خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل همراه با پیامبر

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل همراه با پیامبر :

ولادت تا وفات پیامبر

شدت علاقه رسول خدا(ص) به حسن و برادرش حسین(ع)

چنانکه گفته شد، طبق روایات مشهور، امام حسن(ع)در نیمه رمضان سال سوم هجرت به دنیا آمد و تا روزی که رسول خدا(ص)از دنیا رفت(بیست و هشتم صفر سال یازدهم) هفت سال و شش ماه از عمر شریف خود را در کنار جدش رسول خدا(ص)و دامان پر مهر آن بزرگوار گذراند.

و چنانکه از روایات استفاده می شود، شاید بهترین دوران زندگی آن امام مظلوم همان چند سال بوده که از هر جهت مورد محبت افراد خانواده و بخصوص جد بزرگوار خود قرار داشته است.

و حتی از برخی روایات استفاده می شود که محبت و علاقه رسول خدا نسبت به این کودک و برادرش حسین(ع)از حد عادی گذشته و بیش از حد معمول بود.

ترمذی و نسائی در کتابهای صحیح خود روایت کرده اند که روزی رسول خدا(ص)در منبر سخنرانی می فرمود که حسن و حسین(ع)در حالی که هر دو پیراهن سرخ بر تن داشتند آمدند و هم چنان افتان و خیزان به جلو می آمدند، رسول خدا(ص)که چنان دید سخن خود را قطع کرده، از منبر به زیر آمد و آن دو را بغل کرده و پیش روی خود نهاد و فرمود:

«صدق الله اذ یقول: «انما اموالکم و اولادکم فتنه »لقد نظرت الی هذین الصبیین و هما یمشیان و یعثران فلم اصبر حتی قطعت حدیثی و رفعتهما» ^(۱)

(خدا راست گفته که می فرماید: «جز این نیست که دارایی ها و فرزندان شما فتنه هستند.»من به این دو پسرک نگاه کردم و دیدم که راه می روند و می افتند، خودداری نتوانستم تا اینکه سخنم را قطع کرده و آن دو را برداشتم.)

و در خصوص امام حسن(ع)

«روی البراء بن عازب قال «رایت النبی-صلی الله علیه و آله-و الحسن علی عاتقه یقول: اللهم انی احبه فاحبه » ^(۲)

(براء بن عازب روایت کرده گوید: «پیغمبر(ص)را دیدم که حسن را بر شانه خود داشت و می فرمود: خدایا من او را دوست دارم تو هم او را دوست بدار.»)

زهیر بن اقمر گوید: پس از داستان شهادت امیر المؤمنین(ع)هنگامی که فرزندش حسن بن علی(ع)سخنرانی می کرد، مردی گندم گون و بلند قامت از قبیله ازد برخاست و گفت:

«لقد رایت رسول الله واضعه فی حبوته یقول: من احبنی فلیحبه فلیبلغ الشاهد الغائب و لولا عزمه من رسول الله(ص)ما حدثتکم » ^(۳)

(براستی که رسول خدا(ص)را دیدم حسن را بر گردن خود سوار کرده بود و می فرمود: هر کس مرا دوست دارد، باید او را دوست بدارد، هر که حاضر است این گفتار را به آنکه غایب است برساند، و اگر این دستورصریح رسول خدا نبود، من برای شما آن را نمی گفتم.)

و از عایشه روایت شده که گوید:

«ان النبی-صلی الله علیه و آله-کان یاخذ حسنا فیضمه الیه ثم یقول: اللهم ان هذا ابنی و انا احبه فاحبه، و احب من یحبه » ^(۴)

(براستی که رسم پیغمبر(ص)چنان بود که حسن را می گرفت و به خود می چسباند، سپس می گفت: خدایا این پسر من است و من او را دوست می دارم، پس او را دوست بدار و هر کس او را دوست می دارد دوست بدار.)

و از کشف الغمه مرحوم اربلی و بیش از بیست کتاب از کتابهای اهل سنت نقل شده که ابو هریره گفته است: من هیچ گاه حسن را ندیدم، جز آنکه اشکانم جاری شده، و جهت آن این است که روزی او را دیدم که آمد و می دوید تا اینکه در دامان رسول خدا(ص)نشست.

