خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل کدام تشیع؟!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کدام تشیع؟! :

جوهره تشیع، محبت است و جوهره محبت، صفا و اخلاص در عمل و محکم بودن اعتقادات و آراستگی باطن به اخلاق نیکو و

ظاهر به اخلاقیات پسندیده است . اگر اینها در وجود انسان نباشد، محبت واقعی و تشیع حقیقی، تحقق نیافته است

.

مت شیعیان و حلیت دوستداران خاندان عصمت و طهارت همینهاست . محبت واقعی، سنخیت می آورد و سنخیت علت انضمام

است . آنهایی که سنخیت یافته اند، انواری پیرامون آل پیامبرند . چنانکه آل، انواری است پیرامون پیامبر

.

اشاره کردیم که همانطوری که محبت، گوهر دین است، تشیع هم گوهر محبت است . هرچند درباره این که تشیع گوهر گرانبهای

محبت است، توضیحی داده شد، ولی حیف است که به سرعت از کنار آن بگذریم

.

در روایتی آمده است: هنگامی که خداوند، ابراهیم را آفرید، حجاب از دیده او برگرفت و او به عرش نگریست و نوری مشاهده کرد

.

عرض کرد: خدایا این چه نوری است؟ خطاب آمد که نور پیامبر گرامی اسلام است . پیرامون آن نور، انوار دیگری دید . درباره آنها

پرسش کرد . خطاب آمد که اهل بیت پاک و عترت طاهره اویند . بازهم پیرامون آن ها انوار دیگری مشاهده کرد که پس از سؤال،

معلوم شد که شیعیان آنهایند و ابراهیم چنان دل باخته شد که از خداوند تقاضا کرد که او را هم از شیعیان و پیروان پیامبر اسلام

قرار بدهد . از اینرو گفته شد: «و ان من شیعته لابراهیم

» ^(۱) . «

یکی از شیعیان او ابراهیم است

» .

مفهوم تشیع

شیعه به معنای پیرو است . پیرو، می تواند از نظر زمانی بر پیشوا مقدم یا مؤخر باشد

.

بر حسب ظاهر لفظ، ضمیر «شیعته » در آیه فوق به نوح علیه السلام باز می گردد و بنابراین، مقصود این است که دین ابراهیم،

همانند دین نوح، دین توحید است و ابراهیم، ادامه دهنده راه و پیرو کیش توحیدی اوست

.

ولی برحسب باطن لفظ، مانعی نیست که مطابق روایت فوق، ضمیر «شیعته » به پیامبر اسلام بازگردد . چرا که نبوت و رسالت سایر

انبیاء علیهم السلام به گونه ای از مراتب نبوت و رسالت آن حضرت است و نام هر پیامبری اشاره به مرتبه ای از مراتب نام آن بزرگوار

و نام پاک او، جامع همه نامهای پاک آنهاست

.

نام احمد نام جمله انبیاست

چون که صد آمد نود هم پیش ماست

نام آنها در احمدیت او و کمال آنها در محمدیت او فانی است و همه آنها از مظاهر وجود او و مکتبشان از مظاهر مکتب اوست

.

پرواضح است که مظهر، رتبه اش از مظهر، تاخر دارد

.

اشاره کردیم که شیعه لازم نیست از نظر زمانی، مؤخر باشد . اکنون اضافه می کنیم که در صورت تاخر زمانی، لازم نیست که

بلافاصله باشد . چنانکه گفته اند: حضرت ابراهیم حدود ۲۴ قرن از نوح فاصله زمانی داشته است

.

شاهد اینکه اطلاق شیعه بر متقدم زمانی هم صحیح است، این آیه است

:

«

و حیل بینهم و بین ما یشتهون کما فعل باشیاعهم من قبل

» ^(۲) .

«

میان آنها و شهواتشان جدایی افکنده شد . همان طوری که قبلا در مورد شیعیان و پیروانشان انجام شد

» .

در آیه فوق، شیعه (یا اشیاع) به کسانی گفته شده است که قبل از کسانی بوده اند که در زمان خود پرچمدار کفر و ضلال و طغیان

بودند . بنابراین، آنهایی که در زمان قبل بوده اند، شیعه و پیروان اینهایند که بعد آمده اند

.

پس ملاک حقیقی در تشیع، پیروی است . هرکس تابع راه و رسم کس دیگری باشد و الگوهای او را محترم و مقدس شمارد و تخلف

از آنها را ناروا بشمارد، شیعه آن کس است . در این ملاک، زمان را هیچگونه مدخلیتی نیست . الگوها نباید مقطعی و محدود و

موقت باشد . باید کسی یا کسانی را انتخاب کرد که تنها الگوی آغاز یا نیمه راه نباشند، بلکه در تمام مراحل، الگو بودن خود را حفظ

کنند و چنین نباشد که روزی، پیروان آنها از خودشان جلو بیفتند . بلکه همواره سابق، سابق; و لاحق، لاحق باشد

.

اینجاست که معلوم می شود اگر ابراهیم را شیعه پیامبر بدانیم، همواره تابع، تابع; و متبوع، متبوع است اما اگر ابراهیم را شیعه

نوح بنامیم، این قاعده، معکوس می شود; چراکه ابراهیم، سرانجام بر نوح افضلیت می یابد و از این پس نوح، تابع و ابراهیم، متبوع

خواهد بود

.

