خرید و دانلود فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات

دریافت فایل فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات + هدیه ویژه پاورپوینت حرفه‌ای!

یک پیشنهاد عالی برای صرفه‌جویی در زمان و بهبود کیفیت کار شما

اگر به دنبال یک منبع کامل، استاندارد و کاربردی هستید، اکنون فرصت آن را دارید که فایل فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات را دریافت کنید. فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات تمامی اطلاعات مورد نیاز شما را در قالبی منظم و حرفه‌ای ارائه می‌دهد. علاوه بر این، یک پاورپوینت آماده و جذاب نیز به‌عنوان هدیه ویژه در اختیار شما قرار خواهد گرفت.

چرا فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات انتخاب مناسبی برای شماست؟

این مجموعه شامل 120 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات :

Normal
۰

false
false
false
EN-USX-NONEAR-SA












MicrosoftInternetExplorer4

اشاره

کاربرد زبان در بیان اوصاف و افعال خداوند و معنی و مقصود گزاره ها
حاوی این اوصاف و افعال، یکی از بحث های عمده زبان دین است. اینکه این اوصاف از
کجا به دست می آیند، یعنی خاستگاه اولیه آنها و نیز اینکه معنای آنها چگونه فهمیده
می شود و اینکه چگونه بر خداوند حمل یا از او سلب می شوند موضوع تحقیق و تدقیق
متکلمان و فیلسوفان در این بخش از فلسفه دین است. در این رابطه، و. پی. آلستون، از
فیلسوفان دین و زبان معاصر، از منظری خاص به این بحث نگریسته است. مکتوب حاضر،
تلخیصی از مقاله ایشان به نام «فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات » است که همراه با
شرح و توضیحی کوتاه و در موارد لازم با نقدهای جسته و گریخته به محضر اهل معرفت
تقدیم می گردد

.

هدف اصلی مقاله بررسی «امکان » و «معنای » گزاره های مجازی و
تحویل ناپذیر درباره خداوند است. پیش از هر چیز، باید به بررسی این مساله بپردازیم
که چرا الهیات (کلام) به چنین گزاره هایی نیازمند است. در این باره، آلستون
می گوید

: «

امتناع گفتگو درباره خداوند در قالب گزاره های حقیقی، به صورت بخشی از
ایمان متکلمان این قرن در آمده است.» این امتناع به معنای ناتوانی انسان از ساخت و
اطلاق چنین گزاره هایی بر خداوند نیست، بلکه به معنای امتناع بیان مضمونی «صادق »
درباره خداوند،درقالب این گزاره هاست

.

از سوی متکلمان، دلایل گوناگونی بر این معنی اقامه شده و شاید عامترین
دلیل در روزگار ما این است که خداوند، متعالی و کاملا «موجودی دیگر» است; یعنی
«تعالی » و «غیریت » محض خداوند از تطبیق و کاربرد حقیقی گزاره های کلامی، که
مشتمل بر اوصافی هستند که از عالم طبیعت و عالم انسانی برگرفته می شوند، در مورد
او جلوگیری می کند

.

وقتی می گوییم «خدا مهربان است » یا «خدا حکیم است »، این
اوصاف را از مصادیقی برگرفته ایم که نه متعالی اند و نه به طور کلی مغایر با عالم
و آدم. از این رو، هم معنای این اوصاف را در تطبیقات روزمره آنها درک می کنیم و هم
اطلاق آنها حقیقی است. اما وقتی به عرصه الهیات پا می نهیم و در مقام اطلاق این
اوصاف بر خداوند برمی آییم، این مشکل رخ می نماید که این اوصاف چگونه با «تعالی »
و «غیریت » محض خداوند سازگار است و از آنجا که اطلاق این اوصاف به معنای حقیقی بر
خداوند با «تعالی » و «غیریت » محض او ناسازگار است، چاره ای نیست جز اینکه بگوییم
این اوصاف نه به صورت حقیقی، بلکه به صورت مجازی بر خداوند اطلاق می شود. از سوی
دیگر، امکان بیان این اوصاف به نحو حقیقی، در قالب واژه های دیگر نیز به همین دلیل
ابطال می شود. بنابراین، نتیجه می گیریم که این گزاره های مجازی غیرقابل تحویل هم هستند

.

دلایل متعدد دیگری نیز در این باره مطرح است. به عنوان مثال، پل تیلیخ،
متکلم پروتستان آلمانی، می گوید

:

الف خدا موجود نیست، بلکه عین وجود است; زیرا شی ء موجود شایستگی پرستش
دینی را ندارد

.

ب تنها موجودات اند که به نحو حقیقی قابل توصیف اند

.

بنابراین، خداوند به شکل حقیقی، قابل توصیف نیست. در این باره،
هواداران سنت عرفانی بر «وحدت » توصیف ناپذیر و تمایزناپذیر خداوند تاکید می ورزند
و آن را منشا امتناع کاربرد گزاره های کلامی به معنای حقیقی در مورد او می دانند

.

