خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹)

با فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) شامل 46 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۹) :

استعلا به سوی غایت

راستی اگر
انسان موجودی راکد یا موجودی ساقط در لجنزارهای شهوت و هیمیت باشد، چه ارزشی دارد؟

هیچ یک از
موجودات، راکد یا ساقط نیستند. اگر علل و عوامل قسری، موجودی را به رکود یا سقوط
نکشانند، لحظه ای از پویش و تلاش باز نمی ایستند، تا خود را به سرحد کمال ممکن و
غایت و مقصدی که در خور اوست، نائل گرداند.

این حکم
درباره همه نباتات و حیوانات، صادق است. انسان هم از این قاعده کلی مستثنی نیست.
انسان تنها خصیصه نباتی ندارد، تا به جذب و دفع و تولید مثل اکتفا کند و تنها
خصیصه حیوانی ندارد، تا همچون بعض حیوانات، شیر و پشم و مواد پروتئین تولید کند،
یا بار ببرد و سواری دهد یا فواید دیگری برساند یا وحشیانه به شکار و گزیدن و
دریدن و بلعیدن و … بپردازد. تازه اگر از راه سیر و سلوک، سعیش این باشد که به
کارهای خارق العاده ای دست بزند و بر آب، راه برود یا بر هوا بپرد و یا طی الارض
کند، بازهم کار بزرگی نکرده است و باید از زبان خواجه انصاری به او گفت:

«گر بر
هوا پری; مگسی باشی، ور در آب روی; خسی باشی، دل به دست آر; تا کسی باشی!» .

این که
انسان، مدتها زحمت بکشد تا از نیت استخاره کننده مطلع گردد یا به بعضی از اسرار
واقف گردد، و خوابها را تعبیر کند یا از آینده خبر دهد، به هدف و غایت بزرگ و مهمی
دست نیافته و اگر نگوییم گرفتار شرک غایی شده، حداقل باید بگوییم: قدر و منزلت خود
را پایین آورده و خود را در مرحله ای از مراحل کمال، راکد کرده است. درست مثل کسی
که خدای را از خوف عذاب یا به طمع بهشت، پرستش کند که البته به هدف خود می رسد و
معبود، همان چیزی که خواسته، به او می دهد و او را دستخوش حرمان و خذلان نمی کند،
ولی اینها کجا و آنها که جز به هدف و غایت نهایی و آن که غایه الغایات است، بسنده
نمی کنند.

امیرالمؤمنین
علی علیه السلام فرمود:

«ان قوما
عبدوا الله رغبه فتلک عباده التجار و ان قوما عبدوا الله رهبه فتلک عباده العبید و
ان قوما عبدوا الله شکرا فتلک عباده الاحرار» ^(۱) .

«گروهی
خدا را به امید پاداش پرستیدند، این، پرستش تاجران است و گروهی خدا را از روی ترس
پرستیدند. این، پرستش بردگان است و گروهی خدا را برای شکر و سپاس پرستیدند. این،
پرستش آزادگان است » .

هر سه
گروه، خدا را می پرستند; ولی انگیزه ها مختلف است. انگیزه یکی سودجویی است. هرچند
سود اخروی نه دنیوی. و انگیزه یکی گریز از خطر است، هرچند خطر اخروی. ولی
انگیزه ای فوق این انگیزه ها وجود دارد. صاحب این انگیزه به بهشت و جهنم
نمی اندیشد. او مجذوب جمال و کمال مطلق است. حتی اگر بهشت و جهنمی در کار نباشد،
یا مطمئن باشد که او را به جهنم نمی برند و از بهشت عنبرسرشت، بی بهره اش
نمی کنند، بازهم از نیایش و پرستش و راز و نیاز، خودداری نمی کند. او طالب وصال و
گریزنده از فراق است.

امیرالمؤمنین
علی علیه السلام فرمود:

«الهی و
سیدی و مولای و ربی صبرت علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک و هبنی صبرت علی حر نارک
فکیف اصبر عن النظر الی کرامتک » ^(۲) .

«ای خدای
من و ای سرور و مولا و پروردگار من، گیرم بر عذاب تو صبر کنم، چگونه بر فراق تو
صبر کنم؟ ! گیرم بر حرارت آتش دوزخ تو صبر کنم، چگونه از نگریستن به کرامت تو صبر
کنم؟ !» .

