خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آیا امام هم معجزه دارد؟

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آیا امام هم معجزه دارد؟ :

معجزه عبارتست از کار خارق العاده ایکه از راه دیگری غیر از راه علل و اسباب عادی و طبیعی خودش حادث شود. مثلا برای یک عصا امکان دارد اژدها گردد ولی راه معمول و عادی و طبیعی آن اینست که تحت تاثیر حوادث آسمانی و زمینی قرار گیرد و بواسطه فعل و انفعالات طبیعی صورت خودش را از دست بدهد و بصورت دیگری تبدیل شود آنقدر این طرف و آن طرف بیافتد و از صورتی بصورت دیگر تبدیل شود تا استعداد پیدا کند که صورت اژدها و نفس حیوانی بر آن افاضه گردد. اگر ماده عصا از این راه بصورت اژدها در آمد اعجازی بکار نرفته، زیرا راه متعارف و عادی پیدایش اژدها همین راه است.

اما اگر همین عصا بدون اینکه راه معین را طی کند و تحت تاثیر علل و عوامل طبیعی و متعارف قرار گیرد و بدون اینکه در اثر مرور ایام و فعل و انفعالات طبیعی استعداد پیدا کند، آنا و بدون مهلت، بصورت اژدها درآمد، این عمل را کار خارق العاده و معجزه گویند. برای اثبات معجزه ائمه اطهار باید چند مطلب مورد بحث قرار گیرد:

آیا وجود معجزه امکان دارد؟

مطلب اول: آیا ممکن است امری برخلاف جریان عادی و بدون تاثیر علل و عوامل طبیعی تحقق پیدا کند یا نه؟ عده ای وقوع معجزه را محال دانسته برای اثبات مدعایشان چنین گفته اند: هریک از حوادث و پدیده های جهان هستی علت معینی دارد که وجودش از آن علت سرچشمه میگیرد، و همان علت است که به وی هستی می بخشد. در علوم عقلی این مطلب باثبات رسیده که میان هر علت و معلولی ارتباط مخصوصی برقرار است. یعنی هر معلولی یک مناسبت و نخیت خاصی با علت خودش دارد که با معلولهای دیگر آن مناسبت را ندارد. هر علتی نیز با معلولش مناسبتی دارد که با معلولهای دیگر آن مناسبت را ندارد. و بهمین جهت است که هر معلولی از علت مخصوصی صادر میشود و هر علتی معلول معینی دارد. قانون علیت یکی از قوانین حتمی و مسلم جهان میباشد و استثنابردار نیست.

بنابراین، هر پدیده و معلولی که خواست جامه وجود بپوشد و بدار هستی قدم بگذارد باید از طریق علت مخصوص خودش وجود پیدا کند. و اگر معلول معینی بدون تاثیر و دخالت علت مخصوص خودش موجود شود لازم می آید که معلول بدون علت تحقق یابد. در صورتیکه در علوم عقلی باثبات رسیده که وجود معلول بدون تاثیر علت محال است. چگونه امکان دارد که علل عادی و عوامل طبیعی اژدها شدن; برای عصا موجود نباشد ولی عصا بدون علت اژدها گردد؟!

با این تقریر میگویند. اصل تحقق امر خارق العاده و معجزه عقلا محال است.

در پاسخ این سخن باید گفت: درست است که علل عادی و عوامل طبیعی شناخته شده در وجود امر خارق العاده و معجزه دخالت ندارد لیکن معنای سخن این نیست که در مورد اعجاز اصلا علتی وجود ندارد و معلول بدون علت تحقق پیدا می کند، تا شما بگوئید: تحقق معلول بدون تاثیر علت محال است. بلکه قضیه اعجاز از این قرار است: همان پدیده معینی که دارای علت مخصوصی بود و خداوند متعال بر طبق جریان عادی از همان راه به وی هستی میداد، در مورد اعجاز بواسطه علت دیگری غیر از علل طبیعی شناخته شده، وجود پیدا می کند و خداوند جهان آفرین از راه تازه و خارق العاده ای به وی هستی می بخشد. مثلا در مورد تبدیل شدن یک عصا به اژدها گرچه عادت بر این طریق جاری بوده هست که از راه فعل و انفعالات طبیعی و از مجرای علل و عوامل متعارف و شناخته شده وجود پیدا کند لیکن دلیل قاطعی نداریم که علت پیدایش اژدها منحصر باشد بهمان علت طبیعی متعارف. شاید علت دیگری داشته باشد و از راه دیگری نیز بتواند موجود شود که ما از آن بی اطلاع باشیم. چه مانع دارد بگوئیم: نفس صاحب معجزه مانند نفس صاحب معجزه مانند پیغمبر و امام بقدری نیرو و قدرت دارد که میتواند جزء علل قرار گیرد و بدون مرور ایام و تاثیر و تاثرات طبیعی متعارف، از راه غیر متعارف دیگری که بر ما مجهول است، در ماده عصا تاثیر خارق العاده ای بعمل آورد و در آن واحد برای قبول صورت اژدها آماده اش گرداند. آنگاه که ماده برای قبول نفس اژدها مستعد شد، خداوند هستی بخش، صورت اژدها را برآن ماده قابل افاضه می کند و از این طریق غیر معروف اژدها لباس هستی می پوشد. با این فرض وجود چنین اژدهائی بی علت طبیعی نیست لیکن نه آن علل متعارف و شناخته شده معمولی بلکه از راه تازه و خارق عادت و بوسیله اسباب و عللی که ما از آن بی خبر بودیم.

