خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴)

فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴) شامل 55 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفسیر آیات مشکله قرآن مجید(۴) :

«برهان رب » در سرگذشت یوسف(ع)

(و راودته التی هو فی بیتها عن نفسه وغلقت الابواب و قالت هیت لک قال معاذ الله انه ربی احسن مثوای انه لا یفلح الظالمون) (یوسف: ۲۳).

«بانوی خانه از در حیله وارد شد تا یوسف را به سوی خویش کشد (وکام گیرد)

و درها را محکم بست و گفت: بیا! یوسف گفت: پناه به خدا می برم (که به سرپرست خود خیانت کنم زیرا) او صاحب من است و مرا در خانه خود گرامی داشته و یقینا ستمکاران رستگار نمی شوند».

(و لقد همت به و هم بها لولا ان رای برهان ربه کذلک لنصرف عنه السوءوالفحشاء انه من عبادنا المخلصین) (یوسف: ۲۴).

«آن زن قصد یوسف کرد و یوسف، اگر برهان خدا را نمی دید، او نیز قصد آن زن می کرد.

این چنین از یوسف بدیها و زشتیها را دور می سازیم که او از بندگان خالص ماست ». در سرگذشت یوسف که مجموع آن در سوره ای به نام او، وارد شده است،تفسیر آیه دوم از دو آیه یاد شده در این صفحه حائز اهمیت است، زیرا آیه درحالی که بر عصمت او گواهی می دهد، از نظر برخی مفاد دیگری دارد.

آیه نخست حاکی است که همسر عزیز، یوسف را در مقابل عمل انجام شده قرارداد، خانه را خلوت کرد و یوسف را به خلوت خانه ای هدایت نمود، و برای جلوگیری از ورود افراد در را محکم بست، و خواست با گرفتن کام، دامن یوسف را با حیله و تزویر آلوده سازد.

او نخست در پاسخ لفظی خود دو جمله را بر زبان جاری کرد و گفت:

۱ – «معاذ الله » به خدا پناه می برم.

۲ – «انه ربی احسن مثوای » همسر تو صاحب من است و من غلام او. او در حق من نیکی کرده است.

وقتی این دو پاسخ مفید واقع نشد، و همسر عزیز درگرفتن کام اصرار ورزید،قرآن مرحله پاسخ عملی یوسف را در ضمن آیه دوم از دو آیه، مورد نظر، چنین می فرماید: (و لقد همت به و هم بها لولا ان رای برهان ربه کذلک لنصرف عنه السوء والفحشاء انه من عبادنا المخلصین).

«هم » در زبان عرب به معنای عزم و اراده است. اکنون باید دید متعلق اراده چه بوده است؟

در اینجا دو احتمال وجود دارد:

۱ – متعلق اراده در هر دو طرف عمل جنسی باشد; با این تفاوت که همسر عزیزتصمیم به این کار گرفت و تا آخر هم بر تصمیم خود باقی ماند، ولی موفق نشد;اما از جانب یوسف، تصمیم شانی و تعلیقی بود و آن این که اگر برهان پروردگار خود را نمی دید، تصمیم به این کار می گرفت و چون برهان پروردگارش را دید، چنین تصمیمی نگرفت. در این صورت تقدیر آیه چنین می شود:

الف )(ولقد همت به) :همسر عزیز تصمیم بر کار زشت گرفت.

ب ) (و لولا ان رای برهان ربه لهم بها): یوسف نیز اگر برهان پروردگارش رانمی دید، چنین تصمیمی می گرفت.

در واقع متن آیه چنین است: (و هم بها لولا رای برهان ربه) و این که می گوئیم تقدیر آیه چنین است، به خاطر آن است که «لولا» برای خود جواب می طلبد و صدر جمله، قرینه بر این جواب محذوف است و با آوردن جمله (و هم بها) پیش از کلمه «و لولا» از جواب بی نیاز شدیم.

ولی جمله او جز «لهم بها» چیزی نیست، ولی به خاطر صدر جمله، جواب محذوف شده و در نتیجه، معنای آیه چنین است که تصمیم زلیخا مطلق بوده، درحالی که اراده یوسف معلق به شرط شده است و با عدم تحقق شرط، اراده نیز منتفی گشته است. به این ترتیب دامن یوسف از هرگونه آلودگی حتی آلودگی به مراحل اراده و تصمیم پاک مانده است.

بیانی به این نحو، در روایتی از امام رضا(ع) نیز وارد شده است. حضرت درپاسخ سوال مامون چنین فرمود: (و لقد همت به و لولا ان رای برهان ربه لهم بها کما همت به، لکنه کان معصوما والمعصوم لا یهم بذنب و لا یاتیه) ^(۱) .

«همسر عزیز اراده کرد و اگر یوسف برهان پروردگار خود را ندیده بود، اونیز تصمیم می گرفت; لکن او معصوم بود و معصوم، نه تنها گناه نمی کند، بلکه تصمیم بر آن نیز نمی گیرد».

تفسیر جمله به شکلی دیگر

گاهی جمله (و لقد همت به و هم بها لولا ان رای برهان ربه) به نحو دیگری نیز تفسیر می شود و آن این که مقصود از «هم » درهر دو طرف، تصمیم به «زدن » بوده است، زیرا سنت کلی در میان عاشقان این است که اگر عاشقی در آستانه شکست قرار گرفت، به نوعی -از بدگوئی زبانی گرفته تا زدن و کشتن- از معشوق انتقام می گیرد و همسر عزیزخواست، از این راه انتقام خود را از معشوق سرکش باز ستاند ^(۲) .