سرانجام، اثبات گرایان (پوزیتیویست های) منطقی، که تحقیق پذیری تجربی
را معیار معناداری قلمداد می کنند، می گویند: «اساسا هیچ محمول کلامی ارزش صدق
ندارد»; زیرا این گزاره ها به شکل تجربی قابل تحقیق و صدق و کذب نیست. اگر بخواهیم
موضوع و محمول این گزاره ها را بر معنای حقیقی شان حمل کنیم معنای خود را از دست
می دهند

.

پس چاره ای جز حمل آنها بر معنای مجازی نیست

.

آلستون می گوید: «این استدلال ها بسیاری از متکلمان و فیلسوفان دین را
متقاعد کرده است، اما در عین حال، بسیاری از آنان حاضر نیستند بحث های کلامی را
کنار بگذارند. بنابراین، ناگزیرند روش دیگری برای تفسیر گزاره های به ظاهر حقیقی
کلامی پیدا کنند

.»

یکی از شایع ترین تفسیرها، تفسیر غیرشناختاری است. این تفسیر ادعا می کند
که گزاره های کلامی فاقد مضمون معرفت بخش بوده و صرفا بیانگر گرایش ها، احساسات و
تعهدات یا برانگیزنده تجربیات عرفانی و دیدن چیزی به صورت دیگر است. اما در اینجا
نیز عده بسیاری از دست برداشتن از این نظر کراهت دارند که «ساخت گزاره های حقیقی
درباره خداوند ممکن است

.»

آلستون می گوید: «مجاز می تواند راه حل امیدبخشی برای اصحاب این موضع
فکری باشد»; زیرا ما در بحث و گفتگو در قلمروهای دیگر، توفیق ساخت گزاره های مجازی
صادق را می یابیم. به عنوان مثال، در قلمرو سیاست، می توانیم با گفتن این جمله، که
«روسیه در وسط اروپا پرده ای آهنین کشید»، کاری را که این کشور پس از جنگ جهانی
دوم انجام داد به درستی توصیف کنیم، هرچند در این مورد، «پرده ای آهنین »، به
معنای حقیقی کلمه، در کار نیست. پس چرا نتوان به شکلی مشابه، گزاره هایی مجازی
درباره ماهیت خداوند و اوصاف و افعال او تشکیل داد و از این طریق، الگوی مناسبی برای اندیشیدن درباره
او ارائه کرد؟

پس از طرح موضوع بحث و ضرورت آن، اینک نوبت آن است که به تعریف مجاز
تحویل ناپذیر بپردازیم. آلستون می گوید

: «

مجاز تحویل ناپذیر، جمله ای است که
نتوان تمام یا بخشی از مفاد آن را در قالب واژه های حقیقی بیان کرد.» بنابراین،
اگر واژه ای نداشته باشیم که به نحو حقیقی بر خداوند قابل اطلاق باشد، نخواهیم
توانست مضمون گزاره های مجازی درباره خدا را در قالب گزاره های حقیقی بیان کنیم

.

اما واژه «مجاز» به مقوله زبان و معنی مربوط نیست، بلکه بر طریق خاصی
از کاربرد واژه ها دلالت می کند; یعنی نوعی

«

فعل گفتاری » است، نه نوعی
از معنی. مجاز، کاری است که با زبان انجام می گیرد، نه معنایی که از الفاظ قصد
می شود

.

مجاز وصف «استعمال » است، نه وصف معنی و «استعمال » کاری است که متکلم
با زبان انجام می دهد. به عبارت دقیق تر، می توان یک واژه را در یک معنای واحد به
دوگونه حقیقی و مجازی به کار برد

.

در این نقطه، تفکیک دقیق «استعمال حقیقی » از «استعمال مجازی » لازم
به نظر می رسد و آلستون با محدود کردن دامنه بحث به محمولات گزاره های حملی،
می گوید: معنای هر محمول را می توان به صورت چیزی که آن را به وصفی مربوط می کند،
تصور کرد و نظریه های گوناگون در باره معنی و سرشت این ارتباط را به دست آورد;
مثلا، نظریه «ایده انگاری

»

معتقد است که معنای یک محمول آن را به
وصف معینی مانند

P

مربوط می کند، به شرط اینکه آن محمول در ارتباط محاوره ای
همانند نشانه ای برای مفهوم

P

عمل کند. بنابراین، می پذیریم که محمول بر وصفی مربوط به
آن دلالت دارد

.

تفاوت کاربرد حقیقی یک محمول در گزاره حملی با کاربرد مجازی آن در این
است که در کاربرد حقیقی، متکلم همراه با اظهار جمله، ادعا می کند که محکی موضوع،
واجد وصفی است که محمول بر آن دلالت دارد یااگرمحمول مفهومی نسبی باشد، ادعای
متکلم این است که آن محمول بین موضوعات قرار دارد. بنابر این، اگر این گزاره صادق
باشد، می توان گفت

:

این محمول به نحو حقیقی درباره موضوع صادق است یا به نحو
حقیقی بر آن اطلاق می شود

.

