خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ شامل 96 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چینش و ساخت حزب در قرآن: پایه ای برای امتناع عقیدتی؟ :

تاریخ دریافت: ۶/۱۱/۷۹
تاریخ تایید: ۲۲/۱/۸۰
چکیده:
این مقاله با هدف بررسی یکی از مفروضات امتناعی برای رد یا تردید نسبت به نظامی حزبی پردازش شده است . نظام حزبی در ایران با مشکلات و موانع نظری – فعلی بسیاری مواجه است که بررسی یکایک و همچنین نحوه ارتباط آنها با یکدیگر نیازمند مطالعات گسترده ای است . مقاله حاضر تنها به پژوهش در مورد مفروض معمول استنباط شده از آیات قرآن در نفی حزب، محدود شده است . مقاله با نشان دادن این که اساسا حزب در قرآن بطور عموم در وجه دینی آن استفاده شده و با وام گیری از فرمول فقهی منطقه الفراغ این نتیجه را بدست می دهد که حزب به عنوان یک «روش » در سازماندهی سیاسی – اجتماعی، اقتصادی مسلمانان یک روش منطقه الفراغی است .
واژگان کلیدی: حزب، قرآن . مقدمه
در ایران با وجود بیش از یک قرن سابقه و فعالیتهای حزبی، به نظر می رسد هنوز تا پیدایش وضعیتی نهادینه در مورد احزاب، راهی نه چندان کوتاه در پیش باشد . در این مدت، ۵ (پنج) مرحله از تب و تاب فعالیتهای حزبی، – یا آنچه را که می توان با تسامح به این نام خواند – بخشی از حیات سیاسی، اجتماعی – اقتصادی را آشکارا تحت الشعاع خود قرار داد .
اولین مرحله و نقطه آغازین آن به انقلاب مشروطه و فعالیت احزاب در این مقطع زمانی برمی گردد که تا تسلط رضاخان (شاه) بر قدرت به درازا کشید . دومین مرحله به سالهای جنگ جهانی دوم، اشغال ایران، و سرنگونی دیکتاتور، و بالاخره فضائی که گاه از آن همچون دموکراسی نیم بند نام برده می شود، معطوف است که تا کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دولت دکتر مصدق ادامه یافت . مرحله سوم از فعالیت حزبی در برگیرنده سالهای ۳۹ تا ۴۳ است که باز ایران شاهد نوعی فضای نیمه باز سیاسی بود که خود ناشی از تحرکات داخلی، همچنین نفوذپذیری ایران از سیاستهای خارجی بود . مرحله چهارم، شامل فاصله زمانی اندکی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی تا سال ۶۰ است، و بالاخره با انتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶ و باز شدن فضای سیاسی جامعه، بار دیگر گونه ای از تحرکات حزبی را در جامعه شاهد هستیم .
اگر بخواهیم با تسامح تمامی مدت زمانی که احزاب در ایران اندک موضوعیت فعالیت و رقابت جدی داشته اند را محاسبه کنیم، آنگاه شاید این ارقام را برای هر یک از مراحل بتوانیم قابل اعتناء بدانیم . مرحله اول ۲۰ سال، مرحله دوم ۱۲ سال، مرحله سوم ۴ سال، مرحله چهارم ۴ سال، و مرحله پنجم بیش از ۲ سال، البته تمامی این ارقام تخمینی است و این بر عهده مطالعات موردی است که با انتخاب معیارهای لازم محاسبات فنی تری را بدست دهند . هر چند، بعید است به خاطر طبیعت فعالیتهای سیاسی از یک سو و همچنین اوضاع سیاسی – اجتماعی ایران از دیگر سو، بتوان رضایت خاطر کسانی را که خواهان ارقام ریاضی دقیق هستند، فراهم کرد .
