خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی شامل 90 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دین و آزادی ؛ در گفتگو با آیت الله محمد علامی هشترودی :

به نظر شما آزادی چه جایگاهی در اندیشه شیعه دارد؟

آیت الله علامی: به نظر می رسد که کلمه آزادی، از معنای اصلی اش منحرف شده و معنای دیگری پیدا کرده است; مثلا در زمان رژیم پهلوی، آزادی، معنای واقعی و مفهوم اصلی اش را از دست داده بود و در بی بند و باری خلاصه می شد و هیچ حد و مرزی نداشت; چون این لفظ آزادی را از امریکا به عنوان سوغات آورده بودند.

نظر به اینکه معنای واقعی آزادی را از دست داده اند، وقتی که سلمان رشدی قلم به دست گرفت و به معتقدات و مقدسات بیش از یک میلیارد مسلمان اهانت کرد، به مجرد اینکه حکم امام راجع به ارتداد این شخص داده شد، آنها اعتراض کردند و گفتند; قلم و بیان هر کسی آزاد است. آزادی را اینطور تفسیر می کردند. حتی در زمان رژیم شاه مرد و زن نامحرم کنار دریا شنا می کردند و اگر کسی می توانست و جرات می کرد و می گفت این کار را نکنید; آنها بلافاصله جواب می دادند که آنها آزاداند. هیچ کس نمی توانست بگوید که در اسلام حجاب هست. اگر یک نفر جرات می کرد و می گفت، بلافاصله جواب می دادند که انسان آزاد است و محمد رضا خان به ما آزادی داده است. می بینید که حدی و مرزی برای آزادی نبود.

به حدی رسیده بود که کسی جرات نمی کرد به کسانی که واجبات الهی را ترک می کردند، بگوید این معنای آزادی نیست. روی همین اصل، خیانتها، جنایتها و کارهای خلاف شرع و حتی خلاف عقلی را که انجام می دادند، همه را به پای آزادی می گذاشتند. انقلاب اسلامی انصافا در اینجا خیلی عالی آمده و نقش مهمی ایفا کرده است. همه بزرگان، اعم از مسؤول و غیر مسؤول آمدند و تخطئه کردند و فرمودند که ما آزادی به این معنا نداریم. انسان آزادی دارد; ولی هر آزادی ای محدود است. آزادی مطلق و بی قید و شرط، اصلا وجود ندارد. هر فردی حتی رهبران معصوم(ع)، آزادی مطلق ندارند. آزادی تا زمانی که از محدوده شریعت خارج نشود، معتبر است; اما ما آن آزادی را که از حد و مرز شریعت خارج شود، معتبر نمی دانیم و به آن اعتقاد نداریم.

نتیجه این می شود که در اسلام هر فردی – حتی اگر مسلم نباشد – آزادی دارد; ولی این آزادی محدود است. باید که در محدوده شرع باشد و از آن خارج نشود. زمانی که از محدوده شرع خارج شد، دیگر آن آزادی را قبول نداریم.

در جامعه اسلامی نیز آزادی محدود است، به این دلیل که اطلاق ولایت فقها رضوان الله تعالی علیهم به معنای رها بودن از جمیع شروط نیست. از قرآن شریف دلیل داریم که تمام فقها و ائمه معصومین(س) و حتی رسول خدا(ص) ولایت مطلقه ندارند. در قرآن دو آیه، صراحتا ولایت را به حدودی محدود می کند. از جمله مفسرین می نویسند; در جنگ احد هنگامی که رسول خدا(ص) وضع دردناک شهادت عموی خود حمزه بن عبدالمطلب را دید که دشمن به کشتن او قناعت نکرده; بلکه سینه و پهلوی او را با قساوت عجیبی دریده گوش و بینی او را قطع نموده است، بسیار ناراحت شد و فرمود: اگر من بر این گروه پیروز شوم مثل اینها، افرادشان را مثله می کنم; حتی هفتاد نفر از آنها را مثله می کنم. یعنی به نظر مبارک آن بزرگوار تا این حد ایشان ولایت داشته که به جای یک نفر، هفتاد نفر کشته شود. بلافاصله آیه نازل شد «و ان عاقبتم فعاقبوا بمثل ما عوقبتم به » (و اگر خواستید کسی را مکافات کنید نظیر آنچه مکافات دیده اید، مکافات دهید. سوره نحل آیه ۱۲۶). آیه، ولایت رسول خدا را محدود کرد. یعنی چه؟ یعنی می فرماید که پیامبر(ص) تا این حد ولایت ندارد. آن وقت فرمود: «و لئن صبرتم لهو خیر للصابرین » اگر صبر کنید صلاح تان در این است. حضرت متوجه شدند که در این محدوده، ولایت ندارند. فرمود: «اصبر، اصبر،اصبر». ملاحظه می کنید که خداوند تبارک و تعالی آشکارا ولایت را پیامبر که در راس رهبران و در راس فقها قرار گرفته، به وسیله این آیه محدود کرد.

