خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تاثیر فرهنگ اسلامی بر نام آبادیهای کشور

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تاثیر فرهنگ اسلامی بر نام آبادیهای کشور :

دانشگاه پیام نور خوانسار

مقدمه

در خصوص اهمیت فرهنگ نام در جغرافیا سخن بسیار است. بشر از زمانی که با مکانی سروکار یافته لزوم شناسایی و

نامگذاری مکانها را دریافته است. اولین گام در لزوم نامگذاری مکانهای جغرافیایی ارتباط انسان با آن مکان است، در غیر

این صورت ممکن است سالها بگذرد و مکانی بی نام بماند. نامگذاری بر مکانهای مختلف بدان سبب است که اولا مکانهای

مختلف شناسایی شوند، و ثانیا مکانهای مختلف از یکدیگر تمیز داده شوند

.

درباره اهمیت نام در جغرافیا همین بس که بهترین تصاویر ماهواره ای که امروزه توسط ماهواره های پیشرفته در اختیار

بشر قرار می گیرند و از مشکلات امر نقشه برداری زمینی می کاهند، تا زمانی که گویا نشده اند یعنی نام جغرافیایی بر

مناطق مختلف آن نهاده نشده است کاربردی نمی یابند و در حکم نوعی تابلو جلوه می نمایند و این اسامی جغرافیایی

هستند که به مکانهای مختلف هویت و شخصیت می دهند

. ^(۱)

بخشی از نامهای جغرافیایی را اسامی آبادیها (مسکون و یا

خالی از سکنه) تشکیل می دهند. در این خصوص که بر چه مبنایی اسامی مکانها و کلا اسامی جغرافیایی انتخاب

گردیده اند باید اذعان کرد که پژوهش در اسامی مکانهای مختلف جغرافیایی نیازمند بازگشت به پیشینه دیرینه

مکانهاست. مسلما همانند مکانهای مختلف جغرافیایی، اسامی آنان نیز به مرور زمان دستخوش تحول و تغییر شده است

و شاید بتوان گفت کمتر مکانی را می توان یافت که در طول اعصار مختلف به یک نام شناخته شده باشد

. ^(۲)

منشا اعلام جغرافیایی

در این زمینه کثرت نام آبادیها وجود نوعی طبقه بندی را ایجاب می کند. این طبقه بندی ممکن است براساس منشا و

وجه تسمیه آنان و یا بر پایه حروف الفبایی، دوره های تاریخی همچون قبل و بعد از اسلام و یا براساس زبان و گویش های

مختلف همانند فارسی، ترکی، لری و عربی باشد. از جمله ملاکهایی که انسان را به یافتن منشا طبیعی یا غیرطبیعی

آبادیها رهنمون می سازد اسامی آنهاست. با نگاهی گذرا بر اسامی آبادیها می توان آنها را چنین طبقه بندی نمود

:

الف: اسامی آبادیهایی که منشا طبیعی دارند که خود به چند دسته تقسیم می گردند

:

۱ –

اسامی آبادیهایی که منشا طبیعی آنها به لحاظ پستی و بلندی و عوارض سطح زمین است همانند: دامنه (فریدن

)

،

صحرا (بندرعباس)، برکوه (داراب)، میانکوه (کرمانشاه)، آغ دره «دره سفید» (تبریز

). ^(۳)

۲ –

اسامی آبادیهایی که منشا طبیعی آنها منابع آب است همانند: میاندوآب، میان رود (آمل)، قنات (بیرجند)، خشکرود

(

خوانسار

).

۳ –

اسامی آبادیهایی که منشا طبیعی آنها آب و هوا و شرایط جوی است همانند: گرم دره (فریدونشهر)، برآفتاب

(

الیگودرز)، زمستانه (فریدونشهر)، نساء (مشهد

).