به هر حال، ارقام یاد شده به خوبی بیانگر این نکته است که در بیش از یکصد سال از شکل گیری اولیه احزاب رسمی در ایران تاکنون تنها ۴۲ سال تب و تاب فعالیتهای حزبی قابل مشاهده است . یعنی چیزی حدود ۴۰% در بقیه زمانها یا اصولا هیچ خبری از احزاب رسمی که بتواند تا حدی نقش خود را با جدیت در چارچوب جلب آراء و رقابتهای انتخاباتی ایفا کند نیست، یا در پاره ای مواقع، همانند دوران پهلوی دوم و مقاطعی چون وجود احزاب رسمی دولتی یا حتی مرحله تک حزبی رستاخیز، بیشتر کاریکاتوری از حزب و کارکردهای حزبی وجود دارد . البته مشکلات تنها به مقایسه زمانهای فعالیت محدود نمی شود . به هیچ عنوان نمی توان آن ۴۰% زمانی را، دورانی درخشان از حضور احزاب در جامعه ایران دانست . احزاب معمولا از سازماندهی ضعیفی برخوردار بودند . آموزه های حزبی روشن و آشکار نبود، احزاب گاه در حد یک دسته سیاسی، تنزل می یافتند و بسیاری مواقع چیزی بیش از احزاب فصلی یا شخصی نبودند . برخی از احزاب و در راس آنها، حزب توده، از این جهات وضعیتی مناسب تر داشتند ولی باز این حزب نیز در مقایسه با احزاب اروپایی و حتی احزاب چپ کشورهای عربی، چیزی برای عرضه نداشت .
بررسی چرائی و چگونگی ضعف بنیادین حزب و ناکارآمدی آن در ایران، زمینه های متعدد مطالعاتی را می طلبد . وضعیت گذار طولانی جامعه ایران، ساختار اجتماعی – اقتصادی، استبداد و فساد سیاسی، نگرشهای معمولا منفی به حزب و حتی موقعیت ژئوپلتیکی ایران که در دوران ضعف اجازه بازیگری قدرتها و سیاستهای خارجی را فراهم می سازد، بخشی از این زمینه ها هستند . ولی بخش دیگر امتناعهای عقیدتی – نظری است که اصولا منکر وجود کارکرد حزبی در حیات اجتماعی بوده یا دست کم نسبت به آن مظنون می باشد . در این راستا، مقاله حاضر در صدد بررسی تنها یکی از جنبه های این امتناعهای عقیدتی – نظری است، یعنی امتناعی که با استناد به آیات قرآن به نفی حزب مبادرت می ورزد . از این رو، به نظر می رسد که پژوهش در آیات قرآن به عنوان نه تنها نقطه شروع که یک بحث محوری حائز اهمیت باشد . متن آیات
بررسی آیات قرآن نشان می دهد که ۷ بار واژه حزب در قالب ۵ آیه به کار رفته که در ۲ (دو) آیه از این ۵ آیه، ۲ بار این واژه تکرار شده است، یک بار واژه «حزبه » که حاوی ضمیر اشاره است، استفاده شده و یک بار نیز جمع تثنیه «حزبین » آمده است . به این ترتیب، واژگان «حزب » ، «حزبه » ، و «حزبین » مجموعا ۹ مورد می باشد که در قالب ۷ آیه و در ترکیب ۶ سوره جای گرفته است . ابتدا جا دارد که متن این آیات را مطالعه کنیم .
