خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان شامل 96 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امویان و عباسیان :

امویان; سفیانیان

امویان بر مسند سلطنت

با گذشت سی سال از رحلت پیامبر(ص) با وجود تلاشهای حضرت علی(ع) و امام حسن(ع) نتیجه سیاستهای غلط پیشین در صحنه حاکمیت سیاسی خود را نشان داد و آن به حکومت رسیدن خاندانی بود که تا آخرین لحظات حیات شرک، بر مرام بت پرستی استوار بوده و بر ضد پیامبر(ص) و اسلام آتش افروزی می کرد. اکنون امویان در شهری (دمشق) که اسلام را مطابق میل خودشان ارائه کرده بودند به خلافت نشسته و بر خلاف روش خلفای گذشته خلافت را به سلطنت مبدل ساختند. آنها که حقیقتا به اسلام اعتقادی نداشتند، نظم جدید سیاسی جامعه را تنها بر پایه منافع و مصالح سیاسی – دنیوی خاص خود استوار کردند. معاویه علاقمند بود تا خود را اولین پادشاه بخواند و در عمل نیز با کاخ سازی و به کارگیری خدم و حشم آن را نشان داد. او سیاست برتری دادن قریش بر سایر قبایل و نیز عرب بر عجم را همچنان دنبال کرده و عربیت را که از پیش زمینه ای یافته بود، به صورت مشخصه دولت اموی درآورد. معاویه بطور رسمی از سال ۴۱ هجری تا رجب سال ۶۰ هجری که مرد خلافت را در اختیار داشت.

شهادت امام حسن مجتبی(ع)

امام مجبتی(ع) پس از آنکه به اجبار حکومت را رها کرد به مدینه رفت. در راه نامه ای از معاویه به دستش رسید تا با وی در جنگ با خوارج همکاری کند، امام پاسخ داد که اگر بنا بود جنگی بکند واجب تر از خود معاویه کسی را نمی شناخت.

سالهای بعد را در مدینه در عبادت، کمک به محرومین و راهبری شیعیان گذارند. در صلحنامه ای که میان امام و معاویه منعقد شده بود به نفی توطئه چینی علیه امام تصریح شده بود. اما معاویه که می خواست موانع را برای جانشینی فرزندش برطرف سازد، با توطئه ای، فرزند رسول الله(ص) را به شهادت رساند. امویان در مدینه مانع دفن امام در کنار جدش شدند تا اینکه آن حضرت را در قبرستان بقیع دفن کردند. امام در سال ۴۹ ه به شهادت رسید و به گزارش مورخان، تمامی مردم مدینه در ماتم امام به سوگ نشستند. رهبری شیعیان پس از امام مجتبی(ع) به برادرش امام حسین(ع) رسید.

شهادت حجر بن عدی و یارانش

از جمله خطراتی که حکومت امویان را تهدید می کرد، تشیع گروهی از مردم کوفه بود. معاویه که مهر علی(ع) را در قلوب این مردم می دید، کوشید تا با محو چهره علی(ع) نفوذ را در میان مردم عراق از میان ببرد. از این رو سنت لعن بر امام در خطبه های نماز جمعه را رایج کرد. حکام وی در عراق مرتب در سخنان خود از امام بدگویی می کردند. حجر صحابی رسول الله(ص) و از یاران وفادار امام علی(ع) بود او در جنگهای جمل، صفین و نهروان تلاش فراوانی داشت و پس از صلح امام حسن(ع) نیز همچنان به خاندان علی(ع) وفادار باقی ماند. وی که بدگویی حاکم کوفه مغیره بن شعبه نسبت به امام علی(ع) را می دید از جای خود بر می خواست و به او اعتراض می کرد. با مرگ مغیره حاکم کوفه، زیاد بن سمیه در کوفه حاکمیت یافت و حجر که اکنون پیرمردی موجه بود، همچنان نسبت به سخنان کذب زیاد اعتراض می کرد. در نتیجه زیاد دستور دستگیری او را صادر کرده و وی را همراه سیزده تن از یارانش در بند کرد. آنگاه از برخی چهره های به ظاهر دیندار و موجه خواست تا بر ضد وی شهادتنامه ای تنظیم کنند. در این شهادتنامه وی متهم به خروج بر ضد معاویه و حتی کفر به خداوند شده بود. آنگاه این چهارده نفر را به همراه این شهادتنامه به شام فرستاد. معاویه دستور نگهداری آنها را در محلی به نام «مرج عذراء» داد و کسی را فرستاد تا اگر آنها از علی(ع) بیزاری جستند رهایشان سازد، و گرنه آنان را به قتل برساند. برخی از این افراد با شفاعت جمعی از رؤسای قبایل آزاد شدند اما حجر و شش تن از یارانش که حاضر به اظهار بیزاری از امام علی(ع) نشدند به شهادت رسیدند. حجر گفت تا پس از شهادت، وی را با همان لباس خونین دفن کنند تا در قیامت به همین صورت در محاکمه الهی، علیه معاویه شهادت دهد. شهادت حجر به قدری برای جامعه اسلامی سنگین بود که حتی عایشه نیز بدان اعتراض کرد.

