خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در اجتماع سوگواران امام خمینی(ره)۱۴/۳/۸۰

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در اجتماع سوگواران امام خمینی(ره)۱۴/۳/۸۰ :

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین والصلاه والسلام علی سیدنا و نبینا و حبیب قلوبنا ابی القاسم المصطفی محمد و علی اله الاطیبین الاطهرین المنتجبین الهداه المهدیین المعصومین سیما بقیه الله فی الارضین.قال الله الحکیم فی کتابه:بسم الله الرحمن الرحیم.و جعلناهم ائمه یهدون بامرنا و اوحینا الیهم فعل الخیرات و اقام الصلوه و ایتا الزکوه و کانوا لنا عابدین
خداوند متعال در توصیف پیامبران و راهنمایان بشر و کسانی که پرچم هدایت و ارشاد نسلهای انسانی را بر دوش داشتند, از جمله این خصوصیات را بیان می کند:اینها طبق خصوصیات ذکر شده در قرآن امام و پیشوای هدایتند و از سوی خداوند, کار نیک و عمل به خیرات به آنها وحی می شود; اقامه ی صلات و ایتا زکات می کنند و افتخار بزرگشان این است که بنده ی خدا هستند و با عمل خود, راه بندگی را به بشریت تعلیم می دهند.
امروز در دوازدهمین سالگرد غروب خورشید درخشان امامت و ولایت در دوران معاصر یعنی رهبر عظیم الشان و بزرگوار ما, امام خمینی وقتی در سیره و عملکرد این مرد بزرگ و جانشین پیامبران دقت می کنیم, خصوصیات امام هدایت را در زندگی و سیره و تعالیم او بوضوح می یابیم.آنچه که امروز برای همه ی ما بسیار اهمیت دارد, این است که با راه و رسم و تعالیم امام که در واقع تشکیل دهنده ی حقیقی شخصیت اوست آشنا شویم; اگرچه ملت ما بحمدالله این سرمایه ی معنوی را برای خود حفظ کرده است.
امروز من در این مجمع عظیم, یک بعد از شخصیت امام را به عرض شما برادران و خواهران و همه ی ملت ایران می رسانم; چون سیره ی امام بزرگوار فقط بیان شخصیت یک انسان نیست; بلکه راهنمای عمل همه ی ملت ایران و مسلمانان جهان است; راهنمای عمل همه ی کسانی است که می خواهند در سایه ی اسلام, برای خود زندگی شایسته ی انسانی فراهم کنند.البته ملت ایران بیش از دیگران مخاطب این سخنان هستند; زیرا بار امانتی که بر دوش ماست یعنی حفظ دستاورد عظیم این انقلاب یک ویژگی برای ملت ایران است.با حفاظت از این ذخیره ی عظیم, باید شکر این نعمت را بگزاریم.این بعد از شخصیت امام عبارت است از این که امام در ساخت و مهندسی نظام جمهوری اسلامی, همه ی عناصر و اجزایی را که می توانست این نظام را استوار و ماندگار کند, مورد ملاحظه قرار داد و با مهارت تمام این عناصر اصلی را در درون این بنای شامخ و مستحکم کار گذاشت.این عناصر اصلی عبارت است از اسلام, مردم, قانونگرایی و دشمن ستیزی.امام بزرگوار در بنای نظام شامخی که به جای رژیم پوسیده ی سلطنتی در ایران بر سر کار آورد, این عناصر و اجزا را با دقت تمام کار گذاشت; در عمل خود به آنها پایبند و متعهد ماند و در پیام و بیان و تعالیم خود بر آنها پافشاری کرد.
امروز هم مثل بیست ودو سال گذشته, همه ی کسانی که وجود نظام اسلامی را با منافع نامشروع خودشان ناسازگار می بینند و با آن دشمنی می کنند, بیش از همه با همین چهار عنصر مقابله می کنند.عمده ی تلاش آنها این است که یا عنصر اسلامیت را از نظام بگیرند; یا تکیه ی بر مردم را با همان معنای وسیع و بدیعی که امام به آن توجه داشت از نظام سلب کنند; یا در بنای قانونی نظام خدشه کنند; یا هشیاری و بیداری دایمی در مقابل دشمن را از نظام بگیرند و بیداری را به خوابآلودگی و غفلت تبدیل کنند; لذا برای ما این چهار عنصر اهمیت پیدا می کند.من امروز درباره ی هر کدام از اینها نکات کوتاهی را به عرض شما می رسانم.
