خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۸)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۱۸) :

پائین تر از عصمت، بالاتر از عدالت

اگر امامت
و ولایت از آن معصوم باشد، قطعادر کار او اشتباه و خطائی وجودندارد و برای مردمی
که تشنه عدالت و تقوایندو چوب بی عدالتیها و بی تقوائیهابسیار خورده اند، جای
هیچ گونه نگرانی نیست ونه تنها جای نگرانی نیست، که جای امیدواری هم هست. در چنین
وضعیتی همه می توانند در امنیت و آسایش وآرامش کامل زندگی کنند و نیروهای سرشار
خود رادر راه خدمت به مکتب و جامعه و میهن به کار اندازند.

خواه در
عصر غیبت و خواه در عصر حضور معصوم، کسانی هستند که در حکم کارگزاران اویند و در
استمرار امامت و ولایت او نقش دارند. معصوم، در عصرحضور افرادی را انتخاب و به او
سمت کارگزاری و ماموریت می دهد. او خودمی داند که از چه نیروها و از چه کسانی
استفاده کند.

البته
فراموش نکنیم که ممکن است عصمت معصوم در هاله جهالتها یا اغراض، مستورو مکتوم
بماند و مردم جاهل یا مغرض با مقام عصمت، چنان رفتار کنند که نگذارند آثار و برکات
آن در جامعه و در میان امت، بروز و ظهور پیدا کند.

اینجاست
که می بینیم عصمت معصوم به اعتصام جامعه یا امت مربوط می شود و اگرامت، به خاطر
جهالتها یا غرض ورزیها به درجه والای اعتصام نرسیده باشد، ازعصمت معصوم بهره ای
نمی گیرد. راز این که حکومت معصوم در آخرالزمان تحقق می یابد، این است که باید
مردم به گونه ای رشد و تکامل پیدا کنند که اعتصام یاعصمت پذیری در نهاد آنها به
درجه فعلیت رسیده باشد.

تاریخ
نشان داده است که در دوران پنج ساله خلافت امیرالمومنین(ع) که حکومت معصوم تحقق
یافته بود، دو نیروی فشار، به طور مدام در راه خنثی سازی آثار وبرکات معصوم،
فعالیت می کردند: یکی نیروی جهالتها و دیگری نیروی غرض ورزیها.اصحاب جمل – یا
ناکثین- و اصحاب صفین -یا قاسطین-، غرض ورزی می کردند و اصحاب ابوموسی -یا خوارج و
مارقین- علمدار جهالتها و تعصبات خشک بودند.

اگر اینها
نبودند، حکومت معصوم آثار و برکات خود را به بروز و ظهور می رسانیدو چه بسا
معصومان دیگر هم توفیق پیدا می کردند که با اجرای اسلام ناب و اعمال مدیریت کاملا
موفق، برای همیشه مردم را از فشارهای روحی و جسمی ناشی ازحق کشیها و بی عدالتیها
نجات بخشند و جهانی یکپارچه و منسجم و آباد در زیرپرچم عدالت و وحدت، به وجود
آورند.

داستان مجفن بن ابی مجفن ضبی

وی بر
معاویه داخل شد و گفت: از نزد پست ترین وعاجزترین و ترسوترین و بخیل ترین عرب
آمده ام. معاویه گفت: ای برادر تمیمی، اوکیست؟ گفت: علی بن ابیطالب(نعوذ بالله) .
معاویه گفت: ای اهل شام، سخن برادرعراقی خود را بشنوید. بعد از آن که مردم متفرق
شدند، به او گفت: وای بر تو!چرا گفتی او پست ترین عرب است; حال آن که پدرش ابوطالب
و جدش عبدالمطلب وهمسرش فاطمه دختر پیامبر خداست؟! چه طور او بخیل ترین عرب است؟!
به خدا اگر دوخانه -یکی پر از کاه و دیگری پر از طلا- داشته باشد، نخست طلا، سپس
کاه رامی بخشد؟! چگونه او ترسوترین عرب است؟! به خدا هرگاه دو سپاه در مقابل
یکدیگرقرار گیرند، او یکتا سوار آنهاست و نیازی ندارد که کسی از او دفاع کند.
چرااو عاجزترین عرب است؟! به خدا هیچ کس جز او آئین بلاغت را برای قریش تاسیس
واستوار نکرده است. خدایت لعنت کند. مبادا دیگر از این حرفها بر زبان آوری.

