خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱) شامل 69 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بدون مانیفیست ؛ نگاهی به وضعیت کنونی شیعیان عراق(۱) :

حتی اگر شیعیان جمعیت شصت درصدی عراق را هم تشکیل نمی دادند، باز هم مورد تامل و توجه و ملاحظه ای جدی بودند. رویدادهای تاریخی بزرگی همچون عاشورا که شیعیان را به عراق پیوند داده است، وجود مراکز دینی و فرهنگی پر اهمیت شیعیان در نجف و کربلا و کاظمین و سامرا، و نیز پتانسیلهای نیرومندی از قدرت تحرک سیاسی که در آنها وجود دارد؛ موجب می گردد که شیعیان مهم ترین موضوع بحث در حوزه دولت و سیاست این کشور باشند.

اگرچه آنها دارای گرایشها و شعبه های گوناگونی هستند اما وجود اندیشه محوری امامت، آنها را در پیوندی ناگسستنی قرار داده و خصیصه عاشورایی مردم و سرزمین عراق آنها را در صف بندی مشترکی از اصلاح طلبی قرار می دهد.

ضعف متفکران امریکایی در تحلیل واقعیتهای عراق و به ویژه درک عمیق از مسایل شیعیان که نتیجه آن سیاستهای مبهم و نادرست امریکا در قبال آنست، نشانگر تغافل امریکاییها نسبت به واقعیتهای موجود در عراق است که همچنان خانه برآب می سازند و موانع استمرار حضور خود را در عراق جدی نمی گیرند.

وجود شور عاشورایی در اکثریت شیعه مذهب عراق، با تاکید بر پیوند دیانت و سیاست نیرویی امیدبخش و ریشه ای مستحکم است که استمرار حضور امریکاییان را در عراق با ملاحظات و احتیاطهای زیادی توام می سازد «و ان الارض یرثها عبادی الصالحون» ترجمه مقاله زیر به امید استفاده علاقمندان صورت گرفته که تقدیم شما می گردد.

شیعیان مسرور عراق در اواخر آوریل یعنی دو هفته بعد از فروپاشی رژیم بعث به سوی حرم امام حسین(ع) در کربلا حرکت کردند تا آیین سوگواری سالیانه ای را احیا کنند که برگزاری آن از سال ۱۹۷۷ توسط دولت عراق ممنوع شده بود. [امام [حسین(ع)، نوه پیامبر(ص) به سال ۶۸۰ م مورد خیانت مردم کوفه در جنوب عراق قرار گرفت و در نبرد کربلا شهید شد. شهادت او تبدیل به نمادی برای عدالت خواهی شیعه گردید و زیارت حرم او نه تنها به معنای اعتراض است که موجب امید نیز می گردد.

حرکت جمعی شیعیان در این سال، باتوجه به خلاء قدرت پیش آمده، به دلیل سقوط رژیم صدام حسین و نیز اشغال عراق توسط نیروهای خارجی، حاکی از مفهوم آن در پرتو دو موضوع یعنی «شکایتها» و «آرزوهای» شیعیان عراق بود. همان گونه که زائری در مصاحبه با شبکه تلویزیونی امریکا این واقعیت را چنین بیان کرد: «ما هم اکنون از چنگال یک حاکم مستبد رهایی یافته ایم، نمی خواهیم حاکم مستبد دیگری جای او را بگیرد. ما یک دولت عادل می خواهیم، نه دولتی که بر ما تحمیل شود.»

یکی از مهم ترین پرسشهای بعد از جنگ، درباره آینده عراق است. آیا شیعیانِ قدرت یافته که بیشتر جمعیت عراق را تشکیل می دهند، در پی ایجاد یک حکومت اسلامی نظیر ایران می باشند؟ آیا حاضرند، دیگر قومیتها را هم در قدرت شریک سازند؟ آیا ایالات متحده قادر خواهد بود، خود را به عنوان شریکی قابل اعتماد به ویژه در اذهان شیعیان جلوه گر سازد؟ بدون تردید، آینده عراق بستگی به پاسخ این سوالات دارد.

اگرچه بسیاری از رویدادهای اساسی و حیاتی اسلام شیعی در عراق به وقوع پیوسته است؛ اما هنگامی که قبایل چادرنشین و بیابانگرد عرب به نوعی سکنا گزیده و به کشاورزی پرداختند، شیعیان به قوم اکثریت تبدیل شدند. قبایل مذکور هنوز نمادهای فرهنگی عرب را حفظ کرده اند، چه آنهایی که در جنوب، شیعه شدند و چه آن دسته ای که به خاطر ادامه زندگی صحرانشینی خود در مرکز عراق، سنّی باقی ماندند. از این رو، ورای نبرد قدرت در عراق جدید، دو گروه فرقه ای شبیه یکدیگر، قرار دارند. تمایزات میان آنها بیشتر سیاسی است تا قومی و فرهنگی و به نوعی می تواند منعکس کننده رقابت دو گروه برای به دست آوردن حق قدرت و تعیین معنای ناسیونالیسم در کشور باشد. در حالی که نخبگان حکومت سنّی، ناسیونالیسم عمومی و رایج عربی را به عنوان عنصر اصلی ایدئولوژی خود انتخاب کرده اند، شیعیان، ناسیونالیسم عراقی را که بر میراث و ارزشهای مختص جامعه عراق تاکید دارد ترجیح داده اند.

