خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳

فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳ شامل 103 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳ را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳ با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳ با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳ تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳ را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دانشجویان در ماه مبارک رمضان ۱۰/۸/ ۱۳۸۳ :

بسم الله الرحمن الرحیم

دانشجویان عزیز! خیلی خوش آمدید. سالهاست که این جلسه در روزی از روزهای ماه مبارک رمضان به همین ترتیب تشکیل می شود. بنای این جلسه بر حرف زدن من نیست؛ حرف زدن شماست. بنده با دانشجوها خیلی حرف دارم – حرفهای گفتنی و لازم – اما آنها را در دیدارهای دانشجویی که به دانشگاه ها می روم یا در بعضی از سفرها که جلسات جوانها تشکیل می شود، در میان می گذارم. جلسه ی ماه رمضان عمدتاً برای این است که از شما بشنوم. غرض ما هم از این جلسه دو سه چیز است:
اول، تکریم دانشگاه و دانشجوست. این کار، نمادین است. ما می خواهیم به این وسیله، ارزش معنوی و کرامت دانشگاه و دانشجو با زبان رسایی بیان شود؛ این یکی از رساترین زبانهاست. ما این جا تقریباً دو ساعت وقت می گذاریم برای این که با شما بنشینیم صحبت کنیم.
دوم این است که مجموعه های دانشجویی کنار هم قرار بگیرند. البته بدیهی است مجموعه های دانشجویی یی مورد نظرند که در چارچوب قوانین کشور و اصول بنیادین جمهوری اسلامی مشغول فعالیت هستند. البته هر کس پایبندتر به مبانی، پایبندتر به تقوا و پایبندتر به فکر درست و ایمان باشد، برای ما عزیزتر است – در این تردیدی نیست – اما مجموعه ی تشکلهایی که با شاخص مبانی فکری و عملی اسلام و نظام جمهوری اسلامی حرکت می کنند، برای ما مورد قبول و مطلوب هستند. همچنین جمعی از نخبگان بخشهای دیگر – به همان ترتیبی که الان دوستمان بیان فرمودند – کنار هم می نشینند و یک مجموعه و یک تصویر جمعی را در برابر چشم این ملت ارائه می کنند؛ چون جلسه ی ما را بعد همه ی مردم خواهند دید.
سوم این که برای من این فرصتِ بسیار مغتنمی است تا از شما مطالبی را بشنوم؛ چون شما – چه از تشکلها، چه از نخبگان – حرفهایی دارید که برای من شنیدنی است. من هر وقت از دانشجوها سخنی شنیده ام، آن را یادداشت کرده ام. این یادداشتها هم فقط نوشتن روی کاغذ نیست؛ اینها می رود در چرخه ی کار و تلاش و اقدام؛ بعضی در رابطه ی با دانشگاه ها، بعضی در رابطه ی با وزارتخانه، بعضی در رابطه ی با بخشهای دیگر دولتی مطرح می شود و تا آن جایی که ممکن است، تعقیب می شود؛ و اگر خواسته یا تذکری هست، مورد توجه قرار می گیرد.
خوشحالیم که امسال هم توفیقی پیدا شد؛ منتها متأسفانه وقت کم شده؛ یعنی الان تقریباً یک ساعت و نیم بیشتر وقت نداریم. به هرحال دوستان شروع کنند. خواهش می کنم در مقدمه ی صحبتها از اظهار محبت و تعارف با بنده هم خودداری شود.

