خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زن و مشارکت سیاسی :

(قمست اول)

اشاره:

یکی از مسایل مهمی که در زمان حاضر دارای اهمیتی بیش از پیش شده است، مساله حقوق زن و بررسی جنبه های مختلف فعالیتهای او خصوصا در زمینه امور اجتماعی و سیاسی می باشد.

هر از چند گاهی شاهد مقاله ای در خصوص یکی از موضوعات مربوط به حقوق زن در مطبوعات هستیم و این علاوه بر کتب متعددی است که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در این زمینه نوشته شده است.

وجود چنین فضایی را باید ارج نهاد لکن به این نکته نیز باید توجه داشت که متاسفانه کم نیستند مقالات ونوشته هایی که در قالب عباراتی طولانی و کم فایده و با بیانی شعاری و به دور از استدلال به تکرار مکررات پرداخته اند و بعضا چیزی جز ابهام بر مساله نیفزوده اند.

ویژگی مسایل مربوط به زنان و اهمیت روز افزون آن در جامعه امروز ایران ایجاب می کند که به دور از حب و بغضها و افراط و تفریطها در چارچوب موازین پذیرفته شده اسلام به تبیین جهات مختلف حقوق زن از دیدگاه اسلام پرداخته شود و از کلی گویی های بی حاصل و شعارهای احساسی و افراطهای روشنفکرگونه و تفریطهای مقدس مآبانه پرهیز گردد.

نگارنده در این مقاله کوشیده است یکی از مهمترین مسایل مربوط به حقوق زن را که در فضای موجود فرهنگی کشور نیز بسیار مطرح می باشد یعنی مساله زن مسلمان و مشارکت سیاسی را از جهات گوناگون مورد بررسی قرار دهد.

از آنجا که مخاطبان چنین مقالاتی گروهی خاص از فرهیختگان و دانش پژوهان می باشند، انتظار نگارنده آن است که با دقت خاص خود به استدلالها نگریسته و وی را از دیدگاههای نقادانه خود بهره مند سازند.

زن مسلمان و مشارکت سیاسی

برای یک بررسی نسبتا جامع در این زمینه، چند مقوله باید مطرح گردد:

۱ – اصل جواز مشارکت سیاسی و فعالیت زنان در این زمینه از دیدگاه شرع مقدس اسلام ;

۲ – حدود و نحوه مشارکت سیاسی زنان در جامعه اسلامی ;

۳ – بررسی بعضی از مهمترین مصادیق این مشارکت که عبارتند از:

الف – ولایت و رهبری (تصدی مقام رهبری از سوی زنان) ;

ب – قضاوت (تصدی مشاغل قضایی از سوی زنان) ;

ج – وکالت سیاسی یا نمایندگی در مجلس شورای اسلامی .

سعی نگارنده بر آن است که بطور اجمالی محورهای سه گانه فوق را مورد بحث و بررسی قرار دهد.

۱ – اصل جواز مشارکت سیاسی برای زنان و ادله آن

در این زمینه می توان به ادله ای از کتاب و سنت استناد نمود که به برخی از آنها اشاره می شود:

الف – عهده دار بودن مسؤولیت امر به معروف و نهی از منکر

توضیح اینکه مسؤولیت مزبور به صراحت بر عهده مردان و زنان مسلمان قرار داده شده است . چه این که خداوند متعال در آیه ۷۱ سوره توبه، این مقدار از ولایت را برای مردان و زنان مسلمان نسبت به یکدیگر ثابت دانسته که به امر به معروف و نهی از منکر یکدیگر بپردازند: «والمؤمنون و المؤمنات بعضهم اولیاء بعض یامرون بالمعروف و ینهون عن المنکر» واضح است که یکی از مصادیق معروف و منکر، امور سیاسی هستند یعنی معروف و منکر سیاسی. بنابر این هر زن و مرد مسلمانی می تواند برادر و خواهر دینی خود را به انجام معروف سیاسی امر کند و از ارتکاب منکر سیاسی نهی نماید. ناگفته پیداست که تشخیص معروف و منکر در زمینه مسائل سیاسی نیز همچون دیگر مسائل بر اساس موازین اسلامی باید صورت گیرد.

