خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) شامل 71 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی (۱) :

بحث در باره زبان شناسی دین نه با این نام از نظر تاریخی سابقه ای دیرینه

داشته و از دیر زمان توجه فلاسفه و متکلمان را به خود جلب کرده است; بحثهایی

نظیر اشتراک لفظی یا معنوی مفهوم وجود در واجب و ممکن در میان فلاسفه الهی و

تشبیه، تاویل، تفویض و تمثیل در میان متکلمان دینی در حقیقت دیدگاههای مختلف

پیرامون همین مسئله اند; یعنی سخن در این است: مفاهیمی که بشر در مورد خود و اشیای

دیگر به کار می برد، در مورد خدا و صفات الهی چه نقشی را ایفا می کنند و بار معنایی

آنها چیست؟ این بحث چنان که می دانیم یکی از مسایل مهم زبان شناسی دین در فلسفه

دین است

.

البته زبان شناسی دین در معنای جدید آن در بحث مزبور خلاصه نمی شود، بلکه دایره ای

وسیع تر دارد و همه مفاهیم دینی را در بر می گیرد، اعم از مفاهیمی که مربوط به

وجود و صفات خدایند و یا مفاهیمی که در باره نیایش، پرستش، اخلاق، مسایل زندگی،

تاریخ و طبیعت به کار می روند. بحث زبان شناسی دینی در این باره است که آیا این

مفاهیم از قبیل مفاهیم فلسفی و علمی اند و از حقایقی مستقل از ذهن و احساسات و

تخیلات گوینده آنها حکایت می کنند یا از قبیل مفاهیم منطقی و شعری و هنری اند که

بیانگر حالات و صفات روحی و ذوقی یا روابط ذهنی گویندگانشان می باشند؟ و یا به

گونه ای دیگرند؟ بنابر این، بحثهای مربوط به زبان شناسی دین را می توان به دو

بخش خاص( خداشناسی) و عام( دین شناسی) تقسیم کرد; ما در این نوشتار آرای صاحب

نظران قدیم و جدید را در باره دو بخش یاد شده نقل و بررسی خواهیم کرد

.

بخش اول:خداشناسی

۱.

نظریه اشتراک معنوی: این نظریه بر آن است که الفاظ و واژه هایی که مشترک میان

خالق و مخلوقند، معنی یکسانی دارند و تفاوت آنها مربوط به مصداق است، اولین و

نخستین مفهومی که از دیرزمان نظر فلاسفه را به خود جلب کرده، مفهوم وجود است

.

چنان که گفته شده، این مسئله در فلسفه ارسطو مطرح بوده است

. ^(۱)

مفاهیم دیگری چون مفهوم شیی ء، وجوب، علم، قدرت، حیات، اختیار نیز این

گونه اند;از امام جواد علیه السلام سؤال شد، آیا می توان مفهوم شیی ء را بر خدا

اطلاق کرد؟ پاسخ داد:«آری با این کار از تعطیل و تشبیه در امان خواهی بود

». ^(۲)

یعنی

اگر خدا را شیی ء ندانیم، نمی توانیم وجود او را اثبات کنیم و در نتیجه عقل از

معرفت خدا تعطیل خواهد شد; از طرفی باید او را از ویژگی های مخلوقات و ممکنات منزه

دانست، تا موجب تشبیه نگردد واین همان اشتراک مفهومی و تفاوت مصداقی است

.

۲.

نظریه تاویل: نظریه اشتراک معنوی در مورد بسیاری از مفاهیم مشترک میان خدا و

غیر خدا استوار است، ولی عمومیت آن پذیرفته نیست; مثلا مفهوم رضا و غضب هم در

مورد انسان به کار می رود و هم در مورد خدا، ولی با معانی متفاوت. رضا و غضب در

مورد انسان، بیانگر دو حالت نفسانی اند که به هیچ وجه در مورد خدا صادق نیستند

;

بدین جهت رضا و غضب الهی به پاداش و کیفر که در انسان به عنوان نتیجه رضا و غضب

می باشند، تفسیر شده است. عمرو بن عبید معتزلی از امام باقر علیه السلام در باره

آیه کریمه: «ومن یحلل علیه غضبی

» ^(۳)

سؤال کرد، امام علیه السلام پاسخ داد: «مقصود

عذاب الهی است، غضب از صفات مخلوق است که تحت تاثیر عوامل مختلف قرار می گیرد

و حالات مختلفی پیدا می کند

». ^(۴)

