خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۳)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۳) :

پیوند زناشوئی

پیوندها
بر دو گونه است: عمودی و افقی.

پیوندهای
عمودی، مربوط است به اولاد و نوه ها با پدران و مادران و اجداد پدری ومادری و
بستگان افقی آنها مانند عموها و عمه ها، داییها و خاله ها.

پیوندهای
افقی به سببی و نسبی تقسیم می شود.

پیوندهای
نسبی افقی مربوط است به برادرها و خواهرها و بستگان آنها یعنی فرزندان ایشان.

پیوندهای
سببی افقی، خود دارای اقسامی است ^(۱) . ولی مهمترین آنها -به
لحاظتاثیری که در رشد و تکامل و تهذیب انسانها دارد- پیوند زناشوئی است.

این پیوند
مبارک و پرمیمنت، رمز سعادت انسان و اصل همه پیوندهای نسبی و رضاعی است.اگر این
پیوند نباشد، هیچ پیوند دیگری هم نخواهد بود. با استحکام این پیوند، پیوندهای دیگر
هم مستحکم است و با تزلزل این پیوند، پیوندهای دیگر هم سست و بی بنیاد است. چنان
که اگر این پیوند نباشد، پیوند دیگری هم نخواهد بود ^(۲) .

بی جهت
نیست که همه ادیان الهی بر اهمیت تشکیل خانواده و بر ضرورت ازدواج و قبول
مسوولیتها و تکالیف ناشی از آن، تاکید داشته و بر آن، اصرار ورزیده اند.

دین مبین
اسلام، تنها اطفاء شهوت را در چارچوب ازدواج، تجویز کرده و راههای دیگر را ممنوع و
در خور کیفر و مجازات دنیوی و اخروی شناخته است.

قرآن
کریم، هنگامی که در صدد برشماری اوصاف مومنان است، تنها به مسائل عبادی و خشوع در
نماز و محافظت و مراقبت بر شرائط و اجزاء واحکام و مقدمات واوقات واماکن آن و
پرهیز از لغو و مراعات عهد و امانت، اکتفاء نمی کند، بلکه مبنای کرامت و شرافت و
سعادت آنها را حفظ فروج قرار داده و طی سه آیه می فرماید:

(والذینهم
لفروجهم حافظون. الا علی ازواجهم او ما ملکت ایمانهم فانهم غیرملومین. فمن ابتغی
وراء ذلک فاولئک هم العادون) ^(۳) .

«و آنان
که حافظ عورتها و فروج خویشند; جز بر همسرانشان یاکنیزانشان، که دراین صورت، مورد
ملامت نیستند; بنابراین، کسانی که برای اطفاء شهوت، چیزی ورای این بجویند،
متجاوزند و از حریم خود خارج شده اند».

این که
گفتیم: دین مبین اسلام، تنها اطفاء شهوت را در چارچوب ازدواج، تجویزکرده، منافاتی
با بیان قرآن ندارد، بلکه الهام از تعلیمات قرآن و پیشوایان معصوم است.

چرا که
انتخاب کنیز نیز نوعی ازدواج است و در شرع مقدس اسلام، احکامی مخصوص به خود دارد.
همانگونه که «متعه » نیز نوعی دیگر از ازدواج است و خود دارای احکامی است.

در حقیقت،
باید بگوئیم: آئین مقدس اسلام، سه نوع ازدواج دارد: یکی ازدواج دائم که بیشتر و
به طور عمده، مورد توجه زنان و مردان است و دیگری ازدواج موقت، که جنبه اضطراری
دارد و کمتر مورد توجه زنان و مردان است و سومی ازدواج به صورت آمیزش مرد با کنیز
خود، که در شرائط کنونی به دلیل الغاء بردگی از سوی مجامع بین المللی، به هیچ وجه
مطرح نیست. آئین مقدس اسلام -هرچند که احکامی در ارتباط بابردگان دارد- با
برده داری موافقت ندارد و قوانین آن، در جهت الغاء بردگی است ونه ابقاء آن ^(۴)
.

هر سه نوع
ازدواج، دارای ضوابط و احکام و مقرراتی است و هیچ کدام، به زن ومرد، اجازه خروج از
حدود و مرزها را نمی دهد.

اما در
این میان، مطلوب ترین و پسندیده ترین آنها ازدواج دائم است. چرا که زن ومرد را
برای یک عمر به یکدیگر پیوند می دهد.