ب – حدیث شریف پیامبر اکرم (ص) که فرمود: «من اصبح و امسی و لم یهتم بامور المسلمین فلیس منهم » ^(۱) کسی که صبح و شام کند و به امور مسلمانان اهتمام نورزد، از آنان نیست.

امور مسلمانان، بدون شک شامل امور سیاسی آنان نیز می شود. همچنین حدیث پیامبر(ص) اطلاق دارد و زنان را هم در برمی گیرد چه اینکه فرمود «من اصبح و امسی » (کسی که صبح و شام کند) و نفرمود مردی که صبح و شام نماید. بنابر این نه تنها زن و مرد مسلمان می توانند نسبت به امور سیاسی یکدیگر توجه و اهتمام داشته باشند بلکه بر آنان لازم است که چنین باشند زیرا در غیر این صورت از زمره مسلمانان محسوب نخواهند شد.

ج – سیره معصومین (ع) و یا روش دیگر مسلمانان که مورد تقریر معصومین(ع) قرار گرفته است.

از قسم نخست می توان به فعالیت سیاسی حضرت زهرا(س) در احقاق حقوق پایمال شده همسر بزرگوارش علی (ع) اشاره نمود که چگونه بعد از ارتحال پیامبر اکرم (ص) با علی (ع) شبها به خانه انصار و مجاهدین رفته، آنان را بر حقایقی که خود شاهد آن بودند (در مورد تعیین امیر المؤمنین (ع) به عنوان امام و خلیفه بعد از پیامبر (ص) توسط خود آن حضرت در غدیرخم و دیگر مقاطع تاریخی) گواه می گرفتند و از آنان برای یاری حق و استقرار نظام عدل اسلامی، کمک می طلبیدند.

همچنین می توان به سیره حضرت زینب (س) اشاره نمود که اگر چه تصریح به عصمت وی نشده ولی افعال او مورد تائید امام معصوم (ع) قرار داشت و حامل ودایع امامت از سوی امام حسین (ع) و واسطه انتقال آنها به امام سجاد(ع) بود. همان کسی که امام زین العابدین(ع) به صراحت در حقش فرمود: «انت بحمدالله عالمه غیر معلمه » ای عمه، تو بحمدالله عالمی هستی که در هیچ مکتبی زانو نزده ای و تعلیم ندیده ای یعنی علم تو از راه تعلیم و تعلم بدست نیامده بلکه از فیوضات خداوند متعال بر قلبت می باشد. تاثیر برجسته و بسیار مهم حضرت زینب (س) در رساندن پیام واقعه کربلا برکسی پوشیده نیست. به راستی که اگر او نبود و با خطبه های عالمانه و آتشین خود در مقابل یزید و یزیدیان نمی ایستاد و حقانیت راه حسین (ع) را بر مردم جاهل و غفلت زده آن زمان نمایان نمی نمود، کربلا در تاریخ به فراموشی سپرده می شد و قیام اباعبدالله (ع) به ثمر نمی نشست. بدینگونه بود که زینب علیهاالسلام یکی از بزرگترین نمونه های عالیت سیاسی زن مسلمان را به منصه ظهور گذاشت.

از میان زنان متعددی که در صدر اسلام به فعالیتهای سیاسی می پرداختند، می توان به سوده، زنی از پیروان راستین علی(ع) اشاره نمود که بنا به گفته خود روزی در عهد فرمانداری امیر المؤمنین (ع) برای شکایت از کارگزار آن حضرت به نزد وی آمد در حالی که امیرالمؤمنین (ع) مشغول نماز بود. چون متوجه حضور سوده شد نماز خود را سریعتر به پایان رسانید و از او حاجتش را جویا شد. سوده عرضه داشت که کارگزار شما بر ما ستم می کند و وظایف خود را در قبال مردم به درستی انجام نمی دهد. اشک در چشمان علی (ع) حلقه زد، رو به آسمان نمود و عرض کرد خدایا تو می دانی که من به او دستور ظلم و ستم نداده ام، سپس بی درنگ نامه ای نوشت و در آن به کارگزار خود دستور داد که تا آمدن فرماندار بعدی کارها را بر عهده داشته باشد و پس از آمدن او، کارها را به وی بسپارد و خود راهی کوفه شود. امام (ع) نامه را مهر و موم نکرد و بدون تشریفات به دست سوده داد تا به کارگزار مزبور برساند.

