خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان شامل 116 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان :

اندیشه سیاسی سید مرتضی

سید مرتضی (۳۵۵ – ۴۳۶ ه) فرزند سید حسین موسوی بغدادی در دوره خلافت مطیع لله عباسی و پادشاهی بهاء الدوله بویهی در بغداد به دنیا آمد.سید مرتضی بر خلاف پدرش که منصب قضاوت در حکومت داشت، هیچ گونه منصب سیاسی را نپذیرفت. ^(۱) با این حال پس از شیخ مفید، رهبری شیعیان بغداد بر عهده او قرار گرفت. ^(۲)

سید مرتضی در رشته های مختلف از علوم معقول و منقول از جمله فقه، اصول و کلام صاحب نظر بود و کتاب های زیادی در زمینه های مختلف تالیف کرد. ^(۳) سید را می توان پدر عقل گرایی در مکتب شیعه معرفی نمود; او اولین تکلیف را عقلی و نه نقلی می داند: ^(۴)

هر آن که روی مطالب ما در این کتاب الذخیره اندیشه نماید، قسمش می دهیم که در هیچ یک از رهیافت ها و دلایل آن از ما تقلید ننماید، و بر اساس حسن ظن از اندیشه و تامل به خاطر بسنده کردن به این که ما به اندازه کافی زحمت کشیده ایم، باز نماند، بلکه در هر گزاره ای مانند شخصی که از ابتدا می خواهد شروع کند، نظر نماید و از این طریق تلاش نماید، حق را از باطل، راست را از دروغ تشخیص دهد و در هر مطلبی که اندیشه می کند، اعتدال گرایی را از دست ندهد. ^(۵)

کتاب الشافی سید ردیه ای است بر نظریه ضدشیعی قاضی عبدالجبار; ^(۶) با این حال او را به معتزلی بودن منتسب کرده اند! بهترین توجیه در این باره این است که گفته شود او با روش معتزلی آشنا بود و آن را به خوبی علیه معتزله به کار می برد. ^(۷)

در این مقاله دو سؤال بنیادین درباره اندیشه سیاسی سید مرتضی مورد توجه قرار گرفته است: اندیشه های کلامی سید مرتضی درباره مشروعیت یا عدم مشروعیت حکومت در دوره غیبت چگونه قابل تبیین است؟ در هر صورت تا چه حد می توان از حکومت های موجود تبعیت نمود و یا با آنها همکاری کرد؟ سؤال اول را با روش کلامی و سؤال دوم را با روش فقهی بررسی خواهیم کرد.

نوشته حاضر عهده دار ترجمه یکی از رساله های سیاسی سیدمرتضی است.اما به عنوان مقدمه به برخی از مؤلفه های اندیشه سیاسی وی اشاره می شود.

اندیشه های سیاسی – کلامی

«کلام سیاسی » را می توان به بخشی از «کلام » تعبیر کرد که در آن با بهره گیری از مباحث کلان سیاسی، بعضی از گزاره های مطرح در علم کلام مستدل می گردد.مهم ترین مسائل سیاسی در کلام عبارتند از: ضرورت سیاست (کنترل بر زندگی گروهی) ، ضرورت تشکیل دولت، مبانی سیاست و امامت و رهبری.بحث «ولایت فقیه » نیز یکی از مباحثی است که متفکران دینی معاصر تمایل دارند با نگاه کلامی بدان بپردازند. ^(۸) با این تعریف بحث خود را در این فصل روی مساله «امامت » در گفتمان شیعه متمرکز می کنیم.

امامت در گفتمان شیعه

امامت در ادبیات کلامی و اعتقادی شیعه در معانی متعددی به کار رفته است:

۱.امام به عنوان مبلغ و مفسر وحی: این مقام که ابتدا از آن پیامبرصلی الله علیه وآله بود، بعد از وفات آن حضرت به ائمه علیهم السلام منتقل شده است.دلیل این منصب، آیه هفتم سوره حشر است که می فرماید: «فرمان های الهی پیامبر را ملتزم شوید و از چیزی که نهی می کند، بر حذر باشید».

