خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل هم پیمانی مسلمین

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هم پیمانی مسلمین :

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

ان الذین آمنوا و هاجروا و جاهدوا باموالهم وانفسهم فی سبیل الله و الذین آمنوا آووا و نصروا اولئک بعضهم اولیاء بعض و الذین آمنوا و لم یهاجروا مالکم من ولایتهم من شی ء حتی یهاجروا و ان استنصروکم فی الدین فعلیکم النصر الا علی قوم بینکم و بینهم میثاق و الله بماتعملون بصیر و الذین کفروا بعضهم اولیاء بعض الا تفعلوه تکن فتنه فی الارض و فساد کبیر .

ولاء مثبت و ولاء منفی

چهار آیه است در آخر سوره مبارکه انفال راجع به ولاء مسلمین بعضی بعض دیگر را،و راجع به عدم ولاء میان مسلمین و کفار.حتما کم و بیش با این مطلب آشنا هستید که مطلبی در دین مقدس اسلام که دینی اجتماعی است مورد تاکید و اصرار واقع شده است به نام موالات مؤمنین یکدیگر را،و در مقابل،دستور رسیده است به منع موالات مؤمنین و مسلمین کافران را.اتفاقا چندی پیش در مقاله ای که چاپ شده است تحت عنوان «ولاءها و ولایتها»این مطلب را تا حدی تشریح کردم. حالا به مناسبت این آیات،توضیحی راجع به این کلمه عرض می کنم.

معنی کلمه «ولاء»که «ولایت »و«تولی »-که به غلطتولی می گوئیم-و«ولی »و«مولا»و غیره همه از این کلمه مشتق شده است «اتصال و نزدیکی »است.وقتی که دو چیز یا دو شخص به یکدیگر آنچنان نزدیک باشند که در میان آنها فاصله ای وجود نداشته باشد،عرب این را«توالی »می نامد;کما اینکه ما در اصطلاح فارسی کلمه «توالی »را در جایی به کار می بریم که دو چیز بلافاصله پشت سریکدیگر باشند یعنی بینشان فاصله نباشد.ولی وقتی می گویند مسلمین باید نسبت به یکدیگر ولایت داشته باشند یا ولاء یکدیگر را داشته باشند مقصود این نیست که بدنهاشان به یکدیگر نزدیک باشد،بلکه مقصود این است که روحهاشان به یکدیگر نزدیک باشد و روابط اجتماعیشان با یکدیگر روابط نزدیک باشد.و لهذا مثلا این که یک کسی اعانت بکند دیگری را،کمک بدهد به دیگری،خودش یک ارتباطی است،یک اتصالی است،یک پیوند است،نوعی ولایت است که در قرآن «ولاء»نامیده می شود.یعنی یکدیگر را کمک بدهید.

ولاء یکدیگر را داشته باشید یعنی تعاون در میان شما حکمفرما باشد،که اگر بخواهیم روح مطلب را در مظاهر مختلفش بشکافیم همان مطلبی است که پیغمبر اکرم با آن تشبیه بسیار عالی بیان فرمود:مثل المؤمنین فی تواددهم و تراحمهم و تعاطفهم مثل الجسد اذا اشتکی منه عضو تداعی له سایر الجسد بالسهر و الحمی ^(۱).

یعنی مثل اهل ایمان مثل یک پیکر است.آنها به منزله اجزاءیک پیکرند که اگر عضوی به درد آید سایر عضوها با تب وبیداری با او همدردی می کنند.هر وقت مسلمانان به این شکل درآمدند که حکم اعضای یک پیکر را پیدا کردند یعنی روابطشان ونزدیکیشان با یکدیگر و اشتراکشان در سرنوشت یکدیگر،همدردی وهمکاری و همدلیشان به آنجا رسید که حکم اعضای یک پیکر را پیداکردند،منظور قرآن در باب ولاء مؤمنین و مسلمین نسبت به یکدیگرعملی شده است.در آن مقاله عرض کردم که ما یک ولاء اثباتی داریم و یک ولاء نفیی.قرآن یک جا می گوید ولاء داشته باشید و یک جامی گوید نداشته باشید.مسلمین را می گوید نسبت به یکدیگر ولاءداشته باشید،نسبت به کفار نداشته باشید.این معنایش این است که شما مسلمین باید یک پیکر را تشکیل بدهید نه اینکه عضو یک پیکردیگر بشوید که آن پیکر مال دیگران است،خواه شما در آنها مستهلک بشوید و یا شما و آنها مجموعا یک پیکر را به وجود آورید.این از آن چیزهایی است که اسلام نمی پذیرد.

