خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ شامل 43 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای شورای نگهبان ۲۴/۱۰/ ۱۳۸۲ :

بسم الله الرحمن الرحیم

اولاً به برادران عزیز خیلی خوش آمد عرض می کنیم. مدتی است که این جمع شورای محترم نگهبان را با هم زیارت نکرده بودیم؛ اگرچه خدمت بعضی از آقایان می رسیم. ثانیاً من از زحمات برادران عزیز تشکر می کنم و می دانم که برای امر انتخابات دلسوزی و تلاش مجدانه ی زیادی را دوستان کرده اند. از خدای متعال درخواست می کنیم و امیدوار هستیم که تفضل الهی شامل حال بشود و این زحمات را قبول کند و همه ی برادران را؛ چه آنهایی که در مرکز هستند، چه آنهایی که در سرتاسر کشور تلاش کردند، مأجور بدارد.
همه ی کسانی که برای انتخابات کار و تلاش می کنند، پیش خدای متعال مأجورند؛ چون انتخابات حقیقتاً امر مهمی در کشور ماست. آن چیزی که توانسته است دهان دشمنان عنود و لجوج جمهوری اسلامی را ببندد و بهانه های آنها را در همه ی چشمها واهی و سست بنمایاند، حضور و شرکت و انتخاب و دخالت مردم در امر حکومت است. مطمئناً اگر حکومت دینی از این پشتوانه ی بزرگ برخوردار نبود، دشمنان میدانهای بیشتری برای قضاوتهای غیرمنصفانه ی خودشان داشتند.
هر کس برای انتخابات کارِ توأم با اخلاص و به عنوان انجام وظیفه کند، اجر بسیار بالایی دارد؛ هم کسانی که در وزارت کشور هستند، هم کسانی که برای شورای محترم نگهبان کار می کنند، هم خودِ اعضای محترم این شورا. بنابراین هر چند که فشار کار خیلی زیاد بوده و زیاد هم خواهد شد؛ اما وقتی انسان به اجر و رضایت الهی فکر کند، احساس می کند که کارهای سنگین و بزرگ برایش آسان می شود و می تواند با نشاط کار کند.
درباره اختلاف نظرهایی که بین شوراهای نظارت و شورای مرکزی نظارت، و وزارت کشور وجود دارد – همیشه این اختلاف نظرها وجود داشته – بنده توصیه ام به طرفین همیشه این بوده و هست که ملاک را قانون قرار دهند؛ چون آن چیزی که می تواند خط شاخص باشد و از هرج و مرج ناشی از اختلاف نظر مانع شود، قانون است؛ خط قانون را ملاک قرار دهند و بر طبق قانون کار کنند. این که باشد، «انقطع عنه السن المعاندین»؛ کسانی که حقیقتاً عناد دارند، نمی توانند بهانه جویی کنند؛ نقطه ضعفی پیدا کنند و روی آن فشار بیاورند.
درباره ی احراز صلاحیتها قبلاً با جناب آقای جنتی و همچنین با بعضی از دوستان دیگر صحبتهای متعددی داشته ایم. آنچه که در مسأله ی احراز صلاحیت به ذهنم می رسد، این است که احراز، وظیفه ی شورای نگهبان است و قهراً باید صلاحیتها را احراز کند؛ همچنان که وظیفه ی وزارت کشور هم است. کسی که داوطلب می شود تا وارد میدانی شود که شرایطی برای آن میدان هست و شما هم مسؤول این گذرگاه هستید، طبیعی است که بایستی شرایط را در آن شخص احراز کنید. این، مخصوص شورای نگهبان هم نیست؛ به عهده ی همه است. البته آقایان احراز را حتمی بگیرید؛ اما دایره ی محرز را خیلی تنگ نگیرید؛ یعنی صلاحیتی که برای مجلس هست، مشخص شود که چگونه صلاحیتی است. واقعاً ببینیم آن مقدار صلاحیتی که برای مجلس در زمینه ی التزام به قانون اساسی و التزام به دین مبین اسلام و بقیه ی شرایط وجود دارد، چه اندازه التزامی است. می شود این را یک امرِ مقول به تشکیک دانست که شدت و ضعف دارد. آن التزام شدید کذایی که با اندک چیزی که دیده شود مخدوش می شود، معلوم