ازدواج موقت

در چارچوب
ازدواج موقت و آمیزش با کنیزان، هیچ کدام از زن و مرد،گمشده اصلی خود را
نیافته اند و -طبعا- در کنار یا در آغوش یکدیگر، احساس امنیت مستمر و سکون و آرامش
که لازمه یک زندگی سعادتمندانه است، نمی کنند و به همین لحاظ است که فرزندان آنها
هم ممکن است از مزایائی که فرزندان ازدواج دائم برخوردارند، برخوردار نشوند. هرچند
به لحاظ مزایای قانونی میان فرزندان ازدواج دائم و ازدواج موقت و کنیزان، فرقی نیست.

در عین
حال، آئین حنیف و سمح و سهل اسلام، با توجه به ضرورتهای زندگی بشر،ازدواج را در
شکل دائم آن، منحصر نکرد و ازدواج موقت و آمیزش با کنیزان را هم اجازه داد و این،
درحالی است که اصل، ازدواج دائم و بقیه، فرع است.

در باره
ازدواج موقت فرمود:

(فما
استمتعتم به منهن فآتوهن اجورهن فریضه) ^(۵) .

«در مدتی
که از زنان، متمتع می شوید، اجرت آنها که فریضه ای است الهی، به آنهابدهید».

این جمله
آیه شریفه، متفرع است بر جمله : (و احل لکم ما وراء ذلکم ان تبتغواباموالکم محصنین
غیر مسافحین) ^(۶) .

جمله «احل
لکم ماوراء ذلکم » دلالت دارد بر این که به جز زنانی که در آیه قبل و بخشی از همین
آیه، حرام شمرده شده اند، بر شما حلالند. گیرم حلال بودن آنها منوط به این است که
حقوق مالی آنها داده شود و آمیزش با آنها از راه زنا و سفاح، نباشد.

هنگامی که
زنا و سفاح، خارج شود، باقی می ماند: ازدواج دائم و ازدواج موقت وآمیزش با کنیزان.

قبل از
نزول سوره نساء و آیه متعه، عمل متعه به همین نام، در میان مسلمانان معمول بوده ^(۷)
. و البته نه به صورت چیزی که در ردیف ازدواج دائم باشد. بنابراین،همانگونه
که واژه هائی از قبیل: حج، صوم، زکات، نماز و… برای مخاطبان وحی، مانوس بوده،
واژه متعه هم واژه شناخته ای بوده و آنها منظور را درک می کردند.

نقل شده
است که «ابوحنیفه » از ابو جعفر مومن الطاق سوال کرد که: آیا متعه حلال است؟

گفت: آری.
«ابوحنیفه » گفت: پس چرا زنهای فامیل خود را تشویق به متعه نمی کنی؟

وی در
پاسخ گفت: هرکار حلالی مطلوب نیست. مردم از نظر مقام و منزلت، مختلفند وهرکسی در
صدد بالا بردن قدر و منزلت خویش است، نه پائین آوردن آن ^(۸) .

در
ازدواج، دو چیز مطلوب است: یکی آمیزش روحها و دیگری آمیزش بدنها.

اصل بر
این است که هر دو مطلوب انسان در این پیوند مقدس، تامین و حاصل گردد.

اگر تامین
هر دو ممکن نیست در عین حال، انسان دستخوش التهاب غریزه و جوشش بی مهار شهوت جنسی
است، چاره ای جز تامین دومی نخواهد بود.

به همین
جهت است که «فتح بن یزید» می گوید: از حضرت ابوالحسن(ع) درباره متعه سوال کردم.
فرمود:

«هی حلال
مباح مطلق لمن لم یغنه الله بالتزویج فلیستعفف بالمتعه » ^(۹) .

«این
ازدواج برای کسی که ازدواج دائم نکرده است، حلال و مطلق است. چنین کسی باید
عفت خود را از راه ازدواج وقت حفظ و پاسداری کند».

«علی بن
یقطین » می گوید: از حضرت ابوالحسن(ع) -یعنی امام هفتم- درباره متعه سوال کردم.
فرمود:

«ما انت و
ذاک؟! و قد اغناک الله عنها» ^(۱۰) .

«تو را با
متعه چه کار؟! خداوند تو را – به واسطه داشتن همسر دائم – از آن،بی نیاز کرده است.

ازدواج با کنیز