خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم شامل 110 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شورش سفید در آکادمیهای مذهبی ؛ نگاهی به فعالیت های آموزشی و فرهنگی « جامعه تعلیمات اسلامی » در عصر پهلوی دوم :

یکی از وجوه دین مبین اسلام، تعلیم و تعلم است و ارج و اهمیت آن به اندازه ای است که می توان اسلام را دین تعلیم و تربیت و علم دانست. این حقیقت را از صریح آیات و روایات دینی می توان دریافت و آن را در شیوه و سیره عملی معصومین علیهم السلام دید. دینی که اسیران جنگی را در ازای سوادآموزی به مسلمانان آزاد کند جای تردیدی در اهمیت تعلیم و تعلم باقی نمی گذارد. اما استعمار برای سلطه بر کشورهای جهان و از جمله کشورهای مسلمان ناگزیر می بایست نظام آموزش و پرورش دینی و ملی آنها را براندازد و براساس فرهنگ استعماری خود آن را تأسیس و تقویت کند. رجال آزاده و مسئول در گوشه و کنار جهان اسلام برای تأسیس، حفظ و تقویت مدارس غیروابسته به رژیم های دست نشانده استعمار، اهتمام بلیغی نمودند و از جمله در ایران اسلامی اینگونه مجاهدت ها و کوشش های ارزشمند تاریخی، کاملاً محسوس بود. تأسیس مدارس و مراکز تعلیمات دینی و دخالت و اهتمام در تهیه متون دینی مدارس یکی از فعالیت های بنیادی و ریشه ای مسلمانان غیرتمند در عصر تاریک حاکمیت سلطه و استعمار بر ایران است. اینگونه مراکز بعضاً مورد حمایت مستقیم یا غیرمستقیم مراجع تقلید و بازاریان متّدین قرار گرفته و توسعه چشمگیری می یافتند.

از جمله می توان به «جامعه تعلیمات اسلامی» اشاره کرد که در سال ۱۳۲۲ ه .ش توسط شیخ عباسعلی قرائتی معروف به حاج آقای اسلامی در تهران تأسیس شد و به تدریج در تمامی ایران گسترش یافت. این مرکز مورد تائید مراجع تقلید بزرگواری همچون آیات عظام بروجردی، حکیم، خوانساری، طباطبائی و امام خمینی (ره) قرار گرفت و نقش بسزائی در تربیت روشنفکران مسلمان و نسل جوان متعهد به اسلام در دوران قبل از انقلاب داشت.

در مقاله زیر تاریخچه و فعالیت های این مرکز را اجمالاً مرور می نمائیم.

پژوهش و بررسی پیرامون رویکرد نیروها وگروههای مذهبی به ویژه علما و روحانیون در برابر سیاست های فرهنگی دو دهه نخست پهلوی دوم، برای کسب شناخت بهتر از ریشه های انقلاب اسلامی، ضرورتی انکار ناپذیر به نظر می رسد. همچنین تحقیق در این موضوع، برخی علل موفقیت علما و روحانیون در بسیج و سازماندهی مردم را که در نهایت به پیروزی انقلاب اسلامی منتهی شد روشن تر خواهد ساخت.

با وجود تکاپو و فعالیت گسترده افراد وگروههایی که در برابر سیاست ها و برنامه های فرهنگی دستگاه پهلوی با تمسک جستن به آموزه های دینی مقاومت می کردند به علت عدم تحقیق در این زمینه، اقدامات این عده حتی از چشم بسیاری از آشنایان و پژوهشگران تحولات تاریخ معاصر ایران پوشیده مانده است. بهترین شاهد این مدعا پرداختن به اقدامات احزاب غیر دینی و حتی ضد مذهبی مانند حزب توده درتبیین فعالیتهای گروههای مخالف با سیاستهای فرهنگی حکومت پهلوی است.

در میان بسیاری از نیروهای مذهبی نیز ناخودآگاه این فرضیه پذیرفته شده است که نیروها وگروههای اجتماعی در دو دهه مذکور به طور عمده به وعده ها و آرمان های احزاب غیر دینی توجه داشته و عرصه فعالیت برای دین داران بسیار تنگ و محدود بوده است. به همین دلیل است که بسیاری از محققین تنها پانزدهم خرداد سال ۴۲ و قیام مذهبی مردم در این روز علیه رژیم پهلوی را سرآغاز جنبش دینی می دانند که در نهایت به پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن سال ۵۷ منجر گردید.