وی دنباله حدیث را ادامه داده چنین گفت:

«…و رسول الله یفتح فمه ثم یدخل فمه و یقول: اللهم انی احبه، و احب من یحبه-یقولها ثلاث مرات » ^(۵)

(در آن حال رسول خدا(ص)دهان خود را باز کرده و در دهان حسن برد و می گفت: خدایا من او را دوست دارم و هر که او را دوست می دارد نیز دوست می دارم-سه بار این سخن را گفت.)

دو گل خوشبو و«ریحانه »رسول خدا

و این محبت تا بدان جا رسیده بود که آن دو کودک را ریحانه(و گل خوشبوی خود) می خواند، و به این مضمون نیز روایت زیادی در کتابهای شیعه و اهل سنت آمده، مانند این حدیث که از ابو ایوب انصاری و یا سعد بن ابی وقاص[این تردید در خود حدیث است] نقل شده که گفته است:

«دخلت علی رسول الله-صلی الله علیه و آله-و الحسن و الحسین رضی الله عنهما یلعبان بین یدیه و فی حجره، فقلت: یا رسول الله اتحبهما؟قال: و کیف لا احبهما و هما ریحانتای من الدنیا، اشمهما» ^(۶)

(من به نزد رسول خدا(ص)رفتم و حسن و حسین رضی الله عنهما در کنار او و پیش روی آن حضرت بازی می کردند.من عرض کردم: ای رسول خدا آیا ایشان را دوست داری؟فرمود: چگونه دوست ندارم ایشان را که آن دو، گلهای خوشبوی من از دنیا هستند، و من آن دو را می بویم.)

و در حدیث دیگری که از ابو بکر نقل شده این گونه است که گوید:

«رایت الحسن و الحسین یثبان علی ظهر رسول الله و هو یصلی فیمسکهما بیده حتی یرفع صلبه و یقومان علی الارض، فلما انصرف اجلسهما فی حجره و مسح رؤسهما ثم قال: ان ابنی هذین ریحانتای من الدنیا» ^(۷)

(حسن و حسین را دیدم در حالی که رسول خدا(ص)نماز می خواند بر پشت آن حضرت می پریدند و رسول خدا(ص)نماز می خواند، رسول خدا(ص)آن دو را با دست خود نگه می داشت تا برخیزد و پشت آن حضرت راست شده و آن دو کودک براحتی روی زمین بایستند، و چون نمازش به پایان رسید، آن دو را در دامان خود نشانید و دست بر سرشان کشید، سپس فرمود: این دو پسر من دو گل خوشبوی من از دنیا هستند.)

و در حدیث دیگری است که رسول خدا(ص)فرمود:

«الولد ریحانه، و ریحانتی الحسن و الحسین » ^(۸)

(فرزند گل خوشبوست، و گل خوشبوی من حسن و حسین هستند.)

و از ذخایر العقبای محب الدین طبری از سعید بن راشد روایت شده که گوید:

«جاء الحسن و الحسین یسعیان الی رسول الله-صلی الله علیه و آله-فاخذ احد هما فضمه الی ابطه، و اخذ الآخر فضمه الی ابطه الاخری و قال: هذان ریحانتای من الدنیا» ^(۹)

(حسن و حسین آمدند و به طرف رسول خدا(ص)می دویدند، حضرت یکی از آن دو را گرفت و در بغل خود چسبانید، و آن دیگری را گرفت و در بغل دیگر خود چسبانید و فرمود: این دو، گلهای خوشبوی من از دنیا هستند.)

