خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه)

فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه) شامل 67 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قیام توابین(۶۵ ه) :

جنبش توابین در سال شصت و پنج علیه حاکمیت امویها و برای از بین بردن قاتلین حسین بن علی(ع)، برپا گردید. هر چند شروع آن در حد یک احساس، پس از واقعه کربلا در قلوب بسیاری از شیعیان پدید آمده بود. بعد از واقعه کربلا، شیعیان کوفه که از عدم مایت خود نسبت به امام حسین(ع)شرمنده شده بودند، تصمیم گرفتند تا به گونه ای این شرمندگی را از چهره خویش بزدایند. آنها عدم حمایت از امام حسین(ع)را گناهی نابخشودنی می دانستند که می باید با کشتن قاتلین حسین یا کشته شدن خود، گناه خویش را جبران کرده و تطهیر شوند.

مدتی پس از واقعه کربلا، کوفه تحت حاکمیت شوم امویها و عامل آنها عبید الله بن زیاد بود. در آن موقع گرچه شیعیان سرکوب شده بودند، اما با وجود سر و صدایی که از ابن زبیر در شرق کشور اسلامی پیچیده بود، هنوز خطر عمده همان شیعیان بودند. اشاره به یک نمونه از جسارت شیعیان در برابر عبید الله بن زیاد مناسب است. پس از واقعه کربلا، عبید الله در مسجد به منبر رفت و گفت: سپاس خدای را که حق را غلبه بخشید و امیر المؤمنین یزید بن معاویه و حزب او را نصرت داد. عبد الله بن عفیف ازدی، که یک چشم خود را در جمل و چشم دیگر خود را در صفین از دست داده بود، از جای برخاست و گفت: ای دروغگو!و فرزند دروغگو!به خدا سوگند تو و پدرت و کسی که تو را حکومت داده و پدرش، فرزندان پیامبران را می کشید و چون صدیقان سخن می گویید. عبید الله گفت: ای دشمن خدا!درباره عثمان چه می گویی؟عبد الله گفت: او مردی بود که خوب کرد و بد کرد. اصلاح کرد و افساد کرد و خدا با عدلش با او رفتار خواهد کرد. اما اگر خواهی درباره خود و پدرت و یزید و پدرش بپرس. عبید الله گفت: نخواهم پرسید تا طعم مرگ را به تو بچشانم. عبد الله بن عفیف گفت: از خدا خواسته ام تا شهادت را روزی من کند، قبل از آن که مادرت تو را بزاید، وقتی چشمم را از دست دادم ناامید شدم، اما اکنون خدای را سپاس که دعایم را مستجاب کرد. ^(۱)

هنگامی که جنجال ابن زبیر در مکه بلند شد و احتمال شورشی در کوفه نیز وجود داشت، ابن زیاد، عمرو بن حریث(والی خود را در کوفه)خواست و از او درباره صحت و سقم خبر ابن زبیر پرسید و گفت: من از ناحیه ابن زبیر بر امیر المؤمنین یزید هراسی ندارم، بلکه «انی اخاف علیه من الترابیه شیعه ابی تراب علی بن ابی طالب(ع)»، وحشت من از شیعیان علی(ع)است. آیا کسی هست که این روزها در کوفه اظهار دوستی نسبت به او کند؟عمرو بن حریث گفت: به طور قطع کسی نیست که اظهار دوستی کند، جز آنکه همه با او دشمنی دارند. ابن زیاد، مختار را برای نمونه نام برد. پس از آن ابن حریث مختار را زندانی کرد، ^(۲) تا اینکه عبد الله بن عمر به یاری او شتافت.