اگر چه در این واقعیت که قیام خونین پانزدهم خرداد نقطه عطف وگسترده ترین جنبش اولیه مردم علیه دستگاه پهلوی به حساب می آید، جای تردید نیست؛ اما نکته مسلم این است که این حرکت و جنبش نیز ریشه در فعالیت نیروها و گروههای مذهبی در سالهای پیش از آن داشت. به عبارت روشن تر، مجموعه اقدامات و فعالیت هایی که در دوره مورد بحث از سوی روحانیون و مراجع مذهبی صورت گرفت، مانع از آن شد که حکومت پهلوی بتواند آتش احساسات دینی را در مردم سرد کند.

اگر زندگی و افکار به وجود آورندگان قیام پانزدهم خرداد با دقت بررسی شود، نقش آموزش های دینی، تعالیم و برنامه هایی که از سوی نخبگان مذهبی در طول دو دهه پیش از آن ارائه شده بود، روشن تر خواهد شد.

در همین راستا یکی از کانونهای فرهنگی فعال مذهبی که در اوایل دهه بیست با حمایت همه جانبه بازاریان متدین و به رهبری روحانیت و پشتیبانی مراجع تقلید خدمات فرهنگی و دینی فراوانی از خود برجای گذاشت، ‹‹جامعه تعلیمات اسلامی›› نام داشت.

جامعه تعلیمات اسلامی، نام یک مرکز فرهنگی است که در سال ۱۳۲۲ در تهران و سپس در شهرستان های مختلف کشور از سوی یک روحانی بنام شیخ عباسعلی سبزواری معروف به اسلامی ایجاد شد که فعالیت اصلی آن معطوف به ساخت مدارس در مقاطع مختلف آموزشی بود. فعالیت ‹‹جامعه تعلیمات اسلامی›› به دلیل حمایت بازاریان و اقشار متمول دینی، بزودی گسترش یافت به گونه ای که صاحب بزرگترین مدارس غیر دولتی در زمان پهلوی دوم شد. پیش از پرداختن به موضوع اصلی یادآوری این نکته ضروری است که در دوره پهلوی دوم آموزش درکشور به دو صورت رسمی (دولتی) و غیر رسمی (خصوصی یا مردمی) انجام می گرفت. این وضعیت تا سال ۱۳۵۳ که نظام آموزش رایگان در ایران اعمال شد، برقرار بود. با این حال در تمام این مدت ‹‹جامعه تعلیمات اسلامی›› چنانچه گفته شد، بزرگترین زنجیره مدارس مردمی را به عهده داشت.

دامنه گسترده فعالیت این مرکز و نیز عدم هماهنگی بسیاری از برنامه های آموزشی وتربیتی آن با نظام آموزش وپرورش دولتی از چشم شهربانی،دایره مرموزات ارتش و ساواک دور نماند. از این رو در بسیاری از گزارش های سازمان های امنیتی فوق نسبت به ادامه فعالیت های ‹‹جامعه تعلیمات اسلامی››، هشدارهای جدی به مسئولان ممکلتی داده شده بود. بسیاری از این گزارش ها اکنون در آرشیو مرکز اسناد انقلاب اسلامی نگهداری می شودکه در این مقاله برخی از آنها مورد استفاده قرارگرفته است۱

در ابتدا جهت توضیح بیشتر و دقیق تر عملکرد، برنامه ها و روشهای تربیتی و آموزشی این مرکز و ارزیابی منصفانه آن معرفی اجمالی بنیانگذار آن ضروری به نظر می رسد.

عباسعلی قرائتی سبزواری معروف به اسلامی در سال ۱۲۷۵.ش در سبزوار- یکی از شهرهای استان خراسان – در خانوده ای مذهبی و فقیرکه حتی یکی از اعضای آن نیز سواد خواندن و نوشتن نداشتند به دنیا آمد. او این اقبال را داشت که به مکتب خانه رفته و در آنجا صرف ونحو عربی و ادبیات فارسی را فرا گیرد. از روزگاری که وارد دوره جوانی گردید علاقه شدیدی به مسافرت و دیدار سرزمین های اسلامی و آشنایی با وضعیت مسلمانان جهان در وی پدید آمد. سفرهای متعدد وی به عتبات عالیات، مکه، مدینه و سوریه با وجود همه سختیهایی که در آن ایام وجود داشت این واقعیت را نشان می دهد.۲