اما در کاربرد مجازی، به همراه اظهار جمله، نمی توان به گونه ای معقول
چنین ادعایی داشت; زیرا موضوع واقعا دارای چنین محمولی نیست و این محمول به شکل
حقیقی درباره آن صادق نیست

.

در اینجا، آلستون به تبیین روند کاربرد مجازی می پردازد و می گوید:
وقتی محمول را مجازا به کار می بریم به معنی یا معانی آن واژه در زبان تکیه
نمی کنیم. اگرچه از آن معانی غافل نیستیم، اما ادعا نمی کنیم که این واژه حقیقتا
بر یکی از آن معانی درباره موضوع صادق است، بلکه بعکس، واژه را در یکی از همان
معانی به کار می بریم، اما به گونه ای غیر از آنچه که در گفتار حقیقی استعمال
می کنیم

.

در کاربرد مجازی، متکلم به جای اطلاق مستقیم واژه بر موضوع، در فعالیت
چند مرحله ای ذیل درگیر می شود

:

۱-

ابتدا به امری توجه می کند که واژه به نحو
حقیقی بر آن اطلاق می شود و از مخاطب نیز دعوت می کند که به آن توجه کند. آن امر
را «نمونه » یا «مثال » می نامیم

.

۲-

مطلب اساسی تری که گزاره مجازی می گوید این
است که این نمونه می تواند به گونه ای مؤثر به عنوان الگویی برای موضوع لحاظ گردد
و از شنونده هم دعوت می شود که نمونه را به عنوان الگویی از موضوع تلقی کند; یعنی
به عنوان راهی برای کشف، برجسته کردن یا آرایش چشمگیر جنبه های گوناگون موضوع

.

نتیجه اینکه گزاره مجازی برای طرح ادعایی حقیقی و صادق درباره موضوع به
کار نمی رود، بلکه بعکس، به طور ضمنی، ادعا می شود که موضوع به حد کافی مشابه
نمونه است تا نمونه به الگوی مفیدی برای موضوع تبدیل شود

.

تا اینجا، صرفا الگویی برای مخاطب فراهم آورده ایم تا در موارد مناسب،
به نظر خودش، آن را به کار ببرد و گوینده هیچ ویژگی خاصی به موضوع نسبت نداده است،
هرچند شاید این تفسیر کاملی از کار او باشد. او صرفا نمونه ای را پیشنهاد می کند
که تخیل وی را برانگیخته و به نظر خودش درست است. اما در بیشتر موارد، گوینده
علاقه دارد که از این الگو به شکل خاصی بهره برداری کند; یعنی اهداف خاصی در ذهن
دارد که به دلیل شباهت الگو و موضوع مایل است آنها را به موضوع نسبت دهد; مثلا،
وقتی چرچیل می گوید: «روسیه میان اروپا، پرده ای آهنین کشیده است » مقصودش این
نیست که صرفا صورت خیالی «پرده آهنین » را در ذهن مخاطب به وجود آورد تا هرکس
تصویر خیالی مورد علاقه اش را در ذهن خود بسازد، بلکه به دنبال این است که از این
الگو به نحو خاصی بهره برداری کند; یعنی اظهار کند که روسیه تبادل اطلاعات، کالاها
و اشخاص را بین منطقه نفوذ خود و اروپای غربی قطع کرده است

.

پس در گزاره های مجازی، متکلم به دو طریق بر معنای مناسب محمول تکیه
می کند

:

اولا، اموری را که محمول به نحو حقیقی بر
آنهامنطبق می شودبه عنوان الگوعرضه می کند

.

ثانیا، در ذهن خود، یک یا چند وجه تشابه بین الگو و موضوع برقرار
می کند و از میان این تشابهات، آنچه را که می خواهد به موضوع نسبت دهد، گلچین
می کند. این نکات تشابه ( وجه شبه ها) دقیقا همان چیزهایی است که به موضوع نسبت می دهد

.

البته «بار معنایی » جمله، گوینده را محدود و مقید می کند، اما در درون
این چارچوب، او مختار است که محمول را به نحو مجازی به کار ببرد یا نبرد و اگر
چنین است، انتخاب جنبه های خاصی از الگو برای نسبت دادن به موضوع نیز به دست او خواهد
بود

.

آلستون می گوید: این تصویر، آرمانی است و باید با افزودن قید و شرطها
یا جرح و تعدیل هایی آن را به واقعیت نزدیک کرد. اصلاحات پیشنهادی او به شرح زیر
است

:

۱-

گوینده را باید به معنای وسیعی در نظر بگیریم
تا شنونده را نیز در برگیرد; زیرا چه بسا شنونده نیز در طی مراحل مذکور سهیم باشد

.

۲-

مفاد خبری در عبارت های مجازی، شخصی و منحصر
به فرد نیست، بلکه تابع معیارها و ضوابطی است. مجازهایی مشهور با تفسیرهای
استاندارد یا هسته های استانداردی از تفسیر وجود دارد که تنوعات شخصی را باید به
آنها بازگرداند

.