و آیه دیگری که بیشتر از این، ولایت انبیا، ائمه(ع) و فقها را محدود می کند، جریان خضر و حضرت موسی است که در قرآن شریف ذکر شده است. آنجا که می فرماید «فانطلقا حتی اذا اتیا اهل قریه استطعما اهلها فابوا ان یضیفوهما». (باز رهسپار شدند تا آنکه به اهل شهری رسیدند و از مردمش خوراکی خواستند، آنان از مهمان کردنشان ابا کردند. سوره کهف، آیه ۷۷). از عبارتهای دیگر استفاده می شود که منظور از قریه، شهر ناصره است که در شمال فلسطین قرار داشته و محل تولد حضرت مسیح بوده است. زمان نزول آیه بر حسب تاریخ نبوت، تقریبا دو هزار و چهار صد سال بعد از این جریان بوده است. خداوند تبارک و تعالی به وسیله این آیه، برای پیامبر بزرگوار این جریان را روشن کرد که این دو پیامبر بزرگوار رفتند و طعام خواستند; علاوه بر اینکه اهل ناصره به اینها طعام ندادند، حتی در را به روی ایشان بستند. وقتی آیه منتشر شد و برای جامعه روشن شد که جریان اینگونه بوده است، خبر به شهر ناصره رسید. آن زمان رد مهمان ننگ و عار بود. وقتی مردم ناصره از این جریان باخبر شدند و فهمیدند که اجدادشان چنین کاری کرده اند و رد مهمان کرده اند، برای جلوگیری از انتشار این خبر، یک بار شتر محتوی طلا و جواهرات حمل کردند و با جمعیتی به طرف مدینه آمدند و وارد مسجد رسول خدا(ص) شدند. به رسول خدا گفتند که ما برای شما هدیه آوردیم; ولی در ضمن تقاضایی هم از محضر مبارکتان داریم و آن اینکه جریان رد مهمان را که در گذشته های دور در قبیله ما اتفاق افتاده است، شما تازه و تجدید کردید در نتیجه آبرو و حیثیت ما در تمام قبایل از بین رفت. حضرت فرمود، چه کنم؟ عرض کردند فقط در کلمه «فابو»، «باء» را تبدیل به «تاء» کن، تا بشود «فاتو»، یعنی با آغوش باز برای پذیرایی آمدند. حضرت در جواب فرمود که: یک بار شتر سهل است، اگر تمام دنیا را هم بتوانید پر از جواهر و طلا نمایید، محال است یک زیر()را زبر() کنم و این از محدوده قدرت من خارج است. من نمی توانم هرگز در قرآن دست ببرم و این کار در اختیار من نیست.

ملاحظه بفرمایید، رسول خدا که در راس سلسله قرار گرفته است; می فرماید که من نمی توانم زیری را زبر کنم. پس پیامبران و ائمه اطهارعلیهم السلام و نمایندگان آنها و فقها، همه اینها ولایتشان محدود است و اطلاق به معنای وسیع کلمه در آن راه ندارد.

مباحث مربوط به آزادی بیشتر در کدام بخش از معارف مسلمانان بحث شده است؟ فقه، کلام، فلسفه یا اخلاق؟

آیت الله علامی: من مطالعاتی کردم و دیدم که بعضی از آقایان می فرمایند که آزادی در فقه سیاسی مطرح نشده است. و تعلیل کرده اند که چرا مطرح نشده؟ آن وقت جواب می دهند که به خاطر اینکه در فقه سیاسی، آزادی نیست. ولی بنده این را قبول ندارم. اصلا آزادی در فقه سیاسی مطرح شده است. شاید این آقایان فکر کرده اند که بابی به نام آزادی در فقه سیاسی نیست. لمعه ۵۱ باب دارد از جمله در تجارت، باب نکاح، باب طلاق و… البته آزادی این طوری در فقه مطرح نشده است. اما چه لزومی دارد که ما اینطور مساله را مطرح کنیم؟ خداوند تبارک و تعالی در قرآن شریف می فرماید که: «و احل الله البیع و حرم الربا» (خداوند داد و ستد را حلال و ربا را حرام کرده است. سوره بقره آیه ۲۷۵). «ال » در اینجا «ال » جنس است. خداوند تبارک و تعالی در مقام بیان حکم است، خداوند تبارک و تعالی «بیع » را حلال کرده است. وقتی که می فرماید، بیع حلال شده و محدود به حدودی نشده است; یعنی اینکه راجع به افراد بیع، آزادی وجود دارد.