یکی از مسافرت هایی که بر عباسعلی اسلامی تاثیر عمیقی به جا نهاد و ایده های بزرگی در ذهن وی پدید آورد، سفر به سرزمین عجایب یا همان هندوستان بود. زمانی که وی در نجف می زیست یکی از علمای شیعی هند به نام نجم العما که مدرسه ای در شهر لکنهو دایرکرده بود از روحانیون نجف خواست با سفر به هند و تدریس برخی دروس و یا حتی تحصیل در آنجا وی را یاری کنند. مرحوم اسلامی که شیفته تحصیل و نیز دیدار از سرزمین هندوستان بود، رنج سفر را برخود هموار ساخت و به این سرزمین سفر کرد. در نهایت وی به عنوان تحصیل وارد مدرسه الواعظین شهر لکنهوشد و با نشان دادن استعداد و لیاقت خود مورد توجه جامعه شیعیان هندوستان واقع گردید، تا جاییکه مسئولیت کتابخانه بزرگ شیعیان شهر رامپوی هندوسان را به عهده گرفته پس از مدتی از سوی شیعیان هند برای سفر تبلیغی راهی کشور برمه شد.۳

مشاهده وضعیت مردم این سرزمین ها و تلاش انگلستان در راه به دست آوردن سلطه بیشتر بر فرهنگ هندوستان تاثیر زیادی بر شیخ عباسعلی اسلامی نهاد که به عنوان تجربه ای گرانبها پس از مراجعت به ایران از آن استفاده کرد.

بازگشت وی به ایران، مصادف با اواخر سلطنت رضا شاه بود و هنوز سایه دیکتاتوری رضاخان بر ایران سنگینی می کرد. اسلامی که با شیوه آموزش کاملا آشنایی داشت، درصدد بود با تاسیس کلاسهای آموزش قرآن و احکام اسلامی در حد امکان به اقدامات ضد دینی رژیم پهلوی پاسخ بدهد. پس از اشغال ایران از سوی متفقین و ایجاد فضای نسبتا باز سیاسی، وی دامنه فعالیت خود را گسترش داد و توانست با بهره گیری از کمک بازاریان متمول و حمایت دیگر اقشار مذهبی ((جامعه تعلیمات اسلامی)) را با هدف ساخت مدارس دخترانه و پسرانه تاسیس نماید. لازم به توضیح است که جامعه تعلیمات اسلامی اگر چه در سال ۱۳۲۸ . ش رسما مجوز فعالیت گرفت اما به طور غیر رسمی سالها قبل یعنی در سال ۱۳۲۲ اولین مدرسه پسرانه خود را تاسیس کرده بود.

اساسنامه جامعه تعلیمات اسلامی

مطالعه اساسنامه جامعه تعلیمات اسلامی نشان می دهد، بنیانگذاران آن از نگرش علمی عمیقی نسبت به تحولات آن روز برخوردار بوده اند، چنانچه در مقدمه اساسنامه آن آمده است: ‹‹یکی ازموضوعات مهم اجتماعی که دراثر تجربیات و مطالعات زیاد علما و دانشمندان در جامعه بشری ثابت و مسلم شده، این است که هر ملتی بیشترازعلم و دانش بهره مند باشد، سریع تر راه تکامل و ترقی خود را می پیماید. چون اهمیت و مقام علم روشن بوده و جای شک وتردیدی باقی نمانده و دین مقدس اسلام به زبان ها و بیانات مختلفی فرا گرفتن علم را برکلیه مسلمانان واجب کرده لذا دیگر احتیاجی به ذکر دلیل و بحث بیشتری ندارد. ولی چیزی که به نظر بسیاری از علمای واقعی جهان مهم بوده و قرآن مجید و پیغمبر(ص) اکرم و ائمه اطهار(ع) ما در آن تأکید بسیار فرموده اند، این است که تعلیم بدون تربیت و علم بدون اخلاق برای بشر کافی نبوده و جز سیه روزی و بدبختی محصول دیگری نخواهد داشت. بهترین دلیل هم، وضع کشور ما می باشد که به واسطه زیادی فساد اخلاق، چنان خرابی در کلیه شئون اجتماعی ما پدید آمده است، که ما را به فنا و نیستی سوق می دهد.›› ۴

