خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 47 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی(۱۱) :

جهان را پاس بداریم

پاس داشتن جهان، یعنی شناخت همه ویژگی های آن یا به اندازه امکان و سپس هماهنگ شدن و انطباق با آن و عدم انحراف از مسیر نظام حکیمانه اش.

ما با جهانی نظام مند روبه رو هستیم. هرگز نه ما می توانیم نظام جهان را تغییر

دهیم و نه جهان یا آفریننده آن، به خاطر ما نظام خود را تغییر می دهد. طبیعی است که نظام جهان را حکیمانه بشناسیم؛ چراکه نه پدیده ای برخلاف حکمت و تدبیر حکیمانه در آن مشاهده کرده ایم و نه آفریننده آن، اهل لهو و لعب و لغو وعبث و بیهودگی و پوچ گرایی است^(۱). اگر ذات بی همتا و بی عیب و نقص و نیاز و عجز و ضعف او را در نظر بگیریم، حکم می کنیم که نظام او حکیمانه است و اگر جهان آفرینش را به دیده عقل و تدبیر بنگریم، حکم می کنیم که آفریننده اش، حکیم است. فرقی نمی کند که از بالا به پایین بنگریم یا از پایین به بالا.

اینکه می گوییم: «جهان را پاس بداریم» نه به این معنی است که ما پاسبان و نگهبان جهان باشیم که جهان را به پاسداری و نگهبانی ما نیازی نیست. حافظ و نگهبان جهان -با همه نظم خیره کننده آن- کسی است که «کرسی قدرت او زمین و آسمان را فراگرفته و از نگهبانی آنها خستگی و ناتوانی، پیدا نمی کند^(۲)». همو که «بهترین حافظ و نگهبان است^(۳)» و در عین حال «ارحم الراحمین» است.

منظور ما از پاسداری جهان این است که همه ویژگی های آن را -اگرنه هر اندازه، ممکن است- بشناسیم و خودمان را با آنها هماهنگ و منطبق سازیم و هرگز از مسیر نظام حکیمانه آن منحرف نشویم. این درست مثل این است که به کودکی که می خواهد از خیابانی عبور کند، می گویند: «مواظب ماشین ها باش». یعنی مواظب باش که از محل عابر پیاده و خط کشی شده، عبور کنی وگرنه ممکن است دچار تصادف شوی و جان یا سلامتت به خطر بیفتد. البته این در صورتی است که رانندگان هم پای بند مقرّرات باشند وگرنه هر چقدر عابر پیاده دقت و مواظبت کند، نتیجه ای نخواهد داشت.

جهان دست خوش هرج و مرج نیست. بررسی همه ابعاد وسیع و دقیق و حکیمانه آن، نه درخور این نوشتار است و نه در توان صاحب این نوشتار. بهتر است یادآوری کنیم که اگر جهان، دست خوش هرج و مرج بود، ابعاد گسترده آن را نمی توانستیم بررسی و شناسایی کنیم. چیزی که دست خوش هرج و مرج است، بی قانون است و چیزی که بی قانون است، از هرگونه شناختی، گریزان است و در برابر همه بررسی ها -اعم از حسّی و تجربی یا عقلی- عاصی و سرکش است.

می خواهیم در این نوشتار، با استفاده از وحی الهی، برخی از ویژگی های مهم جهان را که به زندگی و وظیفه و سرنوشت ما مربوط می شود، شناسایی کنیم و ببینیم که چگونه باید آنها را پاس بداریم تا اهل سعادت شویم و در صف هالکان و اشقیا قرار نگیریم.

این جهان سراسر نور است. خورشید و ماه حکمت و عنایت، همه جا را روشن کرده است. کوری بصر و بصیرت، انسان را گرفتار کرده و از دیدن و فهمیدن آن همه انوار تابان، محروم و مهجور مانده است. آری:

ویژگی های جهان از دیدگاه وحی

هیچ کس نمی تواند خدای توانا و حکیم را به تکلیف یا دستوری، ملزم و مکلّف سازد. الزام و تکلیف، همواره باید از سوی مقامی باشد که مولویّت و برتری دارد. خدایی که خود در وصف خود می گوید: «و هُوَ العَلیُّ العَظیمُ^(۴)» و علوّ و عظمتش، همه چیز را فراگرفته، چگونه ممکن است موجوداتی که همه، مقهور عظمت و برتری اویند، برایش تکلیف و وظیفه یا مسؤولیتی معین کنند؛ ولی مانعی نیست که او خود را ملزم و متعهد بشناسد که کارهایی در نظام خلقت انجام دهد که مطابق حکمت و مصلحت، بلکه عین حکمت و مصلحت باشد.

به واسطه همین التزام و تعهد اوست که می بینیم جهان آفرینش، ویژگی هایی پیدا کرده که ما باید آنها را بشناسیم و آنها را در اعمال و اخلاق، بلکه نیّات خود پاس بداریم، تا سعادت مند شویم.