۲.قاضی: در این معنا امام معصوم قاضی است که مؤمنان وظیفه دارند همانند دوره پیامبرصلی الله علیه وآله، مشاجره و اختلافات خود در زندگی خصوصی و اجتماعی را پیش او حل و فصل کنند.دلیل این منصب نیز آیه ۹۵ از سوره نساء است.

۳.حاکم: امامان معصوم نیز همانند پیامبرصلی الله علیه وآله از سوی خداوند به رهبری سیاسی جامعه مسلمانان نصب شده اند. برای این منصب امام نیز به سوره نساء، آیه ۵۹ استدلال شده است.

۴.ولایت تکوینی: بنابر این معنا پیامبرصلی الله علیه وآله و امامان معصوم علیهم السلام بر کل مخلوقات محیط هستند، در آنها تصرف می کنند و خارج از هدایت تشریعی عملا موجب هدایت مؤمنان می گردند. ^(۹)

نقطه عزیمت بحث حاضر این است که کدام یک از این مقامات، رکن امامت است و باقی مناصب فرع بر آن هستند.فعلا درباره ولایت تکوینی بحثی نداریم و درباره رکن بودن قضاوت نیز نظریه ای وجود ندارد.به این ترتیب، سؤال اساسی این است که کدام یک از دو منصب مرجعیت دینی و حکومت، اساس امامت شیعه را تشکیل می دهند.پاسخ این سؤال نتایج مهمی را در دوره غیبت به دنبال دارد.

بسیاری از فقیهان و متکلمان شیعه اساس «امامت » را به «حکومت » ارجاع داده اند.در مقابل جماعتی نیز بنیاد امامت را امری بالاتر از حکومت دنیوی یعنی مرجعیت دینی دانسته اند.

هدف اصلی از طرح دو نظریه، بررسی نتایج آنها در دوره غیبت است.مطابق نظریه اول تمامی شرایطی که مکتب شیعه برای امامت ذکر می کند، به شرایطی برای حکومت مشروع تبدیل خواهد شد; از جمله مهم ترین شرایط امامت در اندیشه شیعه، «عصمت » است; بنابراین گزاره «امام باید معصوم باشد» به معنای «حاکم باید معصوم باشد» خواهد بود.بر این مبنا «حکومت » یعنی حکومت انسان «معصوم » مبسوط الید، و از آن جا که در دوره غیبت چنین شخصی در پرده غیبت قرار گرفته، هر گونه حکومتی منطقا و به طور طبیعی نامشروع خواهد بود.براین اساس در دوره غیبت باید دائما حکومت های غصبی وجور تحمل شود و مؤمنان در انتظار دولت آرمانی آخر الزمان به سر خواهند برد; از این رو این دوره تاریک (غیبت) را دوره صبر و انتظار می نامند.

ذکر این نکته لازم است که در این دیدگاه مفسر دینی بودن امام مورد انکار نیست، بلکه در درجه اول اهمیت قرار ندارد.علاوه بر این ممکن است ادعا کرد که امام هرگاه لازم باشد، نظریه های دینی باطل را با اظهار کردن کلام صحیح شرعی (در مسائل شریعت) آشکار می کند.

بر خلاف دیدگاه اول، بر اساس نظریه دوم که امامت را نه مساوی حکومت بلکه اساس آن را مرجعیت دینی قرار می دهد، مساله عصمت نیز در مرجعیت دینی امام معنا پیدا می کند نه حکومت او.با این نگاه عصمت پیامبرصلی الله علیه وآله نیز به همین دلیل بوده است. ^(۱۰) بر این مبنا مساله امامت سیاسی امری تبعی است که امامان به لحاظ این که مقام مرجعیت را داشتند، خود به خود به حکومت نیز اولویت پیدا می کردند. ^(۱۱) طبق این نظریه مساله حکومت آن قدر اهمیت ندارد که به خاطرش به پیامبرصلی الله علیه وآله وحی نازل شود; دلیل این نظریه این است که پیامبرصلی الله علیه وآله در زمان حیاتش حاکمان زیادی را به مناطق مختلفی از جهان اسلام بدون کمک گیری از وحی بلکه به عنوان حاکم سیاسی اعزام کرد. ^(۱۲)

