خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۲۱)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۲۱) :

خلطه و آمیزش بر مبنای اخوت

مردم، صرف نظر از نژاد و قومیت و ملیت و مذهب، باید با یکدیگر چگونه باشند؟ آیا باید همه از هم بیگانه و احیانا گرگ یکدیگر باشند یا این که راه سومی هم وجود دارد؟

حیوانات یا به هم کاری ندارند یا قوی ضعیف را می درد و می خورد یا به ضعیف تر از خود، محبت و احسان می کنند .

آیا انسان ها نیز باید چنین باشند؟ یعنی همچون حیوانات، به سه گروه تقسیم شوند: دسته ای کاری به یکدیگر نداشته باشند و بی تفاوت، از کنار هم بگذرند . نه در غم یکدیگر شرکت کنند، نه در شادی یکدیگر . نه باری بر دوش هم باشند، نه باری از دوش هم بردارند . نه گل یکدیگر باشند، نه خار یکدیگر . به قول شاعر:

آرزو دارم اگر گل نیستم خاری نباشم

باربردار ار زدوشی نیستم باری نباشم

گر که نتوانم ستانم داد مظلومی ز ظالم

نیز آن خواهم که همکار ستمکاری نباشم

البته شاعر نمی خواهد ستایشگر بیگانگی انسانها از یکدیگر باشد . او می خواهد بگوید: در درجه اول، باید گل بود، نه خار . باربردار بود، نه بار . دادخواه مظلوم بود، نه همکار ستمکار . حال اگر چنین توفیقی یار نشود، چرا خار، چرا بار و چرا همکار ستمکار باشیم؟

این بی تفاوتی، در عمل به بی رحمی و قساوت و سنگدلی منتهی می شود . یکی در چاهی سقوط می کند، دیگری به همراه وسیله نقلیه اش در عمق دره ای فرو می غلتد، گروهی در محاصره سیل قرار می گیرند، بیماری در معرض خطر مرگ است و به طور اورژانس باید تحت درمان و مراقبت قرار گیرد و جانش حفظ شود، زلزله خانمان برانداز، خانه هائی را ویران و جمعی را زیر آوار گرفتار می کند، خانواده ای سرپرست خود را از دست داده و نیاز به کمک دارد، یتیمی نیاز به محبت و دستگیری دارد، پیرمرد یا پیرزن از کار افتاده ای نیاز به دستگیری و احسان دارد و …

آیا در مقابل این افراد، می توان بی تفاوت بود؟ آیا آنهائی که می بینند درمانده ای در ته جاه، در انتظار کمک همنوعان است، اگر بی تفاوت باشند، سنگدل و بی رحم نیستند؟ آیا مسافرانی که می بینند اتومبیلی در ته دره فرو غلتیده، اجازه دارند راه خود را ادامه دهند و بگویند به ما ربطی ندارد؟ آیا بیمارستانها می توانند از گشودن در به روی بیماران در معرض هلاک خودداری کنند و او را به این طرف و آن طرف پاس دهند، تا جانش به لب آید؟ آیا می شود از حال سیل زدگان غافل بود؟ آیا می شود زلزله زدگان را از یاد برد؟ آیا رواست که خانواده های بی سرپرست، رها شوند و بر شعله غم و اندوهشان آب محبت و رحمت، ریخته نشود؟ آیا می شود از حال یتیمان غافل بود؟

آیا صحیح است که انسانهای زورمند، گرگ انسانهای ضعیف باشند و برای آنها چنگ و دندان تیز کنند؟

نه تنها آنها نباید متوسل به زور شوند که ضعیفان نیز باید از تسلیم در برابر زور، خودداری کنند . اگر ضعیف تسلیم قوی شود و خود را در برابر او خوار و حقیر جلوه دهد، ظالم را بر ظلمش تشویق و خود را تحقیر کرده است .

به همین جهت است که قرآن کریم در ذیل آیه تحریم ربا می گوید:

«… لا تظلمون و لا تظلمون » ^(۱) «شما از ظلم کردن و پذیرفتن ظلم خودداری می کنید» معلوم نیست گناه تحمل ظلم، کمتر از گناه ظالم باشد .

حیوانات درنده، از کشتن و خوردن شکار خود لذت می برند، ولی شکار تا آنجا که در توان دارد، خود را از دید و دسترس آنها دور نگاه می دارد و از سیستمهای دفاعی حداکثر بهره را می گیرد .

