خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب

با فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب شامل 67 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دیباچه کشف المحجوب :

گروه ترجمه انگلیسی

۱-

درآمد

دیباچه، امروز در نظر خواننده و نویسنده، معمولا ساده ترین و پیش پا افتاده ترین جزء کتاب است. اما به لحاظ

تاریخ نگاری کتاب، یکی از پر جاذبه ترین و شیرین ترین بخشهای کتاب را تشکیل می دهد

.

دیباچه، نخستین سخنی است که نویسنده با خواننده کتاب در میان می گذارد، اما قاعدتا واپسین مطلبی است که

نویسنده بر روی کاغذ می آورد. از آنجا که نمی توان دیباچه را جزء بدنه اصلی کتاب پنداشت در حالی که آن را می توان جزء

کتاب به شمار آورد – از این رو با مقدمه کتاب متفاوت است: مقدمه، مدخل بحث است، اما دیباچه در مثل همچون

نخستین نگاهی است که پیش از ورود به ساختمان به تمامیت بنا می افکنیم. اگر خواندن کتاب را به همسخنی نویسنده و

خواننده مانند کنیم، دیباچه به منزله «مصافحه » نویسنده با خواننده است. در مصافحه، نویسنده هنوز چیزی به خواننده

نگفته، اما در عین حال خود را به خواننده و خواننده را به خود نزدیک کرده است. دیباچه، گونه ای تماس حضوری میان

نویسنده و خواننده است، پیش از آن که نویسنده در مقام نویسندگی و خواننده در مقام خوانندگی قرار گیرند. دیباچه،

نخستین رو به رویی بین نویسنده و خواننده است و مانند همه رویارویی های نخستین می تواند تعیین کننده واکنشهای

آینده باشد. نویسنده در این رو به رویی، شخصیت و حضور خود را، پیش از اندیشه اش – هر چند به فشردگی – با خواننده

در میان می گذارد و چه بسا با این تماس حضوری و شخصی خواننده یا نویسنده، احساس انسی در خواننده پدیدار

می شود که تا پایان همچنان پایدار می ماند

.

در دیباچه، آنچه نویسنده در برابر مهمان ناشناخته خود می گذارد در گرو کرم میزبان است و هر گلی که او بزند در

حقیقت به سر خویش می زند. دیباچه، تنها بخشی از کتاب است که نویسنده در آن آزادی عمل دارد. در نوشتن هر یک از

بخشهای کتاب و هر یک از بابها و فصلها و حتی در نگارش مقدمه، دست نویسنده از جهاتی بسته است. نویسنده، در

چارچوبی قرار دارد که موضوع کتاب برای وی تعیین کرده است. اما دیباچه بیرون از این چارچوب است. به سبب همین

آزادی عمل است که نوشتن دیباچه برای بسیاری از نویسندگان دشوار می شود

.

طبیعت دیباچه با پرگویی و درازنویسی، پیوندی ندارد; اما در عین حال نجابتش حتی این باب را هم بر روی نویسنده

مسدود نمی سازد. دیباچه آنچنان با نویسنده، سازش دارد که پاره ای از نویسندگان از میزان اهمیت آن بی خبرند

.

نویسنده هر چه در دل دارد هر چند جنبه شخصی و خصوصی داشته باشد در دیباچه می تواند بگوید، به شرط آن که

سایه کتاب به گونه ای بر آن افتاده باشد

.

برخی از نویسندگان مایلند هیچ چهره ای از خود به تصویر نکشند، همانند افرادی که ترجیح می دهند با کسانی که

نمی شناسند، در وهله نخست، صمیمی نشوند. پاره ای دیگر از این فرصت بهره می گیرند و پیش از این که عرصه اندیشه

خود را در چشم انداز دید خواننده قرار دهند، تصویری از شخصیت نویسندگی خویش مصور می سازند، از انگیزه خود در

نوشتن کتاب سخن می گویند; و از شیوه هایی که برای رسیدن به هدف به کاربرده اند، از کامیابیها و ناکامیها، از آرزوهای

شخصی و پنهانی، از خوشی ها و ناخوشی ها در حین کار، از احساس توانایی و ناتوانی و گاه از شجاعت وجسارت خود یاد

می کنند. بسیاری از نویسندگان، دیباچه را مجالی می شمارند تا داد دل از روزگار غدار بازستانند و سرانجام بیشتر

