خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف شامل 101 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف :

فایل پاورپوینت کامل منشأ قول به تحریف، روایاتی است که در کتب حدیثی اهل سنت و شیعه

آمده است، ظاهر آن روایات، به تحریف کتاب دلالت دارد و هم واره علما و محققان

شیعه و سنی در صدد چاره جویی این گونه روایات بوده اند.این روایات یا سندهای

ضعیف و فاقد اعتبار دارند یا دلالت های نارسا و قابل تأویل.در کتب اصولی و

کلامی این روایات به طور کلی مردود شناخته شده است.علامه شیخ محمد جواد

بلاغی در مقدمه تفسیر «آلاء الرحمان» می گوید:

«در جمله روایاتی که حاجی نوری در این باره آورده است، روایاتی وجود دارد

که هرگز احتمال صدق آن ها نمی رود.برخی از نظر مفهوم اختلاف بسیار دارند و به

تنافی و تعارض منتهی می گردند.به علاوه سند بیش تر این روایات به کسانی باز

می گردد که علما آنان را به ضعف گفتار، فساد مذهب و جفا در روایت وصف

کرده اند و یا برخی از آن ها به دروغ گویی و دروغ پردازی شهرت دارند که هرگز روایت

از آنان جایز نیست.گروهی حتی درباره ائمه حالت توقف داشته و با آنان دشمنی

می کردند.این اوصاف خود کافی است که روایت این افراد قابل اعتماد نباشد» ^(۱).

این جانب با بررسی تمام این روایات، چه منقول از اهل سنت و چه منقول از

شیعه، چنین یافتم که این قبیل روایات که مایه طعن بر شریعت است، غالبا مجعول

و به دست دشمنان دین ساخته و پرداخته شده است یا آن که قابل تأویل به وجوه

دیگر است و ربطی به مسأله تحریف ندارد.در این جا لازم است به برخی از این

روایات اشاره شود.

روایات اهل سنت

در میان اهل سنت گروهی صرفا به جمع حدیث می پرداختند و کمتر به جنبه

محتوا اهمیت می دادند، یعنی آن چه در نظر این گروه اهمیت داشت جمع آوری

گفتار سابقین بود و تمام ارزش را در کمیت و حجم به دست آمده در این راه

می دانستند.لذا بیش تر کوشش داشتند تا مقدار احادیث به دست آمده آنان، بدون

توجه به محتوا، بیش تر باشد.از این رو در میان احادیث گرد آمده ایشان، صحیح و

سقیم خلط شده است و احیانا مطالب بیهوده بسیاری به چشم می خورد.این گروه

در گذشته به نام «حشویه» خوانده می شدند و امروزه به نام «سلفیون» ^(۲) معروفند.

چنان که در میان شیعه گروه مشابهی وجود داشته و دارد که به نام «اخباریون»

شناخته شده اند.بیش تر و شاید تمام روایات تحریف، به دست این گروه جمع،

تدوین، ثبت و ضبط شده است و نباید کار این دو گروه را به حساب محققان و اهل

نظر از اهل سنت و شیعه گذاشت.اکنون برخی از این روایات را در ذیل می آوریم:

۱.آیه رجم:

در قرآن، حکم به رجم نیامده است.فقط به جلد (تازیانه زدن زانی

و زانیه) اشاره شده است، بنا بر این رجم زانی و زانیه در شرایط خاصی ^(۳) در سنت

وارد شده و مورد اجماع امت است، ولی عمر بن الخطاب گمان می کرد که در قرآن

آیه رجم وجود داشته و این آیه موقع جمع آوری قرآن از قلم افتاده است، لذا هم واره

می کوشید درج آن را به صحابه بپذیراند.به طوری که قبلا ذکر شد هنگام جمع قرآن

به وسیله زید بن ثابت، عمر خواست نظر خود را به جمع بقبولاند و عبارت «الشیخ

و الشیخه إذا زنیا فارجموهما ألبته نکالا من الله و الله عزیز حکیم، پیر مرد و پیر زنی اگر