آقای ابوالقاسم اُجاقلو – رتبه ی اول المپیاد دانشجویی الهیات و معارف اسلامی:
با توجه به رسالت بنیاد نخبگان کشور – که جنابعالی دستور تأسیس آن را داده اید – مبنی بر توسعه ی علمی و فنی کشور، خواستار آن هستیم که در ساختار آن، صرفاً از نخبگان علمی کشور استفاده شود؛ یعنی طبق فرمان حضرتعالی، این بنیاد زیر نظر شخص رئیس جمهور باشد، نه مراجع و مراکز دیگری مانند سازمان جوانان.
گاهی دیده می شود یک فرد پس از احراز شرایط نخبه شدن، بنا به دلایلی – که قابل بررسی است – مسیری که گام برداشته شده، تداوم نمی یابد. دلایلی همچون:
– عدم صلاحیت کافی آزمونهای برگزار شده
– عدم حصول روحیه ی علمی و تحقیق در افراد مزبور
– عدم دسترسی به امکانات مورد نیاز تحصیلی و پژوهشی
– اعمال بعضی سیاستهای نادرست در مقاطع مختلف
این دلایل باعث می شود که در پویایی علمی نخبگان ضعفهای قابل توجهی احساس شود.
در این مجال، سؤالی به ذهن خطور می کند که دیدگاه و برنامه های مسؤولان درباره ی چگونگی پررنگ کردن نقش نیروهای دارای پتانسیل بالا در تولید علم و فناوری چیست؟ طبق آمار موجود، حدود ۸۵ درصد از نیروهای مزبور در سطح استادی و دانشجویی تحصیلات تکمیلی نقش کمرنگی در تولید علم و فناوری دارند. لذا مشارکت نیروهای مربوطه و سیاستگذاری صحیح و دقیق می تواند ما را در رده ی ده کشور نخست تولیدکنندگان علم در جهان قرار دهد.
در ضمن دغدغه ی فرهنگی ما در حوزه ی دانشگاه نیز کم اهمیت نیست. به نظر می رسد دانشگاه در ایران باید از فضای علمی و معنویِ مطلوبی برخوردار باشد. مسأله، مربوط به اعمال نوعی نظم متناسب با فرهنگ و تمدن ما در دانشگاه هاست.
در پایان، به نمایندگی از جامعه ی نخبگان، آمادگی خود را در جهت پیشبرد اهداف نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران اعلام می دارم.

آقای ودود حیدری، مسؤول بسیج دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی تهران:
سخنان من در چهار محور است:
اول، توجه به معنویت و تربیت و پرورش اسلامی و توجه به نماز در محیطهای دانشگاهی است. ما معتقد هستیم مسؤولان نظام – بخصوص متولیان بخش آموزش و پرورش و آموزش عالی – اصلی ترین وظیفه را در این خصوص دارند. اصولاً در بستر معنویت است که می توان بحث عدالتخواهی را هم به نوعی دنبال کرد.
دوم، تجربه نشان داده، هر جا از نیروهای پرتلاشِ جوان باضافه ی حاکمیت تفکر بسیجی در مدیریت استفاده شده، شاهد نتایج بسیار درخشانی بوده ایم.
سوم، با عنایت به نامگذاری سال ۸۳ به سال پاسخگویی از سوی جنابعالی و با توجه به بستر مناسب دانشگاه جهت تحقق این امر، ما از ابتدای سال از مسؤولان مختلف دعوت کرده و عاجزانه خواهش کردیم در جلسات ما شرکت کنند؛ ولی علی رغم پیگیریهای متعدد، ما هیچ پاسخی دریافت نکردیم.
چهارم، دغدغه ی دانشجویان ما در خصوص مسائل هسته یی است. ما معتقدیم هیچ قابل قبول نیست که ما از حق قانونی خود – حتی یک قدم – عقب نشینی کنیم. ملت ایران هم قطعاً هیچ کوتاهی و عقب نشینی را از این موضع نخواهند پذیرفت.

