خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل توسعه فرهنگ دینی و معنویت گرایی :

چکیده

این مقاله گزیده ای است از برخی آیات مبارک قرآن مجید، که گرایش به منویات در زندگی بشر را با زبانی سهل و ممتنع بیان می کند. نگارنده، ضمن بیان نکاتی در باب فرهنگ و به ویژه فرهنگ دینی، سعی دارد تا با تکیه بر آیات این کتاب، مسائل معنوی زندگی بشر را بررسی نموده و راه حل های مناسب و مطلوب را در جهت معیارهای یک زندگی معنوی به مخاطب معرفی نماید.

وی مطابق آیه ای از سوره «انعام» به این موضوع اشاره دارد؛ که تفرقه و اختلاف در دین، پدیده ی شومی است که آثار سوء آن دامن گیر همه ی افراد می گردد وتر و خشک را با هم می سوزاند. نویسنده در سراسر این نوشتار نیز به نوعی، چنین تفرقه ای در دین را عامل خسران مادی و معنوی آحاد جامعه قلمداد می نماید.

مؤلف در بخش پایانی مقاله از شاخصه های یک جامعه ی دینی و اسلامی سخن می گوید و از مسائلی که در طول تاریخ اسلام حادث شده، مثال های متعددی دست می دهد تا اوضاع حکومت دینی، در زمان پیامبر(ص) و یا حضرت علی(ع) و…. را آشکار سازد و با تکیه بر وقایع حادث شده در آن زمان و آیات و روایاتی متناسب با آن، صفات حکومت دینی و به خصوص اسلامی را بر می شمارد، چرا که وی اسلام را تنها دین کامل و برتر معرفی نموده و دموکراسی اسلامی را بسیار متفاوت از دموکراسی غربی می پندارد. بنابراین، انتظار نویسنده از یک جامعه اسلامی، طبق الگوی قرآن، بسیار معنوی است و درصدد است تا راهکارهایی در جهت ایجاد یک حکومت دینی مطلوب ارائه نماید.

پدیده فرهنگ، مقدمه ای است که به تدریج، هستی آن تکامل می یابد و توسعه ی فرهنگ نیز در اثر عوامل متعددی محقق می شود، دین که مجموعه ای از باورها و عملکردها، بر اساس آن صورت می پذیرد، خود مقوله ای فرهنگی است که آرام آرام و با مراقبت های ویژه در جامعه شکل می گیرد و چون دارای ظرایف و امور سهل و ممتنع، است به سهولت آسیب می پذیرد و عواملی نیز مانع از رشد و توسعه آن می گردد.

قرآن مجید، جامعه ی دینی به معنای واقعی کلمه را، جامعه ای می داند که مردمان در آن، مجموع آن چه را که در کتاب خدا آمده باور داشته و به آنها عمل کنند وگرنه آثار سوء چنان تبعیضی در دنیا و آخرت دامن گیر آنان خواهد شد.

«آیا به برخی کتب باور دارید و به بعضی دیگر کفر می ورزید؟ کیفر کسی که چنین کند، جز خفّت و خواری در زندگانی دنیا چیست؟ و در روز قیامت به سخت ترین عذاب بازگردانده شوند و خدا از آنچه می کنید غافل نیست»^(۲)

هر چند که این آیه شریفه، در نکوهش یهود در زمینه ی عمل نکردن به برخی فرمان های تورات موسی(ع) نزول یافته است لیکن با تنقیح مناط، سایر پیروان ادیان الهی و کتاب های آسمانی را نیز شامل می شود.

البته برای فهم درست معنای توسعه ی دینی و شناخت عامل ها و تشخیص موانع آن لازم است واژه های دین اسلام و مذهب، مورد بررسی کارشناسانه قرار گیرند و مفهوم مثبت توسعه، تبیین شده و تفاوت آن با جهان گشایی نظامی روشن گردد.

