خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی شامل 96 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل صنایع دستی :

ترجمه: علیرضا ذگاوتی قراگزلو

در شرق نزدیک لباس یکی از سه نیاز اساسی جسمانی انسان: خوراک، پوشاک و مسکن؛ و صنعت پوشاک پیشرفته ترین صنایع بوده است. داخل خانه ها با پرده های رنگی آویخته بر دیوار تزیین می شد و در نظر مردم آن عصر خوش لباسی مهمترین نشانه تنعم به حساب می آمد و زیبایی هر خانه در پرده های زیبای آویخته و فرشهای گسترده آن خلاصه می شد. درباره طوسی زاهد (متوفی ۳۴۴) آورده اند که رختخواب نداشت ^(۱) ، و این را نشانه ویژه بر زهدش گرفته اند بدینگونه تهیه و تولید فرش و سجاده در همه مناطق عمومیت داشته است.

در هر شهر نمونه صنایع بافندگی شبیه لباس محلی و ملی بود چنانکه یک مسافر از گردش در شهرها و تماشای نقش پرده های درآویخته بر پنجره ها می توانست بفهمد در چه منطقه است . در آن زمان سه رقم سجاده تولید می شد: یکی پرده برای آویختن بر دیوارها؛ دوم فرش و زیلوهای خاص کف اتاق و ایوان و راهرو؛ سه دیگر فرشهای زینتی که صرفا برای تماشا بود نه زیر پا انداختن. ^(۲) بعلاوه قالیچه های کوچک به منظور جانماز و پرده و [روکش ] مخده و تشک و متکا تهیه می گردید ^(۳).

علی رغم اینکه در مصر از دیرباز پنبه کشت می شده است ^(۴) ؛ لیکن جزء محصولات مصر در قرن چهارم از آن یاد نمی شود و بنظر می آید این محصول که امروزه بهترین نوع آن عمل می آید، آن روز در مصر اهمیتی نداشته است ^(۵).

اما کتان پارچه اختصاصی مصر، و مهمترین کشتزارهایش در فیوم بود و به همه جا صادر می شد و حتی به فارس می رسید ^(۶) و مصرف کفن داشت.

پیشرفت صنعت بافندگی بحدی بود که پارچه های نازک پشمی نیز می بافتند چنانکه در طحا از شهرهای صعید مصر منسوجات ظریف پشمی تولید می شد ^(۷).

اما دو مرکز مهم کتان بافی یکی فیوم و دوم حوزه دریاچه تنیس شامل شهر تنیس دمیاط، شطا و دبیق می شد؛ که شهر اخیرا قبلا دارای بهترین پارچه های معروف به دبیقی و بزرگترین شهر نساجی بود اما در قرن چهارم تنیس و دمیاط بیشترین اهمیت را یافتند. محصول قماش کتان مصر سفید و بیرنگ بود بطوری که در عصر اموی پارچه مصری را به پرده داخل تخم مرغ و محصول یمنی را به گلبرگ بهاری تشبیه می کردند ^(۸) اما کتان بافت اسکندریه که شرب ^(۹) نامیده می شد هموزن خود درهم نقره قیمت داشت ^(۱۰).

پارچه کتان دبیقی خوشبافت و سنگین وزن بود و موقعی که پاره می کردند صدای بلندی می داد که هرزه گویان به ضرطه بلند تشبیهش می نمودند ^(۱۱). این قماش را موم کشیده برای ترسیم نقشه بکار می بردند ^(۱۲) و قیمت یک دست لباس از آن به صد دینار، و چنانچه زر کشیده بود، به دویست دینار می رسید ^(۱۳).

اما منسوجی که اهالی تنیس در تولید آن برجستگی داشتند جامه گرانقیمت بدنه (نیم تنه) ^(۱۴) بود که برای خلیفه تهیه می شد و تنها بیست مثقال ^(۱۵) کتان در تار و پود آن بکار می رفت و بقیه رشته های طلا بود و احتیاج به بریدن و دوختن نداشت و قیمت یک دست آن به هزار دینار می رسید ^(۱۶).