نیست که برای نماینده ی مجلس لازم باشد؛ آن مثلاً فرض بفرمایید برای رهبری یا برای برخی از مقامات عالی رتبه ی دیگر لازم است. برای مجلس حدی از این خصوصیات و شرایط لازم است که ما اسمش را صلاحیتها می گذاریم. آن حد را باید درست تشخیص داد و آن را احراز کرد. گاهی مثلاً فرض بفرمایید که یک نفر در فضایی قرار می گیرد که هیجانی می شود و حرفی می زند که ممکن است حرف خوب و درستی نباشد؛ اما حاکی از عدم التزام آن شخص به دین یا به جمهوری اسلامی نیست. فرض کنید جوانی است که در محیطی هیجانی قرار گرفته و چند نفر مطلبی گفته اند و او هم حرفی زده، یا در جلسه یی که دو، سه یا پنج نفر از دوستان دارند راجع به کشور و اسلام صحبت می کنند، جمله یی گفته که این جمله ممکن است که در صحبتی دوستانه قابل قبول باشد – هرچند که انتقادآمیز بوده؛ یا انتقاد از رهبری یا از برخی از مبانی نظام – اما نمی توان این جمله و حرف را که به گوش ما رسیده، حاکی بدانیم از این که این شخص از صلاحیت ساقط شده است. این مطلب را برای توضیحِ معنای تنگ نگرفتن دایره ی محرز گفتم. شرایطی هست که باید احراز شود؛ منتها اندازه ی وجود این شرایط در اشخاص مختلف، ممکن است مختلف باشد؛ همچنان که آن مسائلی که حاکی از وجود یا فقدان این شرایط هست، آنها هم در شرایط و اوضاع و احوال مختلف تفاوت پیدا می کند.
مطلب دیگر این است که ما احراز را حتمی می دانیم؛ ولی در این گونه مواقع عادتاً احراز یقینی و علمی ممکن نیست و احرازِ به معنای قیام بیّنه هم تقریباً همین طور است. اگرچه فرموده اند که دو نفر یا سه نفر هم باشند کافی است؛ اما کمتر پیدا می شود مواردی که دو نفر شاهدِ عادلِ شهادت دهنده ی «عن حسٍ» بیایند و راجع به مطلبی شهادت دهند. در خیلی از این مسائل، مرزهای حدس و حس با هم نزدیک است و گاهی حدسیات با حسیات مشتبه می شود؛ بخصوص که در خیلی از حرفها و اظهارات جای تفاسیر مختلف وجود دارد؛ یعنی شخصی حرفی زده، وقتی شما به خودش مراجعه می کنید، می گوید من منظورم چیز دیگری بوده است. نمی شود گریبان او را گرفت که ظاهرِ حرفت این است. اگر کسی خلاف ظاهر اراده کرده، یا در آن وقت توجه به ظاهر نداشته، خلاف شرع که نکرده است. بنابراین ممکن است که شخصی خلاف ظاهر حرف زده باشد؛ همین ممکن که شد، احتمال وارد می شود و پایه ی شهادت عن حسٍ را سست می کند. بنابراین احراز که می گوییم، مراد احراز علمی یا احراز شرعی به معنای قیام بیّنه نیست، بلکه مراد احراز عرفیِ ناشی از قرائن و اَمارات است که باید قرائن و اَماراتی قائم شود و انسان با یک اطمینان عرفی به این معنا برسد، که البته ممکن است در هر دو طرف قرائن و اَمارات وجود داشته باشد؛ مثلاً اگر یک نفر در جایی حرفی زده و در جای دیگری هم حرف دیگری زده که نقطه ی مقابل آن حرف است، این هم باید به حساب بیاید و انسان از مجموع و برآیند اینها مطلبی را احراز کند؛ یعنی آن نقاط اثبات کننده هم در کنار نقاطی که به حسب ظاهر صلاحیتها را نفی می کند، به حساب بیاید.
البته خوشبختانه – همان طور که جناب آقای جنتی اشاره کردند – قانون، گستره و امتداد منطقی یی دارد؛ یعنی موضوع در شوراهای شهرستان و استان و بعد هم در هیأت مرکزی در عرض بیست و یکی، دو روز بررسی می شود و در طی این مدت فرصت برای خودِ شورای نگهبان است که این شورا می تواند نسبت به آنچه اتفاق افتاده بازنگری کند. این خیلی