جالب توجه است که قرآن در این باره از صراحت کامل برخوردار است و سیره پیامبر(ص) نیز در آن زمینه کاملا” واضح است که کتاب خدا با در نظر گرفتن ایمان و عمل صالح داوری می کند و معیار سنجش را فطرت سالم و وجدان بیدار می داند وحی را قول فصل می شمارد اگر چه، از دیدگاه تاریخی چه بسیار است سخنانی که به زور و به ناحق به خدا نسبت داده شده و چه بسا حلال ها و حرام هایی که به نادرست، از دین بر شمرده شده است.

«زیان کردند کسانی که ناآگاهانه و از روی بی خردی فرزندان خود را کشتند و با دروغ و افترا بستن به خدا، آنچه را که خدا برایشان روزی فرموده، حرام کردند به یقین آنها گمراه شده اند و هدایت یافته، نبوده اند»^(۳)

«و نگویید آنچه را که زبان های شما به دروغ وصف می کند که این حلال است و آن حرام، تا به خدا، دروغ و افترا ببندید. مردمانی که نسبت دروغ به خدا دهند، رستگار نشوند.»^(۴)

دین و اسلام در قرآن

کلمه دین، یکصد و شصت بار و اسلام یکصد و سی و چهار بار در قرآن کریم آمده است؛ امّا مذهب به معنای اخص کلمه در ذکر حکیم نیامده و در بحث های کلامی نیز به فرقه ها و گروه های منشعب از یک دین گفته شده است، برخی از اهل قلم آن را از روی تسامح به جای دین به کار برده اند، که صحّت آن جای تأمل دارد.

در قرآن شریف، از دین حق و غالب و همچنین دین باطل و مغلوب سخن به میان آمده است و شناخت آن و تمیز حق از باطل و تعیین معیار واقعی، ما را به حقایق زیادی هدایت می کند چنان که، فهم رابطه حکومت و مردم و نیز تشخیص حکومت دینی و اسلامی و جداسازی آن از دین دولتی و اسلام حکومتی، در دو بعد نظری و عملی که با شواهد تاریخی بی شمار توأم است ما را با واقعیت های فراوانی، مواجه می سازد و ریشه ضعف ها و قوّت ها را به ما می نمایاند، بنابراین راز توسعه و عدم توسعه فرهنگ دینی را در چنین اموری باید جستجو کرد.

هر چند رسول اکرم(ص) در مدینه به شکلی ساده حکومتی دینی و دولت اسلامی را بر مبنای اسلام ناب و انسانی، بنیان نهاد؛ امّا پس از رحلت آن حضرت، دستگاه خلاقیت که در شورای سقیفه تکوّن یافت، اسلام حکومتی و دین دولتی را مطرح ساخت و عرب بر مبنای اجتهاد نیم بند خود، شالوده های سستی را پی ریخت که با گذشت چند سال، اسلام محمدی، گرفتار موج خشونت داخلی حاصل از همان اجتهاد بعید از هدایت الهی، و ناشی از جاه طلبی های اسلام پناهان گردید.

هر چند که بعد از رحلت پیامبر خدا، فتوحات و کشورگشایی هایی رخ داد و گسترش جغرافیایی نیز شکل گرفت، لیکن در حقیقت آن نوع اندیشه و عملکردها، اسلام را از توسعه مطلوب، آن گونه که در عصر حیات رسول اکرم (ص) و در مدت کوتاه پیش آمده بود، باز داشت و با گذشت چند قرن، با اینکه امپراطوری های عظیم با نام اسلام، هستی یافتند اما، در واقع همان قدرت ها، موجبات رکود و سیر قهقهرایی را فراهم آوردند.

مروری بر آیات کتاب خدا

اینک به مرور قسمتی از آیات قرآنی می پردازیم که در آنها از دین و اسلام ما به نحوی سخن رفته و از ویژگی هایی دینی نیز در آن یاد شده است، که تأمل در آن مضامین، پرده از روی بسیاری از حقایق پوشیده، کنار می زند.