آقای چاردُلی، دانشجوی دندانپزشکی شاهد:
دانشجویان شاهد امروز در هر جای این مملکت به هر تخصصی نیاز باشد، آن تخصص را فراگرفته اند و در تمام رقابتهای علمی خارج و داخل شرکت می کنند.
طبق آماری که مسؤولان آموزش عالی داده اند، معدل دانشجویان شاهد یک نمره از معدل دانشجویانی که از سهمیه استفاده نکرده اند، بیشتر است؛ و این برخلاف آن چیزی است که در سطح جامعه و در گفته های بعضی از مسؤولان کشور رواج دارد که می گویند دانشجوی شاهد با بنیه ی علمی ضعیف وارد دانشگاه می شود. امروز خیلی از کرسی های تدریس دانشگاه در دست فرزندان شاهد است.
بحث امنیت ملی و فناوری هسته یی، بحث داغ امروز است؛ بخصوص این که این کودک استثنائی امریکا، اسرائیل چندین بار تهدید کرده که حمله می کنیم. در داخل هم بعضی اوقات شایعه می شود که صاحبان اصلی نظام به خاطر مشکلات موجود ممکن است از آرمان ها فاصله گرفته باشند. بنده این جا عرض می کنم که اصلاً این طور نیست. اگر شما فرمان دهید که این فرزندان دوباره وارد صحنه های دفاع مقدس شوند، این کار را می کنند و باز هم جهان را در حیرت فرو خواهند برد.
نکته ی دیگر این که نهادهای فرهنگی جامعه در مورد نشر و توسعه ی فرهنگ شهادت در جامعه ظاهراً فقط به کشیدن تمثال مقدس شهدا بر روی دیوارها و کارهایی از این قبیل پرداخته اند. تقاضای ما این است که از این به بعد در ترویج و اشاعه ی فرهنگ شهادت و رسیدگی به مسائل خانواده های شهدا، فرزندان شهدا را نیز وارد کار کنند.

آقای محمد دهقانی، برگزیده ی جشنواره ی جوان خوارزمی و دانشجوی مهندسی کامپیوتر:
در سال پاسخگویی، کدامیک از متولیان فرهنگ کشور خود را پاسخگوی ایجاد خرده فرهنگهای معارض با ارزشها و هنجارهای جامعه می دانند؟
حمایت از نخبگان علمی، حمایت از تشکیل سمینارهای علمی، هموارسازی مسیر ثبت اختراعات، پذیرش دانشجوی خارجی، اصلاح سیستم پذیرش دانشجو در مقاطع مختلف، تشویق به افزایش کیفیت تولیدات علمی و تشویق پژوهشگران در تولید علم می تواند به توسعه ی علمی کشور شتاب بخشد.
در رابطه ی با نهضت علمی و جنبش نرم افزاری این سؤال مطرح است که از سوی مسؤولان آموزش عالی در دولت و شورای عالی انقلاب فرهنگی چه مکانیزمی برای اجرایی کردن نهضت تولید علم و جنبش نرم افزاری برداشته اند؟ آیا بهتر نیست متولیان امر، مثل دولت، مجلس، شورای عالی انقلاب فرهنگی و… مأمور پیگیری این موضوع شوند و به اطلاع عموم برسانند؟ راه رشد و پیشرفت، تسلیم نشدن است. نسل دانشگاهی قبل، در محاصره ی دانش غرب و در بدترین شرایط توانست به بالاترین مدارج علمی برسد که نمونه ی آن، پیشرفت در علوم هسته یی، سلولهای بنیادین و صدها نمونه ی دیگر است که ما در دانشگاه ها از این موارد خبر داریم.
برای من باعث افتخار است که از مقامات دولتهای دشمن در اخبار رسمی شنیده ام که با ناراحتی و ناامیدی اعلام کرده اند که ایران در چند ماه آینده چند ماهواره به مدار زمین می فرستد. این حق مشروع ماست که از پتانسیل علمی خویش در جهت اعتلای دین و میهن استفاده کنیم. از همین جا، از جانب نخبگان کشور به ملت عزیزمان قول می دهیم که نسل آینده می تواند دهها برابر پیشرفتهای دهه ی اخیر را به سرانجام برساند؛ به شرط آن که از طرف مسؤولان اجرایی و قانونگذاران حمایت شویم.

