خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تأثیر زندگی مشترک پیش از ازدواج بر فروپاشی ازدواج

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تأثیر زندگی مشترک پیش از ازدواج بر فروپاشی ازدواج :

چکیده:

برخلاف این تصور که زندگی مشترک پیش از ازدواج، فرصت های خوبی را برای درک بهتر
زوج ها در اختیار ایشان قرار می دهد، اظهارات بسیاری از افراد شرکت کننده در این
تحقیق حاکی از آن است که خطر بروز طلاق در میان آن دسته از زوج هایی که پیش از
ازدواج شان زندگی مشترک را تجربه کرده اند، به مراتب بیش از کسانی است که فاقد چنین
پیشینه ای بوده اند. این نوشتار، پس از بیان چند تفسیر از علل فروپاشی چنین
ازدواج هایی، با ارائه نمونه های آماری اثبات می کند که متغیرهای کنترلی از قبیل
تفاوت های موجود در ارزش ها و گرایش ها نسبت به ازدواج، شخصیت همسران سابق، طلاق
والدین و …، بر انتخاب ازدواج غیر مستقیم مؤثر هستند و همین گزینش های شخصی، از
جمله مهم ترین عامل عدم استحکام در ازدواج های غیرمستقیم است و بر خطرات منجر به
جدایی اثرگذار می باشد.

واژگان کلیدی:

زندگی مشترک، طلاق، ازدواج مستقیم، ازدواج غیرمستقیم، دوام ازدواج، گزینش شخصی

از اوایل دهه ی ۱۹۷۰، زندگی خانوادگی به انحای مختلف دستخوش تغییر شده است. میزان
طلاق از ۱/۴ مورد در هر ۱۰۰۰ نفر زن متأهل در سال ۱۹۷۰، به ۱۲ مورد در سال ۲۰۰۰
افزایش یافته و تعداد خانواده های تک سرپرستی با فرزندان تحت تکفل از ۵/۶ به ۷/۱۰
مورد طی سال های ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۱ رشد داشته است که این امور از جمله مهمترین مسائل
نگران کننده طی این مدّت محسوب شده است.

(cf., ABS: Australian Bureau of statistics. 2001 & 2002a)

همچنین در شکل گیری روابط زوج ها نیز تغییرات مهمی رخ داده است؛ به عنوان نمونه،
میزان ازدواج کاهش یافته و میزان «زندگی مشترک پیش از ازدواج»[۱] افزایش یافته است
و در حال حاضر زندگی مشترک پیش از ازدواج به یک هنجار در راه رسیدن به ازدواج رسمی
تبدیل شده است. از تمامی ازدواج هایی که در سال ۲۰۰۱ به ثبت رسیده است، ۷۲ درصد
ازدواج ها رقمی به مراتب بالاتر از رقم ۱۶ درصدی در سال ۱۹۷۵ همراه با زندگی
مشترک پیش از ازدواج بوده است.

(cf., Australian Bureau of statistics. 1995 & 2002b)

در ظاهر این گونه تصور می شود که دوره ی زندگی مشترک پیش از ازدواج، به زوج ها
بینش های عمیقی نسبت به سازگاریشان با یکدیگر خواهد داد و بدین ترتیب به آن ها کمک
می کند که نسبت به موضوع ازدواج آگاهانه تصمیم گیری کنند، اما اکثر پژوهش هایی که
در استرالیا و سایر کشورهای غربی، در باره ی این موضوع انجام شد، نشانگر روندی
کاملاً معکوس بود. یعنی ازدواج هایی که با زندگی مشترک غیررسمی همراه بودند که در
این جا از آن با عنوان «ازدواج غیرمستقیم»[۲] یاد می شود، اغلب در مقایسه با
ازدواج های مستقیم، از عمر کوتاهتری برخوردار بودند.

(cf., Australia, Parliament:1998; Lillard, Brien, Waite:1995; Smock,2000)

این تناقض، موجب طرح حجم وسیعی از مباحث و پژوهش ها در حوزه ی تحقیقات علمی شد و
تفاسیر مختلفی درباره ی علل این پدیده ارائه گردید که به دو تفسیر آن اشاره می شود.

(cf., Brown & Booth 1996; Brüderl, Diekmann & Englehardt 1999; Demaris & Rao
1992; Glezer, Edgar & Prolisko 1992; Lillard, et al. 1995).

تفسیر اول

برطبق این تفسیر، همان ویژگی های فردی که بر انتخاب نوع ازدواج مؤثر هستند، بر
خطرات منجر به جدایی نیز اثر گذارند. در تقویت این تفسیر، می توان به شمار بسیاری
از مطالعات صورت گرفته در دهه ی ۱۹۹۰ اشاره کرد که بر طبق آن، کسانی که زندگی مشترک
پیش از ازدواج را تجربه کرده اند، نسبت به کسانی که به صورت مستقیم ازدواج
کرده اند، از شخصیت، ارزش ها، تمایلات و پیشینه ی نامتعارف تری برخوردار بودند که
همین امر موجب شده است، این گروه در زمینه ی طلاق، مستعدتر باشند.