تقسیم رباعی قرآن

این چهار آیه،در این زمینه یک بیان بسیار رسایی دارد.دراینجا قرآن مسلمین را چهار دسته می کند و حکم هر چهار دسته را هم بیان می کند;چهار دسته ای که در صدر اسلام بودند و در دوره های بعدهم حکم آنها را می شود استفاده کرد. پنجم هم که طبقه کفار هستندکه راجع به آنها اشاره ای کرد.برای اینکه این چهار دسته را کاملابشناسیم،توضیح می دهیم:

مهاجرین اولین یا سابقین اولین

گروهی از مسلمانهای صدر اسلام،مهاجرین اولین یا به تعبیرقرآن «سابقون الاولون »نامیده می شوند.مهاجرین اولین یعنی کسانی که قبل از آنکه پیغمبر اکرم به مدینه تشریف ببرند مسلمان شده بودند وآن وقتی که بنا شد پیغمبر اکرم خانه و دیار را،مکه را رها کنند وبیایند به مدینه،اینها همه چیز خود را یعنی زن و زندگی و مال و ثروت وخویشاوندان و اقارب خویش را یکجا رها کردند و به دنبال ایده وعقیده و ایمان خودشان رفتند.این یک مسئله شوخی نیست.فرض کنیدبرای ما چنین چیزی پیش بیاید و بخواهیم برای ایمان خودمان کار بکنیم.

خودمان را در نظر بگیریم با کار و شغل و زن و بچه خود،با همین وضعی که الآن داریم.یکدفعه از طرف رهبر دینی و ایمانی ما فرمان صادر می شود که همه یکجا باید از اینجا حرکت کنیم برویم در یک مملکت دیگر یا در یک شهر دیگر،آنجا را مرکز قرار بدهیم.ناگهان باید شغل و زن و بچه و پدر و مادر و برادر و خواهر و خلاصه زندگیمان رارها کنیم و راه بیفتیم. این از کمال خلوص و از نهایت ایمان حکایت می کند.قرآن اینها را مهاجرین اولین می نامد.البته کلمه «مهاجرین اولین »در اینجا نیامده است.در قرآن،در آیه دیگری «السابقون الاولون »آمده است.

انصار

دسته دوم که اینجا به آنها اشاره شده است،کسانی هستند که قرآن آنها را«انصار»می نامد یعنی یاوران.مقصود،مسلمانانی هستندکه در مدینه بودند و در مدینه اسلام اختیار کرده بودند و حاضر شدندکه شهر خودشان را مرکز اسلام قرار بدهند و برادران مسلمانشان را که از مکه و جاهای دیگر-و البته بیشتر از مکه-می آیند در حالی که هیچ ندارند و دست خالی می آیند بپذیرند و نه تنها در خانه های خودجای بدهند و به عنوان یک مهمان بپذیرند بلکه از جان و مال وحیثیت آنها حمایت کنند مثل خودشان.به طوری که در تاریخ آمده است،منهای ناموس،هر چه داشتند با برادران مسلمان خود به اشتراک در میان گذاشتند و حتی برادران مسلمان را بر خودشان مقدم می داشتند: و یؤثرون علی انفسهم و لو کان بهم خصاصه ^(۲).آن هجرت بزرگ مسلمین صدر اسلام خیلی اهمیت داشت ولی اگر پذیرش انصار نمی بود آنها نمی توانستند کاری انجام بدهند.اینها را هم قرآن تحت عنوان و الذین آووا و نصروا [ذکر می کند.]آنان که پناه دادندو یاری کردند این مهاجران را.هم مهاجرت آنها در روزهای سختی اسلام بود،هم یاری کردن اینها.هم آنها گذشت و فداکاریشان زیادبود هم اینها.