جریانات بعدی نشان داد که شمار کسانی که نسبت به دوستی علی(ع)و فرزندانش وفا دارند، در کوفه فراوان است. طبعا در آن روزها به طور پنهانی با یکدیگر در رابطه و تماس بودند. مشکل شیعیان اکنون در دو جهت بود، یکی از ناحیه امویان و دیگر از سوی اشراف و بسیاری از کوفیان که در کربلا به جنگ امام حسین(ع)رفته و لزوما موضع ضد شیعی داشتند. اکنون که گروهی از شیعیان در صدد بودند تا انتقام امام حسین(ع)را بگیرند، لاجرم با خود مردم کوفه نیز درگیر بودند، کسانی که امام حسین(ع)را به شهادت رسانده بودند. ^(۳) با هلاکت یزید در سال شصت و چهار، شیعیان از سوی سلیمان بن صرد خزاعی دعوت شدند. بسیاری این دعوت را پذیرفتند، ^(۴) اما از آنجا که هنوز حاکمیت بنی امیه در عراق متزلزل نشده بود، امکان بروز و ظهور برای آنها نبود. آنان در شروع کار خود، به کار تبلیغ مشغول شده و مبلغین خود را برای جمع آوری شیعیان و آماده ساختن آنها به اطراف پراکندند. ^(۵) بتدریج وضع بنی امیه رو به وخامت گذاشت. معاویه دوم فرزند یزید از خلافت کناره گیری کرد و یا به دست دیگران از بین رفت. شام برای آینده حکومت دچار درگیری و آشفتگی شد، این درگیری بین طرفداران عبد الله بن زبیر از یک طرف و حامیان مروان بن حکم از طرف دیگر بود. پیامد چنین مساله ای ضعف حاکمیت بنی امیه در عراق بود که پس از مدتی به برچیده شدن حاکمیت آنها انجامید، تا اینکه عبد الملک در آغاز دهه هفتاد باز عراق را به زیر سلطه امویها درآورد.

شیعیان از این فرصت استفاده کردند و در ادامه تلاشهایی که از سال شصت و یک به بعد برای آماده ساختن نیروها و تهیه سلاح صورت داده بودند، ^(۶) شروع به جمع آوری جدی نیرو کردند. چهار نفر از شیعیان معروف کوفه، مسیب بن نجبه، عبد الله بن سعد بن نفیل، رفاعه بن شداد و عبد الله بن وال، در کنار سلیمان کار سازماندهی مردم را به عهده گرفتند. در جلسه ای که تشکیل شد، بسیاری از شیعیان معروف کوفه در آن شرکت کردند. ^(۷) رهبران شیعه در این گردهمایی به سخنرانی پرداخته و تکیه کلام آنها جبران ظلمی بود که در حق اهل بیت پیامبر(ص)کرده و او را تنها گذاشته بودند. آنها با استناد به آیه شریفه

یا قوم انکم ظلمتم انفسکم باتخاذکم العجل فتوبوا الی بارئکم فاقتلوا انفسکم ^(۸)

در پی توبه و کشته شدن خویش بودند تا خطای خود را جبران کنند. ^(۹) در این مجلس همه بر سر همکاری و همراهی توافق و تعهد کردند. کسانی که خواستار کمک مالی به جنبش بودند، قرار شد تا به عبد الله بن وال مراجعه کنند. ^(۱۰) سلیمان، که پیر مردی از صحابه پیامبر(ص)و از یاران امام علی(ع)بود، به رهبری جنبش برگزیده شد. او در اولین اقدام خود نامه ای به سعد بن حذیفه بن الیمان که از جمله شیعیان و ساکن مدائن بود نوشت و از او خواست تا در صورت تمایل همراه دیگر شیعیان مدائن – که از جمله شهرهای شیعه نشین معروف است – به یاری آنها بشتابند. او گفت که آنها زمان و مکان خروج را معین کرده – اول ربیع الاول سال ۶۵ – و آنها نیز افراد و تجهیزات لازم را فراهم کنند و محل آن «نخیله »لشکرگاه معروف کوفه خواهد بود. ^(۱۱) نکته اساسی درباره محتوای این جنبش، در کلماتی که به یکی از خطبای «توابین »نسبت داده شده آمده است، عبید الله بن عبد الله در اجتماعی از توابین، ضمن برشمردن عظمت ذریه رسول خدا(ص)و با اشاره به اهانتی که در حق ایشان در جریان کربلا اعمال شد، راه توبه را برای آنها مطرح کرده و می گوید:

«انا ادعوکم الی کتاب الله و سنه نبیه و الطلب بدماء اهل بیته و الی جهاد المحلین و المارقین فان قتلنا فما عند الله خیر للابرار و ان ظهرنا، رددنا هذا الامر الی اهل بیت نبینا» ^(۱۲) من شما را به کتاب خدا، سنت پیامبر و انتقام خون اهل بیت و جهاد با منکران دین و مارقین دعوت می کنم. اگر کشته شدیم آنچه نزد خداوند برای نیکان است، بهترین است. اگر هم پیروز شدیم، حکومت را بدست اهل یت خواهیم سپرد.