بر اساس نظریه اخیر، اصول دین بودن امامت نه به لحاظ بعد دنیوی – سیاسی آن بلکه به علت مفسر دین بودن امام است.در دوره غیبت که امام معصوم علیه السلام از چشم ها پنهان گشته، مردمان از مفسر دین محروم گشته اند; اما مساله حکومت که فی حد ذاته امری فرعی است دیگر در پرده غیبت فرو نمی رود و به عنوان امری بدیهی باقی می ماند; مثلا حضرت علی علیه السلام در دوره ای هم امام بود و هم حاکم، در دوره ای نیز مانند سایر امامان، امام بود ولی حاکم نبود.در دوره غیبت حاکم وجود دارد، اما امام در جامعه حضور ندارد.کوتاه سخن این که با این نگاه، امکان حکومت مشروع در عصر غیبت امری کاملا معقول و منطقی است و با تشکیل آن هیچ گونه غصبی از حق امام معصوم صورت نمی گیرد. ^(۱۳)

نظریه سید مرتضی درباره امامت

نظریه سید مرتضی با نگاه اول تطابق بیشتری دارد.او نظریه خود را در کتاب های مختلف کلامی به ویژه الشافی بیان کرده است. الشافی در واقع جوابیه مبسوطی است بر ردیه قاضی عبدالجبار درباره اعتقادات شیعه درباره امامت.از آن جا که قاضی عبدالجبار تلاش می کند عقلی بودن امامت (حکومت) را اثبات کند، سید همان معنا از امامت را با دلیل عقلی به اثبات می رساند و در شرایط آن عصمت و غیره را مطرح می کند.

سید مرتضی در موارد متعددی از کتاب الشافی، الذخیره و الرسائل، امامت را به «ریاست » تعبیر کرده و وجوب آن را از طریق عقل اثبات می کند.او با استدلال بر ضروری بودن نهاد امامت معنای ریاست و حکومت، به تدریج به اثبات شرایطی می پردازد که بدون آنها شخص نمی تواند «امام » (حاکم) واجب الاطاعه گردد. ^(۱۴) سید تصریح کرده است که مؤمنان «در دانستن حقایقی که دلیل عقلی یا نقلی بدانها اقامه شده، به حاکم نیاز ندارند». ^(۱۵)

سید مرتضی مساله عصمت را به امامت به معنای حکومت برگردانده و آن را یک مرتبه قبل از شریعت مطرح کرده است; از این رو آن را امری عقلی می داند نه شرعی و در عین حال اذعان کرده است که علمای شیعه مساله عصمت را بعد از پذیرش شریعت مطرح کرده اند. ^(۱۶)

سید مرتضی با چنین مبنایی به فلسفه غیبت می پردازد.به نظر او سبب استتار امام، تهدید او از سوی ستمگران است و همین مانع بیرونی است که او را در انجام وظیفه امامت (رهبری سیاسی) معذور کرده است.هرگاه امام بر جانش بترسد، غیبتش واجب و استتارش لازم می گردد. ^(۱۷)

بر همین اساس، هرگاه مساله تامین جانی امام حل گردد، او بی درنگ خود را نشان خواهد داد و در ظاهر نیز اعمال قدرت خواهد کرد. ^(۱۸) با این حال وجود امام – هر چند در استتار – لازم است، چرا که مؤمنان غیر ستمگر – کسانی که سبب غیبت امام نشده اند – به دلیل ایمان و اعتقاد به او، هیبتی از او را در دل دارند و همان هیمنه لطفی است که شامل حال آنها می گردد و دنبال اعمال زشت نمی روند و به انجام کارهای نیک تحریص می شوند.فلسفه حکومت نیز غیر از این نیست. ^(۱۹)

اندیشه های فقهی – سیاسی

مهم ترین مباحث فقه سیاسی سید در رساله ای است درباره همکاری با سلاطین جائر با عنوان «فی العمل مع السلطان » ^(۲)× که در ضمن مجموعه رسائل وی به چاپ رسیده است.در آغاز ضمن ارائه تعریفی از فقه سیاسی، چارچوب فقه سیاسی سید را با استفاده از رساله مذکور روشن کرده و نظریات او درباره باب های مختلف فقه سیاسی را به دست می دهیم.