برای
این گونه انسانها نفس عبادت، کمال است. نه مزد و پاداش عبادت و اگر برای آنها مزدی
مطرح باشد، خود معبود است، نه ما سوای معبود. آری:

اگر نه
روی دل اندر برابرت آرم

من این،
نماز حساب نماز نشمارم

مرا غرض ز
نماز آن بود که پنهانی

حدیث درد
فراق تو، با تو بگذارم

و گرنه
این چه نمازی بود که من با تو

نشسته روی
به محراب و دل به بازارم

کسی که
جامه به سگ برزند نمازی نیست

نماز من
به چه ارزد که در بغل دارم

از این
نماز ریایی چنان خجل شده ام

که در
برابر رویت نظر نمی آرم

چه فرقی
می کند که انگیزه انسان در عبادت، گشایش در زندگی مادی و رفع تنگناها و فراوان شدن
رزق و روزی و رسیدن به آمال دنیوی و غلبه بر همگنان و شفای امراض و توفیق در
کارهای روزمره این جهانی باشد، یا کامیابی آن جهانی؟ ! در هر حال، غرض و انگیزه،
ضعیف و حقیر و ناچیز است.

چه تفاوتی
می کند که انسان جامه سیر و سلوک بر تن کند، تا به کراماتی نائل آید و گروهی را
شیفته و دلباخته خود گرداند، یا از سؤال و عذاب قبر و مواقف محشر و عقبات جهنم رها
گردد و حور و قصور و انهار بهشت را از آن خود گرداند، ولی به رضوان اکبر الهی
نیندیشد، حال آن که قرآن مجید پس از ذکر همه نعمتهای بهشتی فرموده است:

«و رضوان
من الله اکبر ذلک هو الفوز العظیم » ^(۳) .

«رضوان
خداوند، بزرگتر است آن، رستگاری بزرگ است » .

خداوند در
وصف گروهی از عبادت کنندگان می فرماید:

«و من
الناس من یعبد الله علی حرف فان اصابه خیر اطمان به و ان اصابته فتنه انقلب علی
وجهه خسر الدنیا و الآخره ذلک هو الخسران المبین » ^(۴) .

«برخی از
مردم خدای را با تردید عبادت می کنند. اگر خیری به آنها برسد، به آن اطمینان
می یابند و اگر فتنه ای به آنها برسد، باز می گردند. اینان گرفتار خسران و زیان
دنیا و آخرت شده اند و آن، خسران و زیان آشکار است » .

در حقیقت،
اینگونه عبادتها; خدا یا عبادت را به محک گذاشته است. آیا بهتر نیست که انسان به
جای این که خدا یا عبادت را به محک گذارد، خود و باطن و انگیزه خود را به محک
گذارد؟ خداوند کفیل روزی است و رحمت رحمانی او همه را فرا گرفته و رحمت رحیمی او
ارزانی مؤمنان است و بنابراین، چه جای دلهره و اضطراب که انسان از ترس جهنم یا به
طمع بهشت یا به خاطر نجات از خطرات دنیوی و رسیدن به منافع و مطامع این جهانی
عبادت خدا را وسیله و ابزار قرار دهد؟ ! مگر کافران و مشرکان و منافقان و فاسقان و
فاجران از گرسنگی مرده اند یا در تنگناهای زندگی حیران و سرگردان مانده اند؟ !
اکنون غربیهای کافر یا مشرک، از راه علم و صنعت، به همه آنچه مقدورشان بوده، دست یافته اند
و با تلاش و زحمت، بر جهان ماده سیطره یافته اند و هرگز به فکر این که عبادت را
ابزار این گونه اهداف قرار دهند، نبوده اند و اگر هفته ای یک روز به کلیسا
می روند، نه برای گشودن گرههای زندگی مادی است، بلکه صرفا برای این که ساعاتی دل
را به ماورای غیب بفرستند و با خالق خود زمزمه و راز و نیازی داشته باشند. هرچند
آنها نیز این کارها را به انگیزه سعادت اخروی انجام می دهند و تاجرانه یا عبیدانه،
کار می کنند; ولی حداقل، از عبادت و پرستش، رسیدن به مرادات دنیوی را نمی طلبند.
یا اگر می طلبند، در سطحی محدود و ناچیز.

پس چه
بهتر که انسان به برترین غایات بیندیشد و غایات جزئی را پشت پای اندازد و همت خود
را مصروف این کند که از خدا، خدا بخواهد نه مادون خدا را.

تو بندگی
چو گدایان به شرط مزد مکن

که خواجه
خود روش بنده پروری داند

ما نباید
طالب حداقل باشیم، چرا انسانی که می تواند طالب حداکثر باشد – آنهم حداکثری که به
هیچ حدی محدود نیست – به حداقل اکتفا کند.

کمتر از
ذره نه ای چرخ بزن مهر بورز

تا به
خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

حال که