۳-

مقصود گوینده می تواند در غایت صراحت و وضوح
باشد، بدون اینکه او نیاز داشته باشد مقصودش را برای خودش شرح دهد و حتی در مواردی
ممکن است قادر نباشد آن را در قالب واژه های حقیقی بیان کند. آنچه لازم است بیان
شرایط صدقی است که گوینده در وقت عرضه، اتخاذ می کند

.

در این نقطه، آلستون به ذکر یک اشکال می پردازد و آن این که اگر مفاد
عبارت های مجازی بر حسب قصد و غرض متکلم تعیین می شود چگونه وی می تواند با این
عبارت ها با دیگران ارتباط برقرار کند; زیرا قصد و مراد او بر مخاطب پوشیده است؟
جوابی که به این اشکال می دهد این است که متکلم بر قراینی تکیه می کند که
شباهت های مورد نظر او را به مخاطب منتقل می کنند. بهترین دلیل بر امکان برقراری
چنین ارتباطی وقوع آن است

.

پیش از پرداختن به مساله اصلی، ذکر دو نکته در رابطه با تفسیر استعمال
مجازی، مفید به نظر می رسد

:

۱-

یکی از نکات امیدوارکننده در این بحث این
واقعیت است که بسیاری از معانی استقراریافته واژه ها، به لحاظ تاریخی، نتیجه
کاربردهای اولیه آن واژه ها در معانی دیگر به صورت مجازی است. معانی مجازی به
تدریج، سخت می شوند و به صورت معانی جدید درمی آیند. این گونه معانی در زبان وجود
دارند. و از این پس، ما نه به نحو مجازی سخن گفته ایم و نه واژه مورد نظر را به
صورت مجازی به کار برده ایم. تنها با اشاره به ریشه این معانی می توان آنها را
مجازی دانست

.

۲-

واژه حقیقی در طی طرز تلقی وسیعی که در
زمان های اخیر پیدا کرده است، لوازم و مدلولات نامنتظری را با خود حمل می کند;
مثلا، مفاهیمی مانند «دقیق »، «غیرمشترک »، «مشخص »، «واقعی »، «تجربی » و
«متعارف » با آن پیوند خورده اند، اما نباید پنداشت که این واژه در معنای متمایزش
به لحاظ تاریخی، مستلزم این جنبه هاست. معنایی که واژه ها در یک زبان دارند کمابیش
و به انحای گوناگون می توانند مبهم، ترکیب پذیر، نامشخص و نامتعین باشند.
بنابراین، می توان واژه ها را به شکل حقیقی به کار برد و در عین حال، مبهم، دوپهلو
و نامشخص سخن گفت. علاوه بر این، واژه ها قابلیت کاربرد در زمینه های گوناگون
دارند و می توان آنها را به گونه ای حقیقی در مقام پرسش، ناسزاگویی، ابراز خشم و نیز
اظهارات متین و عاقلانه خبری به کار برد

.

از سوی دیگر، خلط «حقیقی » با «تجربی » بیشتر یک خطای عامیانه است. این
نکته به بحثی اساسی در فلسفه زبان درباره شرایط معناداری واژه ها مربوط می شود.
اگر معناداری به گونه ای مقتضی ارتباط با تجربه باشد تنها واژه های دارای معانی تجربی
می توانند به شکل حقیقی استعمال شوند; زیرا تنها چنین واژه هایی معانی تثبیت شده
دارند. اما باید توجه داشت که این ادعا از معنای واژه حقیقی برنمی خیزد، بلکه
انضمام یک نظریه تجربی در باره معناداری را نیز طلب می کند و مقبولیت چنین
نظریه ای به هیچ وجه روشن نیست

.

پس از این مقدمات، به مساله اصلی توجه می کنیم که عبارت است از: امکان
و وضعیت فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات

.

چگونگی درک پاسخ این
مساله بر چگونگی درک مفاد یک عبارت مجازی مبتنی است

.

بر اساس تفکیکی که پیش از این بین زبان و گفتار انجام گرفت، می توان
گفت: مفاد یک سخن عبارت است از صفحه محتوای علمی و دقیق است که بر اساس استانداردهای دانشگاهی و آموزشی تنظیم شده است. تمامی داده‌ها به‌صورت ساختاریافته تدوین شده‌اند تا شما بتوانید بدون نیاز به ویرایش‌های اضافی، از آن برای پروژه‌های تحقیقاتی، پایان‌نامه‌ها و ارائه‌های خود استفاده کنید.

