خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) شامل 48 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۷) :

برترین و باشکوه ترین و خطیرترین پیوندهای طولی، پیوند مردم و حکام است.

پیوندی که با بشر، همزاد و همزیست است. اگر بشود شهر یا کشوری بدون زمین بنا کرد، می توان جامعه یا ملتی بدون زمامدار، بر سر پای آورد.

چنین پیوندی به حکم عقول و به داوری شرایع آسمانی باید قانونمند باشد.

آن هم قانونی حکیمانه و عادلانه که طرفین را از حقوق و مسوولیتهای متقابل برخوردار سازد و هیچ یک قربانی اغراض و مطامع و هواها و هوسهای دیگری نشود.

در نظامات استبدادی کوشیده اند که وظیفه ها و مسوولیتها را یک جانبه تلقی کنند و شخص حاکم را از هرگونه مسوولیتی مبرا بدانند. او هر فرمانی بدهد،باید بدون چون و چرا اجرا شود، صواب یا خطا، حق یا باطل، اصولا برای آنهاخطائی مطرح نیست. ملاک و معیار صواب و خطا موافقت یا مخالفت با قول و اراده اوست. معروف است که در زمان حکومت معاویه، مردی کوفی به دمشق آمد. یکی ازاهالی دمشق مدعی شد که شتری که وی سوار است، از آن اوست. کوفی انکار کرد ومرافعه را نزد معاویه بردند. در آنجا چهل نفر شهادت دادند که «ناقه »(یعنی شتر ماده) از آن دمشقی است. معاویه نیز بر طبق شهادت آنهاحکم کرد و دستور داد که کوفی ناقه را به دمشقی بدهد. در این هنگام کوفی که شاهد زنده تری داشت رو به معاویه کرد و گفت: لکن شتر من «جمل »(یعنی شترنر) است. معاویه گفت: ولی من حکم کرده ام که ناقه است و از آن مرد دمشقی است و حکم من برگشت ندارد. شتر را به مرد دمشقی دادند و خوشحال، پی کارش رفت. معاویه مرد کوفی را نگاه داشت و چون خلوت شد، به او گفت: من به جای آن شتر، شتری از اصطبل خود به تو می دهم. تو به کوفه باز گرد و به علی بن ابیطالب(ع) بگو که: دست از مخالفت من بردارد. من بر مردمی حکومت می کنم که اگر به جمل بگویم ناقه، کسی دم نمی زند. اینها در برابر من سرسپرده اند و هرچه اراده کنم، انجام می دهند. واقعا هم چنین بود. یک بار معاویه دستور دادنماز جمعه را در روز چهارشنبه بخوانند. چرا که روز جمعه فرصت نیست و بایدرهسپار میدان جنگ شوند. هنگامی که یزید عیاش و بی بند و بار و میمون باز رابه ولایتعهدی برگزید، مردم بدون چون و چرا تسلیم شدند و با او بیعت کردند ^(۱) . از نظر مردم شام، برای معاویه خطائی مطرح نبود. صواب و خطا وقتی برای شخص مطرح است که مکلف باشد از قانون و الگوئی تبعیت کند. در این صورت،مطابقت و موافقت و پیروی از آن قانون و الگو، صواب و عدم مطابقت و موافقت آن، خطاست. ولی اگر شخصی الگو و ملاک را اراده خودش بداند، هرچه مطابق بانیات و ارادات و فرامین و اعمال اوست، صواب و هرچه مخالف است، خطاست.

«آنچه آن خسرو کند، شیرین بود» و البته کردار او برخاسته از خواستاراوست. فعل و قول و تقریر او ملاک و معیار است.

دفع یک شبهه هرچند ما متدینین نیز کسانی را الگو قرار می دهیم و فعل و قول و تقریر آنها را ملاک و معیار می شناسیم و تخلف از آنها را معصیت و تبعیت ازآنها را طاعت می شماریم، ولی فرق است میان ملاک و معیار ما و ملاک و معیارآنها. ملاک و معیار ما برخاسته از ملاک و معیاری دیگر، یعنی «عصمت » است وملاک و معیار آنها برخاسته از ملاک و معیاری دیگر، یعنی قدرت حاکمیت است.

می گویند: «منصور عباسی » تصمیم داشت که مردی را شکنجه دهد و به قتل برساند. یکی از والیان و کارگزاران وی با کشته شدن آن مرد مخالف بود و سعی می کرد که خلیفه را از کشتن وی منصرف کند. ولی خواهش و التماس وی به جائی نمی رسید و خلیفه همچنان بر تصمیم خود پافشاری می کرد.

سر انجام والی مزبور، آخرین شگرد خود را به کار گرفت و گفت:

ای امیرالمومنین، دیروز مرا به یمن فرستادی و به خاطر خشنودی تو یک روز،ده هزار نفر به قتل رسانیدم. من از این کارها به خاطر تو بسیار کرده ام!