نویسندگان، دیباچه را فرصتی می یابند که باید در آن از یاوران پشتیبانان خود ستایش کنند. عروضی سمرقندی در

دیباچه چهار مقاله چنین می نویسد

:

«

رسمی قدیم است و عهدی بعید، تا این رسم معهود و مسلوک است که مولف و مصنف در تشبیب سخن و دیباچه کتاب

طرفی از ثناء مخدوم و شمتی از دعای ممدوح اظهار کند

». ^(۱)

خود او نیز زیرکانه همین کار را در دیباچه همین اثر انجام می دهد. برخی از نویسندگان نیز پیش یا پس از ثنای مخدوم،

سهمی نیز از این ستایندگی و تعریف از برای خود قایلند. نمونه بارز اینان، سعدی است که در گلستان پیش از آن که

ممدوح خود را به عرش آسمانها برد، هنر و آوازه هنرمندی خود را زیرکانه به رخ خواننده می کشد

.

۲-

دیباچه و دیباچه نگاری

بسیاری از کتابهای کهن از هزار سال پیش تاکنون دارای دیباچه بوده اند. در بعضی از دیباچه ها، بویژه آنها که با صداقت و

شجاعت نوشته شده اند، گاه پرده از رویدادهای تاریخی و مسایل اجتماعی برداشته شده و گاه پیروزی و شکست نویسنده

و گاه آرزوها و جاه طلبی های او بیان شده است. هر یک از این دیباچه ها به فراخور حال، آگاهیهایی در اختیار اهل تحقیق

قرار می دهد

.

بی گمان برای کسانی که می کوشند در مسایل اجتماعی و تاریخی و در موضوع کتاب و کتاب نگاری به پژوهش پردازند، از

مهمترین و بهترین مواد پژوهشی است

.

با کمال تاسف تاکنون به دیباچه به مثابه مرجع و ماده تحقیقی، عنایتی نشده است و جا دارد پژوهشگران ادبیات و نقد

ادبی کشورمان به این موضوع توجه بیشتری مبذول کنند. از جمله گامهایی که باید برداشته شود تهیه فهرست کتابهای

دیباچه دار و طبقه بندی دیباچه ها و ارائه میزان آگاهیهای موجود در هر کدام است

.

با نگاهی به دیباچه کتابهای پر آوازه ای مانند چهار مقاله، قابوس نامه، کلیله و دمنه، جامع الحکمتین، مرزبان نامه، اسرار

التوحید، کیمیای سعادت، گلستان و کشف المحجوب، انسان از میزان آگاهیهایی که می توان در مورد تاریخ کتاب نگاری،

شخصیت نویسندگان، سبب تالیف کتابها، ارتباط نام کتاب با موضوع کتاب، علت نام گذاری کتاب در دوره های گوناگون

و فلسفه تبویب کتاب به ابواب و فصول، از این دیباچه دریافت کرد، دچار شگفتی می شود. در میان همه این کتابها، دیباچه

هجویری بر کشف المحجوب، یکی از صادقانه ترین دیباچه هاست که در آن مطالبی ارزشمند مربوط به وضعیت کتاب در

جامعه و سرقت ادبی و حقوق مؤلف به چشم می خورد. از این جهت می توان، آن را با دیباچه ناصرخسرو بر جامع

الحکمتین سنجید. دیباچه جامع الحکمتین، یکی از فلسفی ترین دیباچه هاست و نویسنده در آن نکته های دقیق سبب

پیدایش کتاب – به طور کلی – و پیدایش جامع الحکمتین – بویژه – بیان کرده است. دیباچه های کشف المحجوب و جامع

الحکمتین، از نظر تاریخ کتاب نگاری در ایران در نوع خود بی نظیرند

.

۳-

در خلوت دیباچه کشف المحجوب

گفته شد که نظامی عروضی، ثنای مخدوم و ستایش از امرا و سلاطین و وزرا را یکی از رسمهای معمول دیباچه نویسی

می دانست و این سخن درست است. اما یک طایفه این رسم را بر هم زده اند و آنها صوفیه بوده اند. نویسندگان اهل تصوف

به استثنای پاره ای از ایشان که با دربار و درباریان پیوند داشته – هیچ گاه زیر بار این رسم نرفتند. هجویری نیز از این حیث

متعارف عمل کرده است. کشف المحجوب، نزدیک به ۱۰۰۰ سال پیش در موضوع تصوف و به فارسی نگاشته شد، اما

دیباچه آن اصولا موضوع تصوف نیست. بلکه مؤلف کوشیده است، از وضعیت کتاب و نویسندگی در جامعه خود سخن

بگوید. او صمیمانه با خوانندگان ارتباط برقرار می کند و محفلی ترتیب می دهد که شرکت در آن برای خوانندگان و

دوستداران کتاب خالی از لطف نیست

.