در فیوم پرده های گرانبهایی بافته می شد که هر طاقه اش حدود سی ذراع درازا داشت و جفتی سیصد دینار فروش می رفت ^(۱۷).

مردان خوش سلیقه در قرن چهارم رنگهای تند و جلف و زعفرانی را دوست نداشتند و دبیقی نرم با رنگ شسته و پاکیزه اولین پارچه مورد پسند بود ^(۱۸).

تا سال ۳۶۰ تنها از تنیس، [سالیانه ] از بیست تا سی هزار [دینار] انواع قماش صادر می شد اما با روی کار آمدن فاطمیان در مصر صادرات ممنوع گردید و در نتیجه در مصر عمامه های دبیقی که گاه طولش به صد ذراع می رسید رسم شد و این جریان از سال ۳۶۵ تا ۳۸۵ ادامه داشت ^(۱۹).

در کنار این منسوجات ظریف پارچه های تنک باف «مثل غربال» هم بافته می شد که آن را قصب می نامیدند. نوع رنگی قصب بافت تنیس بود که در هیچ جا نظیر نداشت و برای عمامه مردانه و پوشاک زنانه بکار می رفت؛ قصب سفید در دمیاط بافته می شد ^(۲۰).

در قرن پنجم هجری نوع تازه ای از پارچه به نام بوقلمون نیز پدید آمد که تنها در شهر تنیس می بافتند و به چند رنگ متغیر در نظر بیننده ظاهر می شد، ^(۲۱) «چنانکه از هر جهت بداری به رنگ دیگر نماید» ^(۲۲).

بافندگی در دلتای مصر صنعت خانگی بود، زنان کتان می رشتند و مردان می بافتند و تجار قماش روزانه اجرتشان را می دادند و خود جز به سمسارانی که دولت تعیین کرده بود نمی توانستند جنس بفروشند. در اوایل قرن سوم اجرت نساج روزی نیم درهم بود «که بهای نان مصرفیش نمی شد» ؛ چنانکه اهالی تنیس به بطریق دیونیسیوس که به سیاحت از آنجا می گذشت بدینگونه شکوه کردند ^(۲۳) ، قیمت قماش بر اثر مالیاتها و گمرکهای مختلف که در فصل هشتم شرح دادیم به طرز سنگینی بالا می رفت.

در فارس واقع در شرق اسلامی نیز مراکز کتان بافی وجود داشت. کارزون بزرگترین شهر تولید پوشاک کتانی بود بطوری که آن را «دمیاط عجم» می نامیدند ^(۲۴). در اینجا همه انواع دبیقی و شرب و قصب تهیه می شد که خود دلالت بر پیوند و رابطه دو صنعت در مصر و فارس دارد. مقدسی گوید در شهر سینیز پارچه های شبیه قصب بافته می شد و می نویسد که شاید کتان قبلا از مصر بدانجا حمل شده باشد. اما در قرن چهارم در سینیز، بیشتر کتان محلی می بافتند در این سخن مقدسی دلالتی است بر اینکه کتان بافی از مصر به فارس آمده است و کتان از راه دریا منتقل شده و نخست در شهرهای ساحلی، مانند سینیز و گناوه و توز بافته می شده است و هنگامی که فارس از کتان مصری مستقل و بی نیاز شده کتان بافی به شهرهای داخل فارس نیز رسیده است. بهترین نوع کتان فارس، توزی منسوب به توز بود که بیشتر در کازرون بافته می شد. ^(۲۵)

