خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سرمقاله

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل سرمقاله!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل سرمقاله بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل سرمقاله از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل سرمقاله شامل 70 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل سرمقاله استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل سرمقاله با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل سرمقاله قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل سرمقاله حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل سرمقاله به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سرمقاله :

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس
که دراز است ره مقصد و من نوسفرم
روزگاری که آدمی به بلوغ فکری رسید و مسیر حیات خود را با چراغ اندیشه روشن کرد، اساس تاریخ پی نهاده شد. آغاز درخشش تاریخ مرحله ای است که انسانها برای بهتر فهمیدن و زودتر به حقیقت رسیدن به رقابتهای علمی و فرهنگی پرداختند و افکار خود را چنان آینه ای برابر هم نهادند و کمال و نقص فکر خود را بازیافتند و اندیشه را با ترازوی اندیشه به سنجش گذاشتند.
انسان، زیباترین گلچین آفرینش، و تفکر، مهمترین گوهر وجودی اوست. بدیهی است که آغاز تفکر با سؤال و پرس وجوست. از آنجا که یکسان نیندیشیدن لازمه فکر است، ناگزیر نهال «نقد» را باید در عرصه اندیشه غرس کرد و طبیعی ترین راه را برای شکوفایی اندیشه هموار ساخت.
اگر گستره «نقد» به تمامی عرصه های اندیشه ساری است، ناگزیر اندیشه دینی نیز زیر سیطره نقادی قرار خواهد گرفت. و این نقادی لزوما درونی نبوده، بلکه از بیرون اندیشه دینی نیز صورت خواهد گرفت و نقد بیرونی دین، لزوما از موضع ایمان انجام نمی پذیرد. دین شناس حقیقی لاجرم باید زمان شناس باشد و زمان شناس کسی است که با پرسشهای جدی و حقیقی آن زمان که متناسب با شرایط و احوال و مقتضیات و شان تاریخی آن دوران است، آشنا باشد. «غیبت از زمان » را ائمه دین به نفع دین ندانسته، بلکه هماره براین امر تاکید می نمودند که «العالم بزمانه لا تهجم علیه اللوابس ».
فقیه فرهیخته شیعه، شیخ طوسی، در آغاز کتاب تلخیص الشافی می گوید:
کان شیوخنا -رحمهم الله المتقدمون منهم والمتاخرون… بلغوا النهایه القصوی فی استقصاء ما اقتضت ازمنتهم من الادله و الکلام علی المخالفین، فانه قد تجدد من شبهات القوم ما یحتاج معها الی ترتیبات اخر.
علمای بزرگ ما -خدای آنان را در بیکران رحمت خویش غرق سازد چه آنان که در قدیم بوده اند و چه آنان که سپس آمدند، همه درباره پیداکردن دلیلهای زمان پسند و آنچه زمان اقتضا می کرده است، تا نهایت درجه ممکن کوشیده اند و پیش تاخته اند و در برابر دیگران موضع آگاهانه داشته اند. چون همواره شبهه ها و مسائل تازه ای القا می شده است، آنان آگاهیها و دلیلهای تازه ای برای حقانیت حق، عرضه کرده اند. ضرورت شناخت
پیش نیاز «نقد» شناخت است و شناخت، زمانی حاصل می شود که دریچه ذهن به اندیشه دیگران باز گردد. متفکر اسلامی، ابوحامد محمد غزالی، می گفت:
با یقین دریافتم که هیچ کس نمی تواند بر فساد هر دانش پی ببرد، مگر اینکه آن دانش را نیکو بیاموزد و با داناترین آن دانش برابری کند، سپس بر دامنه معلوماتش بیفزاید و از مرزهای علمی آنان درگذرد و بر حقیقتهایی دست یابد که طرفداران اصلی آن علم هنوز نتوانسته اند به کنه آن دست یازند. هرگاه چنین امکاناتی میسر شد، شخص می تواند به نقد آن دانش بپردازد ^(۱) .
وی هنگامی که به نقد فلسفه همت گماشت، بر این باور بود که نقد و داوری با شناخت کامل صورت می پذیرد و بر این اساس می گفت: «فینبغی ان نحقق مذهبهم اولا لتفهیم، ثم نشتغل بالاعتراض، فان الاعتراض علی المذهب قبل التفهیم رمی فی عمایه » ^(۲) . یعنی شایسته است که نخست در روش آنان [فلاسفه] تحقیق و بررسی کنیم و سپس به اعتراض بپردازیم. زیرا پیش از آنکه مذهبی بخوبی دریافت شود، اعتراض بر آن، چون تیر افکندن در تاریکی است.