۱. راه راست

او نه تنها از ما خواسته که از راه راست منحرف نشویم، بلکه خود نیز بر راه راست است. یعنی هرگز اجازه نمی دهد که جهان آفرینش از نظام حکیمانه و قوانین عادلانه، انحراف یابد و چون انسان، جزیی از این جهان است و در کارهای خود آزادی و اختیار دارد، نه تنها او را به هدایت تکوینی در راه راست قرار داده و جزء را تابع کل ساخته، بلکه به هدایت تشریعی نیز راه راست را به او نشان داده، تا در کارهای اختیاری خود بتواند با آگاهی کامل، در صراط مستقیم حرکت کند. به همین جهت است که پس از بیان خلقت به حقِّ آسمانها و زمین^(۵) و انسانی که متأسّفانه در کارهای اختیاری خود، مخاصم نظام آفرینش می شود^(۶) و خلقت حیواناتی که برای انسان منافع بی شماری دارند^(۷)، می فرماید: «و عَلَی اللّهِ قَصْدُالسَّبیل^(۸)»: «بر خداست بیان راه راست».

علت اینکه بیان راه راست را بر عهده خویش گذاشته، این است که همه راه ها، نمی توانند راه راست باشند. تنها راه راست است که رهرو را به مقصد می رساند. راههای دیگر، ظلمات است و باید از پیمودن آنها خودداری کرد و خود را در خطر و مهلکه گمراهی نباید گرفتار کرد. به دنبال جمله مذکور می فرماید: «و منها جائِرٌ و لَوْ شاءَ لَهَداکُم أجْمَعینَ^(۹)». «برخی از راهها منحرف است و اگر خدا می خواست، همه شما انسان ها را به همان راه راست هدایت می کرد».

این آیه، نشان می دهد که راه حق، یکی بیشتر نیست؛ بقیّه راهها منحرف و گمراه کننده است. بنابراین، قرآن با دیدگاه پلورالیستی و تز تعدد قرائت ها و کثرت صراطها و حق بودن همه راهها روی موافق نشان نداده است. به علاوه، این آیه نشان می دهد که مردم در انتخاب راه راست، آزادند و اجباری در کار نیست. اگر اجبار انسان هم به مقتضای صراط مستقیم آفرینش بود، خداوند همان را می خواست و انجامش می داد؛ ولی مشیّت او به کاری که برخلاف نظام مندی آفرینش بوده و انحراف از صراط مستقیم است، تعلّق نمی گیرد.

البته مفسّرین، از آیه مورد بحث چنین استفاده کرده اند که مقصود از «علی اللّه قصد السبیل» این است که بر عهده خداوند، بیان راه راست و همان هدایت تشریعی است^(۱۰)؛ ولی از آنجا که «قصد» به معنای راست بودن و «قصدالسبیل» به معنای راست بودن راه است، برخی، مصدر را به معنای اسم فاعل و جمله را به معنای «علی اللّه السبیل القاصد» گرفته اند^(۱۱). بنابراین، معنای آیه این ایت که بر خداست راه راست و راه میانه و این، اختصاصی به هدایت تشریعی و بیان تکالیف ندارد؛ بلکه او خود را ملزم شمرده که بر راه راست باشد و در فرمان ها و دستورها و اوامر خود -چه در قلمرو تکوین و چه در قلمرو تشریع-از راه راست، منحرف نشود.

انسان باید از راه تدبّر در حکمت های تکوینی و تشریعی خداوند و آگاهی کامل نسبت به آنها بکوشد که خود را با آنها هماهنگ سازد. آری:

«راه راست و طریق پسندیده، آن است که سوی حق می شود و گذر بر حق دارد و آن راه به سه چیز توان برید: اول، علم و میانه، حال و آخر، عین. علم، بی استاد، درست نیاید. حال، بی موافقت، راست نیاید عین، تنهایی است و با علاقت نسازد. در علم، خوف باید، در حال، رجا باید در عین، استقامت بود… هیچ کس از دوستان او این راه را نبرید تا سه چیز به هم ندید: از سلطان نفس، رسته و دل با مولا پیوسته و سِر، به اطّلاع حق آراسته^(۱۲)».

اگر بر خداست که در همه برنامه های تکوینی و تشریعی خود و در تدبیر آفرینش و ارسال رسل و انزال کتب، بر راه راست باشد، هیچ موجودی نباید به خود اجازه دهد که از راه راست و صراط مستقیم، خارج شود. موجوداتی که مکلّف به تکالیف اختیاری نیستند، هرگز تخلّف نمی کنند. جمادات و نباتات و حیوانات، در همان خطّی حرکت می کنند که نظام آفرینش بر آن قرار دارد و نظام بخش آفرینش، آن را ترسیم کرده است. انسان هم می توان گفت: در حدود ۹۵% افعال خود را مطابق همین نظام انجام می دهد. تنها ۵% افعال او، ارادی و اختیاری است که در این بخش ممکن است خصیم یا مخاصم گردد و آن هم نتیجه ای جز ضرر و زیان، دامنگیرش نمی سازد.