خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی شامل 84 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی :

شریف رضی از فرزانگان علمای عصر خویش محسوب می شد. درس را، نزد بزرگترین و فاضل ترین علماء همچون شیخ مفید، ابن جنی، سیرافی و ابوحفص کنانی آموخت. وی ادیبی خوش ذوق، فقیهی متبحر، متکلمی حاذق، مفسر قرآن و احادیث پیامبر(ص) بود. او، اشعر شعرای زمان خود محسوب می شد.

آنچه شریف در کتاب نهج البلاغه، از کلام امیر(ع) انتخاب کرد، نشانگر آن است که او جوهری حاذق، در انتخاب نفیس ترین جواهرات از بین جواهرات عدیده است.

در هر دوره ای از زمان، عالمی از میان علماء، چون ستاره ای بر تارک علم و دانش، نورافشانی می کند و شریف رضی نیز در زمره نوادر عصر خویش محسوب می شود. او که در خانواده ای شریف النسب متولد شده بود، از کودکی طعم غیبت پدر را چشید. و تمامی مهمات تعلیم و تربیت او را مادر به تنهایی به دوش می کشید. به اهتمام مادر جلیل القدرش، نزد بزرگترین علمای عصر خویش، علم آموخت و شخصیت علمی و ادبی اش در همان کودکی شکل گرفت. پژوهش حاضر نگاهی گذرا به زندگینامه این عالم بزرگ شیعه و گریزی کوتاه به تحلیل اشعار وی در زمینه اغراض مختلف شعری دارد و هدف، معرفی منابع و مآخذی بوده، که جهت اطلاع بیشتر بر تحلیل حیات و اشعار این سید بزرگوار می توان به آنها رجوع کرد.

القاب و انساب شریف:

وی(۱) فایل پاورپوینت کامل الشریف الرضی ابوالحسن محمد بن الطاهر ذی المناقب ابی احمد الحسین بن موسی بن محمد بن موسی بن ابراهیم بن موسی الکاظم بن جعفرالصادق بن محمد الباقر بن علی زین العابدین بن الحسین بن علی بن ابی طالب رضی الله عنهم معروف به موسوی است، که در برخی از کتب، ملقب به ذی الحسبین(۲) و در برخی دیگر ملقب به ذوالمناقب (۳) است.

– اما (۴) بحرانی در کتاب خود، او را ابوالحسن محمدبن ابی احمد الحسین بن موسی برادر شریف رضی نامیده که ملقب به رضی و ذوالحسبین است و هم او در کتابش، ذکر کرده است که این لقب را بهاء الدوله به او عطا کرده است.

شریف رضی، مجد و بزرگی را از پدر و مادری جلیل القدر علوی به ارث برد و به همین جهت به ذوالحسبین معروف شد. پدرش، نقیب حجاج علویین بود.(۵) و به مظالم و شکایات علویان رسیدگی می کرد. منصب نقابت در زمان عباسیین مرسوم بوده است ولی مبدا حدوث آن مشخص نیست و در دول اسلامی، استمرار یافت ولی در حال حاضر اسمی به این نام وجود ندارد. اما امارت حجاج در حال حاضر هم وجود دارد. پدرش از چنان شان و مکانت والایی برخوردار بود، که سفیر خلفاء و امراء در امور مهم بود.

شریف رضی در بسیاری از ابیات خود، سفارت پدرش در بین خلفاء و ملوک را، ذکر می کند. و از آن جمله است:

هذا ابی الادنی الذی تعرفونه

مقدم مجد اول و مخلف

مولف مابین الملوک اذاهفوا

واشفوا علی حزالرقاب و اشرفوا

مادرش (۶) فاطمه دختر الناصر الصغیر ابن محمدالحسن است، که نسب او با چهارده واسطه به علی ابن ابیطالب علیه السلام می رسد. پدرش و اجدادش از ملوک طبرستان در بلاد دیلم بودند. عضدالدوله، پدر شریف را، در قلعه ای در فارس به سال ۳۶۹ زندانی کرد و تا سال ۳۷۶ در مجلس به سر برد.

تاریخ نویسان، علت زندانی شدن او را ذکر نکرده اند و فقط برخی یادآور شده اند که حکومت وقت از او بیم داشته ولی علت ترس حکومت را ذکر نکرده است و علت این امر سیاسی بوده است.

عضدالدوله بعد از این مدت او را به عنوان سفیر خود به سوی بنی حمدان فرستاد. سپس او را و برادرش، ابی عبدالله را همزمان در قلعه ای در فارس، زندانی کرد. شریف در هنگام اعتقال پدر، ده ساله بود.

