خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی

فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی شامل 48 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی / حدیقه سنائی :

از دیر باز ادبیات هر قوم و ملتی، تصویرگویای اوضاع و احوال سیاسی آن جامعه بوده و آئینه تمام نمایی از روش ها و منش ها و احساسات ملت ها بشمار می رفته و اینک نیز چنین است. شعر، یکی از مهم ترین شاخه های ادبیات در تمام فرهنگ ها و ملل گوناگون است و از آنجا که تمام رشته های هنری و از آن جمله شعر انعکاس و بازتاب درک و احساس هنرمند نسبت به محیط زندگی و مسائل عاطفی او است، لذا سروده های شعرا می بایست نشانگر واقعیات اجتماعی و فرهنگی آن زمان باشد.

از سوی دیگر می دانیم که جامعه سیاسی، ادبیات سیاسی، جامعه متفکر، ادبیات روشنفکرانه و محیط های استبداد زده، ادبیات مدحی و چاپلوسانه می پرورند و این عاملی است که گاه ضمن تأثیر بر نبوغ و هنر شاعر، آن را از شاهراه احساسات طبیعی منحرف کرده و به وادی پر سنگلاخ تکلف و گزافه گویی می راند و بدون تردید در این شرایط، شاعر راوی صادقی از اوضاع و احوال جامعه خویش نیست و اگر چنین باشد، سروده هایش نشان دهنده بخش اندکی از واقعیات است، چنانکه سرایندگانی چون فرخی، عنصری، عسجدی، منوچهری و دیگر مدیحه سرایان درباری، به دلیل بی خبری، رفاه و اشرافیت خیره کننده، چکامه هائی سروده اند که زندگی و تصویر واقعی جامعه بیرون از دربار را در آن اشعار نمی یابیم و اگر به دلائل بسیار متنوع و متفاوت اشعار آنها از محدوده تنگ دربار بیرون بیاید و بخواهد از زندگی واقعی افراد الهام گیرد، فراتر از مدح یا هجو نمی باشد. این ادعا با مراجعه ای بسیار گذرا به دیوان شعرائی چون عنصری و فرخی ]خصوصاً قصیده فتح سومنات در دیوان فرخی که در آن چکامه، محمود غزنوی، به عنوان بزرگترین جهانگشای تمام دوران های قبل و بعد از خود معرفی شده و از تمامی افتخارات و فتوحات اسکندر مقدونی بس فراتر رفته است. [ اثبات می شود.

پیش از این گفته شد که سروده ها بازتاب عواطف و احساسات شاعر هستند، ولی عوامل و انگیزه های گوناگونی نیز وجود دارد که خواه ناخواه سراینده از آنها الهام گرفته است. از این روی جهت بررسی گرایش ها و علائق شاعر که به ناگزیر در اشعارش متبلور است باید شرایط فرهنگی و اجتماعی زمان وی را بازشناسیم، تا علاوه بر آگاهی از ویژگی های فردی و محیطی او، اثرات آن متغیرها را بر سروده هایش دریابیم.

جامعه ایرانی پس از قرن ۴، با حرکتی شتابان و باور نکردنی به سوی فرهنگ تصوف و عرفان پیش رفت و به گونه ای حیرت انگیز تحت تأثیر عرفان و مقولات مربوط بدان قرار گرفت و شعرا و سرایندگان نیز یا به دلیل تأثیر مستقیم تعالیم عرفانی بر تفکر و دیدگاههایشان و یا به دلیل جو غالب بر جامعه و پسند مخاطبین خود در این مسیر گام برداشتند و الحق خوش درخشیدند و گواه این مدعا ظهور بهترین و نام آورترین شعرای تمام ادوار ادب فارسی در این برهه است، یعنی در طول این چند قرن مشخص، سخن سرایانی چون حافظ، سعدی، مولانا و سنائی در تاریخ ادب ایران ظهور نمودند.

می دانیم که در شعر عرفانی «انسان» با تمام ابعاد وجودیش (مانند نوع رابطه اش با پروردگار، مسیر حرکت و سلوک وی به سوی حق، لطافتهای روحی و قابلیت های انسان برای دریافت مقوله اشراق) و «زن» به عنوان یکی از دو جنس «انسان» مورد توجه می باشد، هر چند که نام و کمالات و فضائل بسیاری از زنان عارف، فاضل و اندیشمند در طول تاریخ، ثبت و ضبط نگردیده، لیکن حضور و نمود آنان در ادب عرفانی قابل تأمل است.