پس از حجر، یکی دیگر از صحابیان پیامبر(ص) نیز که از شیعیان خاص امام علی(ع) بود، به نام عمرو بن حمق، در موصل دستگیر شد، حاکم معاویه در موصل سرش را از بدن جدا ساخت و برای معاویه به شام فرستاد. این وقایع در سال ۵۱ هجرت صورت گرفت.

اوضاع جهان اسلام

در این دوره تمام نواحی گسترده ای که مسلمانان فتح کرده بودند، از نظر سیاسی تابعیت شام را داشت. ایران زیر نظر حاکمان کوفه بود و آنان کسانی را برای فتوحات به خراسان و سیستان گسیل می داشتند. در شرق خراسان مسلمانان با سغدیان درگیر شدند و نواحی سمرقند و اطراف آن را به تصرف خود درآوردند.

رسوخ انگیزه های مادی در میان برخی از فرماندهان مشکلاتی را برای توسعه دین اسلام فراهم می کرد. سعید فرزند عثمان که در بخارا گروگانهایی از ملکه این شهر گرفته بود تا پس از گشودن سمرقند به او باز پس دهد، بر خلاف عهد خویش آنها را به مدینه آورد و به بیگاری کشید و بدست همانها نیز کشته شد.

در مغرب نیز مسلمانان فتوحاتی داشتند در شمال افریقا و نیز در ناحیه شمال عراق جنگ ادامه داشت، قسطنطنیه هدف اصلی مسلمانان بود که بدان دست نیافتند.

در این زمان مناطق اصلی اسلامی همان حجاز، عراق و شام بود که کم کم گرفتار اختلافات دینی و فرقه ای می شد. ظهور خوارج و نیز اسلام اموی انحرافی از بارزترین این انحرافات و انشقاقات دینی است. در مناطق مفتوحه، اسلام در جدال با کفر بود و گرچه تا مدتها از این اختلافات به دور بود لیکن خوارج بتدریج به برخی از مناطق ایران راه یافتند و این به دلیل گریختن آنها از برابر سپاه شام بود. با وجود همه اختلافات نژادی و حتی تبعیضها، قوت اندیشه اسلامی توانست این دین را در میان مردم نفوذ دهد و بتدریج عقائد اسلامی و ارزشهای اخلاقی اسلام را در قلوب مردمان سرزمینهای فتح شده رسوخ دهد. و البته این حرکت هنوز در مراحل آغازین خود بود.

موروثی کردن خلافت (خلافت یزید)

معاویه با تعیین فرزندش یزید موروثی کردن خلافت را در میان مسلمانان پایه گذاری کرد. این کار در حالی صورت گرفت که یزید به فسق و فجور شهره بود و معاویه به دروغ عنوان می کرد که بهتر از فرزندش برای خلافت کسی را سراغ ندارد. برای اینکار او از تطمیع و تهدید بهره گرفت و به دنبال آن به زور مردم شهرهای مختلف را واداشت تا به اسم یزید با حکام ولایات بیعت کنند. تنها مشکل معاویه افراد خاصی در مدینه بودند. مهمترین آنها امام حسین(ع) و عبد الله فرزند زبیر بودند. با مرگ معاویه در رجب سال ۶۰ هجری، یزید به خلافت رسید و به حاکم مدینه نوشت تا سریعا از این دو نفر بیعت بگیرد. حاکم شهر نتوانست چنین کند و فردای آن روز امام حسین(ع) همراه خاندانش راهی مکه شد. عبد الله بن زبیر نیز چنین کرد. مکه محیطی امن تر بود و یزید نمی توانست بزودی بر ضد آنها اقدامی بکند.

حماسه کربلا

امام حسین(ع) بزرگترین شخصیت بنی هاشم بود. وی پس از شهادت برادرش، با شیعیان کوفه در ارتباط بود و نسبت به معاویه انتقادات شدیدی می کرد لذا با مرگ معاویه و روی کار آمدن یزید امام از بیعت با یزید خودداری کرد. این به معنای آن بود که خلافت او را نمی پذیرد. روشن بود که آنها نیز وی را رها نمی کردند و در این میان برخوردی پیش می آمد.