پیشتر ، شیخ الرئیس بوعلی سینا، در آداب نقادی در مقامات عارفین چنین تذکر داده بود که «تند روی تو در تکذیب آنچه هنوز برای تو روشن نشده، کمتر از تندروی تو در تصدیق امر بی دلیل نیست.» ^(۳) یعنی هرچیزی که شنیدی، تا دلیلی بر امتناع و محال بودن آن نیافته ای انکار مکن.
اگر فرهنگ اسلامی توانست در نخستین سده های هجری بر جهان حکومت کند، به سبب بازبودن فضای فکری و پذیرابودن افکار نو و عناصر زنده بود. فقه شیعی نیز پس از آنکه در مکتب شیخ طوسی و علامه حلی و شهید اول از عناصر سودبخش در سایر مجموعه های حقوقی اسلام تغذیه کرد، بیشتر بارور شد.
اگر کسانی تئوری خود را بر «منع » استوار نموده اند و دائم بر صحت اندیشه خود استدلال می آورند که حقیقت فقط در اندیشه ما به ودیعت گذاشته شده است و دیگران همه اش باطل می بافند، به این نکته متفطن نیستند که باطل بودن هر اندیشه در رویارویی مشخص می شود و آنان که از برخورد اندیشه ها می گریزند، به پیروزی خود شک دارند.
این نکته نیز گفتنی است که دانش و اندیشه را وقف کسی نکرده اند. فیض الهی چنین اقتضا می کند که حتی کافر نیز از فیض او محروم نگردد. دور نیست دیگراندیشان تاملاتی در عرصه های دانش کرده، حقایقی را در برخی از عرصه ها کشف کرده باشند که به گوش ما نرسیده است; پس باید به استقبال آن اندیشه ها رفت و اگر حقایقی به دست آمد منصفانه پذیرفت. نمونه های آن فراوان است. همه می دانیم که شیخ الرئیس ابوعلی سینا، در نهج ششم و دهم کتاب اشارات و تنبیهات از سیزده قسم مغالطه سخن به میان آورده و شش قسم آن را لفظی و بقیه را مغالطه معنوی نام نهاده است; ولی با پیشرفت دانش منطق در غرب، این مغالطه های معنوی را تا ۷۲قسم شمارش کرده است. آیا نیازی نداریم که از این قسم منطق آگاهی پیدا کنیم؟ از سوی دیگر می دانیم که در غرب، علم وظیفه شناسی پا به عرصه گذاشته است که اصول فقه شیعه می تواند یاری رسان آن علم بوده و در هت باروری آن کوشا باشد. باز از علم نقد ادبی مثال می آوریم که چسان در نقد احادیث ما می تواند یاری رسان باشد و به کمک آن علم می توانیم زوایای ناشناخته جعل احادیث را تمییز دهیم. آیا نباید به منطق «بایدها» که در غرب پا به عرصه گذاشته است، آگاهی پیدا کنیم و دستاوردهای آن را در علم اصول فقه به کار گیریم؟ آیا بحث «حمایت از مصرف کننده »، علم (تفسیر)، قانون، رویه قضایی و… در علم حقوق دستاوردی برای ما ندارد و عناصری از این علوم به کار فقه و اصول شیعه نمی آید؟
اگر به موضوعات مستحدثه و جدید اقتصادی علاقه داریم و در استنباط حکم بدان نیازمندیم، آیا نباید با دانش اقتصادی جدید آشنا باشیم؟ آیا نباید به تحلیل اقتصاددانان از نظام سرمایه داری نظری بیفکنیم؟ آیا واقعا چیز تازه ای مطرح است که فقه اسلامی درگذشته به آن نپرداخته است؟ آیا واقعا مسائلی وجود دارد که کیفیتا با مسائل طرح شده در گذشته متفاوت است؟ آیا آنچه در کتابهایی نظیر مکاسب، جواهر، سرائر، مبسوط و… وجود دارد، از بحث مسائل اصلی نظام معاصر قاصرند؟ اگر آری چرا و اگر باید اجتهاد جدیدی کرد این اجتهاد درچه جهتی و چگونه باید باشد؟
شهید محمدباقر صدر می نویسد:
کار تحقیق مسائل فقهی از واقعیتهای عینی شروع می شود، منتها نه با آن محدودیتهایی که در زمان شیخ طوسی یا محقق حلی -اعلی الله مقامهما بود; زیرا واقعیتهای زندگی آنها فقط می توانست نیازهای زمان خود آنها را کفایت کند و برای زمان ما مسائل آن زمان، کافی نیست. مثلا معاملاتی از قبیل اجاره، مزارعه، مساقات و مضاربه، نشان دهنده بازار هزار سال یا هشتصد سال پیش است، حال آنکه درهای بازار امروز به روی معاملاتی دیگر و انواع روابط اقتصادی جدید گشوده شده و در این زمینه پیچیدگی در معاملات و روابط اقتصادی پدید آمده است. ^(۴)