اینک وصفی را که ابن بلخی مؤلف فارسنامه در حدود سال ۵۰۰ هجری در چگونگی بافت کتان توزی ذیل شهر کازرون نوشته است می آوریم: «جامه توزی که کنند چوب کتان بیاورند و دسته ها بندند و آن را در حوضهای آب اندازند تا بپوسد پس بیرون آورند و کاه آن دور کنند و بریسند و آن ریسمان کتان را به آب کاریز راهبان بشویند و این کاریز راهبان آب اندک دارد اما آن را خاصیت این است که کتان بدان شویند سپید آید و هر کجا دیگر که شویند البته سپید نشود و این کاریز به حکم دیوان پادشاه باشد و سرای امیر را عادت چنان رفته است که مایه ای از دیوان اطلاق کنند تا جولاهگان جامه از بهر دیوان بافند و معتمد دیوان ضبط کند و بیاعان معتمد باشد که قیمت عدل بر آن نهند و رقم برزنند و به [تجار] غربا بفروشند و به روزگار متقدم چنان بودی که بیاعان بارهای کازرونی در بستندی و [تجار] غربا بیامدندی و همچنان در بسته بخریدندی بی آنکه بگشادندی از آنکه بر بیاعان اعتماد داشتندی و به هر شهر که ببردندی و خط بیاع بدان عرض کردندی، به سود، بازخریدندی نا گشاده چنانکه وقت بودی که خرواری کازرونی به ده دست برفتی ناگشاده؛ پس چون خیانت در میان آمد و مردم مصلح نماندند آن اعتماد برخاست و مال دیوانی نقصان گرفت و [تجار] غربا تجارت کازرون در باقی نهادند» ^(۲۶).

همانطور که مرکز کتان؛ مصر؛ در غرب قلمرو اسلام بود، شرق ممالک اسلامی؛ خراسان؛ مرکز پنبه بود ^(۲۷). حتی قصب کازرون غالبا از پنبه تهیه می شد. پنبه پیش از آنکه از هند به غرب یا شرق منتقل شود مستقیما به شمال برده شده بود مثلا در قرن سیزده میلادی پنبه در چین شناخته نبود ^(۲۸).

در قرن چهارم هجری از شهر کابل پارچه های پنبه ای مشهور به خوبی صادر می شد از این پارچه جامه های زنان (سبنی) ^(۲۹) می دوختند که تا چین و خراسان حمل می گردید ^(۳۰).

پنبه در عراق بومی نبود و تخم پنبه از شمال ایران و ماوراء النهر به آنجا رفته است. مروج این زراعت در عراق امراء حمدانی بودند؛ علی رغم ستمگریشان بر کشاورزان و بی توجهی به درخت که در فصل هشتم گذشت. رواج و شیوع پنبه کاری در اندلس و شمال افریقیه نیز در قرن چهارم بود ^(۳۱).

مراکز ریسندگی و بافندگی پنبه در شرق ایران شهرهای مرو و نیشابور و بم کرمان بود، که بویژه در بم به منسوجات پنبه ای فاخر شهرت داشت. از نفائس بم طلیسانهای بلند حاشیه دار بود که قیمت طیلسان و یک طاقه شرب نازک به ده دینار می رسید. منسوجات بم به دورترین نقاط حمل و من جمله در خراسان و عراق و مصر معامله می شد ^(۳۲). در مرو از لطیف ترین پارچه های پنبه ای ^(۳۳) تا نوع خشن و ضخیمی که قابل پوشیدن نبود ساخته می شد؛ نوع اخیر را متنبی «لباس میمون» نامیده؛ و در حکایت ابوالقاسم تنپوش خانه باف مرو به زبری و درشتی توصیف شده است ^(۳۴). از این کرباس مروی برای دستار سر استفاده می کردند ^(۳۵). نیز از مناطق پنبه خیز ترکستان پارچه های نخی به دیگر نقاط حمل می شد ^(۳۶) در حالی که کتان در ماوراء النهر کمیاب و گرانبها به حساب می آمد چنانکه نوشته اند امیر اسماعیل سامانی به عنوان خلعتی کرامند هر یک از سرداران سپاهش را جامه ای کتانی بخشید ^(۳۷).

