خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 66 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به (سیاست) تسامح صفر :

مقدمه

از حدود پانزده سال پیش، ایالات متحده آمریکا جهت مبارزه با افزایش روز افزون خشونت در دهه نود، سیاستی به نام تسامح صفر را اتخاذ نموده است. این سیاست پاسخی بود به نگرانی شهروندان در مورد امنیت مدارس، مبارزه با حمل سلاح و مواد مخدر، آشوب و رفتارهای ضد اجتماعی. تأکید این سیاست بیش تر بر کشف تمامی جرایم از طریق بازرسی هرچه بیش تر شهروندان است؛ چیزی که تا اندازه ای در تضادّ با حقوق شناخته شده شهروندی در جوامع غربی است و به همین جهت به شدّت مورد انتقاد نیز قرار گرفته است. سیاست تسامح صفر از حیث ارزیابی نتایج حاصله نیز دارای موافقان و مخالفانی است و گزارشات مثبت و منفی در این مورد وجود دارد. ترجمه حاضر نگاهی است اجمالی و نقد گونه در خصوص سیاست تسامح صفر. آقای جفری رسن

Jeffrey Rosen

، نویسنده این مقاله، دانشیار حقوق دانشگاه جرج واشنگتن و مسئول امور حقوقی مجله نیوریپابلیک (

New

Republic

) است و بحث تفصیلی مقاله حاضر ابتدا در آن مجله به چاپ رسید.

مؤلف معتقد است مفهوم تسامح صفر مفهومی تصنعی و غیرواقعی است، زیرا هیچ نیروی پلیسی نمی تواند تمامی قانون شکنان را بازداشت کند. اما این تنها مشکل نیرو پلیس درراه اجرای عقیده جدید نیست. در پایان ماه مارس، بعد از این که گروهی از مشاوران شهر نیویورک به اصرار از رئیس پلیس بالتیمور خواستند تا مشابه شهردار نیویورک رودلف جولیانی (

Rudolph Giuliani

) استراتژی تسامح صفر را در مبارزه با جرم اعمال کند، وی استفعا داد. منازعه ای که در بالتیمور رخ داد، مباحثاتی را که در سطح کشوری در مورد نحوه مدیریت جرائم ارتکابی در مناطق پایین شهری وجود داشت روشن تر کرد.

شهردار مارتین اُ. مالی (

Martin O,Malley

) بی درنگ ادوارد نوریس(

Edward Norris

) افسر سابق نیویورک را که از طریق تبلیغ و ترویج سیاست تسامح صفر درجات خود تا افسری را طی کرده بود، به عنوان رئیس پلیس تعیین کرد. نوریس در یک برنامه رادیویی زنده گفت: «این جا بحرانی در حال وقوع است. شهردار در انتخابات با شعار تسامح صفر پیروز شد. این مسأله به من می گوید که بسیاری از مردم از این که در محلاتی زندگی کنند که آشکارا مواد مخدر در آن خرید و فروش می شود خسته شده اند.» پس از این مصاحبه بود که نوریس متعهد شد با استفاده از سیاستی که از دستگیری تقریباً هر مجرمی حمایت می کند میزان جرم را در شهر پایین بیاورد و مخصوصاً از زمانی که پلیس نیویورک با تیراندازی به دو مرد غیر مسلح یعنی آمادو دیالو (

Amadou Diallo

) و پاتریک دوریس موند (

Patrick Dorismond

) آنها را کشت وی به شخصیتی جنجالی تبدیل شد. نوریس هم مانند جولیانی و اُ. مالی با اصرار بر این که تسامح صفر کلید مبارزه با جرائم است، دو تئوری بسیار مختلف سیاست جنایی را با هم خلط می کند.۱

سیاست پنجره های شکسته (

Broken Windows

) از طریق دادن اختیارات گسترده به پلیس برای دستگیری مرتکبین جرائم کوچک به دنبال آن است که از بی نظمی اجتماعی که خود منجر به جرائم مهم می شود جلوگیری کند. اما تسامح صفر بر روی کشف جرم تکیه می کند (نه پیشگیری از آن). این کار از طریق الزام پلیس به متوقف کردن، بازرسی و دستگیری تعداد زیادی از مردم که بسیاری از آن ها جوانان سیاه پوست و یا اهل آمریکای لاتین هستند صورت می گیرد. هدف آن است که از میان مجرمان خرده پایی که مثلاً در مترو پول قطار را نمی دهند

یا ماری جوانا مصرف می کنند، بتوانند مرتکبین جرائم سنگین تر را پیدا کنند. این یک تفاوت مهم است. پنجره های شکسته در شهر های مختلف کشور میزان جرم را پایین آورد،

اما تسامح صفر حمایت مردمی را که مبارزه مؤثر با جرم نهایتاً با تکیه بر آن صورت می گیرد تحلیل برده و ضعیف می کند.