و از کتاب مقتل خوارزمی از جابر بن عبد الله انصاری روایت شده که گوید: از رسول خدا(ص)شنیدم که سه روز پیش از رحلت خود به علی(ع)می فرمود:

«سلام الله علیک ابا الریحانتین، اوصیک بریحانتی من الدنیا، فعن قلیل ینهد رکناک و الله خلیفتی علیک، فلما قبض رسول الله-صلی الله علیه و آله-قال علی علیه السلام: هذا احد رکنی الذی قال رسول الله، فلما ماتت فاطمه علیها السلام قال علی علیه السلام: هذا الثانی الذی قال لی رسول الله-صلی الله علیه و آله »(درود بر تو ای پدر دو گل خوشبو، تو را به آن دو گل خوشبوی من از دنیاسفارش می کنم که بزودی دور کن و اساس و پایه زندگیت شکسته خواهد شد، و خداوند پس از من نگهبان تو، و چون رسول خدا(ص)از دنیا رفت، علی(ع)فرمود: این بود یکی از آن دو رکن و پایه ای که رسول خدا(ص)به من فرمود، و چون فاطمه(ع)از دنیا رفت علی(ع)فرمود: و این هم دومی بود که رسول خدا(ص)فرموده بود.)

روایات در خصوص امام حسن(ع)

ذهبی در کتاب تذکره الحفاظ از ابی بکره روایت کرده که گوید: رسول خدا(ص)چنان بود که هر گاه نماز می گذارد، حسن می آمد و بر پشت یا گردن آن حضرت بالا می رفت و رسول خدا(ص)او را با آرامی بلند می کرد که نیفتد، و این کار بارها اتفاق افتاد، و چون نماز آن حضرت تمام می شد عرض می کردند: ای رسول خدا(ص)ما ندیدیم این کاری را که با حسن کردی با هیچ کس دیگری بکنی!فرمود:

«انه ریحانتی من الدنیا و ان ابنی هذا سید» ^(۱۰)

(آری براستی که او گل خوشبوی من است در دنیا، و براستی که این پسر من سید و آقاست.)

یک حدیث جالب

شیخ صدوق(ره)در کتاب امالی و بخاری در کتاب صحیح به سند خود از ابن ابی نعیم روایت کرده که گوید: نزد عبد الله بن عمر بودم که مردی پیش او آمد و حکم خون پشه را از او پرسید.ابن عمر از او سؤال کرد: اهل کجا هستی؟پاسخ داد: اهل عراق!

عبد الله بن عمر گفت:

«انظروا الی هذا یسئلنی عن دم البعوضه و قد قتلوا ابن رسول الله، و سمعت رسول الله-صلی الله علیه و آله-یقول: انهما ریحانتای من الدنیا یعنی الحسن و الحسین علیهما السلام » ^(۱۱)

(این مرد را بنگرید که حکم خون پشه را از من می پرسد در صورتی که پسر رسول خدا(ص)را به قتل رسانده و کشتند، و من خود از رسول خدا(ص)شنیدم که می فرمود: براستی که این دو-یعنی حسن و حسین-دو گل خوشبوی من از دنیا هستند.)

این دو حدیث را نیز بشنوید

حدیث اول

حاکم در مستدرک، و احمد بن حنبل در مسند، به سند خود از مردی به نام شداد بن هاد، روایت کرده اند که گوید:

«خرج علینا رسول الله(ص)فی احدی صلاتی العشی: الظهر او العصر و هو حامل احد ابنیه الحسن او الحسین فتقدم رسول الله(ص)فوضعه عند قدمه الیمنی فسجد رسول الله(ص) سجده اطالها قال ابی: فرفعت راسی من بین الناس فاذا رسول الله(ص)ساجد و اذا الغلام راکب علی ظهره فعدت فسجدت فلما انصرف رسول الله(ص)قال الناس: یا رسول الله لقد سجدت فی صلاتک هذه سجده ما کنت تسجدها، افشی ء امرت به او کان یوحی الیک؟قال: کل ذلک لم یکن و لکن ابنی ارتحلنی فکرهت ان اعجله حتی یقضی حاجته » ^(۱۲)

(رسول خدا(ص)در هنگام یکی از دو نماز ظهر یا عصر به نزد ما آمد و یکی از دو فرزندش حسن و حسین(ع)را به همراه خود داشت، پس آن حضرت در جلوی صفوف ایستاد و آن دو کودک را نزد پای راست خود گذارد، سپس به سجده رفت و سجده را طولانی کرد.