فقه در اصطلاح فقیهان، مجموعه ای از بایدها و نبایدهای عملی مؤمنان است که چند و چونش مورد بررسی فقیهان قرار می گیرد. بخشی از این بایدها و نبایدها درباره زندگی اجتماعی مؤمنان است.سیاست به عنوان بخشی از زندگی اجتماعی مشمول قوانین مشخصی است که در فقه از آنها بحث می شود.این بخش از مباحث، محتوای فقه سیاسی را تشکیل می دهد:

در فقه مباحثی تحت عنوان جهاد، امر به معروف و نهی از منکر، حسبه، امامت و خلافت، نصب امرا و قضات، مامورین جمع آوری وجوهات شرعیه، مؤلفه قلوبهم، دعوت به اسلام، جمعه و جماعات، آداب و خطبه ها و برگزاری مراسم عید، صلح و قرار داد با دولت های دیگر، تولا و تبرا، همکاری با حاکمان و نظایر آن به طور مستقیم یا غیرمستقیم مطرح شده است که به آنها احکام سلطانیه یا فقه سیاسی گفته می شود. ^(۲۰)

درباره فقه سیاسی سید مرتضی به غیر از رساله «فی العمل مع السلطان » نوشته منسجمی وجود ندارد و مطالب باقی مانده در این موضوع به صورتی پراکنده در آثار متعدد او آمده است.

چارچوب نظری (سلطان عادل – ظالم)

گفتمان غالب دوره غیبت در قرن های اولیه را اندیشه «سلطان جائر و عادل » تشکیل می دهد.این نگرش به دلیل غیبت و خلا نظری در مورد جانشین امام، بیش از هر زمان دیگر ذهن شیعه را درباره حکام و حکومت ها به خود مشغول داشته است.در دوران آل بویه (قرن چهارم و پنجم) به واسطه نزدیکی سلاطین شیعه به فقیهان، شاهد شکوفایی فقه سیاسی شیعه در ابعاد مختلف هستیم.همین نزدیکی نسبی زمینه ساز بحث های جدیدی در میان آنها در مورد نحوه همکاری، پذیرش مسؤولیت، گرفتن هدیه یا حقوق و جایزه از حکام و اصولا طرح مباحثی درباره سلاطین جائر و عادل در این دوره گردید.

اساس بحث های سید مرتضی در فقه سیاسی به مساله همکاری با حکومت های غاصب بر می گردد.سید مرتضی در رساله «العمل مع السلطان » قاعده ای عمومی و فراگیر درباره جواز اجرای حدود در دوره غیبت در سطحی گسترده به دست می دهد.این قاعده از نظریه سید درباره وجوب پذیرش مسؤولیت در دستگاه جور به دست می آید:

موارد وجوب پذیرش مسؤولیت، زمانی است که پذیرنده مسؤولیت بداند یا به نشانه های آشکار گمان غالب ببرد که پذیرش مسؤولیت می تواند «حق » را بر پا کند و باطل را کنار بزند، به نیکی امر نماید و از بدی نهی کند و اگر این پذیرش صورت نگیرد، هیچ یک از این امور تحقق نمی یابد، در این صورت آن واجب می شود، چرا که این اموری که گفته شد به دلیل وجوبشان، چیزی را که سبب برای رسیدن به آنهاست و راه برای دست یابی بدانها به شمار می آید، واجب می گرداند. ^(۲۱)

در صورت موجود بودن وجه های عقلایی و شرعی، شخص پذیرنده مسؤولیت نه نماینده حاکم جائر بلکه نماینده امامان حق است:

صالحان و دانشمندان در عصرهای مختلف دائما چنین بودند که از سوی ستمگران به خاطر بعضی از دلایل که ذکر کردیم، مسؤولیت می پذیرفتند.پذیرش مسؤولیت از سوی حاکمان جور اگر در آن وجه نیکویی – به نحوی که گذشت – وجود داشته باشد، این مسؤولیت پذیری هر چند در ظاهر از سوی حاکم ستمگر است، در باطن از سوی امامان حق می باشد. ^(۲۲)