این مطالب نشانگر آن است که مادرش فاطمه به شؤنات تعلیم او پرداخته و تمامی فضل او در تعلیم و تربیت، به اهتمام مادر جلیل القدر و فاضله اش بوده است.

فاطمه همان کسی بود، که شریف رضی و برادرش مرتضی را، نزد شیخ مفید محمدبن محمد بن النعمان برد تا این که به آنها فقه بیاموزد. و اگر پدر در حبس نبود، بی گمان او نیز چنین کاری را انجام می داد.

قبل از آنکه فاطمه، فرزندان خود را نزد شیخ ببرد. شیخ شب قبل در رؤیا دیده بود که فاطمه الزهراء (س) به همراه دو فرزندش حسن و حسین (ع) به مسجد آمده و به شیخ می فرماید به این دو فرزند من فقه بیاموز. فردای آن روز، وقتی مادر شریف همراه دو فرزندش نزد شیخ مفید می آیند، شیخ تأویل خواب را در می یابد.

زمانی که عضدالدوله وفات یافت، در سال ۳۷۲ شریف رضی، ابیاتی را برای پدرش می فرستد. او در این هنگام حدود سی سال داشته و این ابیات نشان از آن دارد که بعد از مرگ عضدالدوله هم، پدرش از زندان خلاصی نیافت. و پسران عضدالدوله همان روش و سیره پدر را در مورد پدر شریف به کار بردند.

و آن ابیات چنین بود:

ابلغا عنی الحسین الوکا

ان ذاالطود بعد عهد ساخا

واشهاب الذی اصطلیت نطاه

عکست ضوءه الخطوب فباخا

شریف به علت خوفی که از حکومت وقت داشت، نمی توانست بیش از این در هنگام مرگ عضدالدوله بگوید. و نمی توانست آنچه که به صراحت در درونش می گذشت را بیان کند. پدر شریف تا سال ۳۲۶ زندانی بود، تا این که شرف الدوله پسر عضدالدوله بر برادرش صمصام الدوله پیروز شد.

سیدرضی، در سال (۷) ۳۵۹ در بغداد متولد شد و عمر شریفش ۴۷ سال به طول انجامید و در سال (۸) ۴۰۶ به روز یکشنبه ۶ محرم در بغداد حیات را بدرود گفت. افندی (۹) سال وفاتش را ۴۰۴ و خطیب بغدادی (۱۰) ۴۰۹ نقل کرده اند.

اساتید (۱۱) و جایگاه علمی او (۱۲).

سیدرضی، نحو را از ابوالفتح عثمان بن جنی و ابن سیرافی نحوی، آموخت. و حدیث را از علی بن عیسی ربعی و ابوعبدالله محمدبن عمران و دیگر مشایخ وقت، آموخت و اصول را از قاضی عبدالجبار معتزلی بغدادی و قرائت را از ابوحفص کنانی عمربن ابراهیم بن احمد فاری، وفقه و علوم دینیه را از شیخ مفید و دیگر اجله، فرا گرفته است.

او از فرزانگان علمای عصر خویش محسوب می شد و درس را، نزد بزرگترین و فاضلترین علماء خواند. وی ادیبی خوش ذوق، فقیهی متبحر، متکلمی حاذق، مفسر قرآن و احادیث پیامبر (ص) بود. مکانت علمی برادرش مرتضی، اندکی از مرتبه علمی شریف برتر بود، همانطور که مکانت شعری شریف، اندکی از مرتبه شعری برادرش مرتضی بیشتر بود. به گونه ای که برخی از علماء در این زمینه گفته اند، اگر رضی نبود مرتضی، اشعرالشعراء بود واگر مرتضی نبود رضی، اعلم العلماء بود.

سید رضی (۱۳) از شدت ذکاوت، وحدت ذهنی که داشته، نحو را در کمتر از ده سالگی از این سیرافی نحوی فرا گرفت. روزی آن استاد در مجلس درس از او پرسید: «اگر رأیت عمر بگوییم که عمر مفعول است، علامت نصب آن چیست؟»، سید بالبداهه گفت: «بغض علی» پس ابن سیرافی و حاضرین از قدرت ذهن و حاضر جواب بودن وی، تعجب کردند. و پدر شریف نیز پس از شنیدن این قضیه، بی نهایت خوشحال شده و گفت: انت ابنی حقاً.»