با شروع تهدیدات یزید، امام به مکه آمد تا در پناه حرم الهی بتواند جان خود را از توطئه امویان حفظ کرده و در ایام حج که نزدیک بود، مردم را برای مخالفت با یزید آماده کند. شیعیان کوفه هنگامی که از حرکت امام به مکه آگاه یافتند ضمن نوشتن نامه های متعددی از وی خواستند تا به کوفه رفته و رهبری آنان را در دست گیرد. در ابتدا امام به نامه های آنها اعتنایی نکرد اما با اصرار کوفیان، عموزاده خود مسلم بن عقیل را به کوفه فرستاد تا وضعیت آن شهر را بررسی کند. مسلم به کوفه آمد و با تماسی که با شیعیان بر قرار کرد دامنه قدرت آنها را در شهر گسترده دید و بلافاصله به امام نوشت تا هر چه زودتر عازم کوفه شود. کسانی که پس از گذشت ۳۵ روز از ورود مسلم به کوفه با وی بیعت کرده بودند بالغ بر هیجده هزار نفر می شدند. به دنبال رسیدن نامه مسلم، امام حسین(ع) عازم عراق شد. همراه وی تعداد زیادی از مردم که به احتمال، قریب یک هزار نفر می شدند حضور داشتند. در فاصله رسیدن نامه مسلم به امام و حرکت به سمت عراق، وضعیت کوفه دگرگون شد. حاکم قبلی که نعمان بن بشیر بود عزل شده و کار به دست عبید الله بن زیاد سپرده شد. وی با استبداد خاص خود توانست شیعیان را به سرعت سرکوب کرده و با دستگیری مسلم، وی را به شهادت برساند. او بزور مردم کوفه را آماده کرد تا در لشکرگاه آماده شده و برای جنگ با امام حسین(ع) مهیا باشند.

امام در آخرین مراحلی که به کوفه نزدیک می شد خبر شهادت مسلم را شنید و اندکی بعد با طلایه سپاه دشمن که فرماندهی آن را حر بن یزد ریاحی بر عهده داشت برخورد کرد. حر وظیفه داشت وی را به کوفه ببرد اما، امام بازگشت به مکه یا رفتن به یکی از سرحدات کشور اسلامی را مطرح کرد. پس از مدتی بحث و جدل توافق کردند راهی را انتخاب کنند تا نه سمت کوفه باشد نه مکه تا وقتی فرمان عبید الله برسد.

با رسیدن آنها به کربلا، فرمان ابن زیاد رسید و آنان توقف کردند. این زمان که روزهای اول محرم سال ۶۱ هجری بود تا روز نهم، مرتب سپاهیانی از کوفه به سمت کربلا اعزام می شدند. در مقابل همراهان امام که در طول راه کاهش یافته بودند باز هم کم می شدند گرچه از مردم کوفه و نواحی اطراف برخی از شیعیان به امام ملحق شدند از جمله آنان حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه بود. از روز هفتم محرم دسترسی همراهان امام با آب رود فرات قطع گردید و به دنبال آن وضعیت سختی برای زنان و کودکان بوجود آمد. در این مدت مذاکراتی نیز صورت گرفت عمر بن سعد بن ابی وقاص که فرماندهی نیروهای ابن زیاد را داشت می خواست تا بنحوی مانع جنگ شود اما ابن زیاد با اصرار شمر بن ذی الجوشن پیشنهاد او را نپذیرفت و گفت یا باید امام حسین(ع) با یزید بیعت کند و یا آماده جنگ باشد. امام حاضر به بیعت با یزید نشد. به دنبال آن در پایان روز نهم محرم فرمان جنگ صادر شد. اما با درخواست امام به فردا یعنی عاشورای سال ۶۱ هجری موکول گردید فردای آن روز درگیری آغاز گردید در ابتدا در درگیری تن به تن تعدادی از دشمن کشته شدند زمانی که دشمن این وضعیت را دید یاران امام را بطور جمعی هدف تیرباران قرار داده و به شهادت رساند افرادی از خاندان امام حسین(ع) که بالغ بر ۱۶ نفر بودند بتدریج به دست دشمن به شهادت رسیدند و در نهایت امام حسین(ع) نیز بدست شمر بن ذی الجوشن و یا سنان بن انس شهید شد. پس از آن سربازان بی شرم ابن زیاد با حمله به خیمه گاه اسباب و اثایه را غارت کرده و زنان و کودکان را آواره بیابان کردند.

یکی دو روز بعد آنها را گرد آورده به عنوان اسیر به کوفه و سپس به شام بردند. در طول همین مسیر بود که امام سجاد(ع) و حضرت زینب(ع) با خطبه های آتشین خود پیام حادثه خونین کربلا را به مردم پیمان شکن کوفه و مردمان خفته و ناآگاه شام رساندند.