«خدا این دین را برای شما برگزید پس، جز مسلمان و فرمانبردار نمیرید.»^(۵)

«فتنه و آشوب از آدم کشی، بزرگتر است و کافران همیشه با شما می جنگند، تا اگر بتوانند شما را از دینتان بازگردانند و هر کس از شما، از دین خود بازگردد و کافر بمیرد، کارهایش در دنیا و آخرت تباه شده است».^(۶)

همانا دین در نزد خدا هم اسلام است و هر گاه با تو جر و بحث کنند، بگو من و هر که بدنبال من است، بر اسلامیم و فرمانبردار خداییم و به اهل کتاب و امیان هم بگو آیا اسلام آورده و فرمانبردار هستید؟ اگر اسلام پذیرفتند، هدایت یافته اند و اگر پشت کردند وظیفه تو فقط ابلاغ و پیام رسانی است.^(۷)

گفتند: آتش جز چند روز ما را نمی سوزاند و چیزی را که به دروغ بر دین بسته اند، آنان را فریب داد و مغرورشان کرد.^(۸)

پس گفتند: ایمان میاورید، مگر برای کسی که از دین شما پیروی کرده است بگو: هدایت، هدایت خداست.^(۹)

آیا دینی جز دین خدا می جویند؟ در حالی که همه آنچه در آسمان ها و زمین است، خواه ناخواه تسلیم و فرمانبردار اویند.^(۱۰)

«و هر کس جز اسلام دینی برگزیند، از او پذیرفته نیست و او در آخرت از زیان کاران است».^(۱۱)

«دین چه کسی بهترین است؟ آن کس که روی به خدا کند و نیکوکار هم باشد و از آیین ابراهیم که حنیف است، پیروی کند».^(۱۲)

«آنان که توبه کرده ونکویی پیشه ساختند وبه خدا تکیه جسته و دینشان را برای او خالص کردند».^(۱۳)

«در دین خود غلو مکنید و درباره خدا جز سخن حق مگویید؟^(۱۴)

«امروز دین شما را برای شما کامل کردم و نعمت خویش بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان دین، برای شما پسندیدم».^(۱۵)

«کسانی که دین شما را به مسخره گرفته و آن را بازیچه پندارند، اولیا و دوستان خود مگیرید.»^(۱۶)

«رها کن کسانی را که دین خود را بازیچه و هوا و هوس گرفته و زندگانی دنیا، فریبشان داده است.»^(۱۷)

«و اینگونه بسیاری از شریکان، کشتن فرزندان را برای مشرکان، آراسته اند تا بدان وسیله هلاکشان کنند و دینشان را برایشان مشتبه سازند»^(۱۸)

«آنان که دینشان را پراکندند و گروه گروه گشتند، تو به هیچ وجه با ایشان نیستی و کارآنها، با خداست»^(۱۹)

«و روی خود را در هر مسجدی راست بدارید و با خالص کردن دین برای خدا، او را بخوانید»^(۲۰).

بهشتیان گفتند: خدا آن ها را بر کافران حرام فرمود، آنان که دینشان را هوا و بازیچه قرار دادند و زندگانی دنیا فریبشان داد.^(۲۱)

«و با آنان قتال کنید، تا بساط فتنه برچیده شود و تمام دین از آن خدا باشد»^(۲۲).

«و هر گاه پیمان شکستند، پس از آنکه تعهد سپرده بودند و در دین شما طعنه زدند، پیشوایان کفر را بکشید که آنان پای بند هیچ پیمان و تعهدی نیستند.^(۲۳)

آنان که نه خدا و نه روز جزا را باور ندارند. و حرام های خدا و رسول را پاس نمی دارند و به دین حق، متدین نیستند.^(۲۴)

«اوست که رسول خدا را با هدایت و دین حق فرستاد تا آن را بر تمام دین غلبه بخشد.^(۲۵)

«لازم نیست همه مؤمنان بکوشند پس چرا جمعی از ایشان، حرکت نمی کنند تا در دین فقیه گردند و پس از بازگشت مردمان خود را هشدار دهند و آگاه سازند».^(۲۶)