(cf.,Lillard et al. 1995; Demaris & Rao 1992; Glezer et al. 1992)

در هر صورت، زمانه دستخوش تغییر شده است. در عصر حاضر، زندگی مشترک پیش از ازدواج
به یک هنجار تبدیل شده است؛ از این رو، بسیاری از نویسندگان استدلال کرده اند که در
گروه های جدیدتر انتخاب مستقل باید تضعیف شده باشد، هر چند پژوهش های انجام شده
درباره ی این موضوع، نتایج متناقضی را در پی داشته است.

(cf., Bruderl et al. 1999; Demaris & Rao 1992; schoen 1992)

به عبارت دیگر، همان طور که ازدواج مستقیم، از حالت قاعده خارج و به استثنا تبدیل
شده است، کسانی که این روش از ازدواج را انتخاب می کنند، در گزینش شیوه های مختلف
جهت افزایش استحکام و دوام زندگی زناشویی، به نحو چشمگیری مشابه یکدیگر عمل می کنند
و این نکته ای است که مورد توجه «برودرل»[۳] و دیگران (۱۹۹۵) قرار گرفته است. به
عنوان مثال، در شرایط اجتماعی باز که هم ازدواج غیرمستقیم و هم طلاق امری مجاز و
پذیرفتنی است، کسانی که در برابر ازدواج های غیرمستقیم مقاومت می کنند، ممکن است در
برابر طلاق نیز به عنوان راه حلّی در مواجهه با ازدواج های نافرجام مقاومت کنند. به
عبارت دیگر، زوجین در این نوع از ازدواج ها، ممکن است واجد ویژگی هایی باشند که
شانس آن ها را برای بهره مندی از ازدواجی سعادت بخش افزایش دهد.

تفسیر دوم

تفسیر دیگر در مورد افزایش خطر بی ثباتی در ازدواج های غیرمستقیم، حاکی از آن است
که زندگی مشترک پیش از ازدواج و تزلزل و بی ثباتی در ازدواج، ارتباط علّی با یکدیگر
دارند. طبق این تفسیر، تجربه ی زندگی مشترک پیش از ازدواج به انحای مختلف باعث
تغییر رفتارها و نگرش ها می شود؛ به طوری که به استحکام و دوام ازدواج آسیب
می رساند و شواهد موجود هم، حاکی از آن است که زندگی مشترک پیش از ازدواج، موجب
افزایش پذیرش طلاق می شود. به نظر می رسد که یافته های پژوهشی به این باور عمومی
رسیده باشند که در توضیح تزلزل و بی ثباتی بیشتر ازدواج های غیرمستقیم، در مقایسه
با موارد مستقیم، گزینشگری و مشکل پسندی نسبت به فرایندهای علّی، نقشی به مراتب
مؤثرتر ایفا می کنند.

نوشتار حاضر، درصدد بررسی این موضوع است که چه ارتباطی میان نحوه ی ازدواج و
استحکام و دوام زندگی زناشویی وجود دارد و پرسش های زیر را به طور خاص مورد توجه
قرار می دهد:

آیا ازدواج های غیرمستقیم در مقایسه با نوع مستقیم، از استحکام و دوام کمتری
برخوردارند؟

هر نوع تفاوت در میزان استحکام و دوام ازدواج می تواند ناشی از تفاوت های
نظام مند در شخصیت افرادی باشد که برای رسیدن به ازدواج، مسیرهای دیگری را انتخاب
می کنند. این تفاوت در میزان استحکام تا چه حدّی است؟

تحلیل های ارائه شده در این تحقیق، بر اساس اطلاعات حاصل از نمونه ی ترکیبی ۵۶۷۲
پاسخ دهنده ی متأهل به دست آمده است که از میان آن ها ۳۳۸۲ نفر به طور مستقیم
ازدواج کرده اند و ۲۲۹۰ نفر هم زندگی مشترک پیش از ازدواج را تجربه کرده بودند. این
نمونه های تحقیق از سه پیمایش ملّی[۴] و به صورت تصادفی انتخاب شده اند:

الف) پیمایش پویایی خانوار، درآمد و نیروی کار در استرالیا در سال ۲۰۰۱ (HILDA).

ب) پیمایش بررسی فرآیند تحول و تطور زندگی مردم استرالیا در سال ۱۹۹۶ (ALCS).

ج) طرح پیمایشی جستاری در راستای زندگی (NLCS).

همه ی تحلیل های ارائه شده بر روی نخستین یا تنها مورد ازدواج ها متمرکز شده اند.

میزان دوام ازدواج

سؤال اساسی در این بخش این است:

آیا استحکام و دوام ازدواج های غیرمستقیم، کمتر از ازدواج های مستقیم است؟

این تحلیل بر روی طول دوران ازدواج تا مرحله ی نهایی جدایی متمرکز شده است. به
منظور مقایسه ی استحکام و دوام در ازدواج های مستقیم و غیرمستقیم، این تحقیق با
استفاده از روش جدول زندگی، «میزان دوام ازدواج» را از زمان آغاز ازدواج رسمی به
بعد تخمین زده است. در این مرحله میزان دوام ازدواج برای نمونه ی آماری، به عنوان
یک کلّ مورد ارزیابی قرار گرفت.

