خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل کنترل وزن و چربی بدن پس از چهل سالگی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کنترل وزن و چربی بدن پس از چهل سالگی :

در میان سالی وزن خود را چگونه در حال تعادل نگاه داریم؟

آیا واقعا تجمع چربی در بدن پس از ۴۰ سالگی غیر قابل اجتناب است؟ آیا واقعا سبب این امر در «ژنها» نهفته است و ارثی است؟ آیا هورمونها موثر هستند؟ یا اینکه این قانون خلقت است؟ این یک واقعیت است که هم مرد و هم زن وقتی رو به پیری می گذارند تا سن ۵۵ سالگی بر وزنشان افزوده می شود و پس از آن به تدریج وزن آنان کم می گردد. بسیاری از بانوان بر این باورند که اختلال هورمونی در زمان یائسگی باعث تجمع چربی در بدن می شود بنابراین کمی خوف به دل راه می دهند. بهر حال این یک واقعیت است وقتی که زن به سن یائسگی می رسد کمر باریکش به علت تجمع چربی حجیم می گردد. در مردها نیز در میان سالی، شکم چاق و شکل ناخوش آیند ایجاد می شود. این تغییرات نه تنها به زیبائی و تناسب اندام صدمه می زنند چه بسا که باعث ایجاد بیماری قلبی، سکته مغزی، فشار خون زیاد، بیماری قند، و سرطان می شوند.

اما واقعیت این است که در هیچ جا نوشته نشده است که در میانسالی لزوما، چربی باید این چنین تجمع یابد یعنی اینکه گفته شود این مطلب حتمی و غیر قابل پیش گیری است. پژوهش ها نشان داده اند که هرچند این امر شایع است اما غیر قابل پیش گیری هم نیست حتی در زمان یائسگی.

برعکس باور همگانی، احتمالا هورمونها کلا مسئول حجیم شدن وسط بدن در میانسالی نیستند چه در یک پژوهش علمی در آمریکا، به عده ای از بانوان «استروژن » (هورمون زنانه) و به عده ای داروی بی اثر دادند و دیدند که بانوان هر دو گروه به یک اندازه افزایش وزن یافتند. به احتمال قوی افزایش وزن در میانسالی، هم در مردها و هم در بانوان، به سبب کاهش متابولیسم (سوخت و ساز) بدن است. البته این کندی سوخت و ساز بدن به مقدار زیاد بر اثر کم شدن فعالیت بدنی است. فرق افزایش وزن در افراد کم کار جوان و کم کار سالمند ۷۰ در صد است.

مشکل از اواسط دهه همه سوم زندگی آغاز می شود چه از این به بعد، افراد هر قدر مشغله زیاد پیدا می کنند به همان ترتیب از فعالیت بدنی آنان به طور محسوس کاسته می شود. به ویژه پس از آن که مسئولیت خانوادگی پیدا می کنند کمتر به فکر ورزش و اعمال ورزشی می افتند. بزرگسالان کمتر تمایل و یا کمتر وقت دارند که مثلا ساعتی والیبال یا فوتبال بازی کنند و یا به طور منظم به راه پیمائی و کوه نوردی و امثال آن بپردازند. بانوان نیز به علت مواظبت و پرستاری از کودکان و کارهای خانه، به حرکت و ورزش، کمتر می پردازند.

در افراد غیر فعال هر سال حدود ۴۵۰ گرم از وزن ماهیچه های بدن کم می شود که در عرض ده سال به ۵/۴ کیلوگرم می رسد. می دانیم که ماهیچه ها فعال ترین عضو بدن برای متابولیسم یا سوخت و ساز هستند. از طرف دیگر بسیاری از افراد به همان شیوه و به همان مقدار غذا که در جوانی می خوردند، در میانسالی و پیری نیز می خورند بنابراین افزایش وزن در اثر کمی سوخت یعنی کمی مصرف کالری های به دست آمده از غذاست که در جوانی به علت فعالیت ماهیچه ها و زیادی حجم آنها، این کالری می سوخت و از بین می رفت ولی در این سن و سال به سبب کم شدن سوخت و ساز بدن، کالری اضافی به شکل چربی در بدن به ویژه در نقاط بخصوص جمع می گردد.

چربی در وسط بدن:

هورمونهای جنسی ممکن است به افزایش چربی بدن کمک نکنند ولی در محل های توزیع و تجمع آن مؤثر هستند. هر دو جنس یعنی هم مرد و هم زن دارای هورمونهای زنانه «استرژن » ^(۱) و هم مردانه «آندروژن » ^(۲) هستند منتهی اولی در بانوان و دومی در مردان بیشتر است. این هورمونها تا حدودی در توزیع و تجمع چربی در جاهای معین، در هر دو جنس، مؤثر هستند گرچه ارث نیز اثر زیاد دارد.

بسیاری از بانوان گلابی شکل هستند. یعنی وزن و چربی در اطراف لگن و رانها بیشتر است و چربی شکم نیز در اثر هورمون مردانه است. میزان هورمون «استروژن » بانوان با افزایش سن کم می شود. در نتیجه نسبت هورمون آندروژن به استروژن، زیاد می گردد. اگر هورمون آندروژن در بانوان زیاد شود به شکل سیب در می آیند بدین معنی که چربی آنان در وسط بدن، مانند مردها، جمع می گردد. افزون بر این، تجمع چربی در وسط بدن ممکن است نشانه بیماری نیز باشد. در واقع سلامت بدن را می توان از شکل آن به ویژه نسبت دور کمر به کپل (باسن) شناخت. به زبان ساده این که دور کمر را در باریک ترین ناحیه و دور کپل را در پهن ترین ناحیه اندازه بگیرید و سپس دور کمر را به دور کپل تقسیم کنید (؟ دور کپل/دور کمر) اگر این عدد در مردها از ۹۰% (نود درصد) بیشتر باشد آنان مستعد به بیماری قلبی، فشار خون زیاد، سکته مغزی، بیماری قند و برخی اقسام سرطان هستند. این نسبت اگر در بانوان از هشتاد درصد (۸۰%) زیادتر باشد آنان نیز مستعد بیماریهای یاد شده خواهند بود. به هر حال اکنون این نسبت، به طور مستقل، یکی از عوامل خطر برای ایجاد بیماری قند (دیابت)، بیماری قلبی و حتی زخم معده بشمار می آید. این بدان معنی است اگر شما چاق هم نباشید، در صورتی که این نسبت خیلی بالا باشد بازهم شما در معرض خطر بیماریهای مزمن هستید و اگر چاق هم باشید خطر دو چندان خواهد بود.

چه باید کرد؟

خوشبختانه