خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل روز مستحبی بانوان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روز مستحبی بانوان :

یکی از اعمال مستحبی

[۱]

که در احادیث از آنها یاده شده و شوهر را محق دانسته، که از آن منع کند روزه مستحبی بانوان می باشد.

این مطلب در احادیث متعددی بیان شده است.

۱ عن ابی جعفر(ع) قال: قال النبی(ص): لیس للمرأه ان تصوم تطوعا الا باذن زوجها؛

[۲]

روا نیست، زن بدون اذن همسر روزه مستحبی بگیرد.

۲ عن ابی عبداللّه (ع) قال: لا یصلح للمرأه ان تصوم تطوعا الا باذن زوجها؛

[۳]

صلاح نیست زن بدون اجازه شوهر روزه مستحبی بگیرد.

۳ عن علی بن الحسین(ع) فی حدیث قال: و اما صوم الاذن فان المرأه لا تصوم تطوعا الا باذن زوجها؛

[۴]

روزه با اجازه، عبارت است از روزه مستحب زن با اجازه شوهر.

۴ عن ابی عبداللّه (ع) قال: قال رسول اللّه (ص): من فقه الضیف ان لا یصوم تطوعا الا باذن صاحبه و من طاعه المرأه لزوجها ان لا تصوم تطوعا الا بإذنه و امره و من صلاح العبد و طاعته و نصیحه لمولاه ان لا یصوم تطوعا الا باذن مولاه و امره …؛

[۵]

از نشانه های فقه و دانایی میهمان است، که بدون اجازه میزبان روزه ندارد، از نشانه های اطاعت زن از شوهر آن است، که از شوهر برای روزه مستحبی اذن بگیرد. از نشانه های صلاح و اطاعت و خیرخواهی برده نسبت به مولا آن است که بدون اذن او روزه نگیرد.

۵ عن الصادق عن ابائه(ع) فی وصیه النبی(ص) لعلی(ع) قال: یا علی! لا تصوم المرأه تطوعا الا باذن زوجها؛

[۶]

زن بدون اذن شوهر روزه ندارد.

۶ عن جابر بن یزید الجعفی قال سمعت اباجعفر محمد بن علی الباقر(ع) یقول: … و لا یجوز لها ان تصوم تطوعا الا باذن زوجها.

[۷]

پیشتر نیز چند حدیث متضمن این مطلب آوردیم.

در میان این روایات، حدیث معتبر وجود دارد گرچه بیشتر آنها غیر معتبر است، بدین جهت از بررسی تفصیلی سند خودداری می شود.

بحث اصلی این است که، لسان این احادیث حرمت است یا کراهت، بدین معنا که زن نمی تواند روزه بدارد، مگر از شوهر اذن بگیرد و یا اینکه با نهی شوهر روزه باطل می شود. یا معیار منافات روزه با حق شوهر است، آن هم در صورتی که استیفای حق با روزه قابل جمع نباشد. هر یک از اینها در میان فقیهان قایل دارد.

این قول که زن مطلقا نمی تواند روزه بدارد، مگر با اذن شوهر بسیار ضعیف است و کمتر فقیهان بدان ملتزم هستند. فقیهانی مانند شیخ مفید،

[۸]

شیخ طوسی، ابن ادریس، صاحب مدارک چنین نظری دارند.

[۹]

سید مرتضی، سلار، ابن حمزه، ابن زهره گفته اند:

[۱۰]

روزه بدون اذن کراهت دارد و تفصیلی در کلامشان نیست.

شهید در لمعه میان نهی و عدم آن فرق گذاشته، در صورت اول معتقد است روزه باطل است و در صورت دوم روزه را مکروه می داند.

[۱۱]

صاحب جواهر

[۱۲]

و مرحوم آیت اللّه

خویی

[۱۳]

تفاوتی میان نهی و عدم اذن نگذاشته و روزه را صحیح می دانند.

صاحب عروه الوثقی

[۱۴]

و مرحوم آیت اللّه خویی

[۱۵]

معتقدند اگر با حق شوهر منافات داشته باشد روزه جایز نیست.

امام خمینی

[۱۶]

در همین فرض فتوا نداده و احتیاط کرده است یعنی با فرض منافات روزه با حق شوهر می گوید:

احتیاط آن است که روزه نگیرد.

این اختلاف اقوال نشان از این دارد که نمی توان در مسأله، ادّعای اجماع کرد؛ همان گونه که فقیه بزرگ صاحب جواهر در آن تشکیک کرده گرچه وی ادعای اجماع را مظنون می داند.

[۱۷]

به نظر می رسد این روایات نمی تواند، دلالت بر بطلان روزه بدون اذن یا با نهی شوهر داشته باشد. زیرا:

اولاً، معارض دارد و آن صحیحه علی بن جعفر است:

علی بن جعفر فی کتابه عن اخیه قال: «سألته عن المرأه تصوم تطوعا بغیر اذن زوجها؟ قال: لا باس؛

[۱۸]

پرسیدم زن می تواند روزه مستحبی بدارد؟ فرمود: مانعی نیست.»

چون این صحیحه، صریح در جواز است و آن روایات به فرض ظهور در حرمت و منع دارد لذا صحیحه مقدم شده و آنها حمل بر

کراهت می شود که قاعده جمع در چنین مواردی چنین است.

و نمی توان قیدی اضافه کرد زیرا آنها به اطلاق منع می کردند و این صحیحه نسبت به همان اطلاق تصریح به جواز دارد.

ثانیا، قراینی در آن احادیث است که ظهور در منع تحریمی ندارد؛ مثلاً در حدیث چهار که با صحیحه هشام تعبیر شده،

[۱۹]

اینکه از فقه میهمان آن است که روزه ندارد یا خیرخواهی بنده در این است که با اذن مولا اقدام به روزه کند. و یا تعبیرهایی که در پایان روایت آمده که اگر چنین نکنند، میهمان جاهل است، فرزند عاق شده است و … همه اینها نشان از عدم رعایت آداب معاشرت دارد و حدیث در صدد مبالغه در رعایت این آداب و حفظ این حریمها است. این مطلب را صاحب جواهر

[۲۰]

و آیت اللّه خویی

[۲۱]

نیز بیان کرده اند.

ثالثا، اینکه در این احادیث به زن خطاب شده که چنین نکن و در هیچ مورد به مرد خطاب نشده که حق داری منع کنی، نشان دیگری از عدم ممنوعیت به معنای حرمت است.

بلکه اقتضای زندگی جمعی این است که برخی از کارها با هماهنگی باشد. در یک جمع خانوادگی اگر مادر روزه باشد نوعی ناهماهنگی در معاشرت است، همان طور که اگر میهمان یا میزبان چنین باشند.

بنابراین لسان این روایات مانند آن است که به شاگرد یا فرزند گفته می شود در برابر معلم بلند شو یا این گونه از او احترام کن. اینها به معلم حقی نمی دهد که