راوی گوید: پدرم گفت: من از میان مردم سرم را از سجده بلند کردم و دیدم که رسول خدا(ص)در سجده است و آن کودک بر پشت آن حضرت سوار شده، من به حال سجده برگشتم و چون نماز آن حضرت تمام شد مردم عرض کردند: ای رسول خدا(ص)در این نمازی که امروز خواندی سجده ای طولانی داشتی که در نمازهای دیگر نداشتی، آیا دستوری به شما در این باره رسیده بود یا وحی بر شما نازل گردید؟فرمود: هیچ یک از اینها نبود، بلکه پسرم بر پشت من سوار شده بود و نخواستم او را ناراحت کنم تا هر کاری که می خواهد انجام دهد.)

یک درس آموزنده

نگارنده گوید: این حدیث و نظایر آن که در باب محبت رسول خدا(ص)نسبت به حسنین(ع) پیش از این گذشت، و سوار کردن آنها بر دوش خود، و بردن آنها بر فراز منبر، و امثال آن، گذشته از اینکه حکایت از شدت علاقه و محبت رسول خدا(ص)نسبت به آن دو بزرگوار می کند، یک درس آموزنده تربیتی هم برای مسلمانان درباره تربیت فرزند و احترام و تکریم نسبت به کودک و ایجاد شخصیت در وی از این طریق می باشد، که این خود نیاز به بحثی جداگانه دارد که باید در کتابهای آموزشی و تربیتی از آن بتفصیل بحث کرد، و از رسول خدا(ص)و فرزندان معصوم آن حضرت در این باره روایت دیگری هم نقل شده که حتی نسبت به فرزندان دیگران نیز گاهی بدین گونه رفتار می کردند، و بزرگان را از تحقیر و اهانت کودکان نهی فرموده و بازمی داشتند، که ما فقط برای تذکر این چند جمله را ذکر کرده و شما را به کتابهای مفصل دیگری که در این باره نوشته شده و جنبه های تربیتی کودک را از نظر اسلام مورد بحث قرار داده اند، راهنمایی می کنیم.حدیث دوم محب الدین طبری در کتاب ذخائر العقبی، و نیز علی بن عیسی اربلی در کتاب کشف الغمه از جنابذی به سندشان از ابن عباس روایت کرده اند که گوید:

«بینا نحن ذات یوم مع النبی صلی الله علیه و آله اذ اقبلت فاطمه(ع)تبکی: فقال لها رسول الله صلی الله علیه و آله: فداک ابوک، ما یبکیک؟قالت: ان الحسن و الحسین خرجا، و لا ادری این باتا؟فقال لها رسول الله صلی الله علیه و آله: لا تبکی فان خالقهما الطف بهما منی و منک، ثم رفع یدیه، فقال: اللهم احفظهما و سلمهما، فهبط جبرئیل، و قال: یا محمد لا تحزن، فانهما فی حظیره بنی النجار نائمان، و قد وکل الله بهما ملکا یحفظهما، فقام النبی صلی الله علیه و آله و معه اصحابه حتی اتی الحظیره فاذا الحسن و الحسین علیهما السلام معتنقان نائمان، و اذا الملک الموکل بهما قد جعل احد جناحیه تحتهما و الآخر فوقهما، یظلهما، فاکب النبی صلی الله علیه و آله علیهما یقبلهما، حتی انتبها من نومهما، ثم جعل الحسن علی عاتقه الایمن، و الحسین علی عاتقه الایسر، فتلقاه ابوبکر، و قال: یا رسول الله! ناولنی احد الصبیین احمله عنک!فقال صلی الله علیه و آله: نعم المطی مطیهما، و نعم الراکبان هما، و ابوهما خیر منهما.

حتی اتی المسجد فقام رسول الله-صلی الله علیه و آله-علی قدمیه و هما علی عاتقیه ثم قال:

معاشر المسلمین، الا ادلکم علی خیر الناس جدا و جده؟

قالوا: بلی یا رسول الله.

قال: الحسن و الحسین، جدهما رسول الله صلی الله علیه و آله خاتم المرسلین، و جدتهما خدیجه بنت خویلد، سیده نساء اهل الجنه.

الا ادلکم علی خیر الناس ابا و اما؟

قالوا: بلی یا رسول الله.

قال: الحسن و الحسین، ابوهما علی بن ابیطالب، و امهما فاطمه بنت محمد.ثم قال صلی الله علیه و آله: الا ادلکم علی خیر الناس عما و عمه؟

قالوا: بلی یا رسول الله.