میزان دوام ازدواج در کلّ نمونه ی آماری

ازدواج های مستقیم، هم جهت با پژوهش های انجام شده ی قبلی نشان می دهند که در
مقایسه با ازدواج های غیرمستقیم، به نحو چشمگیری از احتمال دوام بیشتری
برخوردارند. به عنوان مثال، ده سال پس از ازدواج، میزان دوام ازدواج برای کل
نمونه ی آماری به ترتیب ۸۴ و ۷۱ درصد (با اختلافی ۱۳%) است و ۲۰ سال بعد از ازدواج،
این میزان به ترتیب ۶۸ و ۵۱ درصد (با اختلافی ۱۷%) است.

جدول ۱- ارزیابی دوام ازدواج بر مبنای محاسبه ی دوران ازدواج

میزان دوام ازدواج بر مبنای دوران زندگی مشترک پیش از ازدواج

آیا اختلاف موجود در میزان بقای زندگی را می توان براساس ماهیت دوره ای که میزان
دوام در آن مورد ارزیابی قرار گرفته است یعنی مبنا قراردادن آغاز ازدواج، به جای
دورانی که با آغاز زندگی مشترک طرفین خارج از چارچوب ازدواج شروع می شود توضیح
داد؟

بسیاری از تجربه های منفیِ اندوخته شده که باعث خاتمه یافتن زندگی مشترک زوجین
می شود، پس از شروع زندگی زناشویی چه در قالب زوج های مزدوج و چه در قالب زندگی
مشترک پیش از ازدواج بروز می کند. در زندگی مشترک زناشویی پیش از ازدواج، همزمان با
شناخت زوجین نسبت به سازگاریشان با یکدیگر و آگاهی نسبت به قابلیت های دیگری در
اداره ی امور روزمره ی زندگی، ممکن است رضایت از رابطه ی موجود رو به تحلیل برود.
از این رو، به محک گذاشتن دوام رابطه در طول زمان، یعنی از زمان آغاز زندگی مشترک
زناشویی پیش از ازدواج، اقدامی معنادار محسوب می شود.

میزان دوام زندگی مشترک در کل نمونه آماری

زمانی که دوره ی ارزیابی از آغاز زندگی مشترک محاسبه می شود، ازدواج های غیرمستقیم
در مقایسه با موارد مستقیم از میزان دوام کمتری برخوردار هستند. گرچه هنگامی که
دوره ی ارزیابی به جای ازدواج، از زمان زندگی مشترک طرفین با یکدیگر محاسبه می شود،
اختلاف در میزان دوام کمتر است. (جدول ۲) به عنوان مثال، ده سال پس از شکل گیری
زندگی مشترک، در ازدواج های مستقیم، میزان دوام ۸۴ درصد و در ازدواج های غیرمستقیم
75 درصد بود و ۲۰ سال بعد میزان دوام به ترتیب به ۶۸ و ۵۵درصد رسید.

جدول ۲- ارزیابی احتمال دوام ازدواج بر مبنای محاسبه ی دوران زندگی مشترک پیش از
ازدواج

میزان دوام زندگی های مشترک براساس گروه های ازدواج

همان گونه که جدول شماره ی ۲ نشان می دهد، هنگامی که میزان دوام ازدواج از زمان
آغاز زندگی مشترک مورد ارزیابی قرار گرفته، در مقایسه با مواردی که زمان ارزیابی از
هنگام ازدواج رسمی مورد محاسبه قرار گرفته است، میزان اختلاف کمتر است. به عنوان
مثال، ۱۰ سال پس از شکل گیری زندگی مشترک، کسانی که در دهه ی ۱۹۸۰ ازدواج کرده
بودند، میزان اختلاف در دوام ازدواج، ۶ تا ۷ درصد بود؛ در حالی که در کسانی که در
دهه ی ۱۹۷۰ ازدواج کردند، این میزان به ۱۱ تا ۱۲ درصد رسید. (۱۰ سال پس از ازدواج
در مقایسه با زمان شکل گیری زندگی مشترک، میزان اختلاف در دوام رابطه به ترتیب ۱۱ و
14 درصد است.)

اثرات گزینش شخصی بر عدم استحکام ازدواج غیرمستقیم

در توضیح افزایش خطر طلاق مرتبط با ازدواج های غیرمستقیم، وجود تفاوت های پیشینی،
در ویژگی های شخصیتی افرادی که مسیر دیگری را برای ازدواج برمی گزینند، بسیار مهم
است.

برای اینکه بتوان میزان تفاوت در احتمال جدایی ازدواج های مستقیم و غیرمستقیم را بر
اساس تفاوت های سیستماتیک حاصل از سنجش ویژگی های افرادی که در راه ازدواج مسیرهای
دیگری را برگزیده اند، بررسی کرد، معادله ی «رگرسیون» در مورد اطلاعات مربوط به
پژوهش هیلدا بکار گرفته شد. در این تحقیق، دو الگو مورد توجه قرار گرفت: نخست، در
رابطه با احتمال جدایی هشت سال پ