کشف المحجوب با بسم الله، حمد و ستایش خدا و درود بر پیامبر آغاز می شود و این همه از چهار سطر تجاوز نمی کند

.

پس از آن بی درنگ وارد اصل مطالب می شود و آنچه انجام می دهد بسیار در خور توجه است. وی نخست تمام آنچه را که

قصد دارد در این دیباچه به خواننده بگوید در چند جمله کوتاه بیان می کند و سپس هر یک از جملات آن را در ذیل یک

فصل شرح می کند

:

«

قال الشیخ ابوالحسن علی بن عثمان بن ابی علی الجلابی ثم الهجویری. طریق استخارت سپردم و اغراضی که به نفس

بازگشت از دل ستردم و به حکم استدعاء تواسعدک الله قیام کردم و بر تمام کردن مراد تو از این کتاب عزمی تمام کردم و

مراین کتاب را کشف المحجوب نام کردم و مقصود تو معلوم گشت، و سخن اندر غرض تو در این کتاب مقسوم گشت. و

من از خداوند تعالی استعانت خواهم و توفیق اندر اتمام این کتاب و از حول و قوت خود تبرا کنم اندر گفتار و کرد و بالله

العون والتوفیق

.» ^(۲)

در این چند سطر ظاهرا هیچ مطلب مهمی نیست. هجویری، در آغاز نام خود را بیان کرده، سپس گفته که از خدا طلب

خیر کرده و نیت خود را پاک ساخته و تقاضای دوستی یا مریدی را اجابت کرده و این کتاب را به نام کشف المحجوب،

تالیف کرده است. سپس از خدا طلب توفیق می کند. این مطالب همگی روشن است و نیازی به توضیح ندارد. هجویری

می توانست بی درنگ، وارد اصل مطالب کتاب شود و هیچ خواننده ای هم از او انتظار توضیح دیگری نداشت. اما نویسنده

چنین نکرده است. پس از این سخنان، وی فصلی را در همین دیباچه می گشاید و جمله نخست را در حدود یک صفحه

توضیح می دهد و سپس این روند ادامه می یابد. همین فصلها و بویژه فصل نخست آن است که این دیباچه را تاریخی و کم

نظیر در عرصه نثر فارسی ساخته است

.

در نخستین فصل، نویسنده توضیح می دهد که چرا کتاب را با ذکر نام خود آغاز کرده است. شاید طرح این پرسش برای

ما بی مورد باشد. امروز ما نام مؤلف را در دیباچه یا مقدمه یا جای دیگری در داخل متن کتاب نمی آوریم. جای اسم مؤلف

روی جلد کتاب، در صفحه عنوان، در صفحه شناسنامه و گاه در عطف کتاب است. این محلها را صنعت چاپ به این صورت

به دست داده و ناشران خیال مؤلفان را آسوده کرده اند. اما در گذشته، مؤلفان که ناشری نداشتند از حقوقشان محافظت

کنند مجبور بودند خود به فکر حقوق خود باشند. دیباچه و گاه مقدمه، محلی بود که ایشان برای این منظور در نظر

می گرفتند. هجویری نیز مانند سایر مؤلفان چنین است

.

اما ظاهرا در روزگار هجویری، این رسم هنوز کاملا معمول نبوده است. به همین علت است که او در صدد توجیه آن

برمی آید. البته توجیه او یک علت دیگر هم دارد. او ظاهرا نخستین بار است که در کتاب خود پیش از هر چیز نام خود را

ذکر کرده است، پیشتر این کار را نکرده است و دودش هم به چشمش رفته است

.

داستان را از زبان خود او می شنویم

:

«

آنچه به ابتدای کتاب نام خود اثبات کردم، مراد از این دو چیز بود: یکی نصیب خاص و دیگری نصیب عام. آنچه نصیب

عام بود آن است که چون جمله این علم کتابی نو ببینند که نام مصنف آن به چند جای بر آن مثبت نباشد، نسبت آن

کتاب به خود کنند و مقصود مصنف از آن بر