خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 82 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقطویه در تاریخ و ادب :

نحله ها و فرقه هایی که در طی تاریخ اسلام به ویژه محیطهای شیعی پدید آمده اند عموما التفاطی اند و پیدا کردن آنچه از گذشتگان گرفته اند کاری است تخصصی و پر زحمت.خاصّه اگر توجه کنیم که این مذاهب مردود و مطرود غالبا مخفی و زیرزمینی بوده اند و اطلاعات ما راجع به آنان از زبان دشمنان آنهاست.دشواری کار بیشتر عیان می گردد.به هر حال در این گفتار بخشی دیگر از یادداشتهای نویسنده درباره نقطویّه از نظر خوانندگان می گذرد با این امید که قدم دیگری باشد در راه شناخت این نحله.عقیده نقوطیّه درباره هزاره ها و اینکه منجی نقوطی در رأس سال هزارم(هجرت یا بعثت؟سال شمسی یا قمری؟)ظهور خواهد کرد خود سابقه ای در احادیث مربوط«به مجدّد رأس مائه»دارد.یعنی نقطویان از ذهنیت موجود میان مسلمین استفاده می کرده اند.البته خود اعتقاد به هزاره ها سابقه ایرانی دارد.شبیه این نکته را درباره عقیده نقوطیان راجع به مسخ نیز می توان تکرار کرد.در بعضی روایات شیعه نیز بر مواردی از مسخ تأکید شده که می توان آن را سابقه ای ذهنی برای عقاید تناسخی نقوطیّه دانست.آورده اند که فیل مسخ شده مردی لوطی یا نزدیکی کننده با چهارپایان است و خرس مسخ شده مردی زن صفت و یا راهزن و غارتگر بوده و خرگوش زنی بوده که از حیض خود را نمی شست و عقرب مردی سخن چین بوده که کسی از زخم زبانش نمی رست و سوسمار اعرابی آدمکشی بوده و قورباغه از نسل بنی اسرائیل است که با پیغمبران دشمنی ورزیدند و هر یک از بنی امیّه که بمیرد به صورت وزغ مسخ می شود و عنکبوت زنی بوده که به شوهرش خیانت می کرده یا بر ضدّ او جادو به کار می برده است.(دار السلام حاج میرزا حسین نوری، چاپ سید هاشم رسولی، ج ۱، ص ۳۲۳ و بحار الانوار، ج ۶۵، ۱۶۴ تا ۲۲۱ و ج ۶۷، ص ۲۲۶).و این شبیه است به آنچه نقوطیّه معتقد بودند بر اینکه«حاجیان فریب پیشه که جامه های مخطّط دربر دارند که آن را عبای کربلایی خوانند چون درخورد خوی خود به نشأه حیوانی درآیند، جانوری گردند که به هندی آن را کلهری خوانند…و فقهای وسواسی دست و دهن آب کش سپید جامه قاز شوند که هر دم سر به آب فر و برند…و کرم شب تاب مشعل داری است که به تدریج نزول کرده بدین پیکر درآمده، و سگ در نشأه سابق ترک قزلباش بوده که شمشیر کجش دم شده و بالفعل ترکی می فهمد.چون چخ گویی بیرون رود و چخ به ترکی بیرون آی باشد»(دبستان مذاهب، ۱/۲۶۷).

درست است که در همه اینها مایه ای از طنز تلخ و سخریه و هجو سیاسی هویداست، ولی ته مایه عقیدتی نیز داشته است.در اینجا ذکر یک نکته ضروری است که در نظام صفویّه تا زمان شاه عباس اول صاحب قدرت واقعی سران طوایف قزلباش بودند و یکی از ضرورتها و اقتضائات تاریخی که به دست شاه عباس اول صورت گرفت شکست قدرت سران قزلباس و بالا رفتن قدرت شخص شاه بود.شاه طهماسب قبلا کوشیده بود تا سران قزلباش را گوشمالی بدهد، ولی موفق نشد، چرا که نیروی نظامی مؤثر و مستقل از قزلباش نداشت.هر لشکر قزلباش با ارتباطات عشیره تای تابع سران خود بود.شاه عباس نیرویی مرکّب از غلامان خاصه به ویژه از گرجیان جدید الاسلام انتخاب کرد(سازمان اداری و حکومت صفوری مینورسکی، ص ۱۰۶-۲۵)و تحت فرماندهی عالی شخص خود قشونی به نام شاه سون [-شاه دوست ]ترتیب داد و گردنکشان قزلباش را سر جای خود نشاند.شاید این ضدیّت با خودسری قزلباش از جمله تلقینات نقوطیان(درویش خسرو قزوینی)به او بوده است.نیروی دیگر، فقیهان مجاهر عرب(جبل عاملی و حلّی و بحرینی)بودند که شاه عباس در مقابل آنان عالمان ایرانی و حکمی مشرب را تقویت کرد.و بر خلاف خشکه مقدسی و یا تظاهر شاه طهماسب، شاه عباس وسعت مشربی داشت که بایستی از یادگارهای دوران همدلی او با نقوطیان بوده باشد.که از حیض خود را نمی شست و عقرب مردی سخن چین بوده که کسی از زخم زبانش نمی رست و سوسمار اعرابی آدمکشی بوده و قورباغه از نسل بنی اسرائیل است که با پیغمبران دشمنی ورزیدند و هر یک از بنی امیّه که بمیرد به صورت وزغ مسخ می شود و عنکبوت زنی بوده که به شوهرش خیانت می کرده یا بر ضدّ او جادو به کار می برده است.(دار السلام حاج میرزا حسین نوری، چاپ سید هاشم رسولی، ج ۱، ص ۳۲۳ و بحار الانوار، ج ۶۵، ۱۶۴ تا ۲۲۱ و ج ۶۷، ص ۲۲۶).و این شبیه است به آنچه نقوطیّه معتقد بودند بر اینکه«حاجیان فریب پیشه که جامه های مخطّط دربر دارند که آن را عبای کربلایی خوانند چون درخورد خوی خود به نشأه حیوانی درآیند، جانوری گردند که به هندی آن را کلهری خوانند…و فقهای وسواسی دست و دهن آب کش سپید جامه قاز شوند که هر دم سر به آب فر و برند…و کرم شب تاب مشعل داری است که به تدریج نزول کرده بدین پیکر درآمده، و سگ در نشأه سابق ترک قزلباش بوده که شمشیر کجش دم شده و بالفعل ترکی می فهمد.چون چخ گویی بیرون رود و چخ به ترکی بیرون آی باشد»(دبستان مذاهب، ۱/۲۶۷).