۴ –

اسامی آبادیهایی که منشا طبیعی آنها پوشش گیاهی و رستنی ها است همانند: مرغزار (مشهد)، ترنج (گلپایگان

)

،

شلغم زار (نیشابور

).

ب: اسامی آبادیهایی که وجه نامگذاری آنها مسایل انسانی است که به چند دسته تقسیم می شوند

:

۱ –

اسامی آبادیهایی که وجه نامگذاری آنان مسایل روستایی و عشایری است همانند: آلاچیق (هشترود)، ایلچی

(

بندرلنگه)، ایل (اهواز)، شاهسون (کرمانشاهان

).

۲-

اسامی آبادیهایی که وجه نامگذاری آنان ویژگیهای جمعیتی است همانند ویژگی نژادی مانند: کرد (گرگان)، عرب

(

اسلام آباد)، لر (هشتپر)، ترک (خلخال). و یا برگرفته از ویژگی زبانی همچون: ترکی (شهرکرد)، کردی (زنجان)، و غیره

که تفصیل این بحث از چهارچوبه این مقال خارج است

.

۳-

اسامی آبادیهایی که معنا و مفهومی نظامی دارند. اکثر آبادیهایی که جزء پیشین آنان قلعه می باشد. از این نمونه اند

همانند: قلعه بابامحمد (خوانسار)، قلعه اخلاص (فریدن

).

۴-

اسامی آبادیهایی که معنا و مفهومی شخصی دارند و نشانگر آن است که توسط شخص معینی پایه گذاری و یا آباد

گردیده اند همانند حسن آباد (خوانسار) و

…

در این میان بخش قابل توجهی از اسامی آبادیهای کشور برگرفته از ویژگیهای مذهبی است. صرف نظر از معنا و مفهوم

اسامی می توان این بخش را به دو دسته تقسیم نمود

:

الف: آبادیهایی که صرف نظر از زمان پیدایش و علل وجودی آنها در دوران اسلامی تغییر نام داده و یا القابی ویژه یافته اند

.

ب: آبادیهایی که پس از طلوع خورشید درخشان اسلام بنا گردیده و از فرهنگ غنی این آیین مقدس نشات گرفته اند و

اسامی آنان نیز برگرفته از القاب ویژه در فرهنگ اسلامی است القابی همچون «زیارتگاه »، «امامزاده »، «شهید»، «پیر

»

،

«

قدمگاه » و… همه نشانگر تاثیر انکارناپذیر اسلام در نام و نشان مکانهاست

.

به جرات می توان گفت بسیار اتفاق می افتد که انسان در طی مسافرت های دور و دراز از آبادیهای متعددی می گذرد و

اسامی مختلف آبادیها را مرور می کند اما هنگامی که با اسامیی همچون زیارتگاه، شهید، پیر، قدمگاه، امامزاده و یا هر نام

دیگر برگرفته از فرهنگ غنی اسلام مواجه می گردد ناخودآگاه احساس دیگری بر انسان غالب می گردد; گویی انسان به

آشنایی دیرین رسیده است. مطلب قابل توجه در این میان این است که در اغلب چنین آبادیهایی وجود امامزاده و یا بقاع

متبرکه، مشترک و حائز اهمیت است، هر چند پیشینه بسیاری از این مکانها چندان روشن نیست و منابع موثقی که

بیانگر وجه نامگذاری چنین مکانهایی باشد بسیار اندک است و متاسفانه مطالعات فراگیر در این زمینه کمتر صورت

گرفته است. به تازگی بنیاد پژوهشهای اسلامی در این زمینه مطالعات وسیع و قابل ستایشی را آغاز کرده است

. ^(۴)

اگر چه

احوال و تبار بسیاری از بزرگان مدفون در چنین مکانهایی بدرستی روشن نیست اما این امر نمی تواند دلیل عدم توجه به

چنین مکانهایی باشد. «این آثار ارزنده همچون کانون پخش امواج حقیقت و انوار دیانت و عظمت روحی و علو