نکته ی اول که اصلی ترین عنصر تشکیل دهنده ی نظام است عبارت است از اسلام گرایی و تکیه ی بر مبانی مستحکم اسلامی و قرآنی.
خیلیها از این حقیقت بسیار موثر غفلت کردند; اما راز پیروزی انقلاب در این نکته بود; چون ملت ایران از اعماق قلب به اسلام معتقد و مومن و وابسته بود و هست.اغلب ملتهای مسلمان همین طورند; اگر موانع از سر راه آنها برداشته شود, ایمان عمیق آنان به اسلام آشکار خواهد شد.لذا وقتی مردم پرچم اسلام را در دست امام مشاهده کردند و باور کردند که امام برای احیای عظمت اسلامی و ایجاد نظام اسلامی وارد میدان مبارزه شده است, گرد او را گرفتند; بعد هم که انقلاب پیروز شد, با همین انگیزه, از روی طوع و رغبت در میدانهای خطر حاضر شدند; چون ایمان آنها به اسلام, عمیق بود.
بعضی از کسانی که خودشان را در شمار زبدگان و نخبگان و احزاب سیاسی و صاحب نظران مسائل سیاست به حساب میآوردند, این را نمی پسندیدند.جدای از کسانی که به اسلام عقیده نداشتند, بعضیها به اسلام عقیده داشتند, اما نظام اسلامی را قبول نمی کردند.لذا از اول انقلاب, در عرض و به موازات خط امام جریانی پیدا شد که به یک نظام لائیک و الگوبرداری شده ی از نظامهای غربی دعوت می کرد; منتها با رنگ و لعاب اسلامی; اسم اسلامی, اما باطن غیراسلامی; ساخت اسلامی, اما جهتگیری غیراسلامی.البته آنها بی میل نبودند که در کنار چنین نظامی, آخوند وجیه المله یی هم برای مقبول جلوه دادن نظام در چشم مردم وجود داشته باشد چون مردم به اسلام دلبسته بودند بدشان نمیآمد روحانی مورد قبولی در کنار نظام قرار گیرد تا نظام را در چشم مردم, اسلامی جلوه دهد; دولتمردان نظام هم به همان شکلی که خودشان می پسندند و تشخیص می دهند, نظام را به همان صورت غیراسلامی و در حقیقت شکل بازسازیشده ی رژیم سلطنتی, منتها طبق قبول سیاستمداران و قدرتمندان دنیا اداره کنند; ظاهر و رنگ و لعاب دین هم این فایده را برای آنها داشته باشد که نیروهای مردم را در خدمت آنها قرار دهد; هرجا به حضور مردم احتیاج است در هنگام جنگ و دفاع و دادن مالیات و غیره همین ظاهر اسلامی, مردم را به همکاری با آن نظام وادار کند; اما اگر حقوق شرعی مردم تامین نشد, نشد; اگر با سلطه گران مبارزه نشد, نشد; اگر استقلال کشور و فرهنگ و اقتصاد مردم در قبضه ی دشمنان قرار گرفت, گرفت! لذا از اولی که امام دستور دادند قانون اساسی به وسیله ی خبرگان منتخب مردم تدوین شود, هرجا که نام اسلام و نشانی از حضور واقعی اسلام بود, اینها مقابله کردند.آن جایی که اصل مربوط به ((ولایت فقیه)) مطرح شد, اینها بی تابانه مبارزه کردند.البته با ولایتش مخالف نبودند ولایت یعنی حکومت; آنها تشنه ی قدرت و حکومت کردن بودند با فقیه اش مخالف بودند; چون به معنای حضور حقیقی دین در جامعه بود; این را برنمی تافتند و تحمل نمی کردند.هرجا که نشانه ی حضور واقعی اسلام بود, اینها معترض بودند.