تحلیل قیام عاشورا

تحلیل این حادثه عظیم در این سطور کوتاه ناممکن است. اما با رخ دادن واقعه کربلا این واقعیت بخوبی آشکار گردید که تنها بعد از گذشت نیم قرن از رحلت پیامبر(ص) جامعه مسلمانان، آن قدر دچار انحراف شده که فرزند پیامبر(ص) را به شهادت رسانده و خاندان رسول الله(ص) را به عنوان اسیر جنگی راهی شهرهای مسلمین می کند. این در حالی است که فاسق فاجری چون یزید به عنوان امیر المؤمنین بر جامعه حکومت کرد.

آنچه که هدف اصلی امام در این قیام بود در وصیت نامه خود آن حضرت به برادرش محمد بن حنفیه چنین آمده است: من نه از روی خودخواهی یا برای خوشگذرانی و نه برای فساد و ستمگری از مدینه خارج می شوم بلکه هدف من اصلاح امت جدم رسول الله، امر به معروف و نهی از منکر و پیاده کردن سیره جدم رسول الله(ص) و پدرم علی بن ابیطالب(ع) است.

سه رکن این وصیت نامه یعنی اصلاح امت، امر به معروف و نهی از منکر و پیاده کردن سنت رسول الله(ص) چیزی جز پیاده کردن اسلام اصیل نیست.

حادثه کربلا نشان داد که گرچه ممکن است انسان مؤمن شرائط خاصی را تحمل کند اما مواردی وجود دارد که عزیزترین فرد روی زمین خود را باید فدای احیای اسلام و سنت نبوی و علوی کند. در این شرائط جای پرهیز و تقیه نیست و مؤمن باید عزیزترین چیزها را که جان شیرین خود است در راه دین فدا سازد. امام حسین(ع) در این راه نه تنها خود بلکه بیش از شانزده تن از عزیزان خود را که از جمله آنها کودک شیر خواره اش بود تقدیم خداوند کرد.

اما تاریخ گواهی می دهد که بیشترین نهضتهای ضد ظلم در عالم اسلام از حادثه کربلا الهام گرفته اند. در میان شیعیان، رخداد کربلا بیش از سایر مسلمانان مطرح بوده و تاثیر شگرفی در داشتن روحیه ضد ظلم و ستم، در میان آنان، از خود بر جای نهاده است.

امام حسین(ع) امروزه همچنین مورد احترام بسیاری از جوامع مسلمان در هند، مصر و سایر نقاط بوده و در سالروز تولد و شهادت آن بزرگوار در آن کشورها مراسم خاصی برگزار می شود. برگزاری این مراسم در طول تاریخ قوی ترین تاثیر را در اندیشه و عمل مسلمانان بویژه شیعیان بر جای گذاشته است.

قتل عام در مدینه و مکه

به دنبال حادثه کربلا، اوضاع ظاهرا آرام شد اما هنوز بودند کسانی که اندیشه مخالفت با یزید را در سر داشتند. عبد الله فرزند زبیر در مکه چنین می اندیشید و در تحریک مردم مدینه و مکه می کوشید. تنی چند از اهل مدینه که به شام نزد یزید رفته بودند، فسق و فجور وی را از نزدیک مشاهده کردند. در بازگشت به مدینه سر به شورش برداشتند با یک حرکت عمومی، بنی امیه و دوستان آنان را از شهر بیرون راندند. رهبری این حرکت را عبد الله بن حنظله بر عهده داشت پدر او در روز احد به شهادت رسیده بود. یزید که خبر این شورش را دریافت سپاهی عظیم بسوی مدینه فرستاد تا پس از سرکوبی این شورش به مکه بروند و عبد الله بن زبیر را نیز از میان بردارند. این سپاه پس از یک درگیری توانست وارد شهر مدینه شده و به قتل عام مردم مشغول شود آنها علاوه بر کشتن مردم جنایات بیشماری را مرتکب شدند. پس از آن از مردم به عنوان برده یزید بیعت گرفتند این واقعه را در تاریخ واقعه حره می نامند سپاه شام آنگاه عازم مکه شد، و به محاصره شهر پرداختند آنان به نصب منجنیق خانه کعبه را آتش زده و به کشتار مردم پرداختند این وقایع در اواخر سال ۶۳ هجری و اوائل سال ۶۴ هجری رخ داد. در هنگام محاصره مدینه خبر مرگ یزید به شام رسیده و آنها بی درنگ به سوی شام حرکت کردند.

خلافت معاویه دوم

با مرگ یزید فرزندش معاویه به خلافت رسید وی چهل روز و یا چهار ماه خلافت کرده و آنگاه خود را از خلافت خلع نمود. به گزارش یعقوبی وی مذهبی نیکو داشت و در آن خطبه اعتراف کرد که جدش معاویه بن ابی سفیان خطا کرده و بی دلیل با کسی که از او در خلافت شایسته تر بوده درگیر شد