ویژگی‌های منحصر به فرد این مجموعه

• ساختاری کاملاً استاندارد: تمامی بخش‌ها با دقت بالا تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به تغییر، آماده استفاده هستند.
• محتوای علمی و به‌روز: فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات بر اساس جدیدترین منابع و اطلاعات علمی تدوین شده است.
• همراه با پاورپوینت هدیه: یک پاورپوینت حرفه‌ای نیز برای ارائه بهتر مطالب به شما ارائه می‌شود.
• قابل ویرایش و شخصی‌سازی: فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات به راحتی قابل ویرایش است تا بتوانید آن را مطابق با نیاز خود تنظیم کنید.
• بدون نیاز به صرف زمان اضافی: فایل فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات به‌گونه‌ای طراحی شده است که بدون هیچ تغییری قابل استفاده باشد.

یک پیشنهاد استثنایی برای شما!

به‌جای صرف ساعت‌ها وقت برای تنظیم و تهیه یک فایل استاندارد، می‌توانید از این مجموعه استفاده کنید که تمامی مراحل تدوین و فرمت‌بندی آن از قبل انجام شده است. همچنین، با دریافت فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات، یک پاورپوینت آماده و حرفه‌ای نیز به‌صورت رایگان دریافت خواهید کرد که ارائه‌های شما را جذاب‌تر و مؤثرتر خواهد کرد.

تضمین کیفیت و پشتیبانی کامل

کیفیت فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات کاملاً تضمین‌شده است و در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم پشتیبانی ما آماده پاسخگویی خواهد بود. ما اطمینان داریم که این مجموعه، بهترین انتخاب برای شما خواهد بود.

---

بخشی از متن فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات :

Normal
۰

false
false
false
EN-USX-NONEAR-SA












MicrosoftInternetExplorer4

اشاره

کاربرد زبان در بیان اوصاف و افعال خداوند و معنی و مقصود گزاره ها
حاوی این اوصاف و افعال، یکی از بحث های عمده زبان دین است. اینکه این اوصاف از
کجا به دست می آیند، یعنی خاستگاه اولیه آنها و نیز اینکه معنای آنها چگونه فهمیده
می شود و اینکه چگونه بر خداوند حمل یا از او سلب می شوند موضوع تحقیق و تدقیق
متکلمان و فیلسوفان در این بخش از فلسفه دین است. در این رابطه، و. پی. آلستون، از
فیلسوفان دین و زبان معاصر، از منظری خاص به این بحث نگریسته است. مکتوب حاضر،
تلخیصی از مقاله ایشان به نام «فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات » است که همراه با
شرح و توضیحی کوتاه و در موارد لازم با نقدهای جسته و گریخته به محضر اهل معرفت
تقدیم می گردد

.

هدف اصلی مقاله بررسی «امکان » و «معنای » گزاره های مجازی و
تحویل ناپذیر درباره خداوند است. پیش از هر چیز، باید به بررسی این مساله بپردازیم
که چرا الهیات (کلام) به چنین گزاره هایی نیازمند است. در این باره، آلستون
می گوید

: «

امتناع گفتگو درباره خداوند در قالب گزاره های حقیقی، به صورت بخشی از
ایمان متکلمان این قرن در آمده است.» این امتناع به معنای ناتوانی انسان از ساخت و
اطلاق چنین گزاره هایی بر خداوند نیست، بلکه به معنای امتناع بیان مضمونی «صادق »
درباره خداوند،درقالب این گزاره هاست

.

از سوی متکلمان، دلایل گوناگونی بر این معنی اقامه شده و شاید عامترین
دلیل در روزگار ما این است که خداوند، متعالی و کاملا «موجودی دیگر» است; یعنی
«تعالی » و «غیریت » محض خداوند از تطبیق و کاربرد حقیقی گزاره های کلامی، که
مشتمل بر اوصافی هستند که از عالم طبیعت و عالم انسانی برگرفته می شوند، در مورد
او جلوگیری می کند

.

وقتی می گوییم «خدا مهربان است » یا «خدا حکیم است »، این
اوصاف را از مصادیقی برگرفته ایم که نه متعالی اند و نه به طور کلی مغایر با عالم
و آدم. از این رو، هم معنای این اوصاف را در تطبیقات روزمره آنها درک می کنیم و هم
اطلاق آنها حقیقی است. اما وقتی به عرصه الهیات پا می نهیم و در مقام اطلاق این
اوصاف بر خداوند برمی آییم، این مشکل رخ می نماید که این اوصاف چگونه با «تعالی »
و «غیریت » محض خداوند سازگار است و از آنجا که اطلاق این اوصاف به معنای حقیقی بر
خداوند با «تعالی » و «غیریت » محض او ناسازگار است، چاره ای نیست جز اینکه بگوییم
این اوصاف نه به صورت حقیقی، بلکه به صورت مجازی بر خداوند اطلاق می شود. از سوی
دیگر، امکان بیان این اوصاف به نحو حقیقی، در قالب واژه های دیگر نیز به همین دلیل
ابطال می شود. بنابراین، نتیجه می گیریم که این گزاره های مجازی غیرقابل تحویل هم هستند

.

