خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۲۴)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین(بخش ۲۴) :

نگون ساری و نگون بختی

بیش از
آنچه در باره آثار ناسازگاری زن و شوهر سخن گفتیم،نمی خواهیم بحث را گسترش دهیم.
در این جا منظور ما تاثیرناسازگاری زن و شوهر در نگون بختی فرزندان است.
هرچندناسازگاری زن و شوهر در نگون بختی خود آنها نیز تاثیر دارد وطبعا -تا وقتی که
از هم جدا شوند- فکر و ذهنشان مشغول، و روح و اعصابشان ناراحت است.زن و مردی که به
حکم آیه (…لتسکنوا…) ^(۱) باید وسیله سکون وآرامش یکدیگر باشند و
ناخوشی را به خوشی و الم را به لذت وافسردگی را به نشاط تبدیل کنند، مایه بی قراری
و ناخوشی و رنج و خمود و دل مردگی یکدیگر می شوندکاملا طبیعی است که فرزندان در
دامن پدر و مادری آسایش و آرامش و نشاط دارند که پدر و مادر نیز چنین باشند.
هنگامی که تنه یک درخت نشاط و سلامت ندارد، نباید انتظار داشت که شاخ و برگ آن،از
سلامت و نشاط برخوردار باشد. پدر و مادر، در شجره خانواده به منزله تنه و اولاد،
به منزله شاخ و برگند. نشاط آنها نشاط اینها و خمود و افسردگی آنها خمود و افسردگی
اینهاست.

پس
ناسازگاری والدین، ملازم است با نگون بختی اولاد و سازگاری آنها ملازم است با خوش
بختی اینها.

مادری که
از همسر خود مهر و محبت نمی بیند، اعصابی کوفته وفرسوده دارد و نمی تواند کام جان
فرزندان خود را از شهد محبت شیرین گرداند. پدری که از زوجه خود وفا و صفا و قنوت
نمی بیند،نمی تواند برای فرزندان خود پناهگاه فکری و عاطفی باشد.

گریز آنها
از یکدیگر برای فرزندان ایجاد دافعه می کند. چه،بسیار دیده ایم که در محیط
ناسازگاری، مادری دل از فرزند دلبندخود می برد و برای همیشه از او جدا می شود و
چه، بسیار دیده ایم که در محیط پرجنجال و سرد و خاموش و تاریک خانواده،
پدری گریزپا می شود و دل از فرزند یا فرزندانی که ثمره وجود اویند،می کند. بدون
این که بتواند به این زودیها مهر و محبت خود رابر کسی دیگر فرود آورد. آری دلهایی
که باید کانون محبت باشندو محبت پدرانه و مادرانه را نثار فرزندان کنند، می شوند
کانون نفرت و گریز. بر این فاجعه بزرگ انسانی باید بسیار تاسف خوردو متاثر بود.

آنچه
گفتیم، حداقل خسارت اختلافات خانوادگی است. دل مردگی وافسردگی و محرومیت از رشد
صحیح و سریع جسمی و روانی و اخلاقی،برای فرزندان خانواده های متزلزل و نااستوار و
جنجالی، کم خسارتی نیست! ولی خسارت بزرگتر هنگامی چهره کریه خود را ظاهرمی کند که
راه حلهای گوناگون اختلافات، همه و همه، به بن بست برسند و زن و شوهر، مصمم به
پاره کردن پیوند زناشویی گردند.

هرچند
وقتی نشود از اختلاف به تفاهم رسید و هنگامی که همواره گریز و نفرت رو به افزایش
باشد، چاره ای جز طلاق و جدائی نیست،ولی از همین جا مشکل فرزندان دوچندان می شود.

چرا که
خانه امیدشان یکباره ویران و بی پناهی و دربدری آنهاآغاز می گردد. حضانت دختر تا
هفت سال و حضانت پسر تا دو سال،از آن مادر و از آن پس، از آن پدر است. ولی در حالی
که هر دوی آنها ممکن است به زودی انتخاب همسر جدید کنند، چگونه می توان مطمئن بود
که آنها بتوانند یا بخواهند کام طفل را از شهد محبت و مراقبت، شیرین کنند و مسیح وار،
قلب مرده و افسرده ای را امیدو نشاط بخشند؟ آدمی که خود دل زنده نیست، چگونه
می تواندزنده دلی و شادابی را برای دیگران به ارمغان آورد ؟!