درست است که در همه اینها مایه ای از طنز تلخ و سخریه و هجو سیاسی هویداست، ولی ته مایه عقیدتی نیز داشته است.

در اینجا ذکر یک نکته ضرور است که در نظام صفویّه تا زمان شاه عباس اول صاحب قدرت واقعی سران طوایف قزلباش بودند و یکی از ضرورتها و اقتضائات تاریخی که به دست شاه عباس اول صورت گرفت شکست قدرت سران قزلباس و بالا رفتن قدرت شخص شاه بود.شاه طهماسب قبلا کوشیده بود تا سران قزلباش را گوشمالی بدهد، ولی موفق نشد، چرا که نیروی نظامی مؤثر و مستقل از قزلباش نداشت.هر لشکر قزلباش با ارتباطات عشیره ای تابع سران خود بود.شاه عباس نیرویی مرکّب از غلامان خاصه به ویژه از گرجیان جدید الاسلام انتخاب کرد(سازمان اداری و حکومت صفوری مینورسکی، ص ۱۰۶-۲۵)و تحت فرماندهی عالی شخص خود قشونی به نام شاه سون [-شاه دوست ]ترتیب داد و گردنکشان قزلباش را سر جای خود نشاند.شاید این ضدیّت با خودسری قزلباش از جمله تلقینات نقوطیان(درویش خسرو قزوینی)به او بوده است.نیروی دیگر، فقیهان مهاجر عرب(جبل عاملی و حلّی و بحرینی)بودند که شاه عباس در مقابل آنان عالمان ایرانی و حکمی مشرب را تقویت کرد.و بر خلاف خشکه مقدسی و یا تظاهر شاه طهماسب، شاه عباس وسعت مشربی داشت که بایستی از یادگارهای دوران همدلی او با نقوطیان بوده باشد.

در تاریخ ایران ملاحظه می شود که پس از هر نهضت یا شورش اجتماعی سرکوب شده-که غالبا عنوان مذاهب مردود و نحل مطرود خود را به خود گرفته است-یک رشته اصطلاحات صورت گرفته که در حقیقت مقداری از مطالبات نهضت و یا شورش سرکوب شده بوده است.مثلا اصلاحات انوشیروان بلافاصله بعد از سرکوب مزدکیان و اصطلاحات غازانی بعد از سرکوب جنبش آلافرنگ و اصلاحات شاه عباس بعد از سرکوب نقطویان بوده است.در اینجا می توان بعضی مظاهر فرهنگی و اجتماعی در هرات بعد از تعقیب حروفیان در زمان شاهرخ تیموری و همچنین اصلاحات ناصر الدّین شاهی و امیر کبیری بعد از فرو خواباندن شورشهای بابیه در خراسان و مازندران و زنجان و فارس نیز اشاره کرد.تأکید بر این نکته ضروری است که عقاید و آداب اظهار شده سران یک نهضت لزوما دلیل پیوستن افراد به آن نهضت نیست، بلکه ممکن است پیوستن اکثر افراد به نهضتهای مخالف صرفا به سبب مخالفت آن نهضتها با نهادهای رسمی و رایج باشد یعنی پیروان نهضت آن را از جنبه سلبی و منفی می پذیرند و نه حتما از جنبه اثباتی.این است که می بینیم فرقه های مخالف به سرعت در جریان مبارزه و پیشرفت و تحوّل و تکامل خود تقسیم به فرقه های دیگر شده اند.جنبش نقطوی نه نتها در عصر خود به عنوان حرکتی فرهنگی در اندیشه شعرا و ادبا اثر گذاشت بلکه بعد از شکست و سرکوب نهضت نیز خاطره آن الهامبخش نویسندگان بوده است.سه روز سلطنت نمادی یوسفی ترکش دوز نقطوی، موضوع داستان(یا نمایشنامه)ستارگان فریبخورده آخوندزاده قرار گرفته است.آخوندزانده یوسف سرّاج را مظهر منافع مردم و اندیشه های عدالتخواهانه قرار داده است(مقالات فارسی آخوندزاده).جلال آل احمد نیز در ن و القلم به نحوی داستان سه روز سلطنت یوسفی ترکش دوز را مطرح ساخته است.شهرت یوسفی ترکش دوز چندان است که متأخّرین، نقطویّه را به نام«شاه یوسفی»می شناختند.(نگاه کنید به:کشف الحیل، عبد الحسین، آیتی، ج ۲، ص ۴، س ۲۱).