دلایل متعدد دیگری نیز در این باره مطرح است. به عنوان مثال، پل تیلیخ،
متکلم پروتستان آلمانی، می گوید

:

الف خدا موجود نیست، بلکه عین وجود است; زیرا شی ء موجود شایستگی پرستش
دینی را ندارد

.

ب تنها موجودات اند که به نحو حقیقی قابل توصیف اند

.

بنابراین، خداوند به شکل حقیقی، قابل توصیف نیست. در این باره،
هواداران سنت عرفانی بر «وحدت » توصیف ناپذیر و تمایزناپذیر خداوند تاکید می ورزند
و آن را منشا امتناع کاربرد گزاره های کلامی به معنای حقیقی در مورد او می دانند

.

سرانجام، اثبات گرایان (پوزیتیویست های) منطقی، که تحقیق پذیری تجربی
را معیار معناداری قلمداد می کنند، می گویند: «اساسا هیچ محمول کلامی ارزش صدق
ندارد»; زیرا این گزاره ها به شکل تجربی قابل تحقیق و صدق و کذب نیست. اگر بخواهیم
موضوع و محمول این گزاره ها را بر معنای حقیقی شان حمل کنیم معنای خود را از دست
می دهند

.

پس چاره ای جز حمل آنها بر معنای مجازی نیست

.

آلستون می گوید: «این استدلال ها بسیاری از متکلمان و فیلسوفان دین را
متقاعد کرده است، اما در عین حال، بسیاری از آنان حاضر نیستند بحث های کلامی را
کنار بگذارند. بنابراین، ناگزیرند روش دیگری برای تفسیر گزاره های به ظاهر حقیقی
کلامی پیدا کنند

.»

یکی از شایع ترین تفسیرها، تفسیر غیرشناختاری است. این تفسیر ادعا می کند
که گزاره های کلامی فاقد مضمون معرفت بخش بوده و صرفا بیانگر گرایش ها، احساسات و
تعهدات یا برانگیزنده تجربیات عرفانی و دیدن چیزی به صورت دیگر است. اما در اینجا
نیز عده بسیاری از دست برداشتن از این نظر کراهت دارند که «ساخت گزاره های حقیقی
درباره خداوند ممکن است

.»

آلستون می گوید: «مجاز می تواند راه حل امیدبخشی برای اصحاب این موضع
فکری باشد»; زیرا ما در بحث و گفتگو در قلمروهای دیگر، توفیق ساخت گزاره های مجازی
صادق را می یابیم. به عنوان مثال، در قلمرو سیاست، می توانیم با گفتن این جمله، که
«روسیه در وسط اروپا پرده ای آهنین کشید»، کاری را که این کشور پس از جنگ جهانی
دوم انجام داد به درستی توصیف کنیم، هرچند در این مورد، «پرده ای آهنین »، به
معنای حقیقی کلمه، در کار نیست. پس چرا نتوان به شکلی مشابه، گزاره هایی مجازی
درباره ماهیت خداوند و اوصاف و افعال او تشکیل داد و از این طریق، الگوی مناسبی برای اندیشیدن درباره
او ارائه کرد؟

پس از طرح موضوع بحث و ضرورت آن، اینک نوبت آن است که به تعریف مجاز
تحویل ناپذیر بپردازیم. آلستون می گوید

: «

مجاز تحویل ناپذیر، جمله ای است که
نتوان تمام یا بخشی از مفاد آن را در قالب واژه های حقیقی بیان کرد.» بنابراین،
اگر واژه ای نداشته باشیم که به نحو حقیقی بر خداوند قابل اطلاق باشد، نخواهیم
توانست مضمون گزاره های مجازی درباره خدا را در قالب گزاره های حقیقی بیان کنیم

.

اما واژه «مجاز» به مقوله زبان و معنی مربوط نیست، بلکه بر طریق خاصی
از کاربرد واژه ها دلالت می کند; یعنی نوعی

«

فعل گفتاری » است، نه نوعی
از معنی. مجاز، کاری است که با زبان انجام می گیرد، نه معنایی که از الفاظ قصد
می شود

.

مجاز وصف «استعمال » است، نه وصف معنی و «استعمال » کاری است که متکلم
با زبان انجام می دهد. به عبارت دقیق تر، می توان یک واژه را در یک معنای واحد به
دوگونه حقیقی و مجازی به کار برد

.

در این نقطه، تفکیک دقیق «استعمال حقیقی » از «استعمال مجازی » لازم
به نظر می رسد و آلستون با محدود کردن دامنه بحث به محمولات گزاره های حملی،
می گوید: معنای هر محمول را می توان به صورت چیزی که آن را به وصفی مربوط می کند،
تصور کرد و نظریه های گوناگون در باره معنی و سرشت این ارتباط را به دست آورد;
مثلا، نظریه «ایده انگاری

»

معتقد است که معنای یک محمول آن را به
وصف معینی مانند

P

مربوط می کند، به شرط اینکه آن محمول در ارتباط محاوره ای
همانند نشانه ای برای مفهوم

P

عمل کند. بنابراین، می پذیریم که محمول بر وصفی مربوط به
آن دلالت دارد

.