اما حریر بافی بر خلاف نخبافی از سمت بیزانس به سوی شرق گسترش یافته است. به گفته مسعودی در جنگ ایران و روم در منطقه شمال عراق، که از آن روم بود شاپور عده زیادی از مردم آنجا را اسیر کرده در شهرهای ایران اسکان داد و بافت دیبا در شوشتر و صنعت خز در شوش از آن پس تا زمان مسعودی ادامه داشت ^(۳۸). به نوشته ابن حوقل «بیشتر نیازمندیهای بلاد اسلام از دیبا و پارچه گلابتون دوزی و منسوجات کتانی رومی و پارچه های پشمی و جامه های رومی از طرابوزان ^(۳۹) تأمین می شد.» در قرن چهارم دیبای رومی به نیکویی مشهور بود ^(۴۰). بزرگترین کارگاههای حریر بافی آن عصر در خوزستان دیده می شد که ساسانیان این صنعت را از روم بدانجا منتقل کرده بودند و انواع حریر از قبیل دیبا و خز و پرده های گوناگون در آن تولید می شد. اما صنعت ابریشم در شمال ممالک اسلامی در راه قدیم چین متمرکز بود از طبرستان ^(۴۱) ، جنوب دریای خزر، منسوجات ابریشم به همه جا صادر می شد ^(۴۲). از این ابریشم در ارمنستان بند شلوارهای معروف ارمنی را می ساختند که هر رشته به ده دینار فروش می رفت ^(۴۳). پارچه های ابریشمی ضخیمی که طبرستان صادر می کرد دلالت بر ارتباط صنعت ابریشم طبرستان با چین دارد حال آنکه ابریشم بافان فارس ^(۴۴) نوع ریز باف و نازک را ترجیح می نهادند.

بین فرشهای پشمی نوع فارسی و ارمنی و بخارایی تفاوت داشت. فرش ایرانی واقعی در فارس تهیه می شد و بهترین آن نوع سوزنکرد بود ^(۴۵). در قرن چهارم مردم فرشهای ارمنی را به انواع دیگر ترجیح می دادند و فرشهای مشهور ازمیر دنباله همان است ^(۴۶). در توصیف یکی از خلفای اموی یعنی ولید بن یزید آورده اند در اتاقی که زمین و دیوارش آراسته به فرشهای ارمنی بود، نشسته بود؛ خیزران مادر هارون الرشید روی قالیچه های ارمنی می نشست و نیز وقتی ابن الجصاص ثروتمندترین مرد بغدادی فوت کرد جزء اموال و جواهر و اثاث او از فرشهای ارمنیش یاد کرده اند؛ ایضا در خزائن مادر مقتدر خلیفه نیز فرشهای ارمنی وجود داشت؛ و از جمله هدایایی که برای یکی از خلفا آوردند هفت قطعه فرش ارمنی بوده است ^(۴۷).

از فرشهای ایرانی آنچه از نظر بافت به ارمنی شبیه تر بود بهتر می دانستند، مثلا در مورد فرشهای بسیار زیبای اصفهان که مشهور جهان بود گفته می شد که اگر همراه فرش ارمنی گسترده شود خوشنماتر خواهد بود هرچند اگر بتنهایی هم استفاده شود نقصی ندارد ^(۴۸).

مارکوپولو نیز فرش ارمنی را زیباترین و خوشبافت ترین فرشها می داند و این شاید ناشی از نیکویی پشم ارمنی بوده که پس از پشم مصری بهترین نوع به حساب می آمده پشم قرمز ارمنی از همه ممتازتر بوده است ^(۴۹). مسعودی در حدود ۳۳۲ می نویسد رنگ قرمز برای شادی و طرب و جهت زنان و کودکان بکار می رود و با حس بینائی مناسبت و هماهنگی دارد؛ نور چشم در برخورد به رنگ قرمز منبسط می گردد حال آنکه وقتی چشم به رنگ سیاه می افتد نور چشم جمع می شود ^(۵۰).