ضرورت پیروی از الگوی والا، در تشیع

هیچ کس نباید در حرکت کمالی خود، دستخوش وقوف و رکود گردد . همه موجودات باید تا آنجا که استعدادات و قوای آنها اجازه

می دهد، پویا باشند . پیامبران هم از این قانون، جدا نیستند . ابراهیم که ظاهرا شیعه نوح است، باطنا شیعه پیامبر است و بر

حسب این سیر باطنی است که هم در شخصیت ابراهیم، رکود و وقفه ای لازم نمی آید و هم برتری همیشگی متبوع، محفوظ

می ماند

.

از اینجا مقام و منزلت شیعه هم شناخته می شود . شیعیان اهل بیت که الگویی آن چنان والا در پیش روی دارند که ابراهیم هم باید

به تشیع در برابر آنها افتخار کند، چرا و چگونه می توانند به همین تشیع لفظی افتخار کنند و در راه رسیدن به کمالات الگوها

همواره پویا نباشند و باید بدانند که این تبعیت به گونه ای است که هرگز مستلزم وقوف و رکود نیست . چرا که متبوع به آنجا

رسیده که در سایه اطاعت پیامبر خاتم و پیروی بدون قید و شرط او، «به جز خدا نبیند

» .

او از پیروان خود، انتظار عمل دارد . ظاهر و باطن آن ها باید تجلی ظاهر و باطن متبوع باشد . عمل، جلوه ظاهر و اعتقادات و

اخلاق، جلوه باطن اوست . اخلاقیات هم از مظاهر اخلاق است . چرا که سرچشمه اخلاقیات، اخلاق; و سرچشمه عمل، اعتقاد

است . آدمی که به توحید ذاتی و صفاتی و افعالی رسیده، کارهایش همه توحیدی است و آنکه به این مرحله نرسیده، مشرکانه عمل

می کند . شرک ذاتی، شرک جلی; و شرک افعالی، شرک خفی است . آدمی که از خلق و خوی حسد پاک است، کار حسودانه

نمی کند و آدمی که گرفتار خلق و خوی بخل نیست، کار بخیلانه نمی کند . حال آنکه وقتی بخل و حسد، در درون انسان ریشه بزند،

تمام گفتار و کردار انسان را می پوشاند و هرچه می گوید یا انجام می دهد، بخیلانه یا حسودانه است . اینگونه کارها را اخلاقیات

می نامیم; چراکه به خلقها و خویهای نفسانی که همانا فضایل و رذایل شمرده می شوند، منسوب و مربوطند

.

اخلاق و اعتقاد، در عمق جان انسان ریشه دوانیده است . هرچند اگر بخواهیم بیانگر تقدم و تاخر آنها باشیم، ناگزیر باید اعتقاد را

نسبت به اخلاق، مقدم بداریم . در حقیقت، اخلاق; روبنای اعتقادات، و اعتقادات; زیربنای اخلاق است . گو اینکه هر دوی آنها

نسبت به اعمالی که به واجبات و محرمات شرعی مربوطند و اخلاقیاتی که به اخلاق و خویهای باطنی مربوطند، زیربنا محسوب

می شوند

.

می توان اخلاقیات و اعمال انسان را سمت و علامت شمرد . اخلاقیات و اعمال نیکو، حلیت و زیور ظاهری شیعیان است . مسلمان

شیعی باید همواره پیشتاز میدان مسابقه خیرات باشد . چراکه الگوی او با الگوی دیگران فرق دارد . درست است که همه مسلمانان

به مقتضای «لقد کان لکم فی رسول الله اسوه حسنه

» ^(۳)

الگوی برجسته ای دارند که مقام والای احمدی و تجلی تمام عیار حضرت

احدی است . ولی پیروان اهل بیت علیهم السلام که فانی در آن مقامند کجا، و پیروان دیگران که حتی حاضرند در صورتی که

مصالح فردی و گروهی ایشان به خطر بیفتد، به مقام والای رسول نسبت هذیان گویی بدهند; کجا؟

! .

این مطلب، درست به این می ماند که گفته شود: پیروان همه ادیان کنونی دیندار و اهل کتابند و اسلام هم میان اهل کتاب و غیر

اهل کتاب، فرق گذاشته است . ولی آنها کجا و مسلمانان کجا که پیامبری چون پیامبر اسلام دارند که بر تومار نبوت، مهر خاتمیت

کوبید و شریعت را به کمال رسانید و کتابی چون قرآن دارند که همانگونه که خداوند بر همه هستی هیمنه و سیطره دارد و یکی از

اسماء حسنای او «مهیمن

» ^(۴)

است، قرآن نیز بر همه کتابهای آسمانی سلف، هیمنه دارد و خداوند درباره اش فرمود

:

«

و انزلنا الیک الکتاب بالحق مصدقا لما بین یدیه من الکتاب و مهیمنا علیه

…» ^(۵) .

«

قرآن را به حق، بر تو نازل کردیم که نسبت به کتابهای پیشین تصدیق کننده و مهیمن است

» .

این کتاب آسمانی به لحاظ اینکه با نشانه هایی که در کتب پیشین آمده، مطابقت دارد، تصدیق کننده آنها و به لحاظ اینکه بر حفظ

و نگهداری اصول کتابهای آسمانی پیشین مراقبت کامل دارد و کامل کننده آنهاست، «مهیمن » است

.

اهل کتاب از مجرای کلیسا و کنیسه و کنشت و به راهنمایی کشیش و خاخام

و موبد، روبه خدا می روند; ولی مسلمان از طریق

پیامبر و قرآن، خدای را می جوید و صد البته که این بر آن، رجحان دارد

.