البته وجود چنین نیروی فوق العاده و توانائی نفسانی برای نفس ملکوتی پیغمبر و امام استبعاد ندارد. زیرا در علم روانشناسی و فلسفه، این مطلب باثبات رسیده که نفس ناطقه انسان نیروی خلاقیت دارد، میتواند در شعاع وجود خودش صورتهائی را ایجاد کند و آنها را بایگانی و نگهداری نماید. منشا علم نفس باشیاء خارج و حفظ و تذکر آنها همان صور نفسانی است.

میگویند: وقتی انسان چیزی را مشاهده نمود بعد از یک سلسله فعل و انفعالاتی که در چشم و اعصاب و مغز واقع می شود نفس مجرد انسان استعداد پیدا می کند که صورتی را در شعاع وجود خودش بیافریند که از هر جهت احقیقت خارج وفق میدهد. همین صورت است که بعد از سالیان دراز که اعصاب و مغز انسان بطور کلی تبدیل یافته عینا باقی و محفوظ است. صورتی را که هشتاد سال قبل دیده باز هم بیاد می آورد.

نفس انسان میتواند صورتهائی را بر طبق صورتهای خارجی ایجاد کند لیکن وجود انسان چون ضعیف و کم نیرو است صورتهائی را که ایجاد می کند آثار خارجی ندارند. صورت آتش در نفس ایجاد می شود ولی آتش نفسانی حرارت و گرمی ندارد. خورشید را تصور می کند ولی خورشید نفسانی آثار خورشید خارجی را ندارد. اما نفوس در یک مرتبه وجودی نیستند بلکه استعداد تکامل و ترقی دارند.

ممکن است بعضی از نفوس بواسطه ریاضتهای مشروع تقویت شود و بوسیله عبادت و توجه بخدا و انقطاع از جهان طبیعت نیرو و قدرت پیدا کند و از این راه بعالم غیب ارتباط پیدا کند و بعلل فوق جهان ماده مرتبط شود آنگاه از نیروی بی پایان عالم غیب استمداد جوید و بوسیله نفس ملکوتی، ماده ای را برای پذیرش صورت معینی مستعد گرداند، مثلا ماده عصا را بصورت اژدها تبدیل کند. و چنانکه علل طبیعی معلولات خودشان را نگهداری می کنند نفس هم تا مادامی که بمعلول خودش توجه دارد آنرا نگهداری میکند و هر وقت از مراقبت و حفظ آن منصرف شد معلولش بحالت اول برمی گردد و اژدها عصا میشود. در این فرض، پدیده تازه یعنی اژدها بدون علت وجود پیدا نکرده، از راه علل طبیعی متعارف نیز بوجود نیامده بلکه نفس نیرومند پیغمبر یا امام از نیروی غیبی استفاده نموده و از طریق تصرف در باطن و ملکوت اشیاء بدون مرور زمان ماده عصا را برای پذیرش صورت اژدها مهیا کرده آنگاه صورت اژدها از جانب واهب الصور بماده افاضه شده و اژدهائی بطور اعجاز و خرق عادت تحقق پیدا کرده است. خداوند متعال بر طبق اراده پیغمبر یا امام پدیده ای را از غیر مجرای عادی آن، وجود میدهد تا برای صدق گفتارشان شاهد و گواه باشد.

در واقع میتوان گفت: بوجود آمدن حقائق و پدیده های مادی دو راه دارد: یکی راه متعارف و عادی و طبیعی. هر پدیده ای که از این راه خواست موجود شود احتیاج دارد بفعل و انفعالات مختلف که در طول زمان بر ماده واقع شود تا برای پذیرش صورت معین مستعد گردد. آنگاه از جانب خدا به آن افاضه وجود شود. راه دوم راهی است بر خلاف معمول و متعارف; و آن عبارتست از خواستن و مشیت پیغمبر یا امام. در طریق دوم حصول استعداد و تهیا برای قبول صورت احتیاجی بمرور زمان ندارد بلکه در مدت کوتاه و سریع و بصورت فشرده استعداد حاصل میشود و ماده برای قبول صورت آماده میگردد. و از باطن و ملکوت اشیاء استفاده میشود. ولی معلول در هر دو صورت بی علت نیست.