از زمانی که بریتانیا در سال ۱۹۲۱ عراق جدید را به وجود آورد، تمام قومیتها به نوعی در حفظ وحدت قلمرو کشور کوشا بوده اند. برای اقلیت سنّی که ۱۷ درصد جمعیت این کشور را تشکیل می دهد، عراق یکپارچه، موضوعی حیاتی به شمار می آید و این مطلب برای اکثریت شیعه که ۶۰ درصد جمعیت را دارا می باشد، مهم تر جلوه می کند. با وجود این واقعیت که دست کم نیمی از جمعیت بغداد شیعه هستند، اگر عراق دو نیمه می شد، شیعیان جنوب نه تنها بغداد را از دست می دادند؛ بلکه شهرهای مقدسی نظیر کاظمین و سامرا و عواید حیاتی ناشی از چاه های نفت شمال نیز از حیطه قدرت آنها خارج می گردید. همچنین باید از آرزوی خود در مورد ایجاد یک دولت بزرگ و مقتدر که از زمان شکست انقلابشان علیه بریتانیا در سال ۱۹۲۰ همواره به دنبال آن بوده اند نیز چشم می پوشیدند.

در نخستین ماه های انقلاب مزبور که پس از سقوط حکومت عثمانی و اقتدار جانشین بریتانیایی آن روی داده بود، رهبران شیعی مذهب در عراق با فرقه سنی مذهب «شرفا» که توسط شاه فیصل رهبری شده و در سوریه تشکل یافته بود متحد گردیدند. هر دو گروه بر سر فرمولی توافق کردند که براساس آن از یک دولت عرب اسلامی حمایت کنند که امیر عرب آن از سوی مجلس مقننه انتخاب شده باشد. در حالی که فرقه شرفا این فرمول را به عنوان دروازه ای برای حکومت خود تلقی می کرد، روحانیون شیعه نیز امیدوار بودند که این شرایط آنها را قادر سازد تا در صورت پایان یافتن قدرت بریتانیا در کشور بر فرایند قانون گذاری، اِعمال نظر کنند. اگرچه قبایل شیعی در جای خود به انقلاب پیوستند؛ اما از ارتش برتر و مسلح بریتانیا شکست خوردند. بریتانیا برای مرعوب شیعیان، شرفا و یک گروه از افسران سابق عثمانی را برای حکومت عراق برگزید. سالها بعد، شیعیان اظهار می کردند که قیام آنها باعث شد تا اقلیت سنّی بتواند قدرت را تصاحب کرده و تمام میوه های آن را برچیند. هم اکنون این احساس در میان شیعیان که قدرت از دستشان ربوده شده، قوی می باشد و مبین اعتراضشان نسبت به سیاستی است که آنها را بار دیگر به حاشیه آینده سیاسی عراق سوق دهد.

حاکمان سنّی عراق یعنی شرفا و افسران سابق عثمانی که تا سال ۱۹۵۸ بر عراق حکومت می کردند و همچنین بعثی هایی که یک دهه بعد، قدرت را به دست گرفتند، توانستند قانون گذاری را انحصاری کرده و با ایجاد ارتشی قوی به مهار اعتراض و جنبشهای شیعی بپردازند. حکومت سنّی عراق، با به کارگرفتن شیوخ قبایل و کاهش قدرت روحانیون، رهبری شیعه را مضمحل کرد. دولت، موقعیت علمی و منابع درآمدی مدارس علوم دینی نجف را از بین برد. از این رو، نجف در سال ۱۹۴۶ موقعیت خود به عنوان مرکز آموزشی شیعه از دست داده و جای خود را به شهر قم در ایران داد.

همچنین دولت بعث، روحانیون بزرگ شیعه را اعدام یا زندانی کرد. در این میان می توان به اعضای دو خانواده صدر و حکیم اشاره کرد. هدف دولت از این کار، حصول اطمینان از عدم ظهور تشکیلاتی شیعی بود که قادر به ایفای نقش در صحنه سیاسی ملی باشد.