در ادبیات غنایی معمولاً «زن» یک تبلور و تجلی بیشتر ندارد و آن هم به لحاظ «جنس» اوست و دیوان اکثر شعرا گواه این مدعاست. اما در ادب صوفیانه و عارفانه، «زن» دو تجلی دارد: یکی به اعتبار لطیف بودن و برخورداری از قابلیتهای روحی برای دریافت های معنوی همانند رابعه و در وجه دیگر «زن» مظهر «نفس» و خواهش های نفسانی است که جنبه ای منفی پیدا می کند و سعی در نفی وابستگی به او می شود. در اغلب موارد، شعرا به اعتبار وجه دوم تقسیم بندی بالا، دیدگاه مثبتی نسبت به «زن» ندارند، اما گاه در خلال حکایات و تعلیمات خود از زنانی نام می برند که می توانند در حد یک شیخ یا مرشد و مقتدا قرار بگیرند و به مردان توصیه می کنند که از ایشان پیروی کنند.

سنائی در مثنوی نام آور حدیقه الحقیقه این دو دیدگاه را نسبت به«زن» بطور واضح و روشن به نمایش گذارده است. مثلاً در حکایت «فی توکل العجوز» همسر حاتم اصم را به عنوان زنی روشن بین و با تسلیم و توکل کامل نسبت به پروردگار اینگونه معرفی می کند:

در توکل یکی سخن بشنو

تا نمانی بدست دیو گرو

اندر آموز شرط ره ز «زنی»

که از او خوار گشت لاف زنی

حاتم آنگه که کرد قصد حرم

آنکه خوانی ورا همی به اصم

. .. . «زن» به تنها به خانه در بگذاشت

تفقت هیچ نی و ره برداشت

مرد را فرد و ممتحن بگذاشت

بود و نابود او یکی پنداشت

بر توکل زنیش همره بود

که ز رزاق خویش آگه بود

جمع گشتند مردمان بر «زن»

شاد رفتند جمله تا در «زن»

در مابقی حکایت حکیم غزنه می گوید، مردمان گرد آمدند و به طریق نصیحت، وی را از فقر و فاقه در غیاب همسر بیم دادند و زن حاتم نه تنها به وسوسه ایشان ایمان و توکل خویش را از دست نمی دهد، بلکه رضا و تسلیم را به آنان می آموزد و یادآوری می کند که:

گفت بگذاشت راضیم ز خدای

آنچه رزق من است ماند به جای

باز گفتند: رزق تو چند است؟

که دلت قانع است و خرسند است؟

گفت: چندانکه عمر ماندستم

رزق من جمله کرد در دستم

این یکی گفت: می ندانی تو

او چه داند ز زندگانی تو

گفت: روزی دهم همی داند

تا بود روح رزق نستاند

آسمان و زمین به جمله وراست

هر چه خود خواسته است حکم وراست

. . . از توکل نفس تو چند زنی؟

مرد نامی ولیک کم ز «زنی»

چون نداری راهرو تو چون مردان

ره بیاموز رهروی ز «زنان»

و به جمع پنددهندگان خویش یادآوری می کند که اگر حاتم و غیر او در رسیدن رزق سهمی داشته باشند، بیش از واسطه رساندن رزق نیستند.

پیر غزنه سنائی در حکایت دیگری که به تعظیم و تکریم کربلا و ذکر مصائب سیدالشهداء اختصاص دارد، با ستایش پیر زنی علوی، عاشق، آرزومند و مشتاق زیارت کربلا، او را به دلیل چنین اخلاص و صدق نیتی از صد مرد برتر می داند.

بود در شهر کوفه پیر زنی

سالخورده و ضعیف و ممتحنی

… کودکی چند زیر دست و یتیم

شده قانع ز کربلا به نسیم

زال هر روز بامداد پگاه

کودکان را فکندی اندر راه

… بر ره کربلا باستادی

بر کشیدی ز درد دل بادی

گفتی اطفال را: همی بویید

وین نکو باد را بینبویید

خط از این باد جمله بردارید

سوی نا اهل و خصم مگذارید

من غلام «زنی» که از صد مرد

بگذرد روز بار و بردا برد

حکیم غزنه در حکایت دیگری درباره عبدالله رواحه نقل می کند که: هنگام نزول آیه شریفه: «ان منکم الا واردها کان علی ربک حتما مقضیاً»عبدالله به شدت اندوهگین و افسرده می شود و مدتی از خانه بیرون نمی آید، همسرش وی را قوت قلب می دهد و از ورطه یاس و سرگردانی می رهاند.

سنائی در حکایت دیگریزن خردمندی را معرفی می کند که از ظلم حاکم شهرش به سلطان محمود شکایت می برد، ولی نامه سلطان محمود مؤثر واقع نشده و زن دوباره به غزنین به نزد سلطان محمود قدر قدرت و قوی شوکت رفته و به او نصیحت می کند، وقتی در کشوری حکومت می کنی که به فرمان تو توجهی نمی شود، باید خاک بر سر بریزی.] عین این حکایت در قابوسنامه نیز آمده است[

… عاملی در نسا و در باورد

قصد املاک و چیز آن زن کرد

.. . شاه چون حال پیرزن بشنید

پیر زن را ضعیف و عاجز دید

گفت بدهید نامه ای گر هست

تا ز املاک زن بدارد دست

[عامل ستمگر] … .

نه به زن باز داد یک جو خاک

نه ز شاه و