پس ما از این کلمه «البیع » معنای وسیعی را فهمیدیم و در اینجا آزادیم. آزادی را هم از «احل » استفاده کردیم. دیگر چه لزومی دارد که بنویسند «باب آزادی »؟ باب آزادی لازم نیست. این آیه کریمه، آزادی بشر را ندا می کند و اگر بشر آزاد نبود، نهی می کرد. فلذا خداوند تبارک و تعالی می خواهد بفرماید که انسان در تمام مسائل آزادی دارد و بعد می فرماید: «و حرم الربا»; یعنی آزادی شما در اینجا محدود می شود. در آنجا، آزادی من به معامله ربوی محدودیت پیدا می کند و آن معامله را نمی توانم انجام بدهم. فلذا معاملات دیگری هم که از دیدگاه شرع اسلام جایز نیست; یک به یک ذکر کرده اند. اینها همه، نشانگر این است که ما در غیر این مصادیق، آزادی داریم. پس در فقه سیاسی، آزادی مطرح شده است. عرض کردم لزومی ندارد که برای آزادی باب قرار دهند. یک دفعه می گویند باب صلاه. صلاه استسقاء را که باب قرار نمی دهند. یک باب می آورند و تمام مصادیق هم بر آن باب متفرع می شوند. «الا ان تکون تجاره عن تراض » (مگر آنکه داد و ستدی به توافق خودتان باشد. سوره نساء آیه ۲۹). تمام تجارتها جایز است; اما آیا انسان در کشور خودش تجارت بکند؟ در خارج از کشور تجارت بکند؟ تنها تجارت کند؟ آیا شریک داشته باشد؟ عنوانش چه باشد؟ تمام اینها از این آیه «الا ان تکون تجاره عن تراض » فهمیده می شود. تجارت آزاد است تا به تقاضای زمان محدود شود. مثلا در زمان ما محدود می شود به اینکه شما جنس قاچاق بیاورید. این تجارت درست نیست. یا فرض بفرمایید که این را مقید کنند و بگویند که اگر مواد مخدر را فروختید، جایز نیست. یعنی خود آیه کریمه به تمام مکلفین و افراد جامعه، اعطای آزادی می کند، تا برسد به حدی که شرع مقدس آن را نهی کرده باشد. یا اینکه اسلحه را به دشمن بفروشی و او بر علیه اسلام قیام کند. اینها را یکی یکی شمرده اند. یعنی اینها را از تحت آن آزادی بیرون آورده اند. پس ما نتیجه می گیریم که ما در تمام تجارتها آزادی داریم.

شیعه در عرصه حکومت، یک قاعده ای به نام ولایت، دارد، تصور بعضی این است که این ولایت باعث منع مردم از مشارکت در زندگی سیاسی می شود. به هر حال خیلی ها می پذیرند که در حوزه های اقتصادی، اسلام به آزادی حکم می کند، قیودش هم خیلی کم است. اما در حوزه سیاسی چطور؟

آیا شیعه به آزادی قائل است، یعنی مردم می توانند در مسایل سیاسی خود دخالت کنند یا اینکه شیعه مکلف است به عنوان یک مؤمن از فقیه یا از امام معصوم اطاعت کند؟

آیت الله علامی: حوزه سیاست هم همینطور است. به نظر بنده در حوزه سیاست هم، انسان در آزادیش محدود است. یعنی در حوزه سیاست هم تا زمانی که با ترک یک واجب برخورد نکند، آزادی وجود دارد. آیا کسی که در حوزه سیاست است، این قدر آزادی دارد که بدون راهنمایی این کار را انجام بدهد؟ قطعا محدود است. باید به صلاحدید کسی که در این قسمت وارد است (آگاه است) ولو اینکه فقیه هم نباشد، عمل کند. پس ما اگر بیاییم و بگوییم که در حوزه سیاست، تمام افراد آزادی دارند و اینها را محدود نکنیم، این کاملا به ضرر اسلام تمام می شود و چه بسا قوانینی را از بین می برد. پس ما در حوزه سیاست هم چنین آزادی ای را نداریم، مگر اینکه به وسیله راهنما یا فقیه باشد.

نظام سیاسی ما دو مبنا دارد; یکی اینکه احکامش باید مطابق با شریعت باشد (احکام شرعی). و دیگر اینکه در کنار این احکام شرعی اولی یا ثانوی، یک ملاک دیگری هم داریم و آن حکم حکومتی است که حاکم فقیه صادر می کند.