نزولت حضرت ختمی مرتبت و تجلی بخش خدمات برجسته آن حضرت به بشر و جهان انسانیت اند که به صورت

حق شناسی ملت از ذراری وی تجلی یافته است و از نظر دیدگاه جلوه گاه عشق و علاقه و خلوص عقیده و ایمان مردم ایران

درباره این خاندان است و خوشبختانه کشور ایران به میزان حداکثر از این آثار برخوردار است

.» ^(۵)

با وجود آن که امروزه ثابت شده است بسیاری از رویدادهای تاریخی چندان قابل اطمینان نمی باشند اما به هر حال از آنها

نمی توان گذشت. همچنین است احوال برخی از چنین آبادیهایی با نام و نشان منبعث از مذهب اسلام; و به قول استاد

باستانی پاریزی اینها در حکم اوتاد و خرگاه مدنیت ما هستند و جوامع ما با این آثار پیوند خورده اند و جداشدنی نیستند

.

مردم افغانستان مزارشریف را در کنار بلخ آرامگاه حضرت علی(ع) می دانند و سالها و قرنها به زیارت آن می شتابند و؟

بویژه در ایام نوروز در آنجا مراسمی خاص برپا می کنند. باورهای مردمان را چگونه می شود انکار کرد؟ در همین بلخ تا

همین اواخر مردم خانه «ابراهیم ادهم » را نگاهداری و حفظ می کردند

. ^(۶)

هنوز در قندهار مسجدی هست که خرقه

مبارک حضرت رسول در آن نگاهداری می شود. در همین سبزوار خودمان «همام بن زید وابصه » از صحابه پیغمبر در دیه

«

ایزی » سبزوار مسکن داشت. «با وی کاسه مصطفی ۹ بود و فرمان حق به وی رسید و در این خاک (بیهق) او را اولاد و

اعقابند

.» ^(۷)

از جمله آبادیهایی که نام و نشان از فرهنگ اسلام برگرفته اند مکانهای ملقب به مشهداند. در کشور حدود بیست و شش

مکان با این عنوان وجود دارد که در میان آنان تربت پاک حضرت علی بن موسی الرضا(ع) موسوم به «مشهدالرضا» در

صدر قرار دارد. در مقاله ای دیگر اشاره هایی به چنین مکانهایی کرده ایم

(۸)

و اینک برآنیم تا برخی دیگر از تاثیرات فرهنگ

اسلام را در نامگذاری و القاب و عناوین آبادیها پی گیریم

.

امامزاده

در بین آبادیهای عنوان یافته از فرهنگ اسلام امامزاده رایج ترین لفظ آبادیهای ایران می باشد. وجود مزارات متبرکه

امامزادگان و احفادشان که در سرتاسر ایران پراکنده است به وقایع تاریخ صدر اسلام و حداکثر به قرن سوم هجری

برمی گردد. مهاجرت سادات حسنی و حسینی به نقاط گوناگون سرزمینهای شرقی اسلامی از همان صدر اسلام و در

حکومت جابرانه امویان خاصه در عصر حجاج بن یوسف خونخوار و زمان تسلط او بر «عراقین

» ^(۹)

از سوی امویان (۷۵-۹۵ق

)

با همه بیدادگریها و سفاکیهایش نسبت به فرزندان علی(ع) آغاز شده بود

(۱۰)

مبحث مهاجرت این بزرگواران به ایران خود

بحثی است در خور توجه و نیازمند صحابی دیگر. بطورکلی برخی از آبادیهای ایران به واسطه آن که مدفن این بزرگواران

قرار گرفته اند عنوان امامزاده یافته اند. حدود یازده آبادی در ایران عنوان امامزاده دارند. این عنوان با قید پسوند حدود

45

آبادی در کشور است

. ^(۱۱)

که به ذکر چند نمونه به اجمال اکتفا می کنیم

:

روستای امامزاده جعفر یا «پیشوا» در۶ کیلومتری شمال ورامین که به واسطه وجود بقعه امامزاده جعفر بدین نام موسوم

است و بقعه ای مرتفع از عهد صفویه به نام امامزاده جعفر با گنبد کاشی و صحن بزرگی داراست

. ^(۱۲)

و یا روستای امامزاده

داود در شمال تهران در۳ کیلومتری «کیگا» که بقعه ای به نام امامزاده داود در آن قرار دارد و موجب نامگذاری این روستا

بدین نام گشته است

. ^(۱۳)

و یا روستای امامزاده قاسم در شمال شرقی تجریش که امامزاده ای به همین نام محل زیارت

است

. ^(۱۴)

و روستای امامزاده قاسم (چاپلق لرستان). امامزاده قاسم بقعه ای است متبرک و مدفن دو بزرگوار به نام «قاسم

»

و «زید» که در قریه ای به همین نام در ۳۰ کیلومتری شمال شهر «ازنا» برپا شده است و از فرزندان امام حسن مجتبی(ع

)

می باشند. این روستا قبلا «کنده سفید» نامیده می شد و پس از خوابنما شدن مزارات پدید آمده و روستا به نام امامزاده

قاسم تغییر نام می دهد

. ^(۱۵)

و یا روستای امامزاده «یوجان » شهرستان خمین که از روستاهای بسیار آبادان دهستان

حمزه لو است و دارای امامزاده ای است از بناهای عصر صفوی که بر کتیبه در منبت کاری جبهه شرقی آن تاریخ ۱۰۲۲

نوشته شده است

. ^(۱۶)

و در همین شهرستان خمین روستای امامزاده «فارسیجان

» ^(۱۷)

و روستای امامزاده «ورچه » در۲۳

کیلومتری شمال باختر خمین،۳ کیلومتری راه شوسه خمین به اراک در کوهستان

. ^(۱۸)

و نیز آبادی موسوم به امامزاده در

چند کیلومتری ویرانه های «ریشهر» در نزدیکی بوشهر که بقعه عبدالمهیمن در آن واقع گردیده است و بنایی است نسبتا

وسیع شامل هسته مرکزی بقعه و غرفه های پیرامون آن. نمای خارجی مجموعه در هر ضلع شامل طاقنماهای باز و بسته

با قوس های تیزدار است. امامزاده را از اعقاب حضرت عباس بن علی بن ابی طالب(ع) دانسته اند که فقیهی عالیقدر بوده و

پس از سفر به مصر در بازگشت در این محل رحل اقامت افکنده و در سال ۳۱۲ ق درگذشته است. در چوبی ورودی بقعه با

وجود سادگی از نمونه های جالب توجه شیوه نجاری منطقه خلیج فارس به شمار می رود

. ^(۱۹)

ستانه

آستانه در ایران لقب دو شهر است. آستانه «اشرفیه » مرکز شهرستانی به همین نام در استان گیلان که در قدیم «کوچان

»

نام داشته و پس از به خاک سپردن آقا سید حسین یا ابراهیم معروف به سلطان جلال الدین اشرف(ع) فرزند امام موسی

کاظم(ع) در آن جا، «آستانه اشرفیه » نامیده شد

. ^(۲۰)

و آستانه از توابع شهرستان «سربند» در استان مرکزی واقع در چهل

کیلومتری جنوب غربی شهر اراک که مدفن و مشهد چهار تن از خاندان عصمت و طهارت قرار گرفته یعنی حضرت

«

سهل بن علی(ع)»، «طالب بن علی(ع)»، «جعفربن علی(ع)» و «فضل بن جعفر(ع)» که زیارتگاه آنان به زیارتگاه سهل بن

علی(ع) شهرت یافته است و به همین سبب این شهر آستانه نام گرفته است. منظور کلمه آستانه در روزگاران پیشین

