خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پرسش های شما و پاسخ های ما

هدف و انگیزه شما از نشر فصلنامه هنردینی چیست؟
یکی از دستاوردهای پرارزش انقلاب اسلامی دگرگونی فرهنگی و به تبع آن تغییر و تحول در ساختار هنر بود، بگذریم از این که تا چه حدّ توانستیم از آن فضای مقدس استفاده کنیم و نسل های بعد را با آن تحولات آشنا سازیم. به هر حال سعی ما این بوده که در این مقطع حساس (در کنار مجلات رنگ و وارنگ که متأسفانه گردانندگان برخی از آن ها با استفاده از تحریک شهوت می خواهند به فروش بالایی دست یابند) هنردینی را به نسل جوان معرفی کنیم و از تمام ابعاد، چه مباحث نظری و چه مباحث کاربردی به این مقوله نزدیک تر گردیم.به نظر ما هنر از لحاظ مضمون و محتوی عین تفکر و حکمت و عرفان است و تنها در نحوه بیان با آن ها متمایز می گردد و ما باید مبلّغ این نوع هنر باشیم، به عبارت دیگر هنری اصیل است که بتواند معارف علمی و فلسفی و یا شناخت دینی را با استفاده از نوع بیانی خاص یعنی هنر، به دیگران منتقل کند. ما فارغ از جناح بندی های مرسوم سیاسی بنا داریم به نقل و نقد افکار و آثار فرهنگی هنری و ادبی بپردازیم. هدف اصلی، ارتقا و اعتلای هنردینی است و عرضه آرا و نظریات مختلف در این عرصه. جامعه ای که در حال رشد و تحول بنیادی است محتاجِ هنر است به ویژه اگر این جامعه برای تمام بشر پیامی نو داشته باشد. در این صورت هنر از ضروریات است و از آن گریزی نخواهد بود.
و همین هنر موقعی «حجاب اکبر» خواهد بود که تعلق خویش را به آن عهد و میثاق ازلیِ «اَلَست» انکار کند. و هنر مدرن همین میثاق را وانهاده است. و این هم از میراث های اومانیسم است. در حالی که هنردینی در صدد تحکیم آن عهد و میثاق است.
جبهه فرهنگ و هنر یکی از جبهه های بزرگ مبارزه با استکبار جهانی است، سنگرداران این جبهه اگر واقعا بتوانند به وظایف خطیر خویش واقف گشته و بدان ها عمل کنند از رزمندگان میدان نبرد نظامی نقشی مهم تر را ایفا خواهند کرد زیرا این ها با بهره گیری از زبان هنر توانسته اند انسان بسازند و روح های مستعد را بپرورانند و به میدان نبرد نظامی گسیل دارند. مِداد العلماء افضل من دماء الشهداء
خوشبختانه بسیارند هنرمندان متعهدی که هجوم بی امان محافل فرهنگی وابسته را لمس کرده اند اما متأسفانه به دلیل مستحیل شدن در چنبره معضلات شدید اقتصادی و یا به دلیل جو حاکم در محافل روشنفکری کم کم انگیزه خود را از دست داده و میدان را برای منادیان جریان ضددینی خالی کرده اند.
علی رغم ماهیت فرهنگی انقلاب اسلامی در این سال ها، در جهت تقویت مبانی خاص هنری و فرهنگی طرح و برنامه چندان دقیقی ارائه نشده است. در هر صورت در چنین شرایطی بر اندیشمندان و هنرمندان متعهد فرض است تا با آگاهی کامل نسبت به وقایع موجود و به دور از غوغا و هیاهو به پاخیزند و در ترسیم هنر متعهد بکوشند و توان واقعی خویش را عرضه نمایند.