در طول تاریخ آمریکا، پلیس غالباً آزادی کامل داشت که قوانین مبهم ولگردی را که از بهداشت، سلامتی و اخلاق حمایت می کرد اجرا کند یا نکند. از اواخر دهه هشتاد قرن نوزده (حدود ۱۸۸۰) تا دهه پنجاه قرن نوزده (حدود ۱۹۵۰) بیش از نیمی از دستگیری ها در شهر های بزرگ آمریکا برای مستی، رفتارهای خلاف نظم۲، ولگردی و رفتارهای مشکوک صورت گرفته است. این را نمی شد تسامح صفر نامید زیرا قانون ولگردی به شکل گزینشی اجرا می شد (نه اجباری). همچنان که ربرت الیکسن (

Robert Ellickson

) از دانشکده حقوق یل (

Yale

) گفته است، تا دهه ۵۰ شهرهایی مانند نیویورک تحت سیستم به اصطلاح محله های پایین شهر۳ اداره می شد یعنی بی نظمی و رفتارهای خلاف قانون در مناطق معینی نسبت به سایر مناطق بیشتر تحمل می شد. اما قانون ولگردی در دهه ۶۰ زیر رگبار انتقادات سیاسی و حقوقی قرار گرفت.۴ دلیل این مسأله اجرای تبعیض آمیز قانون ولگردی بود یعنی همان چیزی که امروزه سیاست تسامح صفر آقای جیولیانی نیز به خاطر آن مورد حمله قرار گرفته است.

در آن زمان به دلیل ابهام قانون ولگردی، منتقدان، پلیس را متهم کردند به این که قانون را به شکل گزینشی علیه گروه های آسیب پذیر و ضعیف جامعه خصوصاً اقلیت های نژادی به کار می برد. دیوان عالی کشور در دهه ۶۰ و ۷۰ با اشاره به این نگرانی ها، قوانین مربوط به اخلال در نظم عمومی را به دلیل ابهام بیش از حد از کار انداخت. این انقلاب که در جهت رعایت حقوق مبتنی بر قانون اساسی صورت گرفت اثر فاجعه آمیزی بر اجرای قانون داشت.

همان گونه که ویلیام استانتز (

William Stunts

) استاد آیین دادرسی کیفری دانشگاه ویرجینیا اشاره کرده است: به محض این که از بین بردن بی نظمی برای پلیس های گشت پیاده سخت تر شد آن ها به ماشین های گشت برگشتند؛ این کار یعنی بازگشت به برخوردهای انفعالی تر برای کنترل جرم. جالب این که این تغییر روش درست زمانی رخ داد که نتایج تحقیقات شروع کرد به نشان دادن این که استراتژی های انفعالی نمی تواند به طور مؤثر با جرم مبارزه کند.

در سال ۱۹۸۲ جیمز کیوویلسون (

James Q. Wilson

) و جرج کلینگ (

George Kelling

) با چاپ مقاله معروف خود به نام پنجره های شکسته (

Broken Windows

) در نشریه ماهانه آتلانتیک (

Atlontiec

) استدلال کردند کسانی که با پرسه زدن، استفاده از مواد مخدر، فعالیت در گروه های جنایی کوچک (

Gang

) و نوشیدن علنی مشروبات الکلی، نظم عمومی را در سطوح پایین تر مختل می کنند، کنترل آن ها مؤثر ترین راه برای تقلیل بی نظمی اجتماعی و ترس مردم است که اجازه می دهد جرایم مهم تر رشد کنند.

در دهه های۸۰ و۹۰ شوراهای شهرهایی در اطراف و اکناف کشور در راستای پذیرش این نظریه۵ قوانین جدیدی را تصویب کردند که پاره ای رفتارهای ناقص نظم عمومی را ممنوع می کرد و با محدود تر کردن قوانین کیفیت زندگی (

Quality of life

) نسبت به گذشته، از اختیارات لجام گسیخته ای که موجب شده بود دادگاه ها قوانین قبلی را بی اعتبار کنند اجتناب کردند. شهرهایی مانند نیویورک و سان فرانسیسکو، پرسه زدن به منظور خودفروشی یا فروش مواد مخدر را ممنوع کردند و به پلیس اجازه دادند تا گدایان خیابانی را از پرسه زنی تا ده متری دستگاه های دریافت پول (

Cash machine

) متفرق کند.