۱- و من یتول الله و رسوله و الذین امنوا فان حزب الله هم الغلبون ^(۲)
۲- فتقطعوا امرهم بینهم زبرا کل حزب بمالدیهم فرحون . ^(۳)
۳- من الذین فرقوا دینهم و کانوا شیعا کل حزب بمالدیهم فرحون ^(۴)
۴- استخوذ علیهم الشیطن فانسهم ذکر الله اولئک حزب الشیطن الا ان حزب الشیطن هم الخسرون ^(۵)
۵- لا تجد قوما یومنون بالله و الیوم الاخر یوادون من حاد الله و رسوله و لو کانوا آباءهم او ابناءهم او اخوانهم او عشیرتهم اولئک کتب فی قلوبهم الایمن و ایدهم بروح منه و یدخلهم جنت تجری من تحتها الانهر خلدین فیها رضی الله عنهم و رضوا عنه اولئک حزب الله الا ان حزب الله هم المفلحون . ^(۶) چینش
از ۶ سوره مورد نظر، ۴ سوره مکی است که در هر سوره یک آیه و در هر آیه یک نوبت واژگان حزب، حزبه، و حزبین آمده است و دو سوره دیگر مدنی هستند که در آنها مجموعا ۵ بار صرفا واژه «حزب » و در قالب ۳ آیه آمده است . پس در سور مدنی در آیات کمتر ولی با دفعات بیشتر واژه حزب استعمال شده است . در مجموع، استفاده از واژگان حزب، حزبه، و حزبین، ترکیب «حزب ا . . .» ۳ بار و در ۲ آیه به کار رفته که بیشترین ترکیب را نشان می دهد و جالب است توجه کنیم که هر دو آیه متعلق به دو سوره مدنی یعنی تنها سوره های مدنی که در این بحث ما لحاظ شده اند، می باشند . دو بار ترکیب «حزب الشیطان » آمده که هر دو متعلق به یک آیه می باشند و تنها دفعه ای هم که به شکل «حزبه » استعمال شده، اشاره به شیطان است .
پس به این ترتیب ترکیب حزب الشیطان به تنهایی کمتر از حزب ا . . . است ولی با احتساب استفاده از «حزبه » ، می توان به رقم ۳ در مجموع نسبتهای حزب به شیطان دست یافت . از این سه مورد در دو آیه، یکی در سوره مکی جای گرفته (حزبه) و ۲ مورد دیگر در سوره مدنی مجادله قرار دارند و همتای ۲ مورد استفاده با ترکیب حزب ا . . . در همین سوره و در قالب یک آیه می باشند . پس از این نسبت سنجیها باید به ترکیب «کل حزب بمالدیهم فرحون » توجه کرد که دو بار و در قالب ۲ آیه از دو سوره مکی تکرار شده است . و بالاخره در مرتبت بعدی، تثنیه «حزبین » جای دارد که یک بار در سوره کهف که مکی و در ارتباط با داستان اصحاب کهف است به کار رفته است . ساخت
چینش و توزیع عددی استفاده از واژگان حزب، حزبه، و حزبین به خودی خود نشان می دهد که قرآن در مجموع، با واژه حزب با نگاهی مذمت گونه برخورد نکرده است و می توان گامی فراتر نهاد و گفت که ترکیب «حزب ا . . .» بیشترین ترکیب موجود است، هر چند «حزب الشیطان » و «حزبه » رویهم رفته معادل این ترکیب می شوند، ولی جداجدا، از ترکیب حزب با ا . . . فاصله دارند . اما این توزیع عددی بدون توجه به نحوه استفاده تفسیری و ارزشی حزب در آیات و در سور مربوطه، به تنهایی برای حصول اطمینان از نگاه قرآن کافی نیست . لذا در این قسمت از مقاله بطور مختصر به ساخت کیفی آیات خواهیم پرداخت .
در مجموع آیات و سور اشاره شده به احتمال قوی و آن گونه که از ظاهر آیه برمی آید، ساده ترین وضعیت، آیه ۱۲ سوره کهف و در تنها موردی است که «حزبین » آمده است این آیه و آیات قبل و بعد از آن، اشاره به داستان اصحاب کهف دارند و در آیه خاص مورد نظر، «حزبین » در اشاره به دو گروهی است که در صدد تخمین مدت درنگ اصحاب کهف در غار برآمده اند . در واقع «حزبین » اشاره به یک اختلاف محاسباتی و عددی در تخمین مدت درنگ دارد و صرف نظر از درستی اقوال هر یک از دو گروه، به خودی خود، حاوی بار ارزشی معطوف به واژه حزبین نیست . البته در تفاسیر و برخی از روایات و حکایات مربوط به اصحاب کهف در مورد این دو گروه و منظور از این که آنها چه گروهها و جمعیتهایی بودند و چه حدسهایی زدند، نکاتی آمده است که خالی از وجه اسطوره ای و داستانی نیست و تاثیری نیز در نگاه بی طرفانه، به واژه «حزبین » ندارد .