امروزه با پیشرفت وسایل ارتباطی،قالب های متنوع هنری با سرعت فوق العاده ای در سطح جهان پخش می شود و از جدیدترین و رایج ترین مسایل زندگی شده و در تار و پود بشر نفوذ کرده است پس باید در معرفی و شناخت هنر اصیل و دینی از غیر آن کوشید تا جوانان به بیراهه گرفتار نگشته و سرمایه عمر خویش را در راه باطل خرج ننمایند. حتی تولستوی معتقد است که «خوب و بد بودن شعر و موسیقی و هر هنر دیگری در چگونگی آگاهی ای است که منتقل می سازد نه مزایای فنی آن هنرها» آری زیبایی قالب و شکل هیچ گاه نمی تواند زشتی محتوا را در لفافه بپوشاند هر چند که در مقطعی کوتاه عده ای را به همان زیبایی قالب می توان فریفت. هنر دینی چیست؟ و با هنر غربی چه تفاوتی دارد؟
هنر قبل از هر چیز نیاز به جهان بینی دارد. هنر دینی، هنری است تمثیلی و نمادین که می خواهد حقایقی از عالم ملکوت را در عالم مُلک نشان دهد و اوج این هنر دینی در نشان دادن وحدت است، به عبارت دیگر «توحید» که بنای جهان بینی دینی بر آن استوار است مورد توجه هنر دینی می باشد. هنر دینی با فضایل سر و کار دارد و هر چه بتواند به اسماء و صفات الهی نزدیک تر گردد، ناب تر و اصیل تر خواهد بود.
در همین جا بد نیست اشاره کنیم که مسأله «هنر برای هنر» که عده ای مطرح می کنند برای مقصود خاصی دنبال می شود، وگرنه هنر وسیله و ابزاری است برای بیان حقایق و «هنر برای هنر» بی معنی است. (البته پیشینه این اصطلاح به دوران رنسانس بر می گردد که شاید هدف بدی را دنبال نمی کردند اما اکنون اغراض خاصی به دنبالش وجود دارد.)
یکی از تفاوت های اصلی هنر دینی با هنر غربی این است که هنر غربی از زاویه فلسفه اومانیستی به انسان می نگرد و به همین دلیل در درک روح هنر دینی به توفیق دست نمی یابد و این ریشه در تفکر یونان باستان دارد که خدا را تا حد بشر تنزل می دهد و بشر با خدایان در می آمیزد و حتی می میرد و… در هنر غربی همه مفاهیم به مصادیقی عینی می رسند. در هنر عهد رنسانس، خدا را به صورت مردی تنومند و اسطوره ای که تکیه بر سریر اقتدار دارد، مشاهده می کنیم.
از سوی دیگر هنر دینی پیش از این که انعکاس دهنده روحیات و ویژگی های شخص هنرمند باشد، پرتویی از حقیقت الهی است که هنرمند توانسته، آن حقیقت را در قالب های هنری و اثرش منعکس کند، زیبایی که اصلی ترین عنصر یک اثر هنری است چیزی نیست که به وسیله هنرمند آفریده شود بلکه تابع میزان انعکاس آن حقیقت ازلی و ابدی است.
از همین جا می توان به اشتباهی که منتقدین غربی نسبت به هنر دینی دارند پی برد و آن این که هنر دینی چون آینه فردیت هنرمند نیست لذا نمی توان با شاخص اصالت روان به نقد نشست چون یکی از تفاوت های اساسی در آثار هنر دینی و آثار هنر یونانی غربی غیر شخصی بودن آثار هنر دینی است، بر خلاف هنر غربی. چرا که روح فردیت هنرمند غربی در رگ و پی یک اثر هنری جاری شده و نقد یک اثر بدون لحاظ ساختارهای روانی و شخصیتی خالق یک اثر، امکان پذیر نیست.
نکته آخر این که در هنر غربی بینش شهودی به تفکر تکنیکی تنزل می کند و این نوع تفکر بر همه چیز سایه می اندازد و هنر می شود طراحی صنعتی و گرافیک تبلیغاتی.