امام در مقابل این جریان که خیلی هم مدعی بودند ایستاد; روی مبانی اسلام تکیه کرد; روی ترکیب و ساخت اسلامی نظام, با جدیت اصرار ورزید; چون امام مانند هرکسی که با اسلام آشناست, معتقد بود و امروز هم ما معتقدیم که سعادت و رفاه و آزادگی و عزت یک ملت و نیز عدالت و تکیه ی به مردم به معنای واقعی کلمه در سایه ی احکام اسلام تامین می شود.آنهایی که شعار عدالت و مردم سالاری دادند, نشان دادند که نمی توانند حقوق و منافع مردم را عادلانه تامین کنند; اما اسلام می تواند این کار را بکند.تکیه ی بر اسلام, به معنای ایمان عمیق امام بزرگوار به رسالت اسلام بود; یعنی امروز اسلام می تواند ملتها را نجات دهد.لذا هم در تدوین قانون اساسی و هم در تمام رهنمودهایی که امام در طول ده سال زندگی مبارک خود به ملتهای مسلمان دادند, بر روی اسلام تکیه کردند و همین موجب شد که نظام جمهوری اسلامی با وجود دشمنیهای بی اندازه ی قدرتهای جهانی, در میان ملتهای مسلمان, هم طرفداران بی شماری پیدا کند و هم در آنها شوق و امید و انگیزه به وجود آورد و حرکت اسلامی را در سرتاسر جهان اسلام زمینه سازی کند.
امروز هم اگر نظام جمهوری اسلامی و مسوولان و روسای این نظام در دنیا عزت و آبرویی دارند, به برکت اسلام است.چه آنهایی که در دنیا به اسلام معتقدند و چه حتی آنهایی که به اسلام معتقد نیستند, عزتی که برای جمهوری اسلامی و مسوولان آن قائلند, به خاطر اسلام است.آنهایی هم که به اسلام معتقد نیستند, نقش و نفوذ و تاثیر و اقتدار اسلامی را می شناسند و می دانند; و آن کسی که مظهر این اقتدار است, در چشم آنها دارای عظمت و جلال است.
امام بر روی اسلام تکیه کرد; به اسم اسلام قانع نشد; بر این اصرار ورزید که باید قوانین اسلامی در تمام گوشه و کنار دستگاههای دولتی و حکومتی حاکم شود.البته این کار, یک کار بلندمدت بود; امام هم این را می دانست که در کوتاه مدت, این مقصود تحقق پیدا نمی کند; اما راه را باز کرد و حرکت را شروع نمود و جهت را نشان داد; همه فهمیدند که باید به معنای حقیقی کلمه به سمت احکام و تعالیم اسلام و ساخت اسلامی برای نظام و جامعه حرکت کنند تا بتوانند عدالت را تامین, فقر را برطرف و فساد را ریشه کن کنند; تا بتوانند دردهای مزمنی را که بر این ملت تحمیل شده است, جبران کنند.
امروز بنده به عنوان کسی که با آمار و ارقام و واقعیات دستگاههای حکومتی از نزدیک آشناست, به شما مردم عزیز عرض می کنم:هرجا که ما با قاطعیت, معرفت و روشن بینی, احکام اسلام را بر سر دست گرفتیم, دنبال آن حرکت کردیم و صادقانه خواستیم اسلام را پیاده کنیم, موفق شدیم; اما هرجا ناکامی و ضعفی وجود دارد, بر اثر این است که ما در آن مورد, از اسلام و حکم اسلامی و ترتیب اسلامی غفلت کرده ایم.هم در زمینه ی اقتصادی, هم در زمینه ی سیاسی, هم در زمینه ی بین المللی و هم در زمینه ی تربیتهای صحیح مردمی, امروز هرجا که ضعف و ناکامی یی مشاهده می شود, اگر کسی دقت و ریشه یابی کند, به این جا می رسد که در این نقطه, دستور اسلام و حکم اسلامی مورد توجه قرار نگرفته است.امام می دانست که اگر ما به اسلام متمسک شویم, هم عزت دنیا, هم رفاه مادی, هم قدرت سیاسی, هم آسایش و هم امنیت عمومی برای مردم پدید خواهد آمد; لذا امام اسلامیت را به معنای حقیقی کلمه در بافت نظام اسلامی و این بنای مستحکم و شامخ گذاشت.
عنصر دومی که امام به آن حداکثر توجه را کرد, عنصر ((مردم)) بود.تقریبا در همه ی نظامهای حکومتی در دنیا, از مردم صحبت می شود; هیچ کس نمی گوید که من می خواهم برخلاف مصلحت مردم کار کنم; حتی در رژیمهای استبدادی سلطنتی موروثی, هیچ کس نمی گوید که من می خواهم بر خلاف میل مردم عمل کنم; بنابراین ادعای مردم گرایی وجود دارد; اما مهم این است که حقیقتا در کجا برای مردم شان و منزلت و حق و نقش قائل می شوند.وقتی امام بر روی عنصر ((مردم)) تکیه می کرد, لفاظی نمی کرد; به معنای حقیقی کلمه به اصالت عنصر ((مردم)) در نظام اسلامی معتقد بود و مردم را در چند عرصه مورد توجه دقیق و حقیقی خود قرار داد.