در این لحظات، یوسف نیز خواست از خود دفاع کند و به اصطلاح با او گلاویزشود، ولی ناگهان متوجه شد که این کار ممکن است به ضرر او تمام شود; زیراگلاویزی بدون ضرب و جرح نخواهد بود. در این صورت عاشق شکست خورده برای اخذانتقام، مضروب و یا مجروح شدن خود را دستاویز قرار داده و معشوق خود رامتهم به عمل ناروا می کند و می گوید: «او می خواست با من کاری زشت صورت دهدو من دفاع کردم برای همین او مرا زد و مضروب و مجروح ساخت ». به همین جهت یوسف از تصمیم خود منصرف گردید. گاهی برای تایید این نظر گفته می شود:

جمله های «همت به » و «هم بها» را نمی توان به معنای اراده کام گیری تفسیرکرد; زیرا پیش از این جمله، تمام مراحلی که ممکن بود همسر عزیز برای جلب موافقت یوسف طی کند، ذکر شده; حتی این که صریحا به او گفت: (هیت لک); بااین تصریح دیگر نیاز ندارد که مساله تصمیم بر انجام عمل دو مرتبه تکرارشود. ما در عین حال که نظر دوم را رد نمی کنیم، ولی تایید اخیر را نیزنمی پذیریم. زیرا تایید مزبور در صورتی موجه است که تکرار موضوع بی فایده باشد، ولی اگر تکرار مطلب سابق، مقدمه برای بیان مطلب دیگر باشد، در این صورت تکرار بی فایده نبوده، بلکه مستحسن و زیبا خواهد بود.

توضیح این که آیه ما قبل: (و راودته التی) بیانگر کشمکش طرفین است و این که میل و درخواست از یک طرف و رد و امتناع از طرف دیگر به اوج خود رسید;ولی هرگز دو مطلب مهمی که آیه دوم و سوم بیانگر آن می باشد، در آن بیان نشده است و این دو مطلب عبارتند از:

۱ – علت این امتناع چه بود؟

۲ – چگونه یوسف از «مخمصه » نجات یافت؟

قرآن برای بازگوئی این دو مطلب، بار دیگر بر می گردد و اصل مساله را مجددابه عنوان مقدمه مطرح می کند تا بتواند آن دو مطلب را بیان نماید، از این روپس از جمله «همت به و هم بها» هر دو را متذکر می گردد.

درباره موضوع نخست (علت نجات او) می فرماید: (لولا ان رای برهان ربه کذلک لنصرف عنه السوء والفحشاء انه من عبادنا المخلصین).

و درباره موضوع دوم می فرماید: (واستبقا الباب و قدت قمیصه من دبر).

همان طور که ملاحظه می فرمائید: تکرار مساله و این که، «عزم » و تصمیمی ازناحیه همسر عزیز صورت گرفت، به خاطر بیان دو مطلب مهمی است که خواننده داستان در انتظار آن به سر می برد و بازگشت به اصل موضوع، به خاطر یان نتائج یک کار رایج است.

نویسنده وجه دیگری برای تایید نظریه «عبده » ارائه کننده (نظریه دوم)

افزوده است و آن این که اگر بگوئیم مقصود از «هم » در دو مورد همان زد وخورد است، در این صورت دو لفظ «سوء» و «فحشاء» در آیه، دو معنای جداگانه خواهند داشت و مقصود از اولی «ضرب » و مقصود از دومی «عمل خلاف عفت » خواهد بود; ولی اگر بگوئیم مقصود از آن «عمل خلاف عفت » است، در این صورت این دو لفظ معنای واحدی خواهند داشت که با فصاحت قرآن سازگار نیست.

این توجیه نیز چندان استوار نیست، زیرا گذشته بر این که تکرار برای تاکیدو یا تفنن در عبارت، در برخی مواقع مایه فصاحت است، در نظریه اول نیز این دو لفظ، می تواند دو معنای مختلف داشته باشد; زیرا می توان گفت: مقصود از«سوء» خیانت در حق صاحبش و مقصود از «فحشاء» عمل خلاف عفت است و خداونددر پرتو «برهان رب » او را از هر دو گناه، باز داشت و به تعبیر قرآن هردو را از او برطرف کرد. زیرا بر آمیزش با زن شوهردار، دو عنوان منطبق می شود، چون در عین این که «فحشاء» است، خیانت به حقوق مرد نیز هست، ولی بر آمیزش با زن بی شوهر -بدون اکراه زن- فقط یک عنوان منطبق می باشد.

مقصود از «برهان رب » چیست؟

«برهان » در لغت عرب به معنای «حجت » قاطع و گواه روشنگر و مبین حقیقت است ^(۳) و هر چیزی که شک و تردید را قطع کند و حقیقت را روشن کند و به اصطلاح، مفید علم و یقین گردد، به آن «برهان » می گویند.

اگر قرآن معجزه را برهان می نامد و می فرماید: (فذانک برهانان من ربک الی فرعون و ملائه)(قصص:۳۲) «عصا و ید بیضا دو گواهند بر رسالت تو از جانب پروردگارت به سوی فرعون و طائفه اش ».

و اگر قرآن خود را «برهان » می خواند و می فرماید: (یا ایها الناس قدجائکم برهان من ربکم)(نساء: ۱۷۴) «ای مردم، برای شما از جانب پروردگارتان گواهی آمده است ».