آستانه سهل بن علی(ع) بوده است که در ادوار بعد عنوان آستانه رها و منفردا سهل بن علی(ع) به آنجا می گفتند. شهر

آستانه به واسطه آستان مبارک حضرت امامزاده واجب التعظیم و التکریم حضرت سهل بن علی به آستانه مقدسه مشهور

شده است و از پیش از دوره اسلامی تاکنون به نامهای کره، بوهن (بویین)، کمره، کرج، کرج ابودلف، سهل بن علی،

آستانه سهل بن علی(ع)، اشتهار داشته و از دوران صفوی به بعد منحصرا با نام آستانه شهرت یافته است

. ^(۲۱)

محقق

ارجمند حجت الله عباسی پس از سالها تلاش و جستجو به تازگی به سندی ارزشمند دست یافته است که نسبت

امامزاده های بزرگوار آستانه با شش واسطه به حضرت علی بن الحسین امام سجاد(ع) امام چهارم شیعیان جهان می رسد

. (

سهل بن علی بن ابی طالب بن یوسف بن محمدبن حسین بن علی بن الحسین ابن زین العابدین در آستانه مبارکه

مدفون است. و جعفر بن محمدالباقر و فضل برادر جعفر در نزد آن بزرگوار مدفونند)، براساس همین سند طوقان ترک

نوه پسری هلاکوخان مغول هم به آنجا آمده و به حضرت امامزاده سهل متوسل شده است. براساس همین نیت در این

بارگاه مخارجی انجام داده و به اتفاق پسر و چند نفر از نزدیکانش در آن جا اقامت گزیده است. تا اینکه در زمان فوت به

واسطه ارادت آنان به امامزاده و احیانا وصیت آنها در این محل مدفون گردیده اند

. ^(۲۲)

پیر

یکی از عناوین مصطلح و مهم مزارات ایران کلمه پیر است. از قدیم معمول بوده است که در هر جا می خواسته اند قداستی

برای شخص یا مکان زیر نظر او قایل شوند از کلمه «پیر» استفاده می کرده اند همانند پیر دیر به معنای راهب پیر، شیخ و

مرشد کامل، رهبر، پیشوا و شخص بسیار آزموده و با تجربه. آنچه در این مقال مورد نظر است پیرانی هستند که پیروان و

مریدانی داشته اند که بعد از مرگ تربتشان را زیارتگاه ساخته اند

. ^(۲۳)

و در این میان برخی از مکان ها نام و نشان از آن

یافته اند. در فرهنگ آبادیهای کشور هفت آبادی به این نام موسوم و تعداد بسیار زیادی نیز با قید پسوند بدین نام خوانده

می شوند

. ^(۲۴)

همانند شهر «پیر بکران » واقع در شهرستان لنجان در استان اصفهان. این شهر در بیست و شش کیلومتری

شهر اصفهان واقع است و به خاطر وجود مقبره «پیربکران » در آن، بدین نام موسوم گشته است. توضیح آن که هنگامی که

پیر بکران در سیزدهم ربیع الاول سال ۷۰۳ ه درگذشت او را در ایوانی که در آن تدریس می کرد به خاک سپردند و به این

طریق ایوان تبدیل به مقبره شد. دیواری مزین به محراب گچبری بسیار زیبا بنا را مسدود کرد. سپس تالاری کوچک با

سردری زیبا که در حکم سرسرای بنا است به آن اضافه شد

.