قال: الحسن و الحسین عمهما جعفر بن ابی طالب، و عمتهما ام هانی بنت ابی طالب.

ثم قال: ایها الناس، الا ادلکم علی خیر الناس خالا و خاله؟

قالوا: بلی یا رسول الله.

قال: الحسن و الحسین، خالهما القاسم بن رسول الله، و خالتهما زینب، بنت رسول الله.

ثم قال: اللهم انک تعلم ان الحسن و الحسین فی الجنه، و اباهما فی الجنه و امهما فی الجنه، و جدهما فی الجنه و جدتهما فی الجنه، و خالهما فی الجنه و خالتهما فی الجنه، و عمهما فی الجنه و عمتهما فی الجنه، و من احبهما فی الجنه و من ابغضهما فی النار» ^(۱۳)

(روزی ما در خدمت پیغمبر(ص)بودیم که ناگهان فاطمه(ع)در حالی که می گریست آمد، رسول خدا(ص)به او فرمود: پدرت به فدایت!چرا می گریی؟

عرض کرد: حسن و حسین بیرون رفته و نمی دانم کجا آرمیده اند!

رسول خدا(ص)بدو فرمود: گریه نکن که آفریدگارشان نسبت به آن دو از من و تو مهربانتر است، آنگاه دستهای خود را بلند کرده و گفت: بار خدایا آن دو را نگهداری کن و سالم بدار.

در این وقت جبرئیل نازل شد و گفت: ای محمد محزون مباش که آن دو در باغ بنی النجار خوابیده اند و خداوند فرشته ای را بر ایشان موکل ساخته تا ایشان را نگهبانی کند.

آنگاه رسول خدا(ص)در حالی که اصحاب و یاران همراه آن حضرت بودند برخاسته به باغ بنی النجار آمدند و حسن و حسین را در حالی که دست به گردن یکدیگر انداخته و در خواب بودند مشاهده کردند، و فرشته ای که موکل بر ایشان بود یک بال خود را زیر ایشان و بال دیگر را بر سر ایشان گشوده و آنها را سایه می کرد.

در این وقت رسول خدا(ص)خود را روی آن دو انداخته آنها را می بوسید تا وقتی که از خواب بیدار شدند، سپس حسن را بر دوش راست خود و حسین را بر دوش چپ خود سوار کرد.پس ابوبکر آن حضرت را دیدار کرده، عرض کرد: ای رسول خدا(ص)یکی از این دو کودک را به من بدهید تا در آوردن آن دو به شما کمک نمایم؟

رسول خدا(ص)فرمود: مرکب این دو مرکب خوبی است، و سواران هم سواران خوبی هستند، و پدرشان بهتر از آن دوست.

پس همچنان آمد تا به مسجد رسید، سپس همان گونه که آن دو کودک روی شانه های آن حضرت بودند، سر پا ایستاد و فرمود:

ای گروه مسلمانان!آیا شما را به کسی که جد و جده اش بهترین مردم هستند راهنمایی نکنم؟

عرض کردند: چرا ای رسول خدا(ص)!

فرمود: حسن و حسین هستند، که جدشان رسول خدا(ص)خاتم پیامبران مرسل، و جده شان خدیجه دختر خویلد سیده زنان بهشت است.

-آیا شما را راهنمایی نکنم به کسی که پدر و مادرش بهترین مردم اند؟

عرض کردند: چرا ای رسول خدا!

فرمود: حسن و حسین که پدرشان علی بن ابیطالب و مادرشان فاطمه دختر محمد(ص) است.

سپس فرمود: آیا شما را راهنمایی نکنم به کسی که عمو و عمه شان بهترین مردم هستند؟

عرض کردند: چرا ای رسول خدا(ص)!

فرمود: حسن و حسین هستند که عموشان جعفر بن ابیطالب و عمه شان ام هانی دختر ابیطالب است.سپس فرمود: ای مردم آیا شما را راهنمایی نکنم به کسی که دایی و خاله شان بهترین هستند؟

عرض کردند: چرا ای رسول خدا(ص)!

فرمود: حسن و حسین، که داییشان