خدا در دین، هیچ تمرج و زحمتی قرار نداده است و آن، همان آیین پدرتان ابراهیم است، اوست که شما را پیشتر، مسلمان نامیده است و در این زمان نیز»^(۲۷)

دل شما به آن مجرم نسوزد و در اجرای حدود الهی به آنها ترحم نکنید.^(۲۸)

«خدا به کسانی از شما که ایمان آورده و عمل صالح انجام داده اند، وعده داده است که آنان را همانند پیشینیان، بر روی زمین جانشین سازد و دینشان را که بر ایشان پسندیده نیرو بخشد و بیم و هراسشان را به امن و آرامش بدل کند.»^(۲۹)

«روی خود را برای دین حنیف استوار بدار؛ همان فطرت خدایی که مردم را بدان اساس بیافرید؛ آفرینش خدا تغییرناپذیر است، این است دین ثابت و پایدار.^(۳۰)

«از مشرکان مباش، آنان که دینشان را پراکندند و گروه گروه شدند، هر حزبی به آنچه در نزد اوست، شادمان است».^(۳۱)

«هنگامی که موج ها همانند ابرها، آنان را پوشانید با اخلاص دین برای خدا، او را می خوانند».^(۳۲)

«فرعون گفت: بگذارید من موسی را بکشم و او پرودگارش را بخواند، من از آن بیم دارم که او دین شما را عوض کند و یا در روی زمین فساد و تباهی بیافریند».^(۳۳)

«آیا دین خود را به خدا یاد می دهید؟ در حالی که خدا همه آنچه را که در آسمان ها و زمین است می داند».^(۳۴)

«خدا شما را از نکویی و رفتار عادلانه با کسانی که در دین با شما پیکار نکرده و شما را از خانه هایتان بیرون نرانده اند، بازنمی دارد و جز این نیست. خدا شما را از دوستی با کسانی نهی می کند که در دین، با شما نزاع و نبرد می کنند و شما را از خانه هایتان بیرون کرده اند و برای بیرون کردن شما نیز هم پشتی نموده اند».^(۳۵)

«هنگامی که نصرت و یاری خدا و فتح و پیروزی فرا رسید و مردم را دیدی که گروه گروه وارد دین خدا می شوند، پس با عرض حمد و سپاس خدا، پروردگارت را تسبیح گوی».^(۳۶)

«ای کافران! برای شماست دین شما و برای من است دین من»^(۳۷)

گزیده هایی از مضامین

در مجموعه ی آیه هایی که ترجمه ی مختصر آنها آورده شده است، هر چند که دین تعریف نشده لیکن چون دین به معنای سزا، و کیفر و پاداش است و به همین مناسبت، «روز قیامت، روز دین نام دارد و صاحب مطلق آن، خداست». (سوره فاتحه آیه ۴) و به نص آیه نوزده سوره آل عمران؛ دین در نزد خدا همان اسلام است و اسلام به معنای تسلیم و فرمانبرداری می باشد.^(۳۸)

دین به طور غیرمستقیم، تعریف شده است. پس، دین و اسلام: فرمانبرداری حق تعالی و روز قیامت را باور داشتن است و چون فرمان خدای متعال، با وحی و توسط پیامبران ابلاغ می شود، پس دین و آیین اسلام، در ایمان به وجود خدا و باور داشت روز جزا و اعتقاد به رسالت پیامبران و عمل به برنامه ی ارائه شده آنان خلاصه می شود و آشکار است که شناخت خدا، می بایست به دور از اوهام و پندارها باشد و فرمان های خدا نیز، باید به اثبات برسد و معلوم گردد که خدا چنان دستوراتی داده و پیامبران نیز آن فرامین را ابلاغ کرده اند، وگرنه هر کس، از سوی خود نمی تواند حکم و فرمانی به خدا و رسول او نسبت دهد، قرآن چنین عملی را دروغ و افترا به ساحت قدس ربوبی تلقی کرده است.