مجفن گفت:
به خدا تو ستمکارتر از منی. چرا با او جنگیدی; با این که مقام ومنزلت او را
می دانی؟! گفت: برای این که به مقاصد خود دست یابم. مجفن گفت:

آیا در
عوض خشم و غضب و عذاب دردناک خدا، آنچه به دست می آوری، تو را بس است؟! گفت: نه.
ولی من چیزی می دانم که تو نمی دانی. خداوند می فرماید: (ورحمتی وسعت کل شیی) ^(۱)
رحمت من همه چیز را فرا گرفته است ^(۲) .

همین
حق کشیها بود که خورشید امامت و عصمت را در هاله تاریک ابهام فرو می بردو مردم
ساده لوح را در شرائطی قرار می داد که نتوانند حق و باطل را از یکدیگرتفکیک کنند.

هنگامی که
معصوم بر مسند حاکمیت و رهبری جامعه قرار گیرد، خود بهتر می داندکه از چگونه
مدیران و کارگزارانی استفاده کند و پستهای کلیدی را به دست چه افرادی بسپارد.
به طور طبیعی، او به سراغ افرادی می رود که مقامی دون عصمت وفوق عدالت داشته باشند
و اگر از این مرتبه تنزل کند، از باب ضرورت و کمبودنیروهای مخلص و کارآمد است. در
حکومت امیرالمومنین(ع) افرادی همچون «مالک اشتر» و «عمار یاسر»، از موقعیت والائی
برخوردارند. بدون این که قدرت ظاهری، ذره ای از تواضع و ساده زیستی آنها کاسته
باشد.

روزی مالک
از بازار کوفه می گذشت و کرباس خامی در بر و پاره ای از همان را به جای عمامه بر
سر داشت. یکی از بازاریان به عنوان استهزاء، شاخه سبزی به جانب او انداخت. مالک،
بدون این که خم به ابرو بیاورد، از آنجا گذشت. یکی ازبازاریان که مالک را
می شناخت، به او گفت: می دانی به چه کسی اهانت کردی؟ گفت:نه. گفت: او مالک اشتر،
یکی از یاران و دوستان امیرالمومنین(ع) بود. بازاری از کردار خود نادم و مضطرب شد.
از پی او به راه افتاد. تا از او عذرخواهی کند. سرانجام او را در مسجدی مشغول نماز
یافت. صبر کرد تا نمازش تمام شد.خود را به پای او افکند و پایش را بوسه داد. مالک
او را بلند کرد و گفت:چه کار می کنی؟ گفت: تو را نشناخته بودم. می خواهم خطای خودم
را جبران کنم.مالک گفت: بر تو گناهی نیست. من به مسجد آمدم که برای تو طلب آمرزش
کنم ^(۳) .

او کسی
بود که امیرالمومنین(ع) درباره اش فرمود: «لقد کان لی مثل ما کنت لرسول الله(ص »).
«او برای من همانگونه بود که من برای پیامبر خدا بودم » ^(۴) .

آری مالک،
اگر معصوم نیست، معصوم گونه است. پس مقامش فوق عدالت و دون عصمت است.

اگر تواضع
و ساده زیستی مالک نبود، هرگز آن بازاری، گرفتار چنان اشتباهی نمی شد. هرچند که
کار او از اصل غلط بود. مگر هر که لباس ساده به تن دارد،باید مورد اهانت قرار
گیرد؟! در دورانی که مردم -به خاطر عدم لیاقت و عدم اعتصام- از فیض حضور معصوم -که
وجودش یک لطف و تصرفش لطف دیگری و عدم حضورش به خاطر بی لیاقتی خود آنها است
^(۵) – محرومند، باز هم باید کسانی مسوولیت اداره جامعه را بر عهده گیرند که
مقامی فوق عدالت و دون عصمت داشته باشند، تابتوانند به طور دقیق مجری حق و عدالت باشند
و به آن جذب و انجذاب و تعاملی که باید میان امت و امام برقرار باشد، تداوم بخشند.