زنا کردند آنان را سنگ سار کنید.عقوبتی است از جانب خدا و خدا عزیز و حکیم

است» را به عنوان آیه در قرآن قرار دهد.به طور معمول از وی شاهد طلبیدند او

نتوانست شاهد بیاورد، لذا پذیرفته نشد، ولی عمر پیوسته در این اندیشه بود که بر

مردم عرضه کند و به گمان خود حجت را بر مردم تمام کند.در آخرین روزهای

حیات خود، بالای منبر تأکید نمود: «ای مردم! مبادا روز قیامت بگویید عمر به ما

نگفت.خدایا شاهد باش که گفتم و عرضه کردم ولی کسی آن را نپذیرفت» ^(۴).

ظاهرا، عمر حدیثی را با آیه قرآن اشتباه گرفته است، زیرا زید بن ثابت می گوید

شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «شیخ و شیخه اگر زنا کردند آنان را سنگ سار کنید» .

ممکن است عمر نیز آن را از پیامبر شنیده است و گمان کرده آیه قرآنی است که

پیامبر تلاوت می فرماید.

۲.آیه رغبت:

عمر، گمان داشت که در قرآن آیه ای با این نام وجود داشته و

ساقط شده است.او می گفت یکی از آیاتی که در قرآن می خواندیم این آیه بود: «أن

لا ترغبوا عن آبائکم فإنه کفر بکم أن ترغبوا عن آبائکم» ^(۵) محتمل است عبارت

مذکور حدیثی بوده باشد که از پیامبر شنیده شده اما او گمان برده که آیه قرآنی است

که تلاوت می گردد.

۳.آیه جهاد:

عمر هم چنین گمان می برد که این عبارت آیه قرآنی بوده و از قرآن

ساقط شده است: «أن جاهدوا کما جاهدتم أول مره» ^(۶).

۴.آیه فراش:

طبق گمان عمر عبارت «الولد للفراش و للعاهر الحجر» ^(۷) از آیات

قرآنی بوده است در حالی که حدیث متواتری است از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله که فرزند، از آن

صاحب فراش (رخت خواب، کنایه از شوهر شرعی) است و عاهر (زانی) را نصیبی

نیست.

۵.عدد حروف قرآن:

عمر را گمان بر آن بود که حروف قرآن ۰۰۰/۰۲۷/ ۱

است در صورتی که عدد موجود بیش از ۶۷۱/۳۲۳ نیست.از وی روایت

شده است: «قرآن دارای هزار هزار حرف و بیست و هفت هزار حرف است.هر که

قرآن را برای خدا و با صبر و حوصله بخواند، در مقابل هر حرف یک زوجه از

حور العین به او می دهند» ^(۸).ذهبی گوید: «این خبر باطل را فقط محمد بن عبید نقل

کرده است در حالی که به وی اعتمادی نیست» ^(۹).

۶.عبد الله فرزند عمر چنین می پنداشت که بسیاری از آیه های قرآن از میان رفته

است.او چنین می گفت: «کسی از شما نگوید که تمامی قرآن را فرا گرفته ام، از کجا

می داند تمامی قرآن کدام است؟ در صورتی که بسیاری از قرآن از میان رفته است.

بلکه باید بگوید آن چه هست فرا گرفته ام» ^(۱۰).

۷.برخی گمان می کردند که در جنگ یمامه (در سال اول خلافت ابوبکر با کشته

شدن بسیاری از صحابه، بخشی از قرآن نابود شده است، زیرا عالمان قرآن در این

جنگ کشته شدند و پس از آنان کسی ندانست سرنوشت آن مقدار از قرآن که هم راه

آنان بود به کجا انجامید و هرگز کسی آن را در قرآن (مصحف موجود) ننوشت و ثبت

ننمود…ابن ابی داود این مطلب را از ابن شهاب آورده است ^(۱۱).

۸.در مصحفی که عایشه برای خود انتخاب کرده بود، زیادتی بود که در دیگر

مصحف ها وجود نداشت و آن عبارت چنین بود: «إن الله و ملائکته یصلون علی

النبی یا أیها الذین آمنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما و علی الذین یصلون الصفوف

الأولی» .حمیده دختر ابی یونس، خدمت گزار عایشه، می گوید: «البته این تا موقعی

بود که عثمان مصحف ها را تغییر نداده بود» ^(۱۲).