«شرعوا لهم من الدین ما لم یأذن به اللّه »: برای مردم به عنوان دین چیزی تشریع کردند که خدا به آن، اجازه نداده است.^(۳۹)

بنابراین با توجه به چنین بینشی، بر حسب تفحص و جستجویی ناقص و با دقت در سلسله آیه هایی که درباره دین به طور عام و دین اسلام به شکل خاص سخن به میان آمد، می توان به مطالب ذیل دست یافت:^(۴۰)

الف: دین به معنای جزا، کیفر و پاداش است و بدان جهت روز قیامت را روز دین تعبیر نموده اند و طی چندین آیه نیز درباره تصدیق و یا تکذیب آن روز، نکاتی گوشزد کرده اند.

ب: دین به مفهوم شریعت برگزیده ی خدا که همان آیین فطری و دین حنیف ابراهیم(ع) است و نیز توحید محض می باشد و مطلقاً شائبه ی شرک در آن وجود ندارد.^(۴۱)

پ: دین محمدی و آیین احمدی(ص) که خدا آن را با وصف هدایتگری، توسط پیامبر خاتم فرستاده و آن را بر تمام ادیان غالب ساخته است، همه ی معارف دینی را شامل می گردد.^(۴۲)

ج: در دین حنیف ابراهیمی و اسلام محمدی هیچ اکراهی نیست، زیرا؛ معارف آن واضح و هدایت و ضلالت در پرتو تعالیم آن، روشن و آشکار گردیده است.^(۴۳)

چ: آیین توحید ابراهیمی و دین یکتاپرستی احمدی، همان است که اسلام نام دارد و در پیشگاه ربوبی، دینی جز آن، پذیرفته نیست.^(۴۴)

د: جستجوی دینی، جز آنچه که چهار چوب آن را خدا تعیین کرده و به رسول خویش وحی فرموده و دستور ابلاغ آن را داده است، کژ راهه رفتن و گم شدن در برهوت جهالت و ضلالت است.^(۴۵)

ذ: طعنه و سرزنش در دین مردم متدیّن، و به تمسخر گرفتن و هوس و بازیچه انگاشتن آن، کار کافران و منحرفان است.^(۴۶)

و: دین را برای خدا باید خالص کرد و دین ناب از آنِ خداست و در عملکرد انسان با ایمان نباید، شائبه ی شرک به چشم بخورد، بنابراین او، چه در راحتی و خوشی و یا رنج و ناخوشی همواره باید خدا را بخواند و بس. پس چنین انسانی باید همه چیز را از او بخواهد.^(۴۷)

ز: دینی که از سوی خدای متعال ارائه شده، آیینی است فطری و معقول و هرگز نباید که چهره چنین دینی را با خرافات و افسانه، پوشانید، و همچنین چیزی از خود بر آن افزود.^(۴۸)

ژ: اهل دیانت را در صورت استمداد و طلب یاری، می بایست حمایت کرد، مگر در صورت وجود پیمان عدم تعرّض که طرفین تعهد داده باشند.^(۴۹)

س: دین خدا و آیین احمدی و اسلام محض، دینی است استوار، ثابت و پایدار.^(۵۰)

ش: آموختن مسایل دینی و به اصطلاح تفقه در دین و فهم آن و به دنبال آن انذار و آگاهی مردم و انجام مسئولیت رسالی در سراسر تاریخ، یک تکلیف و وظیفه ی همگانی است که به صورت واجب کفایی مطرح است.^(۵۱)

ص: سفارش خدا به پیامبران، همواره آن بوده که دین را بپا دارند و در دین تفرقه نکنند و با وجود علم و آگاهی و تنها از روی تجاوز و ستم، اختلاف ننمایند، بلکه همگی روی به آیین حنیف کنند، که ریشه در فطرت آدمی دارد و از وجدان بیدار او نشأت می یابد.^(۵۲)