شریف و شعر و شاعری:

شریف رضی، شعر را از کودکی می سرایید و زمانی که به ده سالگی رسید در همه فنون شعری، شعر می گفت، اما صاحب (۱۴) نزهه الجلیس می گوید در سن بیست سالگی شروع به شعر سراییدن کرد. به طوری که صاحبان سیره با وجود کثرت شعرای عرب، که بالفطره دارای قریحه شعری بودند، سید را اشعر شعرای (۱۵) عرب دانسته اند. و علت آن را چنین بیان کرده اند، که هیچ یک از شعرای نامی، خصوصیات شعر شریف رضی را نداشته اند. آن که خوب و زیبا شعر گفته، اشعارش بسیار کم است و آن که اشعارش زیاد است، شعرش خالی از لطافت است و تنها کسی که هم زیاد شعر گفته و هم از اشعاری لطیف و زیبا برخوردار است، سیدرضی است (۱۶) و از جمله چیزهایی که شعر شریف را، از دیگر اشعار متمایز می کند، آن که اشعار او، از غزل مشین و هجاء مقذع عاری است و نیز شعر او خالی بود از مجونی که در عصر عباسی شایع بود، زیرا شأن و منزلت شریف، اجل از اینها بوده و نیز شعر رضی، خالی از وصف خمر است و اگر وصفی هم از خمر آورده، تنها در جواب سؤال مردم، که در مورد شراب سؤال کرده اند، بوده است.(۱۷)

با خرزی(۱۸) در کتاب خود، انواع شعر او را اعم از فخر و نسیب و غزل و مدح و… ستوده است. و ابن شهر آشوب، از او به عنوان افصح قریش، یاد کرده است.(۱۹)

مناعت نفس و بلند طبعی او:

همانطور که از بسیاری از اشعار شریف معلوم می شود، او به خلافت چشم داشته و این طمع را، ابواسحاق الصابی در او به وجود آورد.(۲۰) سید خود را، احق به خلافت می دانست. او دارای طبعی شریف و عفیف بود، صاحب همتی عالی بود و از احدی صله و جایزه نمی پذیرفت.(۲۱) در عزت نفس او می گویند روزی، استادش خانه ای جهت سکنی به او بخشید و گفت که سکونت کردن در خانه پدری شایسته تو نیست و یک خانه مستقل لازم داری، سید به اقتضای شهامت نفس، قبول نکرد و گفت من صله پدرم را قبول نمی کنم تا چه رسد به صله شما. ابواسحق گفت: «حق من بر ذمه تو، بزرگتر از حق پدر است، زیرا من به تو قرآن تعلیم کرده ام و معلم تو هستم»، سید به جهت مقام استادی، آن خانه را قبول کرد.(۲۲)

همچنین(۲۳) در شهامت و عزت نفس شریف، می گویند: «پسری برای او متولد شد. ابومحمد مهلبی؛ وزیر معزالدوله دیلمی، هزار اشرفی طلا محض تبریک آن مولود مسعود فرستاد اما سید قبول نکرد و گفت: «وزیر می داند که من از هیچکس چیزی قبول نکرده ام». بار دوم فرستاد و پیغام داد که «این هدیه برای زنان قابله است» سید فرمود: «زنان خودمان، مهمات کار را انجام داده اند و زنان ما نیز صله قبول نمی کنند»، وزیر، بار سوم هدیه را فرستاد و درخواست کرد که آنها را بین طلابی که حاضرند و در خدمت سید هستند، تقسیم کنند، سید فرمود: «اکنون طلاب حاضر هستند، هرکس به اندازه حاجت خود بردارد». فقط یک تن از طلاب یک سکه برداشت، سید جهت آن را پرسید، آن طلبه گفت: «دیشب روغن چراغ نداشتم و تحویلدار شما هم حاضر نبود، روغن را نسیه خریدم و این را برای دادن نسیه برداشتم»، سید با شنیدن این مطلب، امر کرد که برای مخزن وجوهات دینیه به عدد طلاب، کلید تهیه کردند و به هرکدام، یک کلید داده شد.

تولیت مناصب عالی:(۲۴)

این که شریف رضی در زمره علماء و فقهاء واعاظم ادباء بوده، او را از تولیت مناصب عالی باز نداشت و در «عمدهالطالب است» که او تولیت نقابت طالبین را، به دفعات برعهده داشته است و امارت حج و مظالم را به نیابت از پدرش عهده دار شد.