اما این ها هنوز تسامح صفر نبود. اگر قوانین جدید که تمامی جرائم کوچک علیه کیفیت زندگی (از راه رفتن بی محابا و بدون توجه به ماشین ها در خیابان گرفته تا مصرف علنی مشروبات) را ممنوع می کرد، واقعاً و بدون استثناء اجرا می شد، باید اغلب ساکنان نیویورک و بالتیمور متهم شناخته می شدند. رویکرد مبتنی بر نظریه پنجره های شکسته، در عوض، شهرها را وادار کرد قانون جرائم علیه کیفیت زندگی را اجرا کنند تا اختیارات پلیس را اضافه کند نه این که آن را حذف کند. نظریه پنجره های شکسته به پلیس اجازه می داد برای مقابله با بی نظمی عمومی از میان انواع مختلف ضمانت اجراها از اخطارهای غیر رسمی تا تذکرات رسمی یکی را انتخاب کند، و معتقد است دستگیری باید بیش تر به عنوان آخرین راه چاره به کار رود نه اولین راه حل.

ویلیام براتن (

William Bratton

) که بعداً رئیس پلیس راهنمایی نیویورک شد، در سال ۱۹۹۰ اقدامات شدیدتری علیه بی نظمی های کم اهمیت در مترو مانند بدون بلیط سوار شدن اتخاذ کرد. جنایات ۷۵ % و سرقتها ۶۴% کاهش یافت. هنگامی که جولیانی در سال ۱۹۹۴ براتن را رئیس پلیس کرد وی برنامه خود را به تمام شهر گسترش داد. بین سالهای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۷ دستگیری برای جرائم از نوع جنجه بیش از ۸۰% افزایش یافت. ارزیابی های اولیه حتی در اقلیت ها نیز مثبت بود. طبق یک نظر سنجی صورت گرفته در شهر نیویورک (سال ۱۹۷۷) در پایان نخستین دوره شهرداری جولیانی، ۴۴% از آمریکایی های آفریقایی تبار گفتند که اداره پلیس نیویورک

NYPD New York Police Department

)) خوب یا عالی بوده است. اما نزدیک به همان ایام نظریه پنجره های شکسته به تسامح صفر تغییر شکل پیدا کرد و یک فرصت بسیار مهم برای کسب حمایت اقلیت ها از بین رفت.

پلیس به این فکر افتاد که دستگیری کسانی که در اتوبوس ها بلیط نمی دهند بیش تر ابزاری برای تحقیقات کیفری (بازجویی از مجرم) است نه این که خودش موضوعیت داشته باشد. جولیانی، براتن و هوارد سفیر (

Howard Safir

) قائم مقام براتن استدلال می کردند که متوقف کردن و بازجویی تعداد زیادی از شهروندان عادی باعث می شود کسانی که اسلحه غیر قانونی حمل می کنند نگران آن شوند که مبادا اسلحه آن ها طی یک دستگیری برای جرمی کوچک کشف خواهد شد و همین مسأله آن ها را از همان ابتدا از حمل اسلحه بازخواهد داشت.

همین رویکرد بود که منجر به عملیاتی مخفی مانند عملیات کندر۶ شد که طی آن مأموران در ماه گذشته بعد از این که به دوریس موند(

Dorismond

) نزدیک شدند تا مواد مخدری را که مال خود او نبود از او بخرند به او تیر اندازی کردند و برای تشکیل واحدی به نام جرائم خیابانی (

Infamous Street Crimes Unit

) چهار نفر از افسران آن واحد به شخص غیر مسلحی

به نام دیالو (

Diallo

) تیر اندازی کردند. به موجب عملیات کندر مأموران مبارزه با مواد مخدر داوطلب شدند تا با اضافه کاری، مردم را برای ارتکاب جرائم کوچکی مانند کشیدن ماری جوانا، یا تجاوز به ملک غیر۷ دستگیر نمایند. بین سالهای ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰، دستگیری های بخش مواد مخدر در مورد جنحه ها تا ۶۸% افزایش یافت. همان گونه که نیویورک تایمز خاطر نشان ساخته است ۷۵% دستگیری های عملیات کندر برای جنحه ها و جرائم خرد بوده است. به عبارت دیگر ثابت شد تئوری تسامح صفر که می گوید باید افرادی را که پول مترو نمی دهند تحت بازجویی قرار داد تا روشن شود آیا اسلحه غیرمجاز حمل می کنند یا نه، غلط است. خیلی از مصرف کنندگان ماری جوانا جرمی جز مصرف ماری جوانا نداشتند. اعضای واحد مبارزه با مواد مخدر دیدند تعداد زیادی از مجرمین سطح پایین را دستگیر می کنند. دقیقاً این مردم بودند که بر اساس نظریه پنجره های شکسته ممکن بود به جای یک اخطار، یک دستبند دریافت کنند. نتیجه کار شورش در خیابان فلات بوش (

Flat

bush Avenue

) بود.

نکته مهم تر این که در زمانی که منابع پ