حوادث مربوط به انقلاب اسلامی ایران در سالهای ۱۹۷۸ ۱۹۷۹ باعث تشجیع شیعیان عراق و سوق دادن آنها به سوی رویارویی علنی با رژیم بعث گردید؛ اما محمدباقر صدر قبل از اعدام خود در سال ۱۹۸۰ اعتقاد داشت که شرایط سیاسی و جامعه شناختی عراق آمادگی لازم برای وقوع یک انقلاب اسلامی را ندارد. همچنین ایجاد حکومتی مانند ایران در میان برخی شیعیان عراق به ویژه اعضای حزب الدعوه اسلامی جایگاهی نداشت. البته، حزب الدعوه در عراق دهه ۸۰ از هم پاشید و به گروه های گوناگونی در قم، دمشق و لندن تقسیم گردید.

قیام سال ۱۹۹۱ شیعیان به نوبه خود ناگهانی و سازمان نیافته و فاقد رهبری برجسته ای برای هدایت و الهام بخشی آن بود. اندکی پس از اینکه شورشیان کنترل بخش اعظمی از جنوب عراق را به دست گرفتند، (آیت الله) ابوالقاسم خویی یکی از رهبران بزرگ شیعیان که در سال ۱۹۹۲ در نجف درگذشت از روی بی میلی، تشکیل نوعی هیات حاکمه شیعی در عراق را مجاز دانست؛ اگرچه او به دنبال تاسیس حکومت اسلامی نظیر آنچه که (امام) خمینی طرفدار آن به شمار می آید، نبود. (آیت الله) خویی نسبت به ورود در امور سیاسی بی رغبت بود. این موضوع حکایت از تنش کهنه ای در اسلام شیعی میان دو گرایش متعارض سکون گرا و عمل گرا دارد. بحث بر سر اینکه روحانیون باید فعالیتهای خود را به امور مذهبی محدود کنند و یا به دنبال نقشی در دنیای سیاست باشند، دست کم برای یک قرن موضوعی مناقشه برانگیز در میان شیعیان بوده است. این تنش در ماه مارس گذشته و در خلال خلاء قدرت ناشی از جنگ و فروپاشی رژیم بعث اوج گرفت. تنش مورد اشاره به وسیله عواملی نظیر رقابت بر سر قدرت بین سران مذهبی شیعه، تلاش ایران برای تاثیرگذاری بر این رقابت و حضور نظامیان امریکا در شهرهای زیارتی نجف و کربلا بیشتر شده است. (آیت الله) علی سیستانی یکی از رهبران برجسته مذهبی و شاگرد (آیت الله) خویی که طرفدار نظریه سکون گرایی نیز می باشد، از ورود مستقیم در مناقشات سیاسی پرهیز نمود؛ اما مخالفت صریح خود را با ورود نظامیان امریکا و انگلیس در عراق اعلام کرد. تقابل میان برخی روحانیون شیعی، سرانجام در ۱۰ آوریل با قتل عبدالمجید خویی، فرزند (آیت الله) ابوالقاسم خویی دچار چرخش گردید. مجید خویی توسط نظامیان امریکا به نجف آورده شد، با این امید که بتواند از نفوذ خود در این شهر استفاده کند. قتل مجید، مردی که چهره محافظه کارانه ای از شیعه ارایه داده بود، تاییدی بر نقش خشونت در امور سیاسی عراق و دشواری دستیابی به توافقی برای تقسیم قدرت در عراق پس از جنگ به شمار می آید. شیعیان آگاه برخلاف سنیها که بر مبنای اصول نظری فرقه خود باید از حاکمان اطاعت کنند و حتی برای پرهیز از نزاع و حفظ وحدت جامعه مسلمین در مقابل ظلم و ستم کرنش نمایند، هیچ قدرت و قیمومیتی را به جز ولایت امام نمی پذیرند. (حضرت) مهدی(عج)، دوازدهمین امام از دیده ها پنهان است. شیعه معتقد است که او روزی مانند مسیح ظهور خواهد کرد. در غیاب او هیچ انسانی دارای حاکمیت کامل و سرپرستی مشروع نمی باشد. این نوع نگرش نسبت به قدرت جهانی موجب بروز تفاسیر گوناگونی در مورد مسوولیت حکومت و نقش روحانیون در امور حکومتی در اسلام شیعی شده است. دیدگاه و برداشت (امام) خمینی از حکومت فقهی، در میان دیگر دیدگاه ها منحصر به فرد است. سقوط رژیم صدام موجب شده است تا مباحثات شیعیان در معنای حکومت عدل برای عراق، از اولویت ویژه ای برخوردار شود.

در عراق تشکیلاتی نظیر حزب الدعوه و انشعاباتش وجود دارند که طرفدار برقراری حکومت اسلامی در عراق هستند. آنها دیدگاه های تعارض برانگیزی درخصوص چگونگی حکومت اسلامی دارند.