عبارات فوق به روشنی هدف اصلی از تاسیس جامعه تعلیمات اسلامی را نمودار می سازد. به عبارت بهتر، آنها حذف اخلاق و دین از نهاد آموزشی کشور را علت اساسی وضعیت نابسامان آموزش و پرورش کشور می دانستند. از این رو با گنجاندن اصول اسلامی در دستور کار خود و تدوین کتب و جزوات درسی در راستای تعالیم دین و حاکم ساختن فضای مذهبی بر مدارس، به یکی از اقدامات اساسی در عرصه فرهنگ دست زدند تا این ضعف را جبران کنند. جامعه تعلیمات اسلامی از همان ابتدا، چشم به افق های دور دوخته و دست یافتن به اهداف بلند مدت را وجهه همت خود ساخته بود. این جامعه صریحا اعلام می داشت که ((مدت دوام)) خود را تا ظهور حضرت امام زمان (عج) می داند.۵ بند الف اساسنامه جامعه تعلیمات اسلامی مقرر می دارد: ‹‹تعلیم و تربیت اطفال و سایر افراد به وسیله تاسیس کودکستان ها، دبستان ها، دبیرستان ها ، مدارس عالیه و سایر مدارس فنی طبق موازین شرعی و تشکیل کلاس های اکابر شبانه و روزانه و تهیه معلمین فاضل و کار آزموده توسط تاسیسات مزبور فعلا برای داخل کشور ولدی الاقتضا برای سایر کشورها خواهد بود››۶

در زمان حکومت رضا شاه و سالهای نخست دهه بیست، اوضاع واحوال سیاسی و فرهنگی کشور به گونه ای بود که موجب ناخشنودی دینداران، بخصوص علما و روحانیون شده بود.

نفوذ عوامل و نیروهای هوادار دولتهای خارجی در ارکان مملکت و اقدامات احزاب و گروهها در قالب چاپ و نشر روزنامه و نیز درج مطالب مخالف دستورات و فرامین مذهب از سوی آنها، همچنین فعالیت برخی افراد مانند کسروی که به طور آشکار علیه مقدسات تشیع مطالبی در مطبوعات چاپ می کردند، از جمله عوامل ناخشنودی مذکور بود. در این میان وضعیت وزارت فرهنگ نسبت به دیگر ادارات و سازمان ها وخیم تر بود. تبلیغات فرهنگی و ضد مذهبی حزب توده و سایر احزاب، بیشتر مدارس دولتی به ویژه دانشگاه تهران را تحت تاثیر قرار داده بود. به این ترتیب در دوره مورد بحث، زنگ خطر برای گروهها و اقشار مذهبی به صدا درآمد. با این وجود افرادی که بتوانند با روشهای علمی ومتناسب با نیازهای جامعه و نیز مطابق با آموزه های دین راه علاجی عرضه کنند، به ندرت یافت می شدند.

تاسیس جامعه تعلیمات اسلامی با توجه به آنچه گفته شد، یکی از منطقی ترین شیوه ها و البته مهمترین آنها به منظور حمایت و صیانت از باورهای مذهبی در میان مردم بود. چنانچه از مقدمه اساسنامه این گروه بر می آید، به وجود آورندگان آن درکنار شناخت نیازها و ضرورت های زمان آشنایی عمیقی نیز با تعالیم دین اسلام داشتند.

مطالعه اساسنامه جامعه تعلیمات اسلامی نشان می دهد، اعضای آن از کارگروهی و تشکیلاتی، اطلاعات گسترده و دقیق داشته اندکه البته این ویژگی، امتیاز بزرگی برای بیشتر نیروهای مسلمان آن روز به حساب می آمد. جامعه تعلیمات اسلامی از هیات مدیره ای متشکل از بیست و دو عضو اصلی برخوردار بود که در صورت داشتن شایستگی به صورت مادام العمر این مسئولیت را عهده دار می شدند. هر یک از این اعضا تابع قوانین ومقررات ویژه ای بوده وحق هیچ عمل خود سرانه ای با نام جامعه تعلیمات اسلامی مگر با تصویب دیگر اعضا را نداشتند.۷ هیات مدیره مر کزی جامعه تعلیمات اسلامی همچنین برای انجام امور جامعه، چهار کمیسیون به شرح زیر تشکیل داد:

کمیسیون فرهنگی، کمیسیون مالی، کمیسیون تبلیغات و نشریات وکمیسیون سازمان که هر یک از کمیسیون های فوق آیین نامه مخصوص به خود داشتند.۸