تفاوت کاربرد حقیقی یک محمول در گزاره حملی با کاربرد مجازی آن در این
است که در کاربرد حقیقی، متکلم همراه با اظهار جمله، ادعا می کند که محکی موضوع،
واجد وصفی است که محمول بر آن دلالت دارد یااگرمحمول مفهومی نسبی باشد، ادعای
متکلم این است که آن محمول بین موضوعات قرار دارد. بنابر این، اگر این گزاره صادق
باشد، می توان گفت

:

این محمول به نحو حقیقی درباره موضوع صادق است یا به نحو
حقیقی بر آن اطلاق می شود

.

اما در کاربرد مجازی، به همراه اظهار جمله، نمی توان به گونه ای معقول
چنین ادعایی داشت; زیرا موضوع واقعا دارای چنین محمولی نیست و این محمول به شکل
حقیقی درباره آن صادق نیست

.

در اینجا، آلستون به تبیین روند کاربرد مجازی می پردازد و می گوید:
وقتی محمول را مجازا به کار می بریم به معنی یا معانی آن واژه در زبان تکیه
نمی کنیم. اگرچه از آن معانی غافل نیستیم، اما ادعا نمی کنیم که این واژه حقیقتا
بر یکی از آن معانی درباره موضوع صادق است، بلکه بعکس، واژه را در یکی از همان
معانی به کار می بریم، اما به گونه ای غیر از آنچه که در گفتار حقیقی استعمال
می کنیم

.

در کاربرد مجازی، متکلم به جای اطلاق مستقیم واژه بر موضوع، در فعالیت
چند مرحله ای ذیل درگیر می شود

:

۱-

ابتدا به امری توجه می کند که واژه به نحو
حقیقی بر آن اطلاق می شود و از مخاطب نیز دعوت می کند که به آن توجه کند. آن امر
را «نمونه » یا «مثال » می نامیم

.

۲-

مطلب اساسی تری که گزاره مجازی می گوید این
است که این نمونه می تواند به گونه ای مؤثر به عنوان الگویی برای موضوع لحاظ گردد
و از شنونده هم دعوت می شود که نمونه را به عنوان الگویی از موضوع تلقی کند; یعنی
به عنوان راهی برای کشف، برجسته کردن یا آرایش چشمگیر جنبه های گوناگون موضوع

.

نتیجه اینکه گزاره مجازی برای طرح ادعایی حقیقی و صادق درباره موضوع به
کار نمی رود، بلکه بعکس، به طور ضمنی، ادعا می شود که موضوع به حد کافی مشابه
نمونه است تا نمونه به الگوی مفیدی برای موضوع تبدیل شود

.

تا اینجا، صرفا الگویی برای مخاطب فراهم آورده ایم تا در موارد مناسب،
به نظر خودش، آن را به کار ببرد و گوینده هیچ ویژگی خاصی به موضوع نسبت نداده است،
هرچند شاید این تفسیر کاملی از کار او باشد. او صرفا نمونه ای را پیشنهاد می کند
که تخیل وی را برانگیخته و به نظر خودش درست است. اما در بیشتر موارد، گوینده
علاقه دارد که از این الگو به شکل خاصی بهره برداری کند; یعنی اهداف خاصی در ذهن
دارد که به دلیل شباهت الگو و موضوع مایل است آنها را به موضوع نسبت دهد; مثلا،
وقتی چرچیل می گوید: «روسیه میان اروپا، پرده ای آهنین کشیده است » مقصودش این
نیست که صرفا صورت خیالی «پرده آهنین » را در ذهن مخاطب به وجود آورد تا هرکس
تصویر خیالی مورد علاقه اش را در ذهن خود بسازد، بلکه به دنبال این است که از این
الگو به نحو خاصی بهره برداری کند; یعنی اظهار کند که روسیه تبادل اطلاعات، کالاها
و اشخاص را بین منطقه نفوذ خود و اروپای غربی قطع کرده است

.

پس در گزاره های مجازی، متکلم به دو طریق بر معنای مناسب محمول تکیه
می کند

:

اولا، اموری را که محمول به نحو حقیقی بر
آنهامنطبق می شودبه عنوان الگوعرضه می کند

.

ثانیا، در ذهن خود، یک یا چند وجه تشابه بین الگو و موضوع برقرار
می کند و از میان این تشابهات، آنچه را که می خواهد به موضوع نسبت دهد، گلچین
می کند. این نکات تشابه ( وجه شبه ها) دقیقا همان چیزهایی است که به موضوع نسبت می دهد

.

البته «بار معنایی » جمله، گوینده را محدود و مقید می کند، اما در درون
این چارچوب، او مختار است که محمول را به نحو مجازی به کار ببرد یا نبرد و اگر
چنین است، انتخاب جنبه های خاصی از الگو برای نسبت دادن به موضوع نیز به دست او خواهد
بود

.