چنانکه می بینیم در این قضیه، سوده که زنی همچون دیگر زنان مسلمان است به نمایندگی از سوی گروهی از مردم، به مداخله در یکی از مهمترین امور سیاسی که عزل و نصب فرماندار یک منطقه است، می پردازد و علی (ع) نیز به او اعتراض نمی کند که چرا تو چنین کاری را بر عهده گرفتی و آیا مردی پیدا نمی شد که به جای تو برای انجام این کار اقدام کند; بلکه حضرت با تقریر خود بر کار سوده مهر تائید می زند و علاوه بر آن مسؤولیتی دیگر نیز بر دوشش می گذارد یعنی مسؤولیت رساندن نامه خلیفه بر حق مسلمین به کارگزار خطاکار با این که حضرت به راحتی می توانست این وظیفه را بر دوش مردی از مردانش بگذارد.

د – یکی دیگر از موارد سیره معصومین (ع) در این زمینه، بیعت پیامبر اکرم (ص) با زنان انصار قبل از هجرت در عقبه دوم است و همچنین بیعت آن حضرت با زنان مسلمان در جریان صلح حدیبیه.

در هیچ یک از این دو مورد، پیامبر اکرم (ص) از بیعت با زنان خودداری نکرد در حالی که بدون شک خودداری آن حضرت از بیعت با زنان در فضای آن روز جامعه اسلامی عربستان (که هنوز ریشه های افکار جاهلیت و بی اعتنایی به زنان در آن دیده می شد) با هیچ گونه عکس العمل منفی مواجه نمی شد. یعنی آن که جو آن روزگار، حضرت را به چنین کاری وانمی داشت و معذلک پیامبر(ص) خود مایل به انجام این کار بود.

نباید فراموش کرد که زمان صدر اسلام به گونه ای بود که از جهات مختلف، عرصه را برای فعالیت سیاسی زن محدود می کرد. از یک سو مساله نبوت و آمدن دین جدید از سوی خداوند در آن زمان بود، که بسیاری از وقت و نیروی خود را صرف مقابله با دشمنان داخلی و خارجی نمود. به گونه ای که تعداد غزوات را (جنگهایی که پیامبر (ص) خود در آنها حضور داشته اند) ۲۸ عدد و تعداد سرایا را در حدود ۸۰ عدد ذکر کرده اند یعنی بطور متوسط در هر سال از سالهای حضور مسلمین در مدینه ده جنگ (اعم از غزوه و سریه) بین مسلمانان و مشرکان درمی گرفته است .

و از سوی دیگر زمینه افکار جاهلی اعراب در مورد زنان بود که در میان بسیاری از تازه مسلمانان، پا بر جا مانده بود، افکاری که نه تنها به زن اجازه بسیاری از فعالیتهای سیاسی و اجتماعی را نمی داد بلکه اصولا به چشم یک انسان کامل به او نمی گریست و او را بیشتر یک شی می دانست تا یک انسان.