تربت

تربت از دیگر نامهای تاثیرپذیر از فرهنگ اسلامی است. تربت در لغت به معنای گور، قبر، مزار، مقبره و آرامگاه است

. ^(۲۵)

دو شهر تربت حیدریه و تربت جام تنها شهرهای کشور می باشند که به این نام شناخته می شوند. تربت حیدریه در استان

خراسان در یکصدوچهل کیلومتری جنوب مشهد واقع و مرکز شهرستانی به همین نام در شرق خراسان است و وجه

نامگذاری آن وجود مزار قطب الدین حیدر عارف مشهور قرن ششم هجری است

. ^(۲۶)

و شهر تربت جام که مرکز شهرستانی

به همین نام در استان خراسان است و وجه نامگذاری آن این است که تربت (مدفن) شیخ احمد جام عارف ملقب به

ژنده پیل می باشد و به همین علت تربت جام نامیده شده

. ^(۲۷)

احمد جام، احمد منسوب به جام یا احمد جامی، صوفی ایرانی در دوران سلجوقی، معاصر غزالی و عدی بن مسافر و

عین القضاه همدانی و سنائی. نام کاملش شهاب الدین ابونصر احمدبن ابی الحسن بن احمد بن محمد نامقی جامی بود. و

یا به قولی نسبتش به «جریربن عبدالله بجلی » از صحابه پیامبر می رسد. احمد جام در قصبه نامه یا نامق از نواحی

«

ترشیز» (قهستان) در ۴۴۱ ه به دنیا آمد و در۵۳۶ ه. در خانقاه خود در حالی که مریدان بسیار داشت درگذشت و به

خواست خودش در بیرون معدآباد در محلی که یکی از دوستانش به خواب دیده بود دفن شد. چندی بعد از مرگ وی

مسجد و خانقاهی بر مقبره اش ساختند که بعد بناهای دیگر بر آن افزوده گشت و هسته محل جدیدی را تشکیل داد که

به نام تربت شیخ جام معروف شد

. ^(۲۸)

زیارتگاه

زیارتگاه به معنای محل بازدید مشاهد متبرکه است. (محل زیارت). این واژه به عنوان اسم در برخی از مکانها تعین

خاص یافته است. پنج آبادی در ایران منحصرا «زیارتگاه » و چهار آبادی دیگر با قید پسوند (زیارتگاه، حضرت سلیمان، شاه

اشرف و شاه چراغ همگی در جیرفت) و (زیارتگاه شیخ علی در اشنویه) به این نام موسوم اند

.

در این جا به اجمال مروری به روستای زیارتگاه از توابع شهرستان شهرضا می کنیم. در ده کیلومتری جنوب شرقی

شهرضا قریه ای به نام زیارتگاه وجود دارد. در این قریه دو امامزاده به نامهای محمد و ابراهیم فرزندان امام موسی

کاظم(ع) به خاک سپرده شده اند. سر امامزادگان فوق در حرم سید محمد و در شیراز دفن است. بر روی قبور فوق

گنبدی قرار دارد که به لحاظ سبک بنا متعلق به عهد سلجوقی است

. ^(۲۹)

شاهزاده

گاهی بناهای زیارتگاهی امامزاده ها را به اسامی محلی معصوم زاده و شاهزاده نیز می خوانند. در حدود نوزده آبادی در

کشور با قید پسوند به شاهزاده موسوم اند. از آن جمله روستای شاهزاده علی اکبر در شهرستان شهرضا، استان اصفهان در

هجده کیلومتری شمال شرقی شهرستان شهرضا. بر سر راه اصفهان به شهرضا گنبدی زیبا با نمایی عالی و کاشی

درخشان در زیر نور آفتاب می درخشد. این گنبد بر مزار امامزاده شاه سید علی اکبر برادر حضرت امام رضا(ع) و

شاه چراغ(ع)قرار دارد که زیارتگاه مردم شهرضا و اطراف می باشد. ساختمان گنبد همچون گنبد مدرسه چهارباغ

اصفهان است

. ^(۳۰)

از همین نمونه است قریه شاه کوچک شهرستان شهرضا که به واسطه وجود امامزاده شاه کوچک بدین

نام موسوم گردیده است

. ^(۳۱)

شهید

شهید از دیگر عناوین آبادیهای ایران برخاسته از فرهنگ اسلامی است. با عنوان «شهید» و نیز با قید پسوند حدود هشت