۹.عایشه گمان می کرد در قرآن آیه ای بوده است که مقدار شیر خوارگی را که

موجب حرمت (رضعات محرمه) می شود تعیین می کرد، ولی موقع اشتغال به دفن

پیامبر صلی الله علیه و آله گوسفندی وارد اتاق وی شده است و صفحاتی را که مشتمل بر آیه

رضعات بود جویده و خورده است! آن آیه ابتدا چنین بود: «عشر رضعات یحرمن»

ولی بعدا با آیه «خمس رضعات یحرمن» نسخ شد.عایشه گوید: «موقع وفات

پیامبر صلی الله علیه و آله این دو آیه، جزء آیات قرآن تلاوت می گردید» ^(۱۳).

۱۰.ابو موسی اشعری، گمان می برد در قرآن سوره ای وجود داشته معادل سوره

برائت و سوره دیگری معادل سوره های «مسبحات» ، که این سوره ها از قرآن ساقط

شده و از بین رفته است.او می گوید: فعلا یکی از آیات سوره معادل برائت را بیاد

دارم: «لو کان لابن آدم و ادیان من مال لابتغی وادیا ثالثا و لا یملأ جوف ابن آدم إلا

التراب» .ابو موسی ظاهرا حدیث وارد را با قرآن اشتباه گرفته است و نیز می گوید: از

سوره مفقود شده هم ردیف مسبحات آیه ای را به یاد دارم: «یا أیها الذین آمنوا لم

تقولون ما لا تفعلون فتکتب شهاده فی أعناقکم فتسألون عنها یوم القیامه» ^(۱۴) ، ولی این

عبارت ها از احادیث قدسی است که به گمان ابو موسی از قرآن است ^(۱۵).

۱۱.به صحابی جلیل ابی بن کعب نسبت داده اند که گفته است: «سوره احزاب

که فعلا دارای ۷۳ آیه است، معادل سوره بقره بوده و حدود ۲۸۶ آیه داشت» .این

گفتار را به عایشه نیز نسبت داده اند که شاید غرض او تحریک مردم علیه عثمان

بود ^(۱۶).

۱۲.مالک بن انس گمان می کرد که بیش از یک چهارم از سوره برائت باقی نمانده

است.او می گوید: «این سوره هم آورد سوره بقره بوده و از اول آن، مقدار زیادی

افتاده است و بسم الله الرحمان الرحیم نیز جزء آیات ساقط شده است» در این زمینه

روایات بسیاری آورده اند که همگی ناتوانی ذهن ناقل را می رساند ^(۱۷).

فاجعه کتاب الفرقان

متأسفانه مشکلی که این گونه روایات به بار آورده این است که عده ای آنان را باور

داشته و ترتیب اثر داده اند.آنان معتقد شده اند که بعد از رحلت پیامبر تا موقع

خلافت عثمان که یک سان کردن مصاحف انجام گرفت، آیه ها و سوره هایی از قرآن

کم یا بر آن افزوده شده است و این همان تحریف در قرآن است که ضرورت دینی بر

خلاف آن حکم می کند.

یکی از کسانی که تحت تأثیر این گونه باورهای ناروا قرار گرفته محیی

الدین ابن عربی (متوفای ۶۳۸)، صاحب کتاب «فتوحات مکیه» است.او بر این باور

بوده که قرآن دست خوش تحریف گردیده، چیزهایی از آن کم شده است.گوید: «اگر

نبود افراد ضعیف دل که زود می لغزند و اعتقادشان متزلزل می شود و حکمت چنین

کاری را مجاز نمی شمرد هر آینه روشن می کردم تمامی آن چه را که از مصحف

عثمان ساقط شده است…» ^(۱۸).