این مطلب در مورد صفت اراده نیز صادق است; زیرا اراده به معنایی که در انسان

به کار می رود، از صفات نفسانی و غیر از علم و قدرت است و در شرایط خاصی حاصل

می شود که اگر ویژگی تدریجی وانفعالی بودن آن راحذف کنیم، چیزی باقی نمی ماند تا

بتوان آن را در مورد خدا به کار برد;از این روی در احادیث ائمه اهل بیت علیهم

السلام اراده خدا به عنوان صفت فعل شناخته شده است، نه صفت ذات

. ^(۵)

و برخی از

فلاسفه و متکلمان نیز بر همین عقیده اند که از آن جمله علامه طباطبایی را می توان

نام برد

. ^(۶)

اگر چه نظریه مشهور میان فلاسفه و متکلمان این است که اراده از

صفات ذات است، با این حال آنان آن را به علم به نظام اصلح یا علم به مصلحت

تفسیر کرده اند

. ^(۷)

صفاتی چون استواء بر عرش، آمدن، آفریدن با دست، دیدن، شنیدن، سخن گفتن و نظایر آن

نیز همین گونه اند; زیرا معانی حقیقی و ظاهری آنها در مورد خدا صادق نیست، بلکه

مقصود معنای مجازی و تاویلی آنهاست، مانند استیلا، قدرت، آمدن امر و فرمان و

نظایر آن

.

۳.

نظریه اشتراک لفظی: عده ای صفات مشترک میان خدا و غیر خدا را از قبیل اشتراک لفظی

دانسته اند، از نظر آنان اشتراک معنوی با تمایز میان خالق و مخلوق منافات دارد

;

برخی از متکلمان حتی مفهوم وجود را نیز مشترک معنوی ندانسته اند، چنان که از نظر

ابوالحسن اشعری و ابوالحسن بصری معتزلی، مفهوم وجود در مورد هر ماهیتی عین

آن ماهیت است و معنی آن همان است که از آن ماهیت فهمیده می شود

. ^(۸)

علامه شبر نیز گفته است:«صفاتی که بر خدا و غیر او اطلاق می شوند، دو معنی مختلف

دارند; حتی مفهوم وجود که اعم مفاهیم است بر خدا و غیر خدا به یک معنا اطلاق

نمی شود; زیرا هستی غیر خدا وابسته به وجود خداوند است و سایر صفات نیز همین

گونه اند،چه این که کاربرد این صفات در غیر خدا همراه با نوعی نقص است، ولی در

مورد خداوند چنین نیست و برخی از صفات مانند رحمان، رحیم، عطوف و… به لحاظ

غایات و نتایج آنها بر خداوند اطلاق می شوند، نه به لحاظ مبادی و مقدمات آنها که

ملازم با نقص است

. ^(۹)

این نظریه در مورد صفاتی که بدون تاویل نمی توان معنای آنها را بر خدا اطلاق کرد

استوار است، ولی در مورد آنچه به عنوان مشترک معنوی یاد شد صحیح نیست; زیرا لازمه

آن تعطیل است. مثلا وقتی می گوییم خدا موجود است، اگر از لفظ وجود در این گزاره

همان معنایی را می فهمیم که از گزاره «انسان موجود است » مراد است، این همان

اشتراک معنوی است و اگر معنای مقابل آن را اراده کنیم، لازمه اش نفی وجود خداوند

است و اگر هیچ معنایی را نفهمیم، تعطیل معرفت خدا لازم می آید

. ^(۱۰)

در این نظریه تمایز مصداقی و مفهومی از یکدیگر تفکیک نشده اند، در این که ویژگی های

مصداقی صفات و مفاهیمی که در مورد خدا به کار می روند با ویژگی های مصداقی آنها در

مورد غیر خدا متفاوت است، شکی نیست; ولی تفاوت مصداقی با اشتراک معنوی منافات

ندارد

.

۴.

نظریه تمثیل: این نظریه بر آن است هنگامی که کلمه ای نظیر «خیر» هم در مورد

مخلوقات و هم در مورد خداوند به کار می رود، به طور یکسان در دو مورد یاد شده کاربرد

ندارد، خداوند عینا به معنایی که ممکن است موجودات بشر را خیر بنامیم خیر نیست،

از سوی دیگر، ما صفت خیر را به دو معنای کاملا متفاوت در مورد خداوند و انسان به

کار نمی بریم آن گونه که کلمه شیر را در مورد حیوان درنده و وسیله قطع و وصل جریان

مایعات به کار می بریم بلکه نوعی ارتباط آشکار و قطعی میان خیر الهی و خیر بشری

وجود دارد که یادآور این حقیقت است که خدا انسان را آفریده است; بنابر این خیر

در مورد خالق و مخلوق نه به طور یکسان و نه به دو معنای متفاوت، بلکه به معنای

تمثیلی به کار می رود

.