چنانکه گفته شد، تشکیل جامعه تعلیمات اسلامی در نتیجه اشتراک مساعی روحانیون، معلمان و بازاریان تهران صورت گرفت. نگاهی به اسامی نخستین اعضای هیات مدیره، واقعیت فوق را به وضوح نشان می دهد. این افراد عبارتند از:۱- حاج شیخ عباسعلی اسلامی سبزواری(روحانی) ۲- حاج شیخ نصرت الله شیخ العراقین بیات (روحانی) ۳- شیخ محمد آخوندی (روحانی) ۴- حاج عباسعلی بازرگان (بازاری) ۵- ابراهیم نیک سیر (معلم) ۶- حسینعلی گلشن (معلم) ۷- حاج غلامحسین دلیل تهرانی ( بازاری) ۸- حاج سید حسین عدنانی ( بازاری) ۹- ابوالقاسم میرزایی ( بازاری)۱۰- حاج محمد جار الهی (بازاری) ۱۱- سید حسین میرخان( بازاری) ۱۲- مرتضی ملکی (معلم) ۱۳- حاج ناصر عطایی(بازاری)۱۴- حاج مصطفی ایروانی ( بازاری) ۱۵- حاج سید رضا مجد (بازاری) ۱۶- سید محمد رضا رجایی(معلم) ۱۷- حاج سراج انصاری (روحانی) ۱۸- دکتر فقیهی شیرازی (نماینده مجلس، روزنامه نگار، معلم) ۱۹- رحیم منصور مؤید (بازاری) ۲۰- حاج عبدالحسین یوسف زاده (بازاری) ۲۱- حاج عباس نجاتی(بازاری) ۲۲- حسین مزینی (بازاری و معلم)

وضعیت علمی مدارس جامعه تعلیمات اسلامی

یکی از موفقیت های قابل توجه و تحسین برانگیز جامعه تعلیمات اسلامی، کیفیت بالای علمی آموزش هایش بودکه سبب اقبال خانواده های متدین به آن شد. ساواک در سالهای پایانی حیات رژیم پهلوی گزارشی از وضعیت این مرکز فرهنگی به مقامات آموزش و پرورش ارائه کرد که می تواند جهت ارزیابی عملکرد این جامعه مورد توجه قرار گیرد. یکی از گزارش های ساواک در این خصوص چنین است: ‹‹تعداد مدارس جامعه تعلیمات اسلامی به ۱۸۳ باب رسیده است.] در سال۱۳۵۶[ باتوجه به کمکهای مالی بی دریغی که از طرف بازاریان، کسبه و برخی از اعضای سابق جبهه ملی و عناصر مذهبی به این جامعه می شود، این جامعه توانسته است با استخدام معلمان مجرب، خرید وسایل آزمایشگاهی و کارگاهی و نیز سختگیری زیاد، سطح آموزش مدارس خود را به صورت قابل توجهی بالا ببرد. به طوری که بیشتر دانش آموزانی که از این مدارس فارغ التحصیل می گردند در آموزش همگانی دانشگاه ها پذیرفته می شوند. در این مدارس به علت بی نیازی از کمکهای مالی آموزش و پرورش، در موارد متعددی به ویژه ثبت نام دانش آموزان، ضوابط و مقررات آموزش پرورش اجرا نمی گردد و به جای شعائر ملی و میهنی برنامه های ویژه مذهبی اجرا و دانش آموزان را با تعصبات خشک مذهبی پرورش می دهند. به این جهت دانش آموزان این مدارس پیوسته مورد توجه گروههای برانداز مذهبی بوده اند و این گروهها به نحو مطلوبی از تعصبات مذهبی دانش آموزان این مدارس استفاده می کنند. سابقه نشان داده است که عده ای از اعضای گروههای خرابکار را کسانی تشکیل داده اند که فارغ التحصیل این مدارس بوده اند. این مدارس با وجود مقررات خاص جهت ثبت نام و اشکال تراشی های متعدد در این زمینه، به علت بالا بودن سطح آموزش آنها و تبلیغات وسیعی که از طریق عناصر مذهبی به نفع آنها صورت می گیرد، با استقبال زیادی از طرف مردم روبه رو شده است. طبقات مختلف مردم حتی طبقات روشنفکر، جهت ثبت نام در این مدارس به هر وسیله ای متوسل می شوند.›› ۹

یکی از موفقیتهای جامعه تعلیمات اسلامی- همانگونه که ساواک نیز آن راتایید کرده است- دستیابی و تهیه مواد درسی و نوشته ها یی است که با کوشش و دقت فراوان تهیه شده بود.کتابهای مدارس این جامعه به دو دسته تقسیم می شدند: نخست،کتابهای تخصصی و فنی که از سوی وزارت آموزش و پرورش تصویب می گردید وتدریس آن برای همه مدارس اجبار