زمانی که توابین، جنبش خود را آغاز کردند، شهر کوفه و بصره در دست عمال عبد الله بن زبیر بود. عبید الله بن زیاد با شنیدن اخبار شام، از عراق فرار کرد و به علت این که تشکیلات دیگری برای جایگزینی وجود نداشت، عبد الله بن زبیر که از سال شصت و یک به بعد در مکه قدرت را به دست گرفته بود، عمال خود را روانه عراق کرد و بدین صورت «شرق اسلامی »به دست زبیری ها افتاد. در این زمان شخصی به نام عبد الله بن یزید انصاری در مقام حاکم و ابراهیم بن محمد بن طلحه مسئول امور خراج در این شهر بودند.

اشراف کوفه که همیشه در باطن و ظاهر، به حمایت از بنی امیه می پرداختند، با شنیدن ظهور احتمالی یک حرکت شیعی، دست به دامن آل زبیر شده و پیرامون او را گرفتند.

جمعیت شیعیان و نیز کسانی که متمایل به آن بودند، گرد سلیمان مجتمع شده یا همان گونه که خواهیم دید، به مختار پیوستند.

مساله مهم برای توابین عکس العملی بود که می باید در قبال اشراف و نیز حاکمیت کوفه داشته باشند. این دو مساله در ارتباط با یکدیگر بود، هم بدان دلیل که شهر در دست حاکم زبیری آن بود و هم اینکه اشراف جزو حامیان این حکومت بودند و طبعا شیعیان نمی توانستند با آنها وارد درگیری شوند.

عبد الله بن یزید والی زبیری شهر در آغاز با اتخاذ یک موضع فریبکارانه کوشید، تا توجه شیعیان را به سوی شام جلب کرده و آنها را به سوی سپاه اعزامی شام که عبید الله بن زیاد فرماندهی آن را بر عهده داشت بفرستد. او گفت که اگر آنها به دنبال قاتلین حسین بن علی(ع)هستند، طبعا مورد حمایت نیز قرار خواهند گرفت. اما روشن است که قاتل حسین بن علی ابن زیاد است، در این صورت توابین نمی بایست در داخل شهر کشت و کشتاری به راه بیندازند. ^(۱۳) این موضعگیری از سویی موجب می شد تا امنیت شهر حفظ شود و از سوی دیگر دشمنان آل زبیر، به جان یکدیگر بیفتند، در این میان زبیریها به راحتی از شر آنها در امان باشند. هر چند به ظاهر چنین موضع از طرف افرادی چون ابراهیم بن محمد بن طلحه بعنوان یک موضع سازشکارانه مطرح شد، اما در واقع، حتی اگر عبد الله بن یزید قصد فریبکاری نداشت، این حرکت سبب شد تا توابین از کوفه خارج شده و با عده قلیل خود در برابر سپاه فراوان شام قرار گیرند.

در هر صورت چنین رفتاری موجب شد تا شیعیان به صورت علنی فعالیت خود را آغاز کنند و برای رفتن به سمت شام خود را تجهیز نمایند. ^(۱۴) رفتن به سمت شام، مورد ضایت خود سلیمان نیز بود و با این که افرادی به او گفتند که قاتلان امام حسین(ع)در کوفه هستند، سلیمان، اظهار می کرد که مسبب اصلی ماجرا عبید الله بن زیاد است، ^(۱۵) لذا مقاومتی در برابر این تصمیم و تمایل از سوی شیعیان صورت نگرفت. همچنین سلیمان گفت که جنگ در داخل کوفه سبب خواهد شد که ما برادر کشی به راه بیندازیم و طبعا دشمنان ما زیادتر خواهند شد. اضافه بر آنکه عبید الله قاتل اصلی است، افرادی چون عمر بن سعد قدرت چندانی ندارند. ^(۱۶) شاید مقصود سلیمان این بود که بعدا نیز می توان به سراغ آنها رفت.

در همین گیر و دار، مختار که از شیعیان معروف بود، به کوفه آمد. از اخباری که نقل شده چنین بر می آید که او از قبل در ذهن خود طرحهایی برای بسیج و قیام شیعیان آماده کرده بود، اما در کوفه مواجه با جنبش توابین شد. از نظر او این جنبش نمی توانست قدمی اساسی برای دستیابی به هدفی که در نظر گرفته شود. او معتقد بود که چنین کاری تنها سبب کشته شدن شیعیان خواهد شد. این تبلیغات سبب شد که عده ای از شیعیان گرد او جمع شوند. ^(۱۷) چنان که نقل شده، با این گفته ها، حدود یک چهارم کسانی که با سلیمان بیعت کردند، به هواخواهی از مختار پرداختند. ^(۱۸) با اینکه نزدیک به شانزده یا دوازده هزار نفر با سلیمان بیعت کرده بودند، حدود چهار هزار نفر آماده رفتن ب