ولی از همه ناگوارتر، کتابی است به نام «الفرقان» که در عصر اخیر، به دست

نویسنده مصری، محمد محمد عبد اللطیف معروف به ابن الخطیب، از علمای

معروف مصر، نوشته شده است.در این کتاب این باروهای نادرست جمع آوری

شده و بر آن ها صحه گذاشته شده است و به صرف این که در صحاح سته آمده،

صحیح دانسته شده است.این کتاب در مصر، غوغایی بر پا کرد و مردم علیه آن

شوریدند تا آن که دانش گاه الازهر از دولت تقاضای مصادره کتاب را کرد و

نسخه های پخش نشده مصادره شد، ولی در همان مدت کوتاه، کتاب اثر سوء خود

را گذاشت و در جهان منتشر شد، نسخه هایی از آن کتاب در قم فعلا موجود است و

اخیرا در تیراژی بالا در لبنان چاپ و منتشر گردید!

نویسنده این کتاب معتقد است علاوه بر تغییرات و تحریفاتی که پیش از عثمان

در قرآن رخ داده است پس از آن نیز، به دست حجاج در دوازده جای قرآن تغییرات

اساسی رخ داد و بر خلاف آن چه در زمان عثمان بوده، ثبت شده است.مثلا

می گوید: در قصه نوح در سوره شعراءمن المخرجین ^(۱۹) بود، و در قصه لوطمن

المرجومین ^(۲۰) ولی حجاج آن را تغییر داد ومن المرجومین را در قصه نوح آورد ومن

المخرجین را در قصه لوط که اکنون بر همین منوال است ^(۲۱).

روایات امامیه

نخستین کسی که در این زمینه کتاب نوشت و مسأله تحریف را مطرح نمود، سید

نعمت الله جزایری (متوفای ۱۱۱۲) بود که در کتاب «منبع الحیاه» (چاپ بغداد و

بیروت) این مسأله را مورد بحث قرار داد و با دلایل چندی در صدد اثبات تحریف

قرآن بر آمد، سپس (بعد از گذشت بیش از ۲۰۰ سال) حاجی نوری (متوفای ۱۳۲۰)

کتاب «فصل الخطاب» را نوشت و مجموعه روایاتی را در این زمینه عرضه داشت

که اساسا فاقد اعتبار و بیش تر فاقد دلالت بر مقصود ایشان است.ذیلا نمونه های

برجسته ای از آن ها را می آوریم:

سید جزایری در این زمینه می گوید: «روایات مستفیضه بلکه متواتره ^(۲۲) دلالت

دارند که قرآن دست خوش تحریف گردیده» .أولین و عمده ترین روایتی را که مورد

استناد قرار می دهد، روایت فاقد سندی است که از کتاب مجهول الحال «احتجاج»

نقل می کند که از امیر مؤمنان علیه السلام پرسیده شد که تناسب میان صدر و ذیل این آیه

چیست و إن خفتم أن لاتقسطوا فی الیتامی فانکحوا ما طاب لکم من النساء مثنی و ثلاث

و رباع ^(۲۳) ، و اگر در اجرای عدالت درباره اموال یتیمان [که نزد شما سپرده شده ]

بیم ناکید، پس هر چه از زنان که شما را پسند افتاد، دو یا سه یا چهار به هم سری

اختیار کنید» .آن گاه حضرت فرموده باشند که بیش از یک سوم قرآن از این آیه افتاده

است ^(۲۴) و روایاتی از این قبیل که در ذیل استدلالات حاجی نوری می آوریم.

اکنون به بررسی این روایت که عمده شاهد سید و دیگران (کسانی که بی اندیشه

قایل به تحریف شده اند) است می پردازیم، تا ارزش این گونه روایات روشن شود:

اولا: کتاب احتجاج منسوب به طبرسی، به طور کلی روایات آن فاقد سند است.

ثانیا: مؤلف این کتاب تا کنون مجهول الهویه و ناشناخته است و مشخص نیست

کدام طبرسی، زیرا طبرسی معرب «تفرشی» کسی است که از اهل تفرش باشد.

اکنون کدام یک از تفرشیان این کتاب را نوشته معلوم نیست.برخی گمان برده اند که

صاحب «مجمع البیان» یا فرزند یا نوه او است.ولی مگر می شود منسوب بودن به

یک شهرستان، که افراد آن از شمارش بیرون است، موجب شود تا آنان را یکی

بدانیم!