اعجاز کار کیست؟

آیا اعجاز کار مستقیم و بدون واسطه خداست؟ و پیغمبر و امام بیش از این دخالت ندارند که از خدا مسالت مینمایند که کار خارق العاده ای را انجام دهد؟ یا کار خود پیغمبر و امام است و باراده و فعل آنها امر خارق العاده تحقق پیدا میکند؟

یک دسته آیات معجزات را به پیغمبران نسبت داده نفوس آنها را در اعجاز مؤثر دانسته است. مثلا: قرآن از حضرت عیسی (ع) نقل کرده که میفرمود:

انی قد جئتکم بآیه من ربکم انی اخلق لکم من الطین کهیئه الطیر فانفخ فیه فیکون طیرا باذن الله و ابری ء الاکمه والابرص واحی الموتی باذن الله و انبئکم بما تاکلون و ما تدخرون فی بیوتکم ^(۱)

یعنی: من با معجزه ای از پروردگارتان بسوی شما آمده ام. برای شما از گل صورت مرغی میسازم آنگاه در آن میدمم. پس باذن خدا مرغی میشود. کور مادر زاد و شخص مبتلای به برص را شفا میدهم. مرده را به اذن خدا زنده میکنم. و از آنچه میخورید و در خانه هاتان ذخیره می نهید خبر میدهم.

در جای دیگر خدا بحضرت عیسی میفرماید:

و اذ تخلق من الطین کهیئه الطیر باذنی فتنفخ فیها فتکون طیرا باذنی و تبری ء الاکمه و الابرص باذنی و اذ تخرج الموتی باذنی ^(۲)

یعنی : آنگاه که باذن من از گل صورت پرنده ای ساختی و در آن دمیدی پس باذن من پرنده ای شد. کور مادرزاد و بیمار برص دار را باذن من شفا دادی. و مردگان را باذن من باز آوردی.

درباره حضرت موسی میگوید:

قال ان کنت جئت بآیه فات بها ان کنت من الصادقین. فالقی عصاه فاذا هی ثعبان مبین و نزع یده فاذا هی بیضاء للناظرین ^(۳)

یعنی: گفت اگر معجزه ای داری اگر راست میگوئی بیاور. پس عصایش را بیفکند اژدهای بزرگی شد. و دست خویش بیرون آورد پس روشن و نورانی بود.

در یک دسته آیات هم آوردن معجزات بخدا نسبت داده شده است مثلا:

و ظللنا علیهم الغمام و انزلنا علیهم المن و السلوی ^(۴)

یعنی: ابر را سایبان آنها قرار دادیم و من و سلوی را برایشان نازل کردیم.

بهرحال، اعجاز در قرآن مجید گاهی بخدا نسبت داده شده گاهی به پیغمبر. لیکن از بعض آیات میتوان مطلب را استفاده نمود.مثلا: وما کان لرسول ان یاتی بآیه الا باذن الله فاذاجاء امرالله قضی بالحق و خسر هنالک المبطلون. ^(۵)

یعنی: هیچ پیغمبری حق نداشت بدون اذن خدا معجزه ای بیاورد. و چون فرمان خدا بیاید بحق انجام پذیرد و باطلان زیان ببینند.

از این آیه و بعض آیات دیگر استفاده میشود که اعجاز کار رسول است و نفس او در آوردن کار خارق العاده مؤثر است لیکن چنان نیست که در این باره استقلال تام داشته باشد بلکه باذن و تایید خدا احتیاج دارد. اگر افاضات و تاییدات الهی نباشد بالاستقلال کاری از او ساخته نیست. پیغمبر از حیث بدن عنصری بشری است ممکن و محتاج مانند سایر افراد. لیکن بوسیله قدرت روحی و نفس ملکوتی خویش می تواند با اذن و اراده و مشیت پروردگار جهان کارهای خارق العاده را انجام دهد.

بهمین جهت در اکثر آیاتیکه در اعجاز پیغمبران نازل شده آوردن معجزه باذن و مشیت خدا مقید شده است.