عرصه ی اول, عرصه ی تکیه ی نظام به آرا مردم است.تکیه ی نظام به آرا مردم, یکی از میدانهایی است که مردم در آن نقش دارند; حضور مردم و اعتقاد به آنها باید در این جا خود را نشان دهد.در قانون اساسی ما و در تعالیم و راهنماییهای امام, همیشه بر این نکته تاکید شده است که نظام بدون حمایت و رای و خواست مردم, در حقیقت هیچ است.باید با اتکا به رای مردم, کسی بر سر کار بیاید.باید با اتکا به اراده ی مردم, نظام حرکت کند.انتخابات ریاست جمهوری, انتخابات خبرگان, انتخابات مجلس شورای اسلامی و انتخابات دیگر, مظاهر حضور رای و اراده و خواست مردم است; این یکی از عرصه هاست.لذا امام بزرگوار, هم در دوران حیات خود بشدت به این عنصر در این عرصه پایبند باقی ماند; هم در وصیت نامه ی خود آن را منعکس و به مردم و مسوولان توصیه کرد.در حقیقت انتخابات و حضور مردم در صحنه ی انتخاب رئیس جمهور, نمایندگان مجلس و یا سایر انتخابهایی که می کنند, هم حق مردم است, هم تکلیفی بر دوش آنهاست.در نظام اسلامی, مردم تعیین کننده اند; این هم از اسلام سرچشمه می گیرد.
مساله ی اساسی یی که بنده بارها بر آن تاکید کرده ام, این است که اسلام گرایی در نظام اسلامی, از مردم گرایی جدا نیست.مردم گرایی در نظام اسلامی, ریشه ی اسلامی دارد.
وقتی ما می گوییم ((نظام اسلامی)), امکان ندارد که مردم نادیده گرفته شوند.پایه و اساس حق مردم در این انتخاب, خود اسلام است; لذا مردم سالاری ما که مردم سالاری دینی است دارای فلسفه و مبناست.
چرا باید مردم رای دهند؟ چرا باید رای مردم دارای اعتبار باشد؟ این متکی بر احساسات توخالی و پوچ و مبتنی بر اعتبارات نیست; متکی بر یک مبنای بسیار مستحکم اسلامی است.پس یکی از عرصه هایی که امام همواره بر آن تاکید می کرد و آن را در ساخت نظام اسلامی کار گذاشت و برای همیشه آن را ماندگار کرد, مساله ی حضور مردم در انتخاب مسوولان نظام و منتهی شدن مسوولیتها به اراده و خواست مردم است.
عرصه ی دوم, عرصه ی تکلیف مسوولان در قبال مردم است.وقتی ما می گوییم ((مردم)), معنایش این نیست که مردم بیایند رای بدهند و مسوول یا نماینده یی را انتخاب کنند; بعد دیگر برای آن مردم هیچ مسوولیتی وجود نداشته باشد; صرفا همین باشد که اگر کسی می خواهد برای مردم کاری بکند, به این خاطر باشد که مردم بار دیگر به او رای دهند; مساله این نیست.در اسلام و نظام جمهوری اسلامی, فلسفه ی مسوولیت پیدا کردن مسوولان در کشور این است که برای مردم کار کنند.مسوولان برای مردمند و خدمتگزار و مدیون و امانتدار آنها هستند.مردم, محورند.کسی که در نظام جمهوری اسلامی مسوولیتی به دست میآورد, باید همه ی هم و غمش برای مردم باشد; هم برای دنیای مردم, هم برای مادیت مردم, هم برای معنویت مردم, هم برای ایجاد عدالت در میان مردم, هم برای احیای شان انسانی مردم, هم برای آزادی مردم; اینها جزو وظایف اصلی حکومت است.البته وقتی می گوییم ((مردم)), منظور همه ی طبقات مردمند; لیکن بدیهی است که آن کسانی از مردم باید بیشتر مورد توجه قرار گیرند که بیشتر مورد محرومیت قرار گرفته اند; لذا امام دایما روی طبقات محروم و پابرهنگان کشور تکیه می کردند.این فریب است که کسی ادعا کند برای مردم کار می کند; اما در عمل, کار او برای طبقات مرفه باشد, نه برای طبقات مستضعف و محروم.نه این که نباید برای طبقات مرفه کار کرد; آنها هم از حقوق عمومی کشور باید بهره مند شوند; اما به آن کسی که