مؤمنین غیر مهاجر

دسته سوم مسلمانانی بودند که در مکه بودند.اینها مسلمان بودند اما مهاجرت نکردند،ماندند در مکه،در بلاد کفر(آنوقت مکه بلد کفر بود).در واقع همت آن برادران مسلمان را نداشتند.آن برادران مسلمان همانگونه که گفتم همه چیز را رها کردند و احیانا به این شکل درآمدند که پسر آمد به مدینه در صف مسلمین در حالی که پدر در مکه بود در صف کفار،و در جنگهائی که پیش می آمد پسر و پدر به روی یکدیگر شمشیر می کشیدند،برادر به روی برادر شمشیر می کشید، خویشاوندان نزدیک دیگر به روی یکدیگر شمشیر می کشیدند.ولی اینهانیامدند،در بلاد کفر ماندند;اما ایمان خودشان را هم حفظ کردند.

یعنی مسلمان باقی ماندند ولی مهاجرت نکردند،این وظیفه بسیار بزرگ را انجام ندادند.

مهاجرین آخرین

دسته چهارم مردمی بودند که بالاخره مهاجرت کردند اما نه در روزهای سختی بلکه در روزهای سستی یعنی بعد از صلح حدیبیه،بعد از آنکه کار مهاجرت آسان و قانونی شد.در جریان حدیبیه که جریان مفصلی است پیغمبر اکرم هنوز مکه را فتح نکرده بودند.در ماه ذی القعده و ذی الحجه به قصد انجام عمل حج و بازدید روانه مکه می شوند.حجاج که در حال احرام هستند و قربانی با خودشان می برند،به سوی مکه می روند به عنوان زیارت که عمل حجی انجام بدهند.با اینکه طبق قانون جاهلیت،در ماه حرام آنها باید اجازه بدهندو لو به دشمن خودشان،اما حاضر نشدند.لشکری بیرون فرستادند که ما جلو محمد را می گیریم و نمی گذاریم بیاید.پیغمبر اکرم هم گویا اصلامایل نبودند که در مکه خونریزی بشود;یک قرارداد صلح بستند که مسلمین اثر آن قرارداد صلح را ابتدا نمی دانستند ولی بعد اثرش رادیدند.بسیار خوب است.یکی از شرائط صلح این بود که مسلمانانی که الآن در مکه بسر می برند در عقیده شان آزاد باشند.این امر کار راآسان کرد یعنی به مسلمینی که در مکه بودند مقدار زیادی آزادی داد.

بنابراین مهاجرت بعد از صلح حدیبیه چندان اشکالی نداشت.

این دسته کسانی بودند که مهاجرین اولین نیستند،مهاجرین به اصطلاح آخرین هستند.قرآن از هر چهار دسته یاد می کند.دسته مهاجرین اولین و دسته انصار را فوق العاده تجلیل می کند به طوری که آنها را مؤمنین حقیقی می نامد.ولی آن دسته ای که در مکه ماندند،به پای اینها نمی رسند.حتی می فرماید:شما آن حق ولایتی که با دیگران دارید با اینها ندارید چون اینها در بلاد کفر ماندند;از حقوق اجتماعی که باید داشته باشند مقداری محرومند.اینها واقعا مثل مهاجرین اولین نیستند ولی با این حال اندکی با دیگران فرق دارند.قرآن مخصوصامیان مسلمانانی که قبل از فتح مکه(حتی بعد از صلح حدیبیه)مسلمان شدند و مسلمانانی که بعد از فتح مکه مسلمان شدند تفاوتی قائل است. تصریح می کند که: لا یستوی منکم من انفق من قبل الفتح و قاتل اولئک اعظم درجه من الذین انفقوا من بعد و قاتلوا . ^(۳) می فرمایدمردمی را که قبل از فتح مکه در راه خدا انفاق و جهاد کردند نمی شودبرابر حساب کرد با مردمی که بعد از فتح مکه چنین کردند. چون قبل از فتح مکه مسلمین در اقلیت بودند،هنوز عرب باور نمی کرد اسلام پیروز بشود;ولی بعد از فتح مکه که دیدند مکه ای که اصحاب ابرهه بافیل برای ویران کردن آن آمدند نتوانستند کاری بکنند و خدا آنها را ازآن دور کرد به آسانی توسط مسلمین فتح گردید،گفتند پس یک نیروی معنوی در کار است.به هر حال حکم این چهار دسته را قرآن در اینجا ذکر کرده است.