تمثیل تنازلی و ارتقایی

باید توجه داشت که تمثیل گاهی تنازلی و گاهی ارتقایی است، مثلا وقتی صفت

وفاداری را در مورد انسان و سگ به کار می بریم، یک کلمه را در دو مورد به کار

برده ایم و این به خاطر شباهتی است که میان کیفیتی خاص در رفتار سگ و

هواداری توام با اختیار نسبت به یک فرد یا عقیده وجود دارد، با این حال

تفاوت عظیمی در وفاداری سگ و انسان یافت می شود; بنابراین معنای آن دو دقیقا

یکسان نیست، از این روی واژه وفاداری در مورد انسان کاربردی تمثیلی دارد و

مقصود این است که نشان دهیم که در سگ کیفیتی وجود دارد که با آنچه ما وفاداری

در سطح انسانی می نامیم، مطابقت دارد; با وجود این، وفاداری انسانی با

وفاداری سگ دقیقا به همان اندازه که فرد انسانی با یک سگ تفاوت دارد متفاوت

است و این نوعی کاربرد تمثیلی یک اصطلاح در دو زمینه کاملا متفاوت می باشد

.

در چنین تمثیلی، وفاداری واقعی آن چیزی است که به طور مستقیم وبی واسطه در خود

احساس می کنیم; وفاداری ناقص حیوانی چون سگ را از راه تمثیل می شناسیم، ولی در

تمثیل ارتقایی کار بر عکس است; زیرا صفاتی چون عشق حکمت و خیر که انسان به طور

مستقیم در خود احساس

می کند، در حقیقت پرتوی ضعیف از صفات کمالی است که در خدا

وجود دارد و از راه تمثیل بر ما شناخته می شوند، هنگامی که می گوییم خداوند خیر

محض است، منظور ما این است که این صفتی متعلق به وجودکامل لا یتناهی است که با

آنچه ما آن را در سطح انسانی خیر می نامیم، مطابقت دارد.در این مورد این خیر

الهی است که وجود حقیقی، هنجارین و دایمی دارد; در حالی که حیات انسان حداکثر

بازتاب و پرتوی ضعیف، ناقص و کم رنگ از این صفت است

.

نظریه تمثیل مدعی نیست که حاق کمالات خداوند را آشکار می گرداند، بلکه تنها

می خواهد ارتباط میان معانی متفاوت یک واژه را هنگامی که هم در مورد انسان

به کار می رود و هم بر مبنای وحی در مورد خداوند، نشان دهد

.

این نظریه که در قرون وسطی توسط توماس آکوئیناس (۱۲۷۴ – ۱۲۲۵ میلادی) مطرح گردید،

در عصر حاضر نیز طرفدارانی دارد، از آن جمله متکلم غیر روحانی کاتولیک بارون

فون هوگل(۱۹۲۵ – ۱۸۵۲) می باشد، چنان که گفته است:«مبدا و موضوع دین، در واقع

نمی تواند به هیچ وجه آن اندازه برای من روشن باشد که حتی من برای سگم هستم،

[

زیرا] ما انسانهای محدود، از سگهای محدود متعالی تر نیستیم، در حالی که در

مورد دین … ما حقایقی را درک کرده و به اثبات آنها می پردازیم که به لحاظ کیفیت

و میزان بهره مندی از واقعیت متعالی تر از ما هستند… همچنین ابهام آمیز بودن

حیات نباتی که این اندازه برای ذهن من ناشناخته است، به این خاطر که تا حد

زیادی پست تر از حیات انسانی من است باید به میزان زیادی از طریق ناشناخته

بودن خداوند برای حیات انسانی من تشدید گردد، ناشناختنی بودن حیات او که

بسیار متفاوت و متعالی و به گونه ای وصف ناپذیر غنی تر و زنده تر از حیات و

واقعیت من است

». ^(۱۱)

این نظریه در حقیقت به همان اشتراک معنوی باز می گردد ومفاد آن این است که

مفاهیم و الفاظی که کاربرد مشترک در مورد خدا و انسان دارند، گرچه از نظر معنا

یکسانند و اشتراک آنها از قبیل اشتراک لفظ شیر میان حیوان درنده و وسیله قطع و وصل

جریان مایعات نیست، ولی در عین حال از نظر مصداق متفاوتند واین تفاوت ناشی از

کمال و نقص وشدت و ضعف وجود (تفاوت تشکیکی) است

.

۵.

نظریه تشبیه یا انسانوار انگاری: عده ای از محدثان و متکلمان ظاهرگرا،

گذشته از اشتراک معنوی مفاهیم مشترک میان خدا و انسان، به مشابهت و همانندی

مصداقی نیز قایل شده و به تجسیم و تشبیه گراییده اند. از نظر آنان هیچ گونه تفاوتی

میان صفات خدا و انسان وجود ندارد و تاویل صفاتی که در نصوص دینی در مورد خداوند

به کار