آیا فقیه در حکم حکومتی باید از نظر مردم و عقلای مردم اطاعت کند; به فرض وقتی که مشورت می کند، آیا رای اکثریت را باید بپذیرد؟ مثلا اگر در مجلس شورای اسلامی یا در مجمع تشخیص مصلحت، آرای اکثریت به یک نتیجه خاصی رسید، آیا فقیه ملزم است که در حکم حکومتی خودش، تابع رای اکثریت باشد یا نه؟

آیت الله علامی: از مرحوم آیه الله حائری – مؤسس حوزه – نقل می کنند که او می فرموده است که اگر حاکم شرع حکم کند که اول ماه است; مجرا بودن حکمش، خالی از اشکال نیست; زیرا این حاکم دو نفر عادل که نیست، بلکه یک نفر است و این یک نفر حکم می کند. شما از این جا ملاحظه بفرمایید که فقیهی می خواهد در جامعه حکومت کند، آیا این فقیه، من جمیع جهات در تمام این مراحل، متخصص است؟

ولی دو نظریه است; حضرتعالی کدام نظریه را می پذیرید؟ بعضی از فقها معتقدند که حاکم لازم است مشورت کند; اگرچه ملتزم به نتیجه مشورت نیست; اما بعضی نظر دوم را می پذیرند که فقیه هم لازم است مشورت کند و هم از آرای برآمده از شورا، تبعیت بکند.

آیت الله علامی: بله، من این نظریه دوم را می پسندم و تایید می کنم. این درست است که فقیه ولایت دارد و حکومت دارد و حکم می کند; ولی آرا را باید در نظر بگیرد. یعنی مطابق نظریه آنها، کار بکند. و طوری نباشد که منجر به استبداد شود. فقها قبول ندارند که در مرحله حکومت، کسی مستبد باشد و بگوید که من حکم می کنم که این باید این طوری باشد، مثلا اگر بدون صلاحدید مجلس خبرگان و مجلس شورای اسلامی فقیه حکم کند; این غیر ممکن است. علتش هم روشن است. چنین فردی را ما سراغ نداریم که در تمام قسمتها به تمام معنا متخصص باشد و به هیچ نظریه ای نیاز نداشته باشد، من فکر نمی کنم چنین آدمی به این آسانی پیدا شود که فقط رای او حجت باشد و آرای دیگران در مقابل او صفر باشد. نه، این را نمی توانم قبول کنم.

اگر فقیهی حکم کند و اکثریت عقلای جامعه، بعد از حکم فقیه، عکس آن را ابراز دارند; به فرض، فقیه به یک مساله سیاسی حکم می کند; بعد عقلای جامعه نوعا نظری خلاف دارند. آیا این باعث اضمحلال اجتهاد یا حکم حکومتی فقیه نمی شود؟

آیت الله علامی: احسنت. ملاحظه بفرمایید; اگر ما این نظر اول را بپذیریم که بگوییم که آرای مردم در عرض حکم فقیه است; قبل الحکم. اگر اینطور باشد، فقیه دیگر جایی ندارد. فقیه می شود یکی از افراد و امتیازی ندارد. اما مساله اینگونه نیست; بلکه بعد از آنکه فقیه، حکمی داد، این حکم الآن معلق است. مثلا در رؤیت هلال حکم داده است.بعد از آنکه حکم به رویت هلال می دهد، تمام افراد مثلا ده نفر، بیست نفر آمدند گفتند که نه، این اشتباه است. می توانند حکم را پس بگیرند.

خود فقیه باید حکم نخست را از بین ببرد یا به واسطه دیگران از بین می رود؟

آیت الله علامی: اصلا حکم را ملت از بین می برد. چون خطاست. در سیاست هم همینطور است. مثلا فرض بفرمایید که فقیه حکم کرد که بروید جبهه. من صلاح می دانم که بروید جبهه. فقیه در کار خودش مهارت دارد، نه در کلیه مسایل.

حکم حکومتی در موضوعات چگونه است؟

آیت الله علامی: موضوعات هم همینطور است. در موضوعات شما می توانید بگویید که یک نفر فقیه ولو «اعلم من فی الارض » باشد; آیا شما یقین داری که این فقیه در موضوعات، از سایرین بالاتر است؟ کسی که در عمرش چهل مرتبه جبهه رفته است، ریشش را در جبهه سفید کرده است آن وقت در موضوعات به قدر فقیه نمی فهمد! پس اگر بنابراین باشد، این تام الاختیار می شود. ما فقیه را در رشته خودش اعلم می دانیم نه در موضوعات. در موضوعات مثلا بروند جنگ، بروند جبهه. بعد یک نفر که ۲۰ مرحله، ۳۰ مرحله، ۴۰ مرحله به جبهه رفته و در جنگ آزموده و پخته شده و تمام فنون جنگی را می