آقای پرویز امینی، دبیر کل اتحادیه انجمنهای اسلامی مستقل:
تا کنون در راه تحقق بخشیدن به گام دوم انقلاب اسلامی – یعنی کارآمد سازی انقلاب اسلامی پس از دفاع مقدس – دو نسخه در عرصه ی اجتماعی و مدیریتی کشور تجویز گردیده است؛ یکی گفتمان توسعه ی اقتصادی و دیگری گفتمان توسعه ی سیاسی است. قطع نظر از برخی تفاوتها، این دو نسخه دو مشکل اساسی دارد: اول، عدم جامعیت و نگاه تک بعدی به شؤون گوناگون زندگی انسان و محدود کردن آن به مسائل اقتصادی و سیاسی. دوم، وارداتی و غیر بومی بودن این دو مدل است.
گفتمان عدالت و دقائق نظری آن به دلیل جامعیت و فراگیری و تأکید بر توزیع متناسب و عادلانه ی ثروت، قدرت و منزلت و ریشه داشتن در متون دینی و اصالت داشتن در رفتار پیشوایان شیعی، خصوصاً حضرت علی (ع)، یکتا راهبرد کارآمدی نظام اسلامی و اساس مشروعیت آن به شمار می آید که مؤلفه های اساسی آن را می توان به صورت اضلاع یک مثلث نشان داد: ضلع اولِ گفتمان عدالت، جنبش نرم افزاری و نهضت تولید علم است. برای تحقق عدالت در موقعیت کنونی مناسبات و روابط اجتماعی، نیاز به طراحی نهادها و ساختارهای نو و متناسب با عقلانیت اسلامی است و نهضت و حرکت تولید دانش می بایست بتواند ظرفیت نرم افزاری سخت افزار نظام سیاسی را برای مدیریت عادلانه و توزیع ثروت و قدرت و منزلت ایجاد کند.
ضلع دوم گفتمان عدالت، مبارزه ی بی امان، قاطع و همه جانبه با ریشه ها و مظاهر فساد اقتصادی و بروکراتیک از سوی حاکمیت است. ضلع سوم گفتمان عدالت، پاسخگویی حاکمیت به مردم است، که این خود نیازمند به نهادینه شدن فرهنگ پاسخگویی در حاکمان است؛ یعنی داشتن باور درونی به این که سؤال و پرسش حق مسلم مردم و پاسخگویی و مسؤولیت شناسی وظیفه ی خطیر حاکمان است، و نیز بالابردن قدرت اجتماعی مردم و افزایش توان نقادی ملت از طریق نهادهای مدنی برای پاسخگو کردن حاکمان، علی رغم میل باطنی آنان.
انتخابات ریاست جمهوری آینده دقیقاً از منظور کارآمدی نظام واجد اهمیت و حساسیت ویژه است و به نظر می رسد با توجه به رشد عقلانیت انتخاباتی در جامعه در طی برگزاری نزدیک به بیست و پنج انتخابات و نیز رشد جامعه پذیری سیاسی، باید بگوییم در این انتخابات کاندیداها می بایست با شفافیت و صراحت وارد عرصه ی انتخابات شوند. اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان مستقل سراسر کشور معتقد است برای حاکم شدن فضای شفاف و زمینه ساز شدن عقلانیت انتخاباتی، نامزدها و جریانهای سیاسی کشور می بایست به این سؤال اساسی پاسخ دهند: تحلیل آنها از وضعیت کنونی نظام سیاسی چیست؟ برنامه های آنها با ذکر جزئیات، شاخصهای تیم اجرایی و از همه مهمتر معرفی کابینه ی احتمالی باشد. آیا دانشجویان حق ندارند که بدانند وزیر علوم و تحقیقات و همچنین وزیر بهداشت و درمان آینده ی آنان چه کسی خواهد بود؟