به نظر سید مرتضی روایتی که درباره اجرای حدود در دوره غیبت وارد شده با همین استدلال قابل توجیه است:

و بدین دلیل روایت صحیحی وارد شده است مبنی بر این که کسی که در چنین وضعیتی باشد [شرطهای شرعی و عقلی لازم را مانند امکان اجرای حدود و غیره را داشته باشد ]برپایی حدود و قطع دست دزدان بر او جایز است و او هرکاری که شریعت مقتضی انجامش است به جای آورد. ^(۲۳)

در عین حال سید در جای دیگر به صورت قاعده کلیه گفته است:

سخن درباره حدود در دوره غیبت روشن است اگر امام علیه السلام در حالی که مستحق حد زنده است، ظاهر شد [از پرده یبت بیرون آمد] و با اقرار شخص یا ارائه دلیل شرعی حد اثبات شد، امام حد را اجرا می کند و اگر حد با مردن مستحق جاماند، گناه تعطیل شدن حد الهی به گردن کسی است که امام را ترساند و او به ناچار در پرده غیبت ماند، و [به این ترتیب روشن می گردد که] تعطیلی اقامه حدود به علت نسخ شدن آنها در شریعت نیست، چرا که نسخ زمانی است که اقامه آنها با تمکین دادن مستحق و زایل شدن اقامه حدود، از واجب بودن ساقط گردد و اما اگر زمینه وجود نداشته و شخص مرده است، دیگر به این نسخ شریعت نمی گویند. ^(۲۴)

دیدگاه سید درباره برخی احکام فقه سیاسی در دوره غیبت

۱.نماز جمعه

به نظر سید مرتضی اقامه نماز جمعه و نیز نماز عید فطر و قربان، منوط به ظهور امام معصوم علیه السلام است و چون در این دوره، شرایط اقامه آنها فراهم نمی باشد، از این رو واجب نیست:

نماز جمعه دو رکعت است و چیزی به آن اضافه نمی گردد، و جماعتی نیست [نمی تواند نماز جمعه را اقامه کرد] مگر با امام عادل یا کسی که امام عادل او را نصب کرده باشد; پس هر گاه این شرط وجود نداشت نماز ظهر چهار رکعتی به جا آورده می شود. ^(۲۵)

۲.امر به معروف و نهی از منکر

سید اقامه این دو واجب را در دوره غیبت به طور مستقیم به عهده مکلفان گذاشته و تمامی مراتب آن را جایز اعلام کرده است. ^(۲۶)

۳.قضا

در این باره بیش از آنچه به صورت کلی در ابتدای این فصل ذکر شد، مطلب زیادی از سید مرتضی در دست نداریم.سید مبحث قضا را فقط در کتاب فقهی الانتصار و برخی رساله هایش مطرح کرده است.در کتاب الانتصار به تفصیل احکام قضا را بحث کرده است، اما درباره چگونگی اجرای آنها در دوره غیبت سکوت کرده است.در این کتاب به صورت کلی با این جمله رو به رو می شویم:

للامام و الحکام من قبله ان یحکموا بعلمهم فی جمیع الحقوق و الحدود من غیراستثناء و سواء علم الحاکم ما علمه و هو حاکم او علمه قبل ذلک; برای امام و حاکمان از سوی اوست که در تمامی حقوق و حدود بدون استثنا به اتکای علم خود حکم دهند.در این مساله فرقی نیست بین این که حاکم علمش در زمان قاضی بودنش حاصل گردد یا قبل از آن. ^(۲۷)

درباره همکاری با حاکم (ترجمه فایل پاورپوینت کامل رساله فی العمل مع السلطان)

پیام کلی رساله حاضر این است که همکاری با سلطان جائر در صورتی که فواید دینی داشته باشد، مانند این که حقی احیا شود، عدالت بر پا گردد، حدود الهی جاری شود یا انسان به حد اکراه و اجبار اضطراری برسد و در صورت ترک همکاری جانش به خطر بیفتد، واجب یا ناچار می گردد و در صورتی که عدم پذیرش مسؤولیت ضرر فردی قابل تحمل داشته باشد، پذیرش آن مباح می شود و در غیر این موارد همکاری ممنوع است.

در