با توجه به این نکات، جواب اشکالی که گاهی در این زمینه مطرح می گردد، دانسته می شود. توضیح این که: گاهی گفته می شود اگر واقعا از دیدگاه اسلام، فعالیت سیاسی برای زنان جایز باشد، می بایست پیامبر اکرم (ص) شخصی از بین زنان را برای تصدی چنین اموری می گماشت و بدین وسیله با تفکر جاهلی موجود در آن زمان مبنی بر ممنوعیت عالیت سیاسی زنان، مبارزه می کرد، همانطور که حضرت (ص) برای از بین بردن یک تفکر جاهلی که ازدواج یک مرد با همسر مطلقه پسر خوانده اش را جایز نمی دانستند، خود با زینب که همسر زید پسر خوانده آن حضرت بود پس از آن که از شوهرش طلاق گرفت ،ازدواج نمود،ازدواجی که به فرمان خداوند صورت گرفت و هدف از آن، نابود کردن یک سنت جاهلی بود چنانکه آیه شریفه قرآن به صراحت در این مورد می فرماید: «فلما قضی زید منها وطرا زوجناکها لکیلا یکون علی المؤمنین حرج فی ازواج ادعیائهم اذا قضوا منهن وطرا» ^(۲) .

پاسخ این سؤال آن است که مردم صدر اسلام قبل از نزول آیه فوق و ازدواج پیامبر(ص) با زینب بنت حجش، معتقد بودند که ازدواج یک مرد با همسر مطلقه پسر خوانده اش حرام است. همچنین ازدواج یک مرد آزاد و صاحب شان را با زن مطلقه مردی که سابقه بردگی داشته (مانند زید که برده پیامبر(ص) بود و حضرت او را آزاد کرد) امری خلاف عرف و ناپسند می دانستند.

در چنین وضعیتی که مردم مسلمان یک عمل جایز رابه غلط حرام می پندارند، آن هم در نکاح که از مهمترین مسائل زندگی اجتماعی بشر است اگر پیامبر (ص) در مقابل آنان عکس العملی نشان نمی داد، موجب تائید و امضای روش نادرست آنان می شد و یا حداقل آنان سکوت پیامبر(ص) را نشانه تائید سیره خود می پنداشتند و بدین ترتیب حلال الهی، حرام تلقی می شد و رسالت پیامبر (ص) بطور کامل و تمام ابلاغ نمی گشت و دین، ناقص می گردید. لذا برای جلوگیری از تحقق چنین نتایج فاسد و زیانباری پیامبر(ص) مامور از بین بردن تفکر جاهلی مزبور گردید. در حالی که با دقت در مساله فعالیت سیاسی زنان درمی یابیم که مردم مسلمان در صدراسلام آن را حرام نمی دانستند چرا که در همان زمان، برخی از زنان مسلمان به چنین فعالیتهایی می پرداختند (که به بعضی از مصادیق آن اشاره شد) و مورد انکار دیگر مسلمانان واقع نمی شدند.

نتیجه آن که در این مورد، خطر تحریف حکم الهی و عدم تبلیغ دین وجود نداشت به گونه ای که پیامبر(ص) را مجبور به نشان دادن عکس العملی همچون مساله ازدواج با زینب بنماید، حداکثر این بود که شبهه ضعیفی در اذهان بعضی از مسلمانان ناآگاه نسبت به این مساله وجود داشته باشد و بدون شک برای از بین بردن این شبهه، سیره معصومین (ع) و تقریر آنان و ادله ای که پیش از آن آوردیم، کاملا کافی بود و لذا نیازی به برخورد مستقیم پیامبر(ص) نبود.

۲ – حدود و نحوه مشارکت سیاسی زنان در جامعه اسلامی

برای تبیین صحیح حدود و نحوه مشارکت سیاسی زنان در جامعه اسلامی باید به یک سلسله اصول محوری توجه نموده بر اساس آنها الگویی اسلامی و همه جانبه برای رفتار سیاسی زن مسلمان ترسیم نمود. در ذیل به مهمترین این اصول اشاره می گردد: ^(۳)

الف – اصل تفاوتهای طبیعی زن و مرد بر اساس نظام احسن خلقت

بر هیچ انسانی پوشیده نیست که مرد و زن از نظر تکوینی و خصوصیات بدنی و روحیه ای (نه روحی) یعنی عواطف و احساسات با یکدیگر فرق دارند. مردان نوعا از نظر جسمانی قویتر از زنان بوده دارای روحیه ای خشن می باشند در حالی که زنان بطور معمول ضعیفتر از مردان (در قوای بدنی) هستند و دارای احساسات و عواطف بیشتری می باشند.