انسانها نباید برای یکدیگر در نقش حیوانات درنده عمل کنند و از شکار همنوعان خود لذت ببرند و احساس غرور کنند .

بنابراین، هر دو حالت مردود است . هم بی تفاوتی سنگدلی است و هم درنده خوئی . آن که توان کمک به ضعیفان و محرومان دارد و بی تفاوت از کنار آنها می گذرد و از شرکت در غم و شادی آنها امتناع می کند و آن که برای بلعیدن حقوق ضعیفان و مستضعفان چنگ و دندان تیز می کند، باهم یکسانند . اگر اولی نبود، دومی هم نبود .

باقی می ماند قسم سوم . یعنی انسانها برای یکدیگر مظهر عدل و رحمت، دادگری و نیکوکاری، قسط و جود باشند .

انسانها باید صرف نظر از تفاوتها و اختلافات نژادی و قومی و ملی و عقیدتی با یکدیگر به برادری و صفا و صمیمیت رفتار کنند .

امیرالمؤمنین و مولی الموحدین علی علیه السلام در فرمان تاریخی خود که به منزله قانون اساسی حکومت مالک اشتر بر مصر است، به وی فرمود:

«لا تکونن علیهم سبعا ضاریا تغتنم اکلهم فانهم صنفان: اما اخ لک فی الدین او نظیر لک فی الخلق » ^(۲) .

«تو بر آنها درنده ای زیان رسان نباش که خوردن آنها را غنیمت بشماری; چرا که آنها دو گروهند: یا برادر دینی تو یا برادر نوعی تواند» .

این مطلب، منافاتی با آیه شریفه «… والذین معه اشداء علی الکفار رحماء بینهم …» ^(۳) ندارد . چرا که در منطق قرآن، سختگیری بر کفار در همه شرائط و اوضاع و احوال، لازم نیست . بلکه تنها در صورتی لازم است که آنها سر جنگ و دشمنی داشته باشند . ولی اگر کارشکنی و مزاحمتی برای مسلمانان نداشته باشند، نه تنها نباید بر آنها سختگیر بود; بلکه باید به جاذبه محبت و رحمت، آنها را تشویق به اسلام کرد . مسلمانان می توانند از راه معاشرت صحیح و خلق نیکو، مبلغ و مروج راستین آئین حنیف اسلام باشند .

در طی تاریخ پر شکوه اسلام، رفت و آمدهای تجاری و غیر تجاری مسلمانان به سرزمینهای کفر، موجب گرایش اقوام بسیاری به اسلام شده است . مسلمانان شبه قاره هند به برکت معاشرت و مراوده با مسلمانانی که به آن دیار سفر می کردند، پیرو اسلام شدند . اسلام مردم پاکستان و بنگلادش و کشمیر و دیگر مناطق هند قدیم مرهون و مدیون همین مراودات است .

دلیل این که اسلام طرفدار سختگیری با همه کفار نیست، آیه شریفه زکات است . در این آیه برای زکات، هشت مصرف بیان شده که یکی از آنها «… المؤلفه قلوبهم …» ^(۴) است . اینها همان کافران و منحرفانی هستند که از راه دادن زکات به آنها دلجوئی می شوند و از نیروی آنها در مقابل کفار مهاجم و توطئه گر استفاده می شود . معلوم می شود تالیف قلوب، از کارهای پسندیده ای است که دولت اسلامی باید در راس برنامه ها و سیاستهای خود قرار دهد . همدلی مایه آرامش خاطر مردم و امنیت و اعتماد است . باید تالیف قلوب کرد و ناهمدلی را به همدلی رساند . همزبانی در مقابل همدلی ارزشی ندارد . اگر همدلی نباشد، همزبانی را چه سود؟!

پس زبان بی زبانی بهتر است

همدلی از همزبانی خوشتر است

ای بسا هندو و ترک همزبان

ای بسا دو ترک چون بیگانگان

خداوند متعال به موسی و هارون ماموریت می دهد که نزد فرعون روند و او را دعوت به توحید کنند:

«اذهبا الی فرعون انه طغی × فقولا له قولا لینا لعله یتذکر او یخشی » ^(۵) .

«بروید به سوی فرعون که او سرکشی و طغیان کرده است . برای او به نرمی سخن بگوئید . شاید متذکر شود یاخشیت پیدا کند» .

برنامه تبلیغی موسی و هارون، لینت است نه شدت . آنها مامور به نرمخوئی شده اند، نه درشتخوئی . نرمخوئی، جاذبه و درشتخوئی، دافعه است . تا مم