کفار

اما کفار،بگذار خودشان با خودشان ولایت و پیوند داشته باشند.شما نباید در ولاء کفار داخل بشوید،نباید عضو پیکر آنهاباشید.شما یک واحد مستقل هستید.به قدری قرآن روی این مسئله که مسلمین باید یک واحد مستقل و یک پیکر باشند اصرار و تاکیدمی کند که در کمتر موضوعی اینقدر تاکید کرده است.و در همین جاتعبیری دارد: الا تفعلوه تکن فتنه فی الارض و فساد کبیر ای مسلمانان!اگر اینکه من می گویم به کار نبندید فتنه و فساد بزرگی درزمین رخ خواهد داد یعنی دیگر اسلامی باقی نمی ماند.حالا من این آیات را تدریجا معنی می کنم و ضمنا قدری توضیح می دهم.

در ابتدا همان دو دسته اول یعنی مهاجرین اولین و انصار را یادمی کند،می فرماید: ان الذین آمنوا همانا آنان که ایمان آوردند(دیگراسم نمی برد که ایمان به خصوص خدا یا پیغمبر.یعنی ایمان به آنچه اسلام گفته است:ایمان به خداوند،ایمان به پیغمبر،ایمان به قیامت وروز جزا،و ایمان به امور غیبی و وحی و ملائکه.آنان که به همه اینهاایمان آوردند)و هاجروا و به دنبال ایمان و عقیده شان راه افتادند وهجرت کردند،از مکه خارج شدند به خاطر ایمان و عقیده.

مسئله هجرت

مسئله ای در میان علما مطرح است و آن این است که قرآن برای هجرت اهمیتی قائل است.آیا هجرت مخصوص زمان پیغمبر است یا در زمانهای دیگر هم هست؟امیر المؤمنین می فرماید:الهجره قائمه علی حده الاول ^(۴) هجرت به همان حد اولی که بوده است امروز هم باقی است.یعنی یک نفر مسلمان از آن جهت که مسلمان است اسلام به او اجازه نمی دهد که بدون موجب برود در بلاد کفر زندگی بکند،بگوید من زندگی آنجا را خوشتر دارم.مثلا فردی اصلا ایرانی است وخودش و خاندانش همه مسلمان هستند.چند سالی تحصیل می کند بعدمی رود فلان ایالت آمریکا.یک وقت به نظرش می آید که اینجا ازنظر زندگی بهتر است می گوید من دلم می خواهد اینجا زندگی بکنم.

فقط به خاطر اینکه می خواهد به او بهتر خوش بگذرد.یعنی خودش را ازجامعه اسلامی به کلی می برد و عضو جامعه غیر اسلامی می شود.آیااین شخص وظیفه مهاجرت دارد یا ندارد؟آیا وظیفه دارد بیایددر جایی زندگی بکند که عضو جامعه اسلامی باشد یا چنین وظیفه ای ندارد؟بله الهجره قائمه علی حده الاول هجرت به حد اول خودباقی است.بله یک وقت هست یک مسلمانی به خاطر انجام یک کاری،یک ماموریتی،به بلاد کفر می رود.او حسابش علیحده است.انسان برای انجام ماموریت،سالها ممکن است برود در بلاد کفربماند،اما عضو آن جامعه نشده است،عضو اجتماع خودش هست و به خاطر اجتماع خودش و برای انجام یک وظیفه به آنجا می رود.اما اگرصرفا برای اینکه آنجا را بهتر می پسندد به بلاد کفر برود، اولین اثرش خیلی واضح است:فرض کنیم خود این آدم یک آدم فوق العاده مسلمانی است و در آنجا نمازش را می خواند، روزه اش را می گیرد،به شرائط مسلمانی عمل می کند;ولی بچه هایش چه حالی پیدا می کنند؟

بچه های بچه های او چه حالی پیدا می کنند؟بسیار بعید است که نسل این آدم به اسلام باقی بماند.پس در واقع یک خانواده مسلمان را درهاضمه جامعه کفر هضم برده است.

مهاجرتهای گروهی

البته این امر همانطور که عرض کردم تابع شرائط و اوضاع واحوال است.گاهی چند خانواده مسلمان حرکت می کنند می روند به یکی از بلاد کفر و آنجا زندگی می کنند ولی خودشان در آنجا یک هسته می شوند یعنی حکم بذری را پیدا می کنند که به تدریج رشد می کند.وبسیاری از کشورهای امروز اسلامی مولود همین گونه مهاجرین ومهاجرتهای هدفدار بوده است.یعنی خانواده های مسلمان رفته اند