خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مظلومیت شیعه در تاریخ

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مظلومیت شیعه در تاریخ :

آیا شیعه را ایرانیان به تلافی شکست از اعراب و عمر ساخته اند یا دیگران … پس این مکتب اصالت نداشته و از اعراب و پیامبر صلی الله علیه و آله نبوده است؟

برخی پنداشته اند که شیعه در آغاز اسلام و در عصر خلفا سابقه نداشته، و بعدها پدید آمده است، و گاه آن را به بعد از شهادت امام حسین علیه السلام، یا زمان «آل بویه » و صفویه نسبت می دهند، ولی با نگاهی به تاریخ اسلام، و سیره پیامبر۹ و جوامع حدیثی شیعه و اهل سنت، به روشنی در می یابیم که واضع این اسم برای پیروان علی علیه السلام کسی جز صاحب شریعت و شخص پیامبر صلی الله علیه و آله نبوده است; به عنوان نمونه، «ابن حجر هیتمی » ، با وجود موضع گیری شدید علیه شیعه ذیل آیات مربوط به فضیلت اهل بیت علیهم السلام، به موارد بسیاری اشاره می کند که پیامبر صلی الله علیه و آله لفظ «شیعه » را درباره پیروان علی علیه السلام به کار برده است; از جمله، ذیل آیه «اولئک هم خیر البریه » می گوید: پیامبر صلی الله علیه و آله پس از نزول این آیه به علی علیه السلام فرمود: «مقصود از خیر البریه، تو و شیعه تو است که در قیامت وارد می شوید در حالی که از خداوند راضی، و خدا نیز از شما راضی است » ^(۱).

وی در ذیل آیه «و انی لغفار لمن تاب و عمل صالحا ثم اهتدی » . نیز می نویسد: که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «یا علی انک ستقدم علی الله و شیعتک راضین مرضیین » ^(۲). «تو و شیعه تو بر خداوند وارد می شوند در حالی که خداوند از تو و شیعه ات راضی است و آنان نیز از خدا خشنودند» .

«ابن اثیر» ^(۳) و «ابن عباس » نیز همین نکته را آورده اند ^(۴).

«سیوطی » در «الدر المنثور» و «ابن مغازلی » در ذیل همین آیه می گویند که پیامبر۹ به علی علیه السلام فرمود:

«و الذی نفسی بیده ان هذا و شیعته هم الفائزون یوم القیامه …» ^(۵) «به خدائی که جانم به دست او است (این علی علیه السلام) و شیعه اش پیروز و رستگار در روز قیامت می باشند» .

و در روایتی دیگر، آمده است: «پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: خداوند علی و ذریه اش و شیعیان و دوستانش را می آمرزد و ملائکه برای او و شیعیانش استغفار می کنند . و نیز فرمود: من شفیع شیعیانش هستم » ^(۶). هم چنین صاحب «خطط الشام » می نویسد: «جماعتی از بزرگان صحابه در عصر پیامبر صلی الله علیه و آله معروف به موالات (و شیعه) علی بودند» ^(۷). از این عده می توان: سلمان، ابوذر، مقداد، و عمار یاسر را نام برد . این گروه در زمان پیامبر(ص) ملقب به شیعه علی علیه السلام بودند . ابو سعید خدری نیز می گوید: «مسلمانان به پنج چیز: نماز، زکات، روزه، حج، و ولایت علی علیه السلام امر شدند، به چهار تا عمل و پنجمی را ترک کردند» ^(۸). «ابان بن تغلب » به «ابوالعلاء» می گوید: «می دانی شیعه کیست؟» «شیعه کسی است که وقتی مردم در قول پیامبر صلی الله علیه و آله اختلاف کنند، قول علی علیه السلام را بگیرد و اگر در قول علی علیه السلام اختلاف کردند، قول جعفر بن محمد علیه السلام را اخذ نماید» ^(۹).

فایل پاورپوینت کامل مظلومیت شیعه در تاریخ

کشتار بی رحمانه شیعه و طرفداران علی علیه السلام و اهل بیت علیهم السلام در عصر معاویه به قدری بود که می گویند صد هزار شیعه توسط او و عمال وی، از جمله «بسر بن ارطاه » ، «زیاد بن ابیه » و … کشته شدند . «سمره بن جندب » پس از آن که مدتی کوتاه، جانشینی زیاد بن ابیه را در بصره به دست گرفت، در عرض شش ماه، هشت هزار نفر را کشت; وقتی زیاد برگشت، به او گفت: «از خدا نترسیدی که بی گناهی را کشته باشی؟» و او پاسخ داد: «اگر دو برابر این را نیز می کشتم، نمی ترسیدم!» ^(۱۰) «ابوالسوار عدوی » می گوید: عوامل معاویه در یک صبحگاه ۴۷ نفر از اقوام ما را، که همگی حافظ قرآن بودند، کشتند» ^(۱۱).