از مهمترین اقلامی که در خزائن فرش و کالای خلفای قاهره صورت گرفته اند فرش قرمز زر کشیده است. فرشهای قرمزی که در اسیوط تهیه می شد به فرش ارمنی تشبیه می نمودند ^(۵۱).

اما فرشهای موسوم به طنافس عراقی ^(۵۲) ، جاجمهای دارای نقوش زینتی و طرح است و شتر و پرندگان و درندگان بود و ظاهرا نخستین بار در حیره در شهر نعمانیه بافته می شد ^(۵۳).

اما حصیر در نقاط مختلف مناطق اسلامی از نی آبی بافته می شد و مشهورترین آن، نوع عبادانی بود که در مصر و فارس از آن تقلید می کردند ^(۵۴).

در آن زمان نام شهری که در صنعتی اشتهار داشت روی آن کالا نقش می شد و طبیعی است که قابل تقلب بود، مثلا شهرهایی که به پرده بافی شهرت نداشتند، پرده های بصنی را تقلید کرده روی آن نام بصنی را می نوشتند و در عوض نوع اصلی جا می زدند. همچنین جامه های متفرقه که روی آن بتقلب نام بغداد نگاشته می شد ^(۵۵).

در شاپور از نواحی فارس صنعت خاصی شکوفایی داشت و آن صنعت عطریات بود که در آن ایام از بنفشه و نیلوفر و نرگس و کارده و سوسن و زنبق و مورد مرزنگوش و ترنج و نارنج می گرفتند؛ عده ای کوشیدند که این صنعت نفیس و گرانبها را در عراق بنیان گذارند، من جمله در کوفه روغن خیری و بنفشه گرفتند که از آن شاپور بهتر شد ^(۵۶). در شهر گور [فیروز آباد] صنعتی شبیه آن بود که البته تفاوت کلی داشت و آن عرق گیری از گل سرخ و شکوفه خرما و بومادران و زعفران و بیدمشک بود. گلاب از شهر گور به جاهای دیگر من جمله مغرب و اندلس و مصر و یمن و هند و چین صادر می گردید. این دو صنعت مهم که در گذشته از آن سراغ نداریم ^(۵۷) ناچار می باید در عصر اسلامی بوجود آمده باشد ^(۵۸).

از آس دستی در قرن چهارم چه در شهر و چه در روستا ذکری در میان نیست اما آسیاب مستقر در قایق روی رودخانه و آسیاب روی نهرهای کوچک زیاد بود. فی المثل در جیرفت کرمان تنها با آب نهر شیطان پنجاه آسیاب می گشت ^(۵۹).

اهل بصره تدبیر خاصی در حل مسأله استفاده از نیروی آب بکار بردند و آن سود جستن از جزر و مد بود که آب شبانه روز دو بار بالا می آمد؛ موقع مد نهرها پر می شد و موقع جزر فرو می نشست و آسیابهایی که در دهانه جویها نصب کرده بودند موقع آمدن و برگشتن آب به حرکت درمی آمد ^(۶۰). استفاده از نیروی حیوانات برای آرد کردن غله صرفا در مناطقی بود که رودخانه نداشت مانند خراسان ^(۶۱) ، در فارس به سبب فراوانی رودخانه و نهر عادت بر استفاده از حیوانات نبود، به نوشته ابن بلخی در فارسنامه «خلار دیهی بزرگ است که سنگ آسیا آنجا کنند و بیشترین ولایت پارس را سنگ آسیا از آنجا برند… و عجب آن است که چون ایشان را غله آس باید کرد و به دیهی دیگر روند به آسیا کردن؛ از بهر آنکه آنجا آب روان نیست و چشمه آب کوچک دارند چنان که خوردن را باشد» ص .۱۸۲

مردم شهر ایجلی مراکش از بکار بردن آب در آسیاب به طرز خشک مقدس مآبانه ای پرهیز می کردند، «در غرب شهر رودخانه بزرگی بود و بستانهای فراوان؛ اما آسیاب بر نیاورده بودند و چون می پرسیدی که مانع چیست؟