ثالثا: متن روایت مشوش و قابل پذیرش نیست، زیرا اسقاط بیش از یک سوم

قرآن یعنی بیش از دو هزار آیه ^(۲۵) از وسط یک آیه را افاده می کند! چگونه ممکن است

تصور کنیم که دو هزار آیه در متن یک آیه جای داشته است؟ !

رابعا: تناسب میان صدر و ذیل آیه با مراجعه به شأن نزول و اقوال

مفسرین روشن است، زیرا مسلمانان در صدر اسلام که هم واره در جنگ با کفار و

مشرکین بودند و سربازان شهید که بیش تر جوان بودند، از خود فرزندان خردسال و

اموالی باقی می گذارند، هم چنین هم سران بیوه و جوان از آنان باقی می ماند.پیامبر

اکرم صلی الله علیه و آله سرپرستی ایتام و اموال آنان را به افراد متعهد واگذار می کرد، اینان بیم آن

داشتند که مبادا تصرف ناروایی در آن اموال بشود و درباره رعایت حال ایتام کوتاه

آیند.لذا یکی از راه های چاره سازی ازدواج با هم سران شهیدان بود، که در آن

صورت، اموال باز مانده حالت اشتراک در مصرف پیدا کرده و رضایت صاحبان مال،

خود به خود جلب می گردید.یکی از اسباب جواز تعدد زوجات همین أمر است که

یک ضرورت و چاره جویی اجتماعی است.هم فرزندان خردسال شهیدان تحت

حمایت و عنایت بیش تری قرار می گیرند و هم شبهه تصرف در اموال ایتام مرتفع

می شود.علاوه که جلوی فسادهایی که ممکن است از بی شوهر ماندن بیوه های

جوان پیش آید گرفته می شود.

البته این ها مسایلی است که قایلین به تحریف درک نکرده و چشم بسته به هر

خار و خسکی چنگ زده اند.

حاجی نوری، برای آن که ثقه الاسلام محمد بن یعقوب کلینی (متوفای ۳۲۸) را

از قایلین به تحریف معرفی کند، روایات وارده در کتاب شریف کافی را یادآور

می شود و برای نمونه یکی از ابواب اصول کافی را ارائه می دهد تا ثابت کند مرحوم

کلینی قایل به تحریف قرآن است و اختصاص یک باب از کتاب به این امر را دلیل بر

مدعای خود گرفته است ^(۲۶).ما اکنون آن باب را با تمام روایاتش که شش روایت

است می آوریم تا صحت و سقم این نسبت کاملا روشن شود.

مرحوم کلینی آن باب را با این عنوان مطرح کرده است:

«باب أنه لم یجمع القرآن کله الا الأئمه علیهم السلام و أنهم یعلمون علمه کله، قرآن را

کسی جز أئمه علیهم السلام جمع نکرده است و آنانند که تمامی علوم قرآن را می دانند» .

روشن است که مقصود، جمع کردن تمامی تفسیر و تأویل قرآن است، زیرا

قسمت دوم عبارت فوق، قسمت اول را توضیح می دهد، و آنانند که تمامی علوم

قرآن را می دانند.این همان معنای جمع کردن تمامی قرآن است.سپس روایاتی را

آورده است که عبارتند از:

حدیث اول: «ما ادعی أحد من الناس أنه جمع القرآن کله کما انزل إلا کذاب و ما

جمعه و حفظه کما نزله الله تعالی إلا علی بن أبی طالب و الأئمه من بعده صلوات الله»

علیهم، هر کس ادعا کند قرآن را همان گونه که نازل شده، جمع کرده است

دروغ گوست، زیرا کسی جز علی و ائمه پس از وی قرآن را آن گونه که نازل شده

جمع و حفظ نکرده است» .

مقصود از «همان گونه که نازل شده» معنا و تفسیر صحیح آن است، یعنی به

همان معنی و تفسیری که خدا خواسته است به علاوه مر