عدالت، مقتضی آن است که چنین تفاوتی (که تکوینی است) در عالم تشریع نیز لحاظ گردد. بدین معنی که برای هر یک از این دو جنس، وظایف و حقوقی که مقتضای جسم و روحیه آنان است مشخص گردد و چون از حیث تکوینی با یکدیگر متفاوتند پس حتما از نظر تشریعی نیز متفاوت خواهند بود. در نظر نگرفتن اختلافات تکوینی بین زن و مرد، خلاف عدالت بوده با نظام احسن خلقت که قرآن به آن تصریح نموده است، منافات دارد:خلق السموات و الارض بالحق و صورکم فاحسن صورکم و الیه المصیر (تغابن /۳): آسمانها و زمین رابه حق آفرید و شما را تصویر کرد تصویری زیبا و دلپذیر و سرانجام (همه) به سوی اوست .

همچنین در روایات متعددی به ارزش زیر بنایی عدالت در نظام اسلامی و ابتنای کلیه قوانین و مقررات بر پایه عدل تصریح شده است. مانند: العدل حیاه الاحکام، ^(۴) العدل نظام الامره ^(۵) (عدل نظام حکومت است) و العدل اقوی اساس(عدل قویترین بنیان است) ^(۶) که همگی از علی (ع) روایت شده است.

ب – اصل نیاز متقابل: زن و مرد مکمل یکدیگرند

این مساله از نکات مهمی است که قرآن مجید بر آن تکیه دارد. زن و مرد تکمیل کننده همدیگرند و هیچ یک بدون دیگری کامل نیست. خانواده که بنیادیترین هسته تمام نظامهای اجتماعی است از زن و مرد تشکیل می شود، بنابر این نمی توان یکی را طفیلی دیگری دانست چه این که هیچ یک به تنهایی قادر به پدید آوردن جامعه انسانی نیست.به همین جهت است که خداوند متعال بین این دو جنس یک کشش و تمایل طبیعی قرار داده است و میان آن دو مودت و حمت برقرار ساخته و اینچنین است که مرد در کنار همسر خود آرامش می یابد و این از نشانه های خداوندی است: و من آیاته ان خلق لکم من انفسکم ازواجا لتسکنوا الیها وجعل بینکم موده و رحمه (روم / ۲۱) و از نشانه های او این است که همسرانی از جنس خودتان برای شما آفرید تا در کنار آنان آرامش یابید و در میانتان مودت و رحمت قرار داد. این دو جنس به یکدیگر محتاجند، نیاز زن را مرد برطرف می کند و حاجت مرد را زن برآورده می سازد. زن و مرد لباس یکدیگر و مایه زینت و حفظ هم هستند. چنانکه قرآن مجید می فرماید: هن لباس لکم و انتم لباس لهن (بقره /۱۸۷)

ج – اصل محوری بودن خانواده و تربیت فرزندان

از مهمترین اصول نظام اجتماع اسلامی، اصل محوری بودن خانواده و تربیت فرزندان در یک فضای آکنده از اخلاق و محبت اسلامی می باشد. اهمیت این موضوع تا آنجاست که به تصریح برخی از روایات، بالاترین نعمت برای یک مرد پس از نعمت اسلام و مسلمان بودن، داشتن یک همسر صالح است. همسر مسلمانی که مایه سرور شوهرش بوده از او در راه رضای خدا و در راستای تکالیف شرعی پیروی کند و با پاکدامنی، حافظ اموال شوهرش در غیاب وی باشد; همانگونه که پیامبر اسلام (ص) می فرماید: ما استفاد امرؤ مسلم فائده بعد الاسلام افضل من زوجه مسلمه تسره اذا نظر الیها و تطیعه اذا امرها و تحفظه اذا غاب عنها فی نفسها و ماله ^(۷)