مقدس بودن عدد نوزده که از مشترکات نقطویّه بابیّه(و بهائیّه)است، خود سابقه در آثار عرفانی شیعی دارد.سید حیدر آملی(متوفّی بعد ۷۹۴)در کتاب المقدمات من کتاب نص النصّوص فی شرح الفصوص(چاپ هانری کوربن)عدد نوزده را برابر حروف«بسم الله الرّحمن الرّحیم»و برابر حاصل جمع عدد هفت پیغمبر و دوازده امام و یا هفت کوکب و دوازده برج می داند(ص ۲۸۱، ۳۱۰، ۳۱۶).نوزده جمع عدد مقدس اسماعیلی و اثنا عشری است.

در رسائل شاه نعمت الله ولی آمده است:«بعضی از علماء سلف و فقها خلف، نفس را تفسیر به بدن کرده اند کما قال جل ذکره:و ما تدری نفس بایّ ارض تموت(لقمان، ۳۴)و نفس اینجا مراد بدن است، و بدن مرکّب است…یعنی از چهار ناسازنده ناآمیزنده از یکدیگر گریزنده [ترکیب شده است ]:

خاک و باد و آتش هر چهار

کرده در ترکیب جسمی آشکار

و ماده نخستین در همه کاینات این چهار است»(ص ۳۰۸ از جلد اول).

در همین مجموعه آمده است:

نقطه ای در الف هویدا شد

الفی در حروف پیدا شد

سه نقط جمع شد الف گردید

ذات و فعل و صفات یکجا شد

(۱/۳۱۳) همچنین است این رباعی:

یک نقطه به ذات خود هویدا گردید

زان نقطه به دم دو نقطه پیدا گردید

زین هر سه یکی الف پدیدار آمد

این طرفه که در دو کون یکتا گردید

(رسائل شاه نعمت الله ج ۲، ص ۴۳)

که پیداست این نقطه معنوی غیر از خاک و مادّه است که مراد اهل نقطه است، چنانکه جای دیگر هم گفته است:«در الف نقطه ای است بنهفته»(۲/۳۱۶)و نیز گوید:«الف اول حرفات است و آخر نقاط. نقطه را به الف ظهور است و الف را به حروف اظهار.مسمّی یکی و اسماء بسیار»(۱/۳۱۳)که این همه نقطه معنوی است و مجلّد دوم رسائل شاه نعمت الله ولی، هر جا سخن از نقطه در میان آمده مراد نقطه معنوی است(۱۲۴، ۲۰۷، ۲۱۶ و ۲۴۹).و این است نمونه ای از آنچه مرحوم محیط طباطبائی به عنوان «روابط نهفته و آشکارا میان افکار شاه نعمت الله…یا تعلیمات نقطویه»اشاره کرده است(نامواره دکتر محمود افشار، ج ۲، ص ۱۲۰۸).

این که شاه نعمت الله و پیروانش به نوعی پیشگویی آینده می پرداخته اند و در واقع مبشّر نهضتهای آینده می شده اند نیز از زمینه های مشترک نعمت اللّهیّه و نقطویّه است، اما باید دانست که این موضوع منحصر به این دو گروه نیست، بلکه اکثر گروندگان به جنبشهای عرفانی و فرقه ای پیشین چنین اندیشه هایی داشته اند و آرزوهای خود را در قالب اشعار مرموزی به مشاهیر پیشین نسبت می داده اند و این منحصر به دنیای اسلام و مشرق نیست.در غرب نیز پیشگوییها و اشعار رمزی نوستراداموس معروف است.در شرق هم اشعار پیشگویی فراوان است(مقدمه ابن خلدون، ج ۱، ص ۶۴۵ به بعد)

از قول خواجه نصیر می خوانیم(مجموعه اشعار منسوب به خواجه نصیر، ص ۱۱۹).

در الف و ثلاثین دو قران می بینم

از مهدی و دجّال نشان می بینم

یا ملک شود خراب یا گردد دین

سرّی است نهان و من عیان می بینم

این رباعی مسلما نقطویانه است و ب