خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) شامل 36 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تاثیر علم غیب در زندگی پیامبر(ص) و ائمه(ع) :

الله و انما انا نذیر مبین” ^(۱) ، “و ما کان لرسول ان یاتی بایه الا باذن الله فاذا جاء امر الله قضی بالحق” ^(۲).

شاهد این جمع جمله ای است که بعد از جمله مورد بحث و متصل به آن آمده که فرموده: “ان اتبع الا ما یوحی الی”برای اینکه اتصال این جمله به ما قبل می رساند که درحقیقت اعراض از آن است، و معنای مجموع دو جمله چنین است: من هیچ یک از این حوادث را به غیب و از ناحیه خود نمی دانم، بلکه من تنها پیروی می کنم آنچه را که از این حوادث به من وحی می شود.

“و ما انا الا نذیر مبین” – این جمله تاکید همه مطالب قبل در آیه است که می فرمود:

“ما کنت بدعا…”، “و ما ادری…”و”ان اتبع…”.

بحثی فلسفی و دفع یک شبهه((در باره عالم بودن پیامبر(ص)و ائمه(ع)به غیب، و اثر و رابطه آن با زندگی و رفتار ایشان)

روایات بسیاری از طرق ائمه اهل بیت(ع)رسیده که خدای سبحان پیامبراسلام و ائمه(ع)را تعلیم داده، و هر چیزی را به ایشان آموخته.و در بعضی از همان روایات این معنا تفسیر شده به اینکه علم رسول خدا(ص)از طریق وحی، و علم ائمه(ع) از طریق رسول خدا(ص)بوده است.

از سوی دیگر به این روایات اشکال شده که: تا آنجا که تاریخ نشان می دهد سیره اهل بیت چنین بوده که در طول زندگی خود مانند سایر مردم زندگی می کرده اند و به سوی هرمقصدی می رفتند از راه معمولی و با توسل به اسباب ظاهری می رفتند، و عینا مانند سایر مردم گاهی به هدف خود می رسیدند، و گاهی نمی رسیدند، و اگر این حضرات علم به غیب می داشتند، باید در هر مسیری به مقصد خود برسند، چون شخص عاقل وقتی برای رسیدن به هدف خود، دو راه پیش روی خود می بیند، یکی قطعی و یکی راه خطا، هرگز آن راهی را که می داند خطا است طی نمی کند، بلکه آن راه دیگر را می رود که یقین دارد به هدفش می رساند.در حالی که می بینیم آن حضرات چنین نبودند، و در زندگی راههایی را طی

……………………………………..

(۱)بگو آیات و معجزات تنها و تنها از ناحیه خدا است، و من تنها بیم رسانی آشکارم.سوره عنکبوت، آیه ۵۰.

(۲)هیچ رسولی نمی تواند آیتی بیاورد مگر به اذن خدا، و وقتی امر خدا برسد آن وقت به حق داوری شود.سوره مؤمن، آیه ۷۸.

(بیان اینکه علم غیب اثری در جریان حوادث خارجی ندارد)

می کردند که به مصائبی منتهی می گشت، و اگر علم به غیب می داشتند باید بگوییم عالما وعامدا خود را به مهلکه می افکندند، مثلا رسول خدا(ص)در روز جنگ احد آنچه بر سرش آمد خودش بر سر خود آورد، و یا علی(ع)خودش عالما و عامدا درمعرض ترور ابن ملجم مرادی ملعون قرار گرفت، و همچنین حسین(ع)عمدا خود راگرفتار مهلکه کربلا ساخت، و سایر ائمه(ع)عمدا غذای سمی را خوردند.و معلوم است که القاء در تهلکه یعنی خویشتن را به دست خود به هلاکت افکندن عملی است حرام، و نامشروع.

اساس این اشکال به طوری که ملاحظه می کنید دو آیه از آیات قرآنی است، یعنی آیه”و لو کنت اعلم الغیب لاستکثرت من الخیر”و آیه”و ما ادری ما یفعل بی و لا بکم”.

و این اشکال یک مغالطه بیش نیست، برای اینکه در این اشکال بین علوم عادی وعلوم غیر عادی خلط شده، و علم به غیب علمی است غیر عادی که کمترین اثری در مجرای حوادث خارجی ندارد.

توضیح اینکه: افعال اختیاری ما همان طور که مربوط به اراده ما است، همچنین به علل و شرائط دیگر مادی و زمانی و مکانی نیز بستگی دارد که اگر آن علل و شرائط هم باخواست ما جمع بشود، و با آن مساعدت و هماهنگی بکند، آن وقت علت پیدایش و صدور آن عمل از ما علتی تامه می شود که صدور معلول به دنبالش واجب و ضروری است، برای اینکه تخلف معلول از علت تامه اش محال است.

پس نسبت فعل که گفتیم معلول است، به علت تامه اش، نسبت وجوب و ضرورت است، مانند نسبتی که هر حادثه دیگر به علت تامه اش دارد.و اما نسبتش به اراده ما که جزءعلت است، نه تمام علت، نسبت جواز و امکان است، نه ضرورت وجوب تا بگویی تخلفش محال است.

پس روشن گردید که تمامی حوادث خارجی که یکی از آنها افعال اختیاری مااست، وقتی در خارج حادث می شود که حدوثش به خاطر تمامیت علت، واجب شده باشد، واین منافات ندارد با این که در عین حال صدور افعال ما نسبت به خود ما به تنهایی ممکن باشد، نه واجب.

حال که معلوم شد هر حادثی از حوادث، و از آن میان هر فعلی از افعال اختیاری ما درعین اختیاری بودن، معلولی است که علت تامه ای دارد، و اگر نمی داشت محال بود که حادث شود، همچنان که با فرض نبودن آن علت، محال بود حادث گردد، پس تمامی حوادث

عالم، سلسله نظام یافته ای است، که همگی و مجموعه اش متصف به وجوب است، یعنی محال است یکی از آن حوادث که به منزله یک حلقه از این زنجیر است از جای خودش حذف شود، و جای خود را به چیز دیگر و حادثه ای دیگر بدهد.

و نیز معلوم شد که پس این سلسله و زنجیر از همان روز اول واجب بوده – چه گذشته هایش و چه حوادث آینده اش – حال اگر فرض کنیم که شخصی به این سلسله یعنی به سراپای حوادث عالم آن طور که هست و خواهد بود علم داشته باشد، این علم نسبت هیچ یک از آن حوادث را هر چند اختیاری هم باشد تغییر نمی دهد و تاثیری در نسبت آن نمی کند، یعنی بافرض اینکه نسبت وجوب دارد، ممکنش نمی سازد، بلکه همچنان واجب است ^(۱).

حال اگر بگویی: همین که علم یقینی در مجرای افعال اختیاری قرار گرفت عینامانند علم حاصل از طرق عادی می شود و قابل استفاده می گردد چون آدمی را بر سر دو راهی بکنم یا نکنم قرار می دهد به این معنا که در آنجا که با علم حاصل از طرق عادی مخالف باشد نظیر علم عادی سبب فعل و یا ترک می گردد ^(۲).

در پاسخ می گوییم: خیر چنین نیست که علم یقین به س