در صورتی که خانواده از فضای سالمی برخوردار نباشد، هیچ یک از اعضای آن اعم از زن و شوهر و فرزندان نخواهند توانست وظیفه اسلامی خود را به خوبی در جامعه به انجام برسانند. اختلافات بزرگ اجتماعی از مشکلات خانوادگی ناشی می شود. ضعف تربیت اسلامی فرزندان یا فقدان آن موجب به خطرافکندن سلامت و امنیت جامعه در آینده خواهد شد. نگاه کوتاهی به دوران کودکی جنایتکاران بزرگ تاریخ همچون هیتلر و استالین به خوبی گواه آن است که در خانواده ای ناسالم، پر تشنج و به دور از مهر و محبت و تربیت صحیح پرورش یافته اند.

نتیجه آن که زن مسلمان باید اولین و اصلیترین وظیفه خود را اداره امور داخلی خانواده بر اساس موازین و آداب اسلامی و تربیت صحیح فرزندان بداند و فقط پس از انجام چنین وظیفه خطیری به قبول مسؤولیتهای اجتماعی دیگر بپردازد، چنانکه در سیره فاطمه زهرا(س) نیز به خوبی شاهد همین مطلب هستیم.

د – توجه به کرامتهای اخلاقی و مزرعه بودن دنیا برای آخرت

دنیایی که اسلام ارائه می دهد دنیایی است پیوسته به آخرت. مزرعه ای است که محصولش در آخرت درویده خواهد شد. اسلام بین دنیا و آخرت جمع کرده است. توجه به دنیا بدون آخرت، ناقص است همانطور که در نظر گرفتن آخرت بدون توجه به دنیا چنین است. از این رو قرآن مجید کسانی را که هم خود را مصروف دنیا نموده از آخرت غفلت ورزیده اند مورد نکوهش قرار می دهد و می فرماید: یعلمون ظاهرا من الحیاه الدنیا و هم عن الاخره هم غافلون (روم /۷)

برای ساختن این دنیا به گونه ای که در ارتباط با آخرت باشد، بیش از هر چیز باید به کرامتهای اخلاقی توجه داشت یعنی همان امری که امروزه فقدان آن در جوامع غربی به وضوح دیده می شود.

قبول هر مسؤولیت اجتماعی در جامعه اسلامی چه از سوی مرد باشد و چه از سوی زن باید بر اساس همین کرامتهای اخلاقی و با توجه به سعادت دنیا آخرت باشد، در غیر این صورت تنها کاری در ظاهر صورت گرفته و از باطن غفلت شده است .پیامبر رحمت هدف از بعثت خود را تمام کردن کرامتهای اخلاقی دانست و فرمود: انما بعثت لاتمم مکارم الاخلاق ^(۸)

این امر نشان دهنده آن است که از دیدگاه پیامبر خاتم و خاتم ادیان الهی، تا چه اندازه اصول و کرامتهای اخلاقی ارزشمند و مهم است به گونه ای که حضرتش هیچ گاه حتی در سخت ترین شرایط ذره ای از این اصول عدول نکرد همانطور که ائمه علیهم السلام نیز در سیره خود، این مطلب را به اثبات رساندند و تقدم ارزشهای اخلاقی را بر چیزهای دیگر نشان دادند. به عنوان یک نمونه امام حسن (ع) را می بینیم که به عهد خود با معاویه پایبند و وفادار باقی می ماند هر چند که معاویه عهد می شکند و بر سر پیمان با آن حضرت نمی ماند. بدین ترتیب امام علیه السلام نشان می دهد که عهد شکنی حتی با امثال معاویه نیز جایز نیست.