آلستون می گوید: این تصویر، آرمانی است و باید با افزودن قید و شرطها
یا جرح و تعدیل هایی آن را به واقعیت نزدیک کرد. اصلاحات پیشنهادی او به شرح زیر
است

:

۱-

گوینده را باید به معنای وسیعی در نظر بگیریم
تا شنونده را نیز در برگیرد; زیرا چه بسا شنونده نیز در طی مراحل مذکور سهیم باشد

.

۲-

مفاد خبری در عبارت های مجازی، شخصی و منحصر
به فرد نیست، بلکه تابع معیارها و ضوابطی است. مجازهایی مشهور با تفسیرهای
استاندارد یا هسته های استانداردی از تفسیر وجود دارد که تنوعات شخصی را باید به
آنها بازگرداند

.

۳-

مقصود گوینده می تواند در غایت صراحت و وضوح
باشد، بدون اینکه او نیاز داشته باشد مقصودش را برای خودش شرح دهد و حتی در مواردی
ممکن است قادر نباشد آن را در قالب واژه های حقیقی بیان کند. آنچه لازم است بیان
شرایط صدقی است که گوینده در وقت عرضه، اتخاذ می کند

.

در این نقطه، آلستون به ذکر یک اشکال می پردازد و آن این که اگر مفاد
عبارت های مجازی بر حسب قصد و غرض متکلم تعیین می شود چگونه وی می تواند با این
عبارت ها با دیگران ارتباط برقرار کند; زیرا قصد و مراد او بر مخاطب پوشیده است؟
جوابی که به این اشکال می دهد این است که متکلم بر قراینی تکیه می کند که
شباهت های مورد نظر او را به مخاطب منتقل می کنند. بهترین دلیل بر امکان برقراری
چنین ارتباطی وقوع آن است

.

پیش از پرداختن به مساله اصلی، ذکر دو نکته در رابطه با تفسیر استعمال
مجازی، مفید به نظر می رسد

:

۱-

یکی از نکات امیدوارکننده در این بحث این
واقعیت است که بسیاری از معانی استقراریافته واژه ها، به لحاظ تاریخی، نتیجه
کاربردهای اولیه آن واژه ها در معانی دیگر به صورت مجازی است. معانی مجازی به
تدریج، سخت می شوند و به صورت معانی جدید درمی آیند. این گونه معانی در زبان وجود
دارند. و از این پس، ما نه به نحو مجازی سخن گفته ایم و نه واژه مورد نظر را به
صورت مجازی به کار برده ایم. تنها با اشاره به ریشه این معانی می توان آنها را
مجازی دانست

.

۲-

واژه حقیقی در طی طرز تلقی وسیعی که در
زمان های اخیر پیدا کرده است، لوازم و مدلولات نامنتظری را با خود حمل می کند;
مثلا، مفاهیمی مانند «دقیق »، «غیرمشترک »، «مشخص »، «واقعی »، «تجربی » و
«متعارف » با آن پیوند خورده اند، اما نباید پنداشت که این واژه در معنای متمایزش
به لحاظ تاریخی، مستلزم این جنبه هاست. معنایی که واژه ها در یک زبان دارند کمابیش
و به انحای گوناگون می توانند مبهم، ترکیب پذیر، نامشخص و نامتعین باشند.
بنابراین، می توان واژه ها را به شکل حقیقی به کار برد و در عین حال، مبهم، دوپهلو
و نامشخص سخن گفت. علاوه بر این، واژه ها قابلیت کاربرد در زمینه های گوناگون
دارند و می توان آنها را به گونه ای حقیقی در مقام پرسش، ناسزاگویی، ابراز خشم و نیز
اظهارات متین و عاقلانه خبری به کار برد

.

از سوی دیگر، خلط «حقیقی » با «تجربی » بیشتر یک خطای عامیانه است. این
نکته به بحثی اساسی در فلسفه زبان درباره شرایط معناداری واژه ها مربوط می شود.
اگر معناداری به گونه ای مقتضی ارتباط با تجربه باشد تنها واژه های دارای معانی تجربی
می توانند به شکل حقیقی استعمال شوند; زیرا تنها چنین واژه هایی معانی تثبیت شده
دارند. اما باید توجه داشت که این ادعا از معنای واژه حقیقی برنمی خیزد، بلکه
انضمام یک نظریه تجربی در باره معناداری را نیز طلب می کند و مقبولیت چنین
نظریه ای به هیچ وجه روشن نیست

.

پس از این مقدمات، به مساله اصلی توجه می کنیم که عبارت است از: امکان
و وضعیت فایل ورد کامل پاورپوینت مجازهای تحویل ناپذیر در الهیات

.

چگونگی درک پاسخ این
مساله بر چگونگی درک مفاد یک عبارت مجازی مبتنی است

.

بر اساس تفکیکی که پیش از این بین زبان و گفتار انجام گرفت، می توان
گفت: مفاد یک سخن عبارت است از گزاره هایی که اظهار می شود و متکلم مدعی صدق
آنهاست. اینک وقتی می پرسیم که مفاد ی