مورد از آبادیهای ایران لقب یافته اند

. ^(۳۲)

به این هشت مورد باید آبادی موسوم به «هفت شهیدان » را نیز افزود. توضیح آن که

این آبادی در فاصله سی و شش کیلومتری شمال مسجد سلیمان واقع گردیده است. در وجه تسمیه این آبادی چنین

حکایت شده است که در آن امامزاده ای قرار گرفته که مدفن هفت تن از اولاد حضرت امام موسی کاظم(ع) می باشد و این

هفت تن شامل پنج برادر و دو خواهر بوده اند که هنگام سفر به خراسان به دستور بنی عباس در این محل به شهادت

رسیده و در همین جا مدفون گردیده اند لذا بدین جهت نام این دهکده هفت شهیدان خوانده شده است

. ^(۳۳)

شیخ

رایج ترین نام برگرفته از فرهنگ اسلامی در آبادیهای ایران «شیخ » است. در حدود دویست و هشتاد آبادی در ایران به نام

شیخ به صورت منفرد و یا با قید پسوند موسوم اند

. ^(۳۴)

که از آن جمله است روستای «شیخ ابوالقاسم » تربت حیدریه در

استان خراسان. علت نامگذاری این روستا بدین نام وجود مزار شیخ ابوالقاسم گورکانی (گرکانی) متوفای ۴۵۰ ه. ق از

مشاهیر عرفای خراسان است. در سه کیلومتری جنوب شرقی شهر تربت حیدریه در مسیر راه اصلی شهرهای جنوب

خراسان روی تپه ای مشرف بر جاده و ارتفاعات، مزار شیخ قرار گرفته است. تا قبل از تعمیر مزار در سال ۱۳۴۰ شمسی این

روستا به کلاته درویش معروف بود کلاته درویش بعدا کلاته ابوالقاسم نام گرفت و فعلا شیخ ابوالقاسم نامیده می شود. نام

صاحب مزار مطابق سنگ نوشته آن شیخ ابوالقاسم الکورگانی از سران عرفان صوفیه معروفیه در اواخر قرن چهارم و نیمه

اول قرن پنجم ه . ق است

. ^(۳۵)

قدمگاه

قدمگاه از دیگر اسامی آبادیهای ایران و منبعث از فرهنگ اسلامی است. در حدود شانزده آبادی در ایران منحصرا و نیز با

قید پسوند بدین نام موسوم اند

. ^(۳۶)

لازم به ذکر است که در بسیاری از مکانها چنین موقعیت هایی وجود دارد ولی نام

آبادی نمی باشد و تعداد فوق الذکر تعین خاص یافته و به عنوان نام آبادی موسوم گردیده اند.در اکثر این موارد اعتقاد بر

این است که مکانهایی خاص در آبادی به عنوان قدمگاه ائمه اطهار: وجود دارند و مورد احترام عامه مردم می باشند

.

مسجد

مسجد از دیگر عناوینی است که بر برخی از آبادیها نام نهاده شده است. مسجد با ویژگیهای خاص خود در تمام طول

تاریخ اسلام یکی از پدیده های آشنای جغرافیایی است. نقش های گوناگون آن انگیزه ای است مؤثر در گسترش جغرافیایی

آن. شاید بتوان گفت که آوازه برخی از شهرهای اسلامی به واسطه مساجد جامع آن باشد

.

در فرهنگ آبادیهای کشور در حدود بیست و یک آبادی به نام مسجد و یا با قید پسوند بدین نام شناخته می شوند

. ^(۳۷)

از

دیگر آبادیهایی که بنیان اصلی آنان را مساجد تشکیل داده اند می بایست از مسجد حضرت ولی عصر (عج) واقع در

جمکران قم و نیز مسجد حضرت ابوالفضل(ع) در شهرک ابوالفضل استان یزد ی