اما اگر آیه ۱۲ سوره ۱۸ (کهف)، بیانی ساده در استفاده از «حزبین » دارد، دو آیه ای که در هر کدام ترکیب جمله ای «کل حزب بمالدیهم فرحون » آمده این طور نیست . این دو آیه یعنی آیه ۵۳ سوره مومنون و ۳۲ سوره روم هر دو مکی است . و در هر دو، نوعی شادمانی را به اعضاء هر حزبی نسبت می دهد . توجه به برخی واژگان قبل از کل حزب بمالدیهم فرحون نشان می دهد که ظاهرا قرآن این شادمانی را خالی از وجه مذمت نمی داند . در آیه ۵۳ سوره مومنون، واژه «فتقطعوا» و در آیه ۳۲ سوره روم، «فرقوا» ، هر دو دلالت بر تفرقه و قطعه قطعه کردن دارد . این مذمت در هر یک از دو آیه به گونه ای آمده است، هر چند، در نهایت، خالی از وجه اشتراک نیست .
آیه ۳۲ سوره روم، وضعیتی روشن تر دارد . فقره پایانی آیه قبلی حاوی چنین نهی از منکری است: «ولا تکونوا من المشرکین » .
برخی از مفسرین از جمله، صاحب مجمع البیان ترجیح داده اند که به هنگام تفسیر آیه ۳۲ سوره روم، بطور بهم پیوسته به این فقره پایانی آیه قبل هم توجه داشته باشند (ج ۱۹، ص ۲۲۹) و به این ترتیب، مصداق احزاب و گروههایی که چنین تفرقه ای را نمایندگی می کنند مشرکان می باشند . همین تاکید از سوی صاحب المیزان نیز اعمال شده است (ج ۱۶، صص ۹- ۲۸۸ .)
در المیزان، ذکر شده که کلمه من در ابتدای آیه برای بیان منظوری است که مراد همانا مشرکین هستند . و این ویژگی تفرقه و دسته دسته بودن را از خاص ترین صفات مشرکان معرفی می نماید . انتخاب این دو تفسیر برای ارائه شرح تفسیری از جهت بار ارزشی آنان برای آموزه شیعه است; هر چند، برخی تفاسیر دیگر، امر را فراتر از مشرکان می برد و شاید یکی از عجایب این تعمیم، تفسیر عرفانی رشید الدین المیبدی صاحب کشف الاسرار است (ج ۷، ص ۴۵۲) که چنین شرحی می آورد . «و هم الیهود و النصاری و طوائف اهل الشرک .»
لازم به یادآوری است که در این آیه و همچنین آیه بعدی لبه تیز حمله متوجه مشرکان است و پرهیز از درافتادن به شرک و تنها در آیه بعدی یعنی آیه ۳۴ است که صحبت از کافران می کند . به هر حال، با تاکید بر مشرکان به نظر می رسد که تعمیم صاحب کشف الاسرار یا تفاسیر مشابه، چندان موجه نبوده باشد . در واقع این آیه ۵۳ سوره مومنون، یعنی دیگر آیه ای که ترکیب «کل حزب بمالدیهم فرحون » آمده، در برگیرنده اشاراتی به اهل کتاب می باشد .