همچنین فقیه برجسته معاصر، امام راحل(قده)، درباره روش تحقیق در حوزه ها مرقوم داشته اند:
زمان و مکان دو عنصر تعیین کننده در اجتهادند. مساله ای که در قدیم دارای حکمی بوده است بظاهر همان مساله در روابط حاکم بر سیاست و اجتماع و اقتصاد یک نظام، ممکن است حکم جدیدی پیدا کند; بدان معنا که با شناخت دقیق روابط اقتصادی و اجتماعی و سیاسی، همان موضوع اول که از نظر ظاهر با قدیم فرقی نکرده است، واقعا موضوع جدیدی شده است که قهرا حکم جدیدی می طلبد… ^(۵)
حال، به این اعتراف صریح در مسائل قضایی دقت فرمایید:
مسائل قضایی در فقه اسلامی بر دو رکن بینه و قسم استوار است، و قاضی و علم او و اسناد و مدارک، کمتر نقشی در این زمینه دارد; درحالی که در شیوه جدید قضا، قضیه برعکس است; به طوری که در طی نه سال تصدی در امر قضا، حتی یک مورد حکمی براساس بینه یا قسم مشاهده نکردم; بلکه احکام براساس اسناد و مدارک رسمی و اظهارنظر ماموران و کارشناسان مربوطه و سایر قرائن و امارات، در دو یا چند مرحله صادر می شود و یا در مسائل بین المللی براساس قوانین خاص خود، عمل می گردد. ^(۶)
ضرورت تحقیق جدی درباره مسائل جدید دینی، مطرح شدن شبهه های نو در قلمرو دین، لزوم آشنایی حوزه های علمیه با دیدگاههای جدید در عرصه دین، ضرورت تضارب آراء و طرح مسائل علمی و نو در بستری مناسب، و مسائل دیگری مانند آن، ما را بر آن داشت که مجله ای تئوریک تحت عنوان «نقدونظر» منتشر کنیم، و به خانه مطبوعات قدم بگذاریم.
مجله نقدونظر -که به یاری خدا به صورت فصلنامه منتشر خواهد شد آهنگ آن دارد که دیدگاههای جدید و نقدهای علمی را در قلمرو مسائل دینی، در صفحات خویش بگنجاند و آفاق جدید را در مسائل علمی، به خواننده بنمایاند و بر کارنامه اسلام پژوهی در این اقلیم، برگ و باری بیشتر دهد.
از آنجا که به فرموده حضرت آیت الله خامنه ای «حوزه باید از پیشرفتهای جهانی در همه مسائلی که با علوم اسلامی ارتباط پیدا می کند، مطلع بشود و خود را با آن هماهنگ کند» و امروزه «به هیچ وجه ما نباید در مسائل، سطحی فکر کنیم » و «در حوزه باید به افکار جدید در همه زمینه ها میدان داده شود»، امید است مجله نقدونظر بتواند بستری مناسب برای تحقق این ارزشها باشد و به آنها جامه عمل پوشد.
امروزه رویکردهای مختلف به دین، سؤالها و کاوشهایی جدی را می طلبد. از این رو لازم می بینیم عناوین زیر را در مجله مورد بررسی قرار دهیم: ۱. مسائل جدید در علم کلام
پابه پای رنسانس علمی در اروپا، رویارویی دین و علم در عرصه های گوناگون آغاز گردید. حاصل طبیعی این رویارویی رویکردهای مختلف نسبت به دین و تاملات فلسفی درباره آن بود. صف آرایی دین باوران در مقابل برخی از جریانهای عصر روشنگری و تلاش برای نگهداشت گوهر و صدف دین، تعیین قلمرو و انتظار آن، از میوه های این تلاش بوده است.
اگرچه این رویداد نسبت به دو دین بزرگ یهود و مسیحیت رخ داد، ولی آتش بحثها در خرمن دیگر ادیان الهی نیز افتاد.
همگام با تکوین این نگرش، علوم انسانی در پنجاه سال اخیر در ایران روبه گسترش نهاد. دانشگاههای ما چهارراهی برای اندیشه ها گردید و مسائل بسیاری از درون آن جوشید و به جامعه سرازیر گردید.
پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی ایران رویدادی بود که حکومت اسلامی را به صحنه آورد و داعیه نظام سازی الهی آن، دیگر الگوها را به رویارویی فراخواند. اگرچه این بحثها به لحاظ ملاحظات سیاسی با پیشروی و پسروی مواجه می گردد، ولی ابزارهای موجود فرهنگی این امکان را فراهم می سازد که گروههای مختلف با گرایشهای گوناگون این بحثها را مطرح نماید.
در باره ضرورت طرح مسائل کلامی جدید و اهمیت آن، رهبر معظم