خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار نمایندگان مجلس شورای اسلامی ۷ / ۳ / ۱۳۸۱

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار نمایندگان مجلس شورای اسلامی ۷ / ۳ / ۱۳۸۱ :

بسم الله الرحمن الرحیم

بنده هم این ایام سعید و میلاد نبی اکرم و امام صادق (علیهماالصلاه والسلام) را به شما عزیزان و نمایندگان محترم مردم تبریک عرض می کنم و به خاطر حضورتان در این جمع صمیمی و باصفا خوشآمد می گویم.امیدوارم خداوند متعال به ما و شما این لطف را بفرماید که در همه ی حرکات و سکناتمان راه خدا را برویم و برای رضای خدا و انجام تکلیف عمل کنیم. از بیانات جناب آقای کروبی هم تشکر می کنیم; بیانات خوب و مفیدی داشتند.لازم است همین آمارها به اطلاع مردم برسد و در دل آنها این اطمینان و آرامش به وجود بیاید که نمایندگانشان دلسوزانه در پی حل مشکلات آنها هستند.بنابراین گفتن این چیزها را لازم بدانید و در ارائه ی این گزارشها به مردم امساک نکنید; این برای فضای جامعه و آرامش دلهای مردم بسیار موثر و مفید است. همچنین لازم می دانم از تلاش دوستان در مجلس و بخصوص زحمات توانفرسای رئیس محترم مجلس جناب آقای کروبی تشکر کنم.ما شاهد بارهای سنگین و طاقت فرسایی هستیم که بر دوش ایشان و بقیه ی دوستان در مجلس وجود دارد.
خدمت, خیلی سخت است; خیلی هم شیرین است.هر چه سختی خدمت بیشتر باشد, آسایش معنوی و روحی انسان پس از انجام دادن آن خدمت بیشتر خواهد بود.ان شاالله همان قدر که زحمت می کشید و تلاش می کنید و سنگینیها و فشارهایی را که به طور طبیعی برای مسوولان در هر جا باشند وجود دارد, تحمل می کنید, امیدواریم خداوند متعال به شماها اجر و پاداش بدهد و دلها و چشمهای شما را با لطف خود روشن کند. این یک سال هم گذشت.مثل همه ی چیزهای دیگر, عمر خدمتها و عمر ما کوتاه است و مانند برق و باد این فرصتها می گذرد.در هر مسوولیتی هستیم, آنچه برای ما باید مهم شمرده شود, این است که سعی کنیم گذر عمر و ایام مسوولیت, برای ما ذخیره یی داشته باشد; والا وقتی انسان از این مرز عبور کند, از این اعتبارات و حیثیات هیچ چیزی در دست او نیست.عمر, چیز بی اعتباری است; هیچ نمی شود اطمینان داشت که ما تا فردا, تا آخر دوره و تا یک دوره ی دیگر هستیم و این فرصت را داریم.در اول تشکیل این مجلس که ما شما برادران و خواهران عزیز را در همین حسینیه زیارت کردیم, جمعی در بین ما حضور داشتند که الان نیستند.
آنها هستند و عملشان; آنها هستند و نیاتشان; آنها در محضر خدای متعال هستند; امیدواریم خداوند متعال با آنها با نهایت رحمت و مغفرت و فضل خود رفتار کند و مقامات آنها را ان شاالله عالی نماید.به هر حال ما, هم فرصت استغفار و هم فرصت عمل داریم.آنهایی که رفتند, دیگر این فرصتها را ندارند; ((و فی الاخره عذاب الیم و مغفره من الله و رضوان)); باید برای یکی از این دو, هدفگیری کرد; از این دو حالت خارج نیست; یا مغفرت و رضوان الهی است, یا خدای نخواسته خشم و سخط الهی.تامین کننده هم جز خود ما کس دیگری نیست.اگر قرار است فضل الهی شامل ما شود, یا رحمت و مغفرت الهی ما را دریابد, باز با خواست خود ماست; باید خودما آن رحمت را بخواهیم; ((لایرد غضبک الا حلمک و لا ینجی من عذابک الا مغفرتک و لاینجی منک الا التضرع الیک)).باید به خدای متعال متوسل و متضرع شد. برادران و خواهران عزیز! ما که در جمهوری اسلامی مشغول خدمت هستیم, فراتر از همه ی فکرها و سلیقه ها و گرایشها و انگیزه ها و تفاوتهایی که قهرا وجود دارد, همه باید در یک چیز مشترک و به آن مهتم باشیم; و آن حفظ رابطه ی خودمان با خداست; ذکر نعمت الهی است; به یاد داشتن لطف و فضل پروردگار است به خاطر فرصتی که به ما داده است; این به اختلاف سلایق, بینشهای سیاسی و گرایشهای گوناگون سیاسی و جناحی و حزبی و غیره ارتباطی ندارد; این مربوط به همه است.هر کس مسوولیتش بیشتر است, به این بیشتر احتیاج دارد.بنده ی ضعیف و ناتوانی که مسوولیتم سنگین است, بیش از شما احتیاج دارم.