و این منصب در سال ۳۰۸ه- به او واگذار شد.(۲۵)

صاحب «نزههالجلیس» تفویض این منصب به او را، به سال ۳۸۸ ذکر کرده است.(۲۶) و در «شذرات» سال ۳۸۳(۲۷) و ثعالبی، آن را در ۳۸۰ بیان کرده است.(۲۸)

تألیفات شریف:(۲۹)

تألیفات سید در فنون ادب و علوم دینیه بسیار است و در اثبات تبحر و تنوع علمی وی، برهانی قاطع هستند، که عبارتند از:

۱- اخبار قضاه بغداد ۲-انتخاب یا منتخب شعر ابن الحجاج یا الجید من شعر ابن الحجاج که نام ابن الحجاج، حسین و نام اصلی این کتاب «الحسن من شعر الحسین» است.

۳-انشراح الصدر در منتخبات اشعار ۴-تعلیق الایضاح، که حاشیه ایضاح ابوعلی فارسی است. ۵-تعلیق خلاف الفقهاء ۶-تفسیر القرآن، چنانچه در «روضات الجنات» از شیخ ابوالحسن عمری نقل کرده که «یک جلد از تفسیر منسوب به سید رضی را، دیده است، که ملیح و زیبا و به بزرگی تفسیر ابوجعفر طبری بوده و ظاهر این جمله، نشانگر آن است که این تفسیر غیر از «حقایق التنزیل» و بعض تألیفات دیگر که به علوم قرآنی مربوطند، هست.

۷- تلخص البیان عن مجازات القرآن

۸- الجید من شعر ابن الحجاج که در بالا به آن اشاره شد.

۹- حاشیه ایضاح ابوعلی فارسی که به نام «تعلیق الایضاح» نامبرده شد.

۱۰- حقایق التنزیل، چنانچه از نجاشی(۳۰) نقل ده یا حقایق التنزیل و دقائق التأویل(۳۱) یا حقایق التأویل فی متشابه التنزیل. چنانچه در «اعیان الشیعه»(۳۲) به معالم العلماء نسبت داده شده(۳۳) و جزء پنجم(۳۴) آن نیز که در کتابخانه رضویه موجود بوده، به همین اسم در سال ۱۳۵۵ قمری در نجف اشرف چاپ شده است.

۱۲- الخصائص یا خصائص الائمه. ۱۳- دیوان شعر ۱۴-الرسائل ۱۵-الزیادات فی شعر ابی تمام ۱۶-طیف الخیال ۱۷-مجازات الاثار النبویه ۱۸-مجازات الحدیث ۱۹-مجازات القرآن ۲۰-المجازات النبویه ۲۱-مختار شعر ابی اسحق الصابی ۲۲-معانی القرآن ۲۳-منتخب شعر ابن الحجاج ۲۴-نهج البلاغه، این کتاب، حاوی خطب و کلمات قصار و مکاتبات و مراسلات حضرت امیر(ع) است.

نهج البلاغه:(۳۵)

آنچه شریف، در کتاب نهج البلاغه از کلام امیرالمؤمنین(ع) انتخاب کرده، نشانگر آن است که چنانچه کسی بتواند نفیس ترین جواهرات را از بین جواهرات عدیده انتخاب کند، خودش جوهری حاذق است. رضی در انتخاب سخنان امیر(ع) بلیغ تر از کتاب های خودش است، همانگونه که در مورد ابی تمام، زمانی که دیوان حماسه از منتخاب شعر عرب را جمع آوری می کرد، گفته شده او در این انتخابش، اشعر و اقدر هست تا در اشعار خودش. و همانطور که دیوان حماسه، مورد قبول همگان واقع شد و از آن استقبال شدید به عمل آمد و شروح بزرگی بر آن نوشتند، در مورد نهج البلاغه نیز، چنین بود و علماء، شروح بسیاری درباره آن نوشتند.(۳۶) اصل، یا شرح نهج البلاغه به زبان عربی و فارسی، بارها در تبریز و تهران و مصر و بیروت و استانبول، با انواع متعدد و قطع های متنوع به طبع رسیده است.

این که سید رضی، مؤلف نهج البلاغه است، محل تردید نیست و علاوه بر این که علمای هر دو فرقه به این امر، تصریح کرده اند. خود سید نیز در کتاب «مجازات النبویه» و در«حقایق التأویل» به آن تصریح کرده است و این که برخی از اهل علم، تألیف آن را به سیدمرتضی برادر سید رضی نسبت داده اند، اشتباه است. اما سخن دراین است که برخی از عموم مردم، قطع نظر از مؤلف نهج البلاغه، درمندرجات آن، اشکال تراشی کرده اند و فقط بعضی از آنها را، کلام حضرت