دوستمان مطالب مهمی را در میان گذاشتند. هم مسأله ی کارآمدی مهم است، هم مسأله ی گفتمان دولت، که ایشان این را با کارآمدی مرتبط کردند، که کاملاً درست و مهم است. سال پاسخگویی هم که ما مطرح کردیم، باید به آن توجه شود؛ منتها یکی دو نکته ی ظریف در این جا وجود دارد که باید به آن توجه شود: اولاً وقتی شما سؤال می کنید و پاسخ می خواهید، باید سؤالی بکنید که پاسخ آن – از سوی هر کسی – قابل تشخیص و ارزیابی کمّی باشد؛ والاّ این که شما بگویید «آیا می دانید که از قِبل بیکاری چه مشکلاتی پیش می آید؟»، جوابش این است که بله، می دانیم. «چه کار می کنید؟» همین کارهایی که می بینید داریم می کنیم. این طور طرح پرسش، چیزی عاید نخواهد کرد. یا از قوه ی قضاییه بپرسید «شما برای رفع این ویرانه در پنج سال گذشته چه کار کردید؟» آنها چند صفحه به شما آمار خواهند داد که این کارها را کرده ایم. پاسخگویی مقوله ی بسیار حساسی است. چیزی که شما باید به آن اهتمام داشته باشید، خواست است. خواست عدالت و رفع فساد، بسیار مهم است. این خواستها باید وجود داشته باشد. در کنار این خواستها، این طور هم نباشد که همه ی کارهایی را که مسؤولان کرده اند، انسان زیر سؤال ببرد و
مورد تردید قرار دهد؛ نه، واقعاً در همین زمینه هایی که شما مطرح کردید، کارهای خوب و زیادی صورت گرفته؛ منتها اداره ی کشور در مقطع امروز کار بسیار مشکلی است. می دانید امروز ما در یک چالش عظیم قرار داریم با مراکز قدرتی که فکر آنها این است که اگر این نظام کارآمدی خود را به طور کامل اثبات کند، عرصه برای آنها تنگ خواهد شد؛ کمااین که همین الان هم آنها می بینند در مقابل نظام جمهوری اسلامی کم کاری کرده اند که نظام ما توانسته به پیشرفتهایی که دوستان اشاره کردند، نایل آید. البته به شما عرض بکنم؛ پیشرفتها در بخشهای مختلف، بیش از اینهاست. گفتمان عدالت، یک گفتمان اساسی است و – همان طور هم که چند روز پیش در جلسه یی مطرح کردم – همه چیز ماست. منهای آن، جمهوری اسلامی هیچ حرفی برای گفتن نخواهد داشت؛ باید آن را داشته باشیم. این گفتمان را باید همه گیر کنید؛ به گونه یی که هر جریانی، هر شخصی، هر حزبی و هر جناحی سر کار بیاید، خودش را ناگزیر ببیند که تسلیم این گفتمان شود؛ یعنی برای عدالت تلاش کند و مجبور شود پرچم عدالت را بر دست بگیرد؛ این را شما باید نگه دارید و حفظ کنید؛ این مهم است. اما در برخورد با آنچه شده، باید خانگی برخورد کنید؛ نه بیگانه وار و معترض. بالاخره کارهای زیادی انجام گرفته، احیاناً کوتاهی هایی هم شده؛ اما باید مشکل را حل کرد. نباید نتیجه ی قهری نحوه ی بیان این باشد که بعد از چندی انسان احساس کند که به کل مجموعه بشدت معترض است؛ نه، شما برای موفقیت کل مجموعه دارید تلاش می کنید؛ اصلاً همه ی تلاشتان این است که نظام را پیش ببرید. هرچه می توانید، جزئیات را تکمیل کنید. در بخشهایی که خلأ وجود دارد، هرچه می توانید، کمک کنید تا خلأ برطرف شود. هرچه می توانید، شعار اصلی عدالت و آنچه را مربوط به عدالت است، تقویت و همگانی و در ذهن ها تعمیق کنید و روی پشتوانه و فلسفه ی فکری آن کار کنید – اینها لازم است – اما کاری نکنید که مخالفان شما این تردید را دامن بزنند که آیا نظام اسلامی می تواند؟ آیا نظامی اسلامی توانسته؟ البته که می تواند؛ البته که توانسته! مدعی دستگاه های مختلف از لحاظ کارآمدی، خودِ بنده هستم. من دائماً نسبت به کارآمدی، از اینها سؤال و مطالبه می کنم؛ اما بنده اعتقادم این است که نظام اسلامی از همه ی دولتهایی که در دوران استعمار و دوران نزدیک به استعمار در کشور ما وجود داشته، قوی تر عمل کرده است. بدون تردید نظام جمهوری اسلامی در همه ی بخشها قوی عمل کرده است. عناصر مؤمن و کارآمد در نظام وجود داشته اند؛ پشتوانه ی مردمی هم به آنها کمک کرده است. در بخشهایی ما با قدرت وارد میدان شده ایم که فکرش را نمی توانستیم بکنیم. در همه ی بخشها این طور است. الان جای توضیح و بیان آمار نیست. ا