مخاطب این موعظه در درجه ی اول خود من هستم.دلها را باید با خدا آشنا نگه داشت.آنچه در این راه مهم است, نیت خدمت و تلاش برای خدمت است; این نیت را باید حفظ کرد; نیت مقدسی است.خود انسان هم خوب می تواند بفهمد در کجا, کدام موضعگیری, کدام حرف, کدام تسلیم و کدام رد مثلا در مجلس با نیت خداست و برای خدا دارد کار می کند یا انگیزه ی دیگری دارد.ممکن است دیگران نیت ما را تشخیص ندهند; برای دیگران می شود طور دیگری واقعیتها و باطنها را جلوه گر کرد; اما انسان برای خود نمی تواند این کار را بکند.اگر انسان با دقت و تامل نگاه کند, همه چیز در مقابل او باز و افشا شده است.مهم این است که نیت خدمت و حرکت در راه انجام وظیفه را حفظ کنیم; آنگاه همه ی کارها دارای اجر خواهد بود.ممکن است در خصوص مساله یی, دو موضعگیری کاملا متضاد وجود داشته باشد; اما هر دو هم مشمول لطف و مغفرت و قبول الهی باشد; به شرطی که نیت خوب باشد و عمل بر طبق آنچه انسان احساس وظیفه می کند, انجام بگیرد. برای شما این فرصت خیلی فراهم است; چون نقش شما مهم است.
همان طور که جناب آقای کروبی اشاره کردند, هم مساله ی قانونگذاری, هم مساله ی نظارت, هر دو مهم است; البته مساله ی قانونگذاری اساسی تر است.قانون, جاده یی است که شما به سمت هدفهایی که کشور و مدیران اجرایی و مسوولان باید به آن جا برسند, باز می کنید.قانون اساسی برای ما در همه ی بخشهای خود هدفهایی را معین کرده است; هم در بخش حقوق مردم, هم در بخش تشکیلات دولتی, هم در سایر بخشها.هر اصلی از اصول قانون اساسی در واقع هدف و سرمنزلی است که باید به آن رسید.برای رفتن به این سمت, حتما لازم است جاده یی وجود داشته باشد; بدون جاده نمی شود حرکت کرد.دستگاه اجرایی کشور باید به سمت آن هدفها برود. دستگاه اجرایی, اعم از قوه ی مجریه و قوه ی قضائیه و نیروهای مسلح و همه ی دستگاههایی است که نهادهای دولتی هستند و بخشی از اداره ی کشور بر عهده ی آنهاست; اینها باید به سمت این هدفها حرکت کنند.شما با وضع قانون, راههای صحیح را معین می کنید و دستگاههای پیشرونده را از غلتیدن در ورطه های خطرناک باز می دارید.عظمت و اهمیت قانون, این طوری معلوم می شود.بنابراین قانونگذاری, بسیار بسیار مهم است و هر چه قانون با نگاه آگاهانه تر و خبره تر و شناخت موضوعات و مصالح کشور بیشتر همراه باشد, استحکام آن بیشتر است.
وقتی استحکام قانون بیشتر بود, کارایی آن بیشتر خواهد بود و مدت زمان بیشتری می تواند مورد استفاده قرار بگیرد.بنابراین نقش قانون خیلی مهم است. البته اعتقادم این است که امروز مسائل اصلی کشور فراتر از مسائل درون جناحها و گروههای مختلف کشور است.بحثهای جناحی و خطی و سلیقه یی و گرایشی وجود دارد; نه می شود آنها را کاملا متوقف کرد, نه می شود بکلی آنها را مضر دانست.مقداری از این اختلافات و مباحثات به جستجوگری و آگاه شدن و تفحص فکری و ذهنی جامعه و مردم کمک می کند; اگر به شکل سالمی انجام بگیرد, اشکالی هم ندارد; اما همه ی مسائل کشور اینها نیست.
مسائل اساسی کشور فراتر از چیزهایی است که در چارچوب گرایشها و خواستها و تمایلات و تشخیصهای جناحی و گروهی محدود شود.به نظر می رسد هر کس دلسوز و آگاه است, می تواند مسائل اساسی کشور را ببیند. شکی نیست که امروز در بخش قدرتمندی از جهان یک انگیزه ی قوی وجود دارد که متوجه فتح و تسخیر همه ی امکانات جهانی و روی زمین است.وجود ابرقدرتها همیشه به همین معنا بوده است. انحصار ابرقدرتی در یک ابرقدرت, به طور طبیعی این گرایش را شدیدتر و بیشتر می کند.مجموعه ی دستگاههای اقتصادی و کانونها و بنگاههای فعال در شکل دادن اقتصاد کشورها و اقتصاد جهان که به دنبال افزایش ثروت و کسب ثروت هستند, کار آنها به طور طبیعی این را ایجاب می کند و دنبال آن, حالت تسخیرطلبی وجود دارد و امروز اظهار هم می شود و چیزی نیست که مکتوم بماند.این که قدرتهای سلطه گر در دنیا در صدد این هستند که منافع خود را در هر نقطه یی از دنیا تامین کنند, چیزی نیست که کسی امروز آن را کتمان کند و پوشیده بدارد.منافعی که بناست تامین شود و مربوط به فلان ابرقدرت است البته نمی خواهم فقط امریکا را بگویم; امریکا برترین و پرتوقع ترین شان است; مجموعه یی هستند که امریکا در راس آنها قرار گرفته منافعی نیست که با منافع کشورها و ملتها و صاحبان سرزمینها تضاد نداشته باشد; چنین قیدی برای آن ذکر نکرده اند; می گویند منافع ما.این منافع اگر با منافع فلان ملت یا فلان کشور یا فلان منطقه در تضاد بود, چه؟ آنها نمی گویند اگر در تضاد بود, ما در این صورت از منافع خود چشم می پوشیم; نه, منافع, منافع است; آن را می خواهند.
امروز در دنیا لازمه ی این طلب استکباری که واقعا جای کلمه ی استکبار همین جاست این شده است که حرکت تند پرشتابی برای تسخیر زمینه های متعدد که عمده اش سه زمینه است; اقتصاد و سیاست و فرهنگ از بالا آغاز شود; مثل سیل بنیانکنی که به سمت دامنه میآید.این سیل سرازیر شده; مربوط به امسال و پارسال هم نیست; منتها بر حسب شرایط گوناگون عالم تشدید می شود. بعضی معتقدند در مقابل این سیل چاره یی جز تس