ه – ضرورت فعالیتهای سیاسی زنان و اصل تقدیم مصلحت اهم بر مهم

بدون شک نه تنها اصل انجام فعالیت های سیاسی برای زنان جایز است (چنانکه پیش از این بطور استدلالی تبیین گردید) بلکه گاهی ضروری نیز هست همچون زمان دفاع از کیان حکومت اسلامی در برابر هجوم کفار و مشرکان اعم از هجوم فرهنگی و نظامی و همانند قیام در برابر یک حکومت فاسد چنانکه در ابتدای انقلاب اسلامی شاهد حضور فعال و گسترده زنان مسلمان در تظاهرات مردمی بر ضد رژیم فاسد پهلوی بودیم. بدون تردید الگو و اسوه این زنان در فعالیتهای سیاسیشان، روش و سیره حضرت زهرا(س) بود که بعد از رحلت پیامبر(ص) برای تائید امام بر حق زمان خود از خانه بیرون آمده همراه با همسر بزرگوارش به منازل مهاجرین و انصار رفته آنان را به حقیقتی که پایمال شده بود آشنا کردند و از آنان یاری طلبیدند.

لکن نکته ای که در اینجا بسیار حائز اهمیت است آن است که زن مسلمان مسؤولیتهای خود را بر اساس اصولی که تاکنون تبیین شد به دقت مورد توجه و بررسی قرار دهد و همواره مصلحت اهم و اصل مهمتر را بر مصلحت مهم مقدم دارد. تنها از یک بعد به قضایا نگریستن جامعه را دچار افراط و تفریط می کند. زن مسلمان نبایدد به بهانه فعالیتهای سیاسی، وضعیت خانوادگی خود را آشفته سازد و یا نسبت به آن کم توجه باشد. شوهر و فرزندان دراین میانه حقی بر او دارند چنانکه او نیز بر شوهر و فرزندان خود حقی دارد. پس از رعایت این حقوق است که نوبت به پذیرش فعالیتهایی در خارج از خانه می رسد همانطور که حضرت فاطمه زهرا(س) نیز چنین بود.

همچنین نباید به بهانه پرداختن به امور داخلی خانه، یکسره فعالیتهای سیاسی را کنار بگذارد. به راستی اگر چنین کاری صحیح بود پس چگونه می شد انقلاب شکوهمند اسلامی ایران رابه پیروزی رسانید؟ آیا بدون شرکت خیل عظیم زنان مسلمان، چنین پیروزی بزرگی نصیب ملت ایران می گردید؟ مسلما خیر .

همان فاطمه ای که اهمیت اداره امور داخلی خانواده و تربیت فرزندان را برای ما تبیین کرد، ارزش فعالیت سیاسی زن را نیز در دفاع از حق و حقیقت تبیین نمود. اشتباه آن است که مافقط به یک جنبه کار آن حضرت بنگریم و اشتباه بزرگتر آن است که اهم و مهم را در سیره آن حضرت تشخیص ندهیم و به دام افراط و تفریط گرفتار آییم.

اسلام دین اعتدال است پس بر پیروان آن نیز رعایت چنین اعتدالی لازم است: و کذلک جعلناکم امه وسطا لتکونوا شهداء علی الناس و یکون الرسول علیکم شهیدا (بقره /۱۴۳) و اینچنین شما را امت میانه ای قرار دادیم تا به مردم گواه باشید و پیامبر هم بر شما گواه است.

بعد از آن که اصل جواز مشارکت سیاسی زنان و اصول حاکم بر آن از دیدگاه اسلام تبیین گردید به سومین قسمت از بحث که بررسی موارد خاص از مشارکت سیاسی می باشد می پردازیم و به طور مشخص موضوع ولایت، قضاوت و وکالت (یا نمایندگی سیاسی) زنان را مورد بحث قرار می دهیم. در این قسمت سعی ما بر آن است که با ارائه دلایل نظریات مخالفین و موافقین به طور مختصر، به نقد آنها پرداخته در نهایت، نظریه قویتر را برگزینیم.

۱ – ولایت و رهبری

الف – دلایل مخالفین:

کسانی که زن را مجاز به تصدی ولایت و رهبری در جامعه نمی دانند به دلایل متعددی استناد کرده اند که به برخی از آنها اشاره م