازاد، تجارت خارجی، سودهای بدون کار، صنایع و کارخانه ها، و کشاورزیهای بزرگ و امثال آن، که همه در جهت تفاوتهای وحشتناک سطح زندگی و برخورداری ظالمانه از امکانات اجتماعی و رفاهی حرکت می کنند، موضع انبیایی نداشته باشد (یعنی ایستادن در کنار انسان محروم)، فلسفه اصلی خویش را نفی کرده است. کسانی و صاحبنظرانی که درباره اجتهاد سخن می گویند و بحث می کنند، جای شگفتی بسیار است که از این اصل غفلت دارند. اگر اجتهاد فلسفه اصلی خویش را نفی کند، پرداختن به شاخ و برگهای آن چه نتیجه ای تواند داشت؟ حوادث واقعه یعنی پدیده هایی که مضمون زندگی با آنها تداوم می یابد، لیکن تداوم مستلزم تکامل نیست، حتی گاه مستلزم سقوط است. و این اجتهاد است که با زمامداری حوادث واقعه آنها را از حرکت در جهت سقوط انسانی به حرکت در جهت تکامل انسانی سوق می دهد. اکنون می نگرید که اجتهاد اگر خود، خود را درک کند، و درک کند که با ماهیت متحول زندگی انسان پیوندی جوهری دارد، بخوبی می تواند تکالیف خود را نیز درک کند. و ایا آن کدام اجتهاد است که با ماهیت متحول زندگی پیوندی جوهری دارد؟ هر اجتهادی، هرگز… «خفته را خفته کی کند بیدار».
هنگامی که پیامبران در کنار آنکه توحید را فریاد می کردند (ان اعبدوا الله)، عدالت را نیز فریاد می کردند (اوفوا الکیل والمیزان)، معلوم داشتند که بیدارند. و بیداران می توانند خفتگان را بیدار کنند. فارغ از مشکلات مادی انسان بودن، و ابعاد مختلف زندگی و مشکلات انسان را درک نکردن، و داعیه زمامداری حیات انسانی داشتن چه معنایی می تواند داشت؟
دین یک «هدایت کامل » است. هدایت کامل این است که برنامه رشد انسانی را ارائه کند، یعنی هم مقتضیات رشد را مطرح سازد و هم موانع رشد را بشناساند و طرد نماید. در برنامه دین هر دو بعد هست: مقتضی رشد، توجه به خدا، که بدان فراخوانده است; مانع رشد، ظلم که با آن مبارزه کرده است. جامعه بدون عدل رشد نخواهد کرد. پس ظلم مانع رشد است. همانگونه که «کفر» و «شرک » ^(۱) مانع رشد فردی است (و بواسطه فرد، رشد اجتماعی نیز)، «ظلم » مانع رشد اجتماعی است (و بواسطه رشد اجتماعی، رشد فردی نیز).
فته اند: «سیاست شرعی را پیامبر«ص » وضع می کند، که مصالح همگان را در اجتماع می داند. از اینرو او جامعه را وارد نور می کند. سیاستهای عقلی از چنین نوری محرومند….. سیاست شرعی تنها مجموعه ای از پندها و اندرزها نیست، بلکه قوانین جامعی است که حاکم بر پندارها و کردارهای پنهان و اشکار ادمی است. نیز فقط یک رشته اداب سلوک نیست که دین اموخته باشد و تنها شیوه نیایش و وظایف عبادی بشر را در برابر خداوند تعیین کرده باشد، بلکه سیاست شرعی، یک نظام کامل سیاسی و اجتماعی اقتصادی است. آنچه درست است این است که شرع اصول جامع و احکام مبسوطی می نهد که بر طبق آنها همه مصالح به منظور حصول کمال فضیلت انسانی ترتیب داده می شود. سیاستهای عقلی و فلسفی چون به هدفهای خود رسیدند، مصالح دنیوی را به منظور نیل به سعادت اخروی، در سلسله مراتب صحیحی قرار نمی دهند. فقط سیاستی که هدفش یاری بیشتر در راه رسیدن به سعادت حقیقی است، می تواند مصالح دنیوی را به ترتیب اهمیت در جهت سعادت کلی و اخروی و ابدی قرار دهد. فقط نور خدا می تواند ماهیت درست مصالح دنیوی را روشن کند و نشان دهد که چگونه این مصالح زایل می توانند در جهت سعادت باقی قرار گیرند. بنابراین طبیعی است که سیاست شرعی باید در همه مراحل زندگی بشر راهنما باشد».
پس این «اجتهاد» است که می تواند ابعاد جامعه ساز دین را بنمایاند، اگر بواقع، اجتهاد باشد. مجتهد یعنی انسان زبده ای که با معلوماتی ویژه و وافی (اجتهاد مطلق) و اهلیت (احراز ملکه قدسیه، نه تنها عدالتی که در پیشنماز شرط است، که همان نیز مهم است)، وارد حیات انسانهای معاصر خویش می شود، تا آن را شکل دهد، و برای آن تعیین تکلیف کند. و ایا انسان هر عصر جز دو دسته اند: ظالم و مظلوم؟ و ایا اجتهاد می تواند به هر نام به این دو دسته بی توجه باشد و به مسئله ظالم و مظلوم روزگار خویش نپردازد؟ پس چگونه مدعی است که می تواند حیات انسانها را رهبری کند؟ حیات انسانها همواره صحنه حضور دو موجود است: ظالم و مظلوم. و رهبری حیات انسانی و تعیین تکلیف برای حیات انسانها بضرورت واجب می دارد که شما در برابر این دو موجود، یعنی ظالم و مظلوم، موضع داشته باشید. اکنون خوب می فهمیم که بهترین مشخصه اجتهاد را علی «ع » تعیین کرده است: «ان لا یقاروا علی کظه ظالم و لا سغب مظلوم ». تا ما ندانیم مجتهد در واقع رسالتی خویش چکاره است، نخواهیم دانست اجتهاد چیست و ابعاد آن کدام است. این است اصل مسئله.
به سخن دیگر: مجتهد کسی است که احکام دین اسلام را برای مردم بیان می کند. این احکام، برای هدفی و منظوری تشریع شده است. این منظور در قرآن بصراحت بیان شده و با «لام » غایت و تعلیل یاداوری گشته است: «لیقوم الناس بالقسط ». پس باید مجتهد در استنباطهای خود در جهت «لیقوم