ض: دین به عنوان آیین اعتقادی و برنامه عملی ریشه ی اجتماعی دارد؛ اعم از حق و باطل است زیرا، جبّاران روزگار در برابر پیامبران، دم از صلاح و دین داری زده و کار رسولان حق تعالی را تباهی و بی دینی تعبیر کرده اند و به عبارت دیگر: آنان با حربه ی دین به نبرد با دین پرداخته و منافقانه تباهی ها را صلاح و پیامبران الهی را مفسد! قلمداد کرده اند.^(۵۳)

ط: در دین اسلام، حرج و زحمت فوق العاده، که طبق عادت نمی توان آن را تحمل کرد، وجود ندارد و آنچه موجب ضرر و زیان فرد و یا جامعه باشد، از متن دین نیست بلکه؛ متصل به آن بوده و بدعت می باشد و بیشتر بسان پیرایه ای است که به آن بسته شده است.^(۵۴)

ظ: دین خدا، آیینی است معتدل، که قساوت و خشونت بی مورد، در آن نیست، چنانکه دل رحمی افراطی، ضعف محسوب می شود و مثل «دایه مهربانتر از مادر» را به خاطر می آورد. پس در اجرای حدود الهی، نباید دچار طغیان عواطف و احساسات شد.^(۵۵)

ع: در میان آحاد مسلمانان، اعم از خاندان های سرشناس و دیگران و حتّی پدر ناشناخته ها، باید اخوت دینی وجود داشته باشد و میان تمامی اقشار صمیمیت و دوستی، حکم فرما گردد.^(۵۶)

غ: دین و شریعت حق، پدیده ای است که به همه پیامبران توصیه شده و آنان از خود چیزی به آن نیفزوده و چیزی هم از آن نکاسته اند و همواره میان ایشان، وحدت هدف و رویّه، وجود داشته است.^(۵۷)

ف: برنامه دین اسلام در ارتباط مسلمانان با غیر مسلمین، در دو مرحله تنظیم شده است: اوّل جواز رابطه دوستانه و نیکوکارانه و مبادله عادلانه با کسانی که بر سر دین، با مسلمانان نمی جنگند و آنان را از خانه و کاشانه خویش بیرون نمی دانند.

دوّم، ترک مودّت و ارتباط دوستانه با اشخاصی که با مسلمانان بر سر دین می جنگند و آنان را از شهر و دیارشان بیرون می کنند که طرح دوستی با چنین نامسلمانی، کار ستمگران است.^(۵۸)

ق: دین گاهی به خدا و پیامبر او منسوب می شود گاه انسان های به مردمان صالح و زمانی نیز به اشخاص کژ اندیش و ناصالح. هر چند که در هر سه مورد کلمه دین، مطرح است اما، اضافه ی ویژه و یاد خصوصیات هر یک، موقعیت حق و باطل و درست و نادرست را مشخص می کند.^(۵۹)

ک: نیکوترین دین کدام است؟ دین اسلام و آیین حنیف، که خالص ترین است و شائبه ی شرک در آن نیست و مفهوم این سخن آن است که احیاناً در میان ادیان و کتاب های آسمانی، ادیان نسبتاً خوبی هم وجود دارد؛ اما بهترین نیستند. زیرا در طول زمان دچار تحریف شده و حق و باطل در آنها به هم در آمیخته است، اما اسلام و کتاب آن که مصون از تحریف است، حق محض می باشد و باطل به آن راه ندارد، پس بهترین است.^(۶۰)

گ: اسلام به سبب بهترین و کامل ترین بودن، مورد رضایت خداست و اوست که این دین را برای بشریت پسندیده است.^(۶۱)

ل: برخی از مردمان، دین را در مفهوم کلی آن و به ویژه دین حق را بازیچه و اسباب هوا تلقی کرده هرگز با آن برخورد واقع بینانه نمی کنند.^(۶۲)

م: غلو و افراط در پاره ای عقاید، اخلاق و رفتار در پوشش دین، اولاً: عده ای را از دین بیزار می کند و ثانیاً: موجب عناد برخی بهانه جویان راحت طلب، می شود و ثالثاً: حقایق بدان وسیله پشت پرده ابهام باقی می