آیا مرا شایسته نمی دانی که مردی را به خاطر من عفو کنی؟! در این وقت خشم خلیفه فرو نشست و تقاضای والی را پذیرفت . ^(۲)

اصولا در دولت امویان و عباسیان،عمال حکومت سعی می کردند که با ظلم و طغیان سلطه خود را بر مردم استمرار بخشند. از اینرو به اصحاب خود دستور می دادندکه احادیثی در ستایش از تحمل ظلم و غل و زنجیر جعل کنند و برای مردم بخوانند تا استثمار آزادگان و به زنجیر کشیدن توده ها برای آنها آسان گردد.

آنها هم از زبان انبیای الهی احادیثی در ستایش خضوع و تسلیم و خدمت به زورمندان جعل کردند ^(۳) . نقل کرده اند که: «هارون الرشید عباسی » بر «حمیدطوسی » خشمگین شد و بی درنگ دستور داد که سرش را از تن جدا کنند. حمید یقین کرد که الان فرمان خلیفه اجرا می شود. او شروع به گریستن و نالیدن کرد و چه نالیدن و گریستنی! رشید از این گریه ها و ناله بسیار دیده و شنیده و برایش عادی شده بود. پرسید: چرا گریه می کنی؟ آیا طعم مرگ در کام تو این همه تلخ و ناگوار است؟ گفت: نه به خدا، گریه ام به خاطر این است که چرا به گونه ای بمیرم که خلیفه والاگهر مسلمین، قلبش از من آزرده و ناراحت باشد. و من نتوانسته باشم اسباب رضا و خشنودی آن قلب پاک را که قلب تپنده امت اسلام است، از خود خشنود سازم؟! بیم آن دارم که خدا هم از من راضی نباشد. بلکه حتم دارم که چنین است و در عالم دیگر، گرفتار کیفر اخروی خواهم بود. خلیفه از این پاسخ برخاسته از فصاحت و بلاغت شخص محکوم و در عین حال، چاپلوسانه او، این قدر خندید و شادخواری کرد که می خواست نفسش بند بیاید و خود به جای او قربانی شود. ولی چون قلب آزرده اش آرامش یافته بود و توانست بر اعصاب خود مسلط گردد، نه خودش جان سپرد و نه راضی شد که او بمیرد. بلکه محکوم رابه عفو کریمانه خود مفتخر ساخت و از قتلش درگذشت و به پاس شادی و رضای خود، اسباب شادی و رضای محکوم را هم فراهم ساخت. ^(۴)

ما اگر قول و فعل و تقریر معصوم را ملاک می شماریم، نه به لحاظ این است که فعل و قول و تقریر او بالذات و بالاصاله ملاک و الگوست. بلکه به خاطر این است که او در اعمال و رفتار و اخلاق و نیات خود هماهنگ و تابع نظام عادلانه و حکیمانه خداوند یکتا و یگانه است. فعل و ترک او بر اوامر و نواهی خداوندی انطباق دارد و هرگز برخلاف دستورات حضرت حق و نظام حکیمانه او گامی برنمی دارد و در جهت خلاف نظام تشریع او که با نظام تکوینیش هماهنگی کامل دارد، حرکت نمی کند. فرق ما و معصوم در حقیقت، همه ما -اعم از امت وپیشوایان معصوم- تابع و پیرو یک نظامیم. همه در پی انطباق اعمال و رفتار واخلاق خود با نظام تشریع الهی هستیم. منتهی ما در راه تحققق بخشیدن این انطباق، معصوم نیستیم. ولی امامان(علیهم السلام) معصومند. پیامبر هم معصوم است و اصولا نه تنها پیامبرما، بلکه سایر پیامبران هم معصومند. اتصال به غیب و عصمت، آنها را از سایرین ممتاز می سازد. بر ما خطا رواست و بر آنهاخطا روا نیست. ضرورت و حتمیت نبوت وامامت، از همینجا مشخص می شود. وجود نبی برای آوردن پیام الهی و تبیین آن و وجود امام نیز برای استمرار همان تبیین ضرورت دارد. به دلیل همین ارتباط با غیب و معصومیت است که راهنمائی ورهبری امت نیز از ویژگیهای آنهاست و بریدن از راهنمائی و رهبری آنها یعنی سقوط در ورطه هلاکت و ضلالت. عقل سلیم حکم می کند که جایزالخطا از ممتنع الخطااطاعت بی قید و شرط کند. ترک چنین اطاعتی نتیجه ای جز خسران و زیان و تاسف ندارد. پیامبر بزرگوار اسلام در روزهای آخر عمر، «اسامه بن زید» را به فرماندهی سپاه اسلام برگزید و دستور داد که مهاجرین و انصار تحت فرمان این نوجوان لایق، رهسپار میدان جنگ شوند و قدرت اسلام را در برابر رومیان به نمایش درآورند. اسامه هیجده ساله بود. برخی زبان به انتقاد گشودند و عدم رضایت خود را از فرمان واقع بینانه پیامبر خدا(ص) آشکار ساختند.

حضرت خشمگین شد و به مسجد آمد و به منبر رفت و پس از حمد و ثنای الهی فرمود: «ایها الناس، فما مقاله بلغنی عن بعضکم فی تام