علاوه بر این، زیاد پنجاه هزار خانوار از اهل بیت را، از کوفه به شرق ایران تبعید کرد ^(۱۲) و به جای آنان قبایل طرفدار امویان را از جزیره (موصل و شام) به کوفه آورد و اسکان داد ^(۱۳).

«یزید» ، علاوه بر کشتار بی رحمانه در کربلا، در واقعه حره نیز مال و جان و ناموس مردم مدینه را، بر سربازان خود حلال کرد; تا آن جا که امام چهارم علیه السلام می فرماید:

«در مدینه و مکه، بیست تن دوست (شیعه برای ما باقی نمانده بود) ^(۱۴).

امام باقر علیه السلام می فرمایند:

«ذلت و خواری شیعه و بلای مهم و کشتار، پس از شهادت امام حسن علیه السلام و در زمان معاویه بود . در هر شهری شیعیان ما را می کشتند و دست و پای افراد را، حتی به گمان شیعه بودن آنان، قطع می کردند . هر کس به ما اظهار محبت می نمود، به زندان می رفت; اموالش را غارت، و خانه اش را خراب می کردند و این بلا و مصیبت ادامه داشت، تا آن که زمان ابن زیاد و قاتل امام حسین علیه السلام فرا رسید» ^(۱۵).

سرانجام این ظلم ها، سبب قیام عباسیان و «ابومسلم » و «ابوسلمه خلال » شد که با شعار «الرضا من آل محمد» ، انجام می گرفت و به عامل مهمی در سقوط بنی امیه بدل گشت .

پس از سقوط بنی امیه، امید می رفت که بنی عباس، از عاقبت ظلم و ستم و جنایاتی که بنی امیه بر اهل بیت و شیعه روا داشته بود عبرت بگیرند و دست خود را به خون پاکان امت اسلامی و سادات و ذریه پیامبر صلی الله علیه و آله و پیروانشان، آلوده نسازند، ولی چنان نشد و کشتار، غارت، تبعید، حبس و شکنجه پیروان اهل بیت علیهم السلام دوباره آغاز شد، و جنایات بنی عباس نسبت به شیعیان علی علیه السلام و سادات، روی بنی امیه را سفید کرد! ! . شدت این جنایات به حدی بود که مردم می گفتند: ای کاش ظلم بنی امیه برگردد صد رحمت به کفن دزد اول! ! .

یا لیت جور بنی مروان عاد لنا

و کان عدل بنی العباس فی النار

شیعه مظلوم و ستم دیده، همانند غریقی به هر وسیله ای، علیه جنایات حکام و خلفا، چنگ می زد و پیرامون هر پرچمی که بر ضد حکام و خلفا بلند می شد، گرد می آمد و دست هیچ حامی اهل بیت علیهم السلام و داعی پیروی از اولاد رسول صلی الله علیه و آله را پس نمی زد، مگر این که ماهیت انحرافی آن ان، کاملا روشن می شد ^(۱۶).

این جنایات به قیام سادات علوی در گیلان و طبرستان منجر شد و قدرت «آل بویه، دیالمه و آل زیار» را در این سرزمین پدید آورد . و نیز گستره حکومت آنان را تا بغداد، و مرکز خلافت عباسی وسعت بخشید که قدرت خلافت بغداد عملا در دست آنان قرار گرفت; تا آن جا که در عمل، آنان بر خلفا حکومت می کردند و می توانستند آنها را بردارند، ولی به خلافت ظاهری آنان رضایت دادند تا بتوانند در مقابل کینه توزان و مخالفان از امیران، بهتر به اهداف خویش برسند ^(۱۷).

این پیروزی ها فرصت خوبی برای شیعه بود، روز عاشورا، حتی در مرکز خلافت، تعطیل عمومی اعلام شد و مجالس عزای سالار شهیدان بر قرار گردید و روز غدیر نیز به عنوان روز نصب امامت و خلافت علی علیه السلام، در سراسر مملکت آنان عید رسمی و عمومی اعلام شد . تشیع دوباره جان گرفت و معارف آن احیا شد . تا آنجا که قرن چهارم هجری، به «قرن شکوفایی و رشد و رونق تشیع و علوم » شهرت یافت در این مدت علمای شیعه توانستند نظام معرفتی تشیع را تبیین و تنظیم کنند و آن را توسعه بخشند . در این عصر کتابهای زیادی تالیف شد، علمای بسیاری تربیت گردید . هم چنین کتاب خانه های بزرگی تاسیس شد که برخی تعداد چهار صد هزار جلد کتاب داشتند ^(۱۸). به عنوان نمونه، کتب اربعه شیعه (من لا یحضره الفقیه، کافی، تهذیب، و استبصار)، در این دوره نوشته شد . «صدوق » ، «ابن بابویه » (مت