صاحب مجمع البیان برای شرح آیه مربوطه مثال یهود را می زند که به انجیل و قرآن کافر شدند و مسیحیان به قرآن (ج ۱۷، ص ۵۷ .) همین نظر در المیزان هم تکرار شده است (ج ۱۵، ص ۴۹ .) در این تفسیر با اشاره به آیه قبلی و از جمله بیان «. . . امه واحده و انا ربکم فاتقون . . .» به نافرمانی انسان از امر رسولان خداوند که ایشان را به ربی واحد و همچنین تقوی دعوت کردند، توجه می دهد که حاصل آن پاره پاره شدن امر مفروض در قالب کتابهاست و اینکه هر جمعیتی «کتابی » را به خود اختصاص دادند . به هر حال، در هر دو آیه، موضوع تفرقه دینی است . در یکی مشرکان به خاطر شرکشان و خشنودی آنان به فرقه گرائیشان و در دیگری مخاطبان پیام آسمانی انبیاء و تفرقه بین آنان در قالب کتابهای مختلف و خشنودی هر حزب به آنچه که دارد، سرزنش شده اند . حال بهتر است از زاویه ای دیگر ماهیت این «سرزنش » را بررسی کنیم .
هر دو آیه پس از توصیف تفرقه و قطعه قطعه شدن، به یک بیان یکسان یعنی «کل حزب بمالدیهم فرحون » ختم می شوند . اما می توان سوال کرد که اگر این بیان یکسان حاوی مذمت مصادیق آن یعنی در یکی مشرکان و در دیگری اهل کتاب بوده باشد، چگونه می توان این دو مصداق بسیار متفاوت را در کنار هم آورد؟ در باب تفرقه اهل کتاب مطلب قابل درک است . آنان، امر دعوت رسولان به سوی خداوند یکتا را قطعه قطعه ساختند و هر یک نیز به آنچه که در نزد خود داشتند، خشنود گردیدند .
شکستن پیام الهی و ایجاد تفرقه در جوهر دعوت، چیزی است که می تواند حامل بار معنائی منفی برای مرتکبان بوده باشد، ولی سرزنش مشرکان به خاطر «تفرقه دینی اشان » چه معنائی دارد؟ آیا اگر به تعبیر صاحب مجمع البیان، آنها متفرق در امر ستاره پرستی، خورشید پرستی، و . . . نمی شدند و فرضا متفق در پرستش خورشید می ماندند و به این اعتبار مشرک – به معنی مطلق آن به کسی که چنین اعتقادی را در کنار اعتقاد به خداوند یا مستقل از آن دارد – اطلاق می شدند، آیا در این صورت مشرکان مصون از سرزنش بودند؟
شاید پاسخ مفسرین چنین باشد که مشرک به خاطر شرکش واجد و مستحق سرزنش است، اما باید توجه داشت که در این جا مذمت نه به اصل شرک که به «تفرقه دینی » میان مشرکان راجع است . به نظر نمی رسد که از این تنگناگزیری متصور باشد، مگر این که اصولا به این نتیجه دست یازیم که بیان «کل حزب بمالدیهم فرحون » ، در این جا، بیش از این که یک حکم «ارزشی منفی » بوده باشد، در اساس بیانگر یک حکم «معرفت شناسانه » است . به این اعتبار، خداوند پس از توصیف اوضاع تفرقه دینی مشرکین، در نهایت یک حکم معرفتی را ضمیمه می سازد و احتمالا به همین خاطر است که واژه «کل » در ابتدای حکم آمده است .
موضوع را به گونه ای دیگر هم می توان مورد تایید قرار داد . اگر سرزنش مستقل از مصادیق، معطوف به ترکیب «کل حزب بمالدیهم فرحون » باشد، پس آنگاه چگونه می توان ترکیب «حزب ا . . .» که در ۳ مورد، در آیات مربوطه آمده است را استثنائی براین «کل حزب » دانست .
طبیعی است که ایجاد «فرح » و شادمانی در مومنین به خداوند و ملحقین به «حزب ا . . .» ، قابل انکار نیست . به این اعتبا