از طرف دیگر، رسالت هنر غربی رسالت تزیین زندگی است بدون هیچ هدف متعالی، فقط برای تزیین هنر برای هنر به قول یکی از اندیشمندان، این هنر مانند اسبی است که جلو منزلمان بسته ایم به درختی سرسبز و خوراکش می دهیم و شستشویش می دهیم و تیمارش می کنیم و ناز و نوازشش می نماییم و فربهش می سازیم اما نه برای سفر، نه، بلکه او را به این درخت بسته ایم تا مردم ببینند که ما به در خانه مان یک اسب زیبای تازی بسته ایم! آیا اهل بیت علیهم السلام به هنر دینی مثلاً شعر دینی اظهار علاقه کرده اند؟
در روایات وارد شده که:
امام رضا علیه السلام به دِعبل «شاعر معروف شیعی» فرمود: «مرحبا بک یا دِعبل: مرحبا بناصرنا بیده و لسانه» یعنی: آفرین برتو ای دِعبل؛ آفرین بر کسی که ما را با دست و زبانش یاری می کند. [جامع احادیث الشیعه ۱۲/۵۶۷] و در جای دیگر پس از آن که دعبل قصیده مشهورش را در محضر حضرت می سراید، حضرت در مورد دو بیت آن قصیده می فرماید: «یا خزاعی نطق روح القدس علی لسانک بهذین البیتین» یعنی این دو بیت را جبرییل علیه السلام بر زبان تو جاری ساخته است. [جامع احادیث الشیعه ۱۲/۵۷۳] همان حضرت در جایی دیگر می فرماید: هیچ شاعر مؤمنی در حق ما شعری نمی سراید که ما را ستایش و مدح کند مگر این که خدا برای او در بهشت جایگاهی قرار می دهد که هفت مرتبه از دنیا فراخ تر باشد و تمام فرشتگان مقرب و پیامبران صاحب رسالت در آن جا به زیارتش آیند] وسائل الشیعه ۱۰/۴۶۷]
در مورد سرودن شعر برای امام حسین علیه السلام نیز امام صادق علیه السلام می فرمودند: هیچ کس شعری درباره امام حسین علیه السلام نگوید که با آن کسی بگرید یا بگریاند مگر این که خداوند بهشت را برایش واجب کند و گناهانش را ببخشاید.] جامع احادیث الشیعه ۱۲/۵۶۷]
و جالب اینکه امام رضا علیه السلام در ضمن حدیثی طولانی می فرماید: رسول خدا و علی و فاطمه و حسن و حسین علیهم السلام را خواب دیدم و مردی را دیدم که ایستاده بود و قصیده می خواند. به رسول خدا سلام کردم و همچنین به امر پیغمبر به پدرم علی و مادرم فاطمه و حسن و حسین علیهم السلام سلام کردم و سپس رسول خدا به من فرمود: و نیز سلام کن بر شاعر و ستایشگر ما در سرای دنیا «سید اسماعیل حِمیری» پس به او سلام کردم.[الغدیر ج ۲ ص۲۲۳]
درباره آیه «والشعراء یتبعهم الغاوون» (شعراء ۲۲۴) یعنی: «شعرا کسانی هستند که گمراهان از آن ها پیروی می کنند» امام باقر علیه السلام می فرماید: آیا شاعری را دیده ای که امتی از او پیروی کند؟ بلکه مراد از شاعران در این آیه، گروهی هستند که برای غیر خدا تفقه می کنند و در نتیجه هم خود گمراه می شوند و هم دیگران را گمراه می کنند. [تفسیر صافی ۴/۵۵]
در یک زمانی دشمنان اسلام، با اشعار هجوآمیز برای تضعیف روحیه مسلمانان تلاش می کردند، در این جا پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم ، دستور می دهد که در مذمت آن ها، مسلمین شعر بسرایند و در مورد یکی از اشعاری که سروده شد فرمود: به آن کسی که جان محمد در دست اوست، با این اشعار گویی تیرهایی به سوی آنها پرتاپ می کنید.[مسنداحمد ۳/۴۶۰]
در حدیثی معروف از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم نیز می خوانیم: «اِنَّ من الشعر الحکمه» یعنی بعضی از اشعار حکمت است.[الغدیر ج۲/۹]
حتی امام صادق علیه السلام به شیعه دستور می دادند که به کودکان خود اشعار عبدی را یاد دهید (عبدی یکی از شاعران مخلص و از یاران امام صادق علیه السلام بود و معاصر سید اسماعیل حِمیری) و در تعلیل این دستور امام صادق علیه السلام می