ذات
نایافته از هستی بخش کی تواند که شود هستی بخش؟! خشک ابری که بود ز آب تهی ناید از
وی صفت آب دهی

کودکانی
که به چنین سرنوشت شومی گرفتار می شوند، رنج و عذاب آنها هنگامی مضاعف و مضاعف تر
می شود که ببینند کودکی در دامن پدر یا مادر یا دست در دست یکی از آنها از حظ و
لذت وافر روحی برخوردار است. اینجاست که آه سردی از دل اندوهگین خودبرمی آورد و بر
سرنوشت شوم خود تاسف می خورد.

البته
یتیمان هم چنین مشکلی دارند. هرچند مشکل آنها به اندازه کودکانی که به سرنوشت شوم
جدائی نفرت بار پدر و مادر گرفتارشده اند، نیست.

گویند:
یتیمی خرابه نشین، هنگامی که می دید اطفال هم سن و سال خود را که دست در دست پدر
یا مادر دارند، آه می کشید و ناله سرمی داد که:

اگر دست
پدر می بود دستم چرا کنج خرابه می نشستم؟!

آری
خرابه نشینی و خراباتی بودن، ملازم است با یتیمی و نداشتن پناهگاه مستحکم خانوادگی
هرچند شخصی که به چنین سرنوشتی گرفتار شده، بر حسب ظاهر از کاخ نشینان باشد. زندگی
در کاخ وکوخ، برای اینها یکسان است. نه تجملات کاخ و رونق و زرق و برق کاخ نشینی
آنها را شاد و نه زندگی در کوخ و تلخی و سردی وبی رونقی آن، دلشان را مغموم و
پریشان می کند. غم آنها غم دیگری است، غم حرمان از محبت.

کودکان
کوخ نشینی که ذائقه آنها سرشار از محبت است، شاد وشادابند و کودکان کاخ نشینی که
ذائقه آنها محروم از محبت است،غمگین و افسرده اند. هرگز کودک کوخ نشین شاداب از
محبت، حاضرنیست کوخ سرشار از محبت را با کاخ تهی از محبت، معاوضه کند.

فقط انسان
محاسبه گر یا سوداگر، از معامله غبنی و ضرری گریزان نیست، بلکه انسان فطری و طبیعی
هم بالفطره و بالطبع از چنین معامله ای گریزان است و مخصوصا هرگز به غبنها و
ضررهای معنوی وروحی و انسانی تن نمی دهد. انسان فطری و طبیعی طالب نشاط روحی و
لذتهای معنوی است و نشاط جسمی و مادی را در همان محدوده دنبال می کند و نه فراتر
از آن.

فرزندان
دل مرده این افراد، شب که می خواهد بخوابد، به چه دلگرمی به بستر خواب برود؟ آیا
کسی هست که او را نوازش کند وبرایش لای لای گوید، تا به خواب خوش برود؟

صبح که سر
از بستر خواب برمی دارد، به چه امیدی برخیزد؟ آیاکسی هست که او را نازش و نوازش
کند و اخم و تخم او را که هنوزمخمور خواب است، پذیرا گردد و با مهر و محبت به او
صبحانه دهدو با مختصری بدرقه او را روانه مدرسه کند و موقع بازگشت ازمدرسه چشم به
راهش باشد و از تاخیر او در بازگشت به خانه،دچار دلهره گردد و با ورود او به خانه
در آغوشش گیرد و صدبوسه مهر بر جبینش زند و کام تشنه اش را از زلال محبت،
سیراب گرداند؟ آیا کسی هست که بدون هیچ گونه اخم و تخم به حرفهای اوگوش کند و به
او اجازه دهد که هرچه در دل دارد، بیرون بریزد وبه زمزمه های پیروزمندانه یا گله مندانه
او توجه کند و نگذاردکه حرفی برای گفتن داشته باشد و در دل نگاه دارد و به
زبان نیاورد؟ آیا کسی هست که با او در غم و شادیش شریک باشد ونگذارد که این احساس
به او دست دهد که دیگران در غم و شادی اوبی تفاوتند و اصولا زمین و زمان به چشم
بی تفاوتی و فاقد احساس به او می نگرند؟ گویی او از زمین و زمان و همه موجودات
این عالم و مخصوصا انسانها بیگانه و آنها نیز از او بیگانه اند!

آیا او
پشتیبانی در این زندگی دارد یا ندارد؟ آیا همچون مردگانی که در گور تنهایی تا قیام
قیامت آرمیده اند و نه کسی را به آنها و نه آنها را به کسی کاری است، تنها و
بی کسند یادلی هم هست که به یاد آنها باشد و چشمی هم هست که آنها رادنبال کند و
دستی هم هست که به نوازش به سوی آنها دراز گردد وزبانی هم هست که با آنها سخن
شیرین و