اثبات اعجاز

مطلب دوم: در این موضوع تردید نیست که قرآن کریم اصل وقوع امر خارق العاده و معجزه را تصدیق نموده بعضی آنها را برای پیغمبران گذشته اثبات کرده است. قرآن شریف داستان اژدها شدن عصای حضرت موسی و بلعیدن سحر ساحران را نقل کرده است. ^(۶)

^(۷)

^(۸)

قرآن کریم داستان سخن گفتن حضرت عیسی را در گهواره و شفا دادن افراد کور و معالجه بیماران مبتلای به برص و زنده کردن مردگان را بدست حضرت عیسی نقل کرده است. ^(۹)

قرآن شریف از این قبیل معجزات برای پیغمبران گذشته اثبات می کند و اصلا خودش را بعنوان یک معجزه جاویدان معرفی می نماید. ^(۱۰

بنابراین هرکس قرآن را از جانب خدا و کتاب آسمانی بداند باید اصل وقوع معجزه را بپذیرد. انکار معجزات و توجیه آیات بمنزله انکار اصل قرآن است. بعلاوه، در کتابهای حدیث و مناقب و تواریخ صدها معجزه برای پیغمبران سلف و پیغمبر اسلام نقل شده است. صدها راوی که هریک در شهر و دیاری بوده و در زمانی میزیسته آن احادیث و معجزات را حکایت کرده و در کتابهای حدیث و تارخی ضبط است. از مجموع آن احادیث بطور اجمال استفاده می شود که پیغمبران معجزات و کارهای خارق العاده داشته اند و انکار معجزات بمنزله انکار اصل وجود پیغمبران است. عقیده بوجود معجزه مخصوص مسلمین نیست بلکه سایر ادیان آسمانی نیز برای پیمبران معجزاتی را حکایت کرده بدانها عقیده دارند.

درباره ائمه اطهار نیز صدها معجزه و امر خارق العاده و خبرهای غیبی نقل شده، در کتابهای حدیث و مناقب و تاریخ نگاشته شده است. صدها راوی که هرکدام در شهری بوده و در زمانی میزیسته آن معجزات را حکایت کرده، در کتابهای حدیث حتی بعض کتابهای اهل تسنن ضبط است. از مجموع آن احادیث اجمالا این مطلب اثبات می شود که ائمه اطهار نیز مانند پیغمبران دارای معجزاتی بوده و می توانسته اند عنداللزوم امور خارق العاده ای را انجام دهند. معجزاتی که برای آنان نقل شده مانند معجزاتی است که برای پیغمبر اسلام و سایر پیغمبران حکایت شده است. در محیط تشیع از ضروریات مذهب امامیه بشمار می رود. انکار آنها بمنزله آنست که اصل امامت و وجود امامها مورد انکار واقع شود. اهل تحقیق می توانند به کتابهائی نظیر: عیون المعجزات و بحارالانوار و اثبات الهداه و اصول کافی و مدینه المعاجز و مناقب ابن شهر آشوب و اثبات الوصیه مسعودی و شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید و دلائل الامامه طبری و سایر کتابهای حدیث و تاریخ مراجعه نمایند.

ناگفته نماند که ما نمی گوئیم تمام معجزاتیکه برای ائمه نقل شده و در کتابهای مناقب دیده می شود، صددرصد صحیح و درست است بلکه شاید در بین آنها احادیث دروغ و مجعول نیز وجود داشته باشد. ما بیش از این نمی گوئیم که از مجموع من حیث المجموع احادیث بطور اجمال استفاده می شود که امامهای دوازده گانه شیعه دارای معجزات و امور خارق العاده ای بوده اند. ^(۱۱)

انکار اعجاز

بعضی نویسندگان کم مایه و مغرض معجزات را یکسره انکار نموده کارهای خارق العاده را که به پیغمبران نسبت داده شده تکذیب کرده اند. و برای اثبات مقصد از آیات قرآن نیز شاهد آورده اند.

می نویسند: «بسیار شگفت است که پیغمبر اسلام آشکارا می گفته: من از ناپیدا آگاه نیستم، اینان می گویند امامانشان آگاه می بوده اند و داستانها از ناپیدا دانی آنان می آورند. بسیار شگفت است که پیغمبر اسلام از نتوانستنی (معجزه) ناتوانی می نموده ولی اینان از امامانشان نتوانستنیها یاد می کنند و داستانهای بسیار می نویسند.

در قرآن در یکجا چند نتوانستنی می خواهند «و قالوا لن نؤمن لک حتی تفجر لنا من الارض ینبوعا من الارض ینبوعا او تکون لک جنه من نخیل و عنب فتفجر الانهار خلالها تفجیرا. او یکون لک بیت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقیک حتی تنزل علینا کتابا نقراه او تسقط السماء کما زعمت علینا کسفا او تاتی بالله و الملائکه قبیلا.

یعنی می گفتند: یا از زمین چشمه ای بشکاف یا باغی پدیدآور که خرماستان و انگورستان باشد و چشمه ها از میان آن بگذرد. یا ترا خانه ای از زر باشد یا بآسمان بالا برو. یا کتابی نوشته از آسمان فرود آور. یا آسمان را بسر ما بریز یا خدا و فرشتگان را بجلو ما بیاور. در پاسخشان می گوید: «سبحانک هل کنت الا بشرا رسولا» آیا من جز یک تن آدمی هستم که خدا بسوی شما فرستاده؟ ^(۱۲)

در جای دیگر می نویس