خرید و دانلود فایل ورد کامل پاورپوینت پایان فضیلت یا نقد تفکر اخلاقی جوامع نوین

بخشی از متن فایل ورد کامل پاورپوینت پایان فضیلت یا نقد تفکر اخلاقی جوامع نوین :

Normal
۰

false
false
false
EN-USX-NONEAR-SA












MicrosoftInternetExplorer4

مقدمه

پیش از این، تلخیص ده فصل از کتاب “پایان
فضیلت” از نظر خوانندگان گذشت. دیدیم که السدیر مک اینتایر چگونه اخلاقیات
حاکم بر فرهنگ غرب را انحطاطی از سنت ارسطویی تلقی نموده و اشکالات نظریات گوناگون
و رقیب را مورد ارزیابی قرار داده بود. در فصل دهم، با تشریح فضایل دوره قهرمانی،
ویژگیهای جامعه هومری را متذکر گردید

.

فصل
یازدهم علیهم السلام فضایل در آتن

ممکن است جوامع قهرمانی، آن گونه که اشعار هومر یا
ساگاهای ایسلند یا ایرلند به تصویر می کشند، وجود نداشته باشند; اما برای جوامع
باستانی و مسیحی، که خود را برآمده از نزاعهای جوامع قهرمانی می دانند و موضع خود
را تا حدی برحسب این برآیند تعریف می کنند، باور داشتن وجود این جوامع سرنوشت ساز
است. هیچ یک از اهالی آتن در قرن پنجم نمی تواند آن گونه که آگاممنون یا آشیل
رفتار می کرد عمل نماید. هیچ یک از اهالی ایسلند در قرن سیزدهم نمی تواند درست
مانند انسانهای قرن دهم رفتار کند. با اینهمه،
ادبیات دوره قهرمانی بخش اصلی مکتوبات اخلاقی در این جوامع متعاقب را فراهم آورد و
بسیاری از چهره های اخلاقی و اصلی در این جوامع، به دلیل مشکلاتی که در ارتباط این
مکتوبات با عمل واقعی قرار داشت به منصه ظهور رسیدند

.

در بسیاری از محاورات سابق افلاطون، سقراط از یک یا
چند تن از آتنیان در باره ماهیت بعضی از فضایل- شجاعت در محاوره لاخس، پرهیزگاری
در محاوره اتوفرون و عدالت در جمهوری اول – به نحوی سؤال می کند که گویی دیگران را
به دلیل ناسازگاری مجرم می داند. خوانندگان بی توجه عصر جدید ممکن است به سادگی در
ابتدا چنین بپندارند که افلاطون در حال مقایسه بین حدت نظر سقراط با بی دقتی
آتنیان معمولی است; اما هرچه این موارد تکرار می شود تفسیر دیگری خود را نمایان
می سازد، و آن اینکه افلاطون در استفاده یونانیان از زبان ارزشی فرهنگشان به یک
حالت عدم انسجام کلی اشاره دارد. وقتی افلاطون در جمهوری شرح منسجم و کاملا
یکپارچه خود را از فضایل عرضه می دارد، بخشی از تدابیر او این است که میراث هومری
رااز دولت-شهر

(۱)

بیرون ببرد. می توان یکی از نقاط آغازین تحقیق
درباره فضایل جوامع باستانی را ایجاد ارتباطبین موارد اصلی عدم انسجام در جوامع
قهرمانی و پیشینه هومری آن دانست. اما خواهیم دیدکه این
وظیفه،به طورچشمگیری،احتمالا توسسوفوکلس در نمایشنامه فیلوکتتوس

(Philoctetes)

،
قبلا به انجام رسیده است

.

ادیسه همراه نیوپتالموس

(Neoptolemus)

، پسر آشیل، به یک
ماموریت فرستاده شدند تا کمان جادوئی فیلوکتتوس را به دست آورند و به فتح تروی کمک
نمایند. ادیسه در این نمایشنامه، دقیقا طبق همان معیارهایی رفتار می کند که در
نمایشنامه ادیسه بر رفتارش حاکم است. او به دوستانش نیکی می کند، و به دشمنانش
آسیب می رساند

(

یکی از تعاریف عدالت را، که افلاطون در آغاز جمهوری رد می کند،
او می پذیرد.) اگر او نتواند با شیوه ای صادقانه به آن کمان دست یابد، قوه مکر او
شیوه های فریبکارانه را طراحی می کند

.

در نمایشنامه ادیسه این مکر بدون هیچ ابهامی یک فضیلت
تلقی شده است و البته یک قهرمان به دلیل به کار بستن این فضایل مورد احترام قرار
می گیرد. اما در نظر نیوپتالموس ترفند ادیسه برای گول زدن فیلوکتتوس مایه ننگ است

.

یونانیان، که
فیلوکتتوس را رها کردند تا به مدت نه سال طولانی در لیمناس

(۲)

متحمل
رنج شود، به او ظلم بزرگی کردند

;

اما در مقابل، فیلوکتتوس به نیوپتالموس و ادیسه اعتماد
کرد. با اینکه او در آن حال نپذیرفت که برای کمک به یونانیان به تروی بیاید، با
وجود این، گول زدن او اشتباه بود. سوفوکلوس با به کارگرفتن ادیسه و نیوپتالموس، ما
را با دو مفهوم ناسازگار از رفتار شرافتمندانه و دو معیار متضاد در رفتار مواجه
می گرداند

.

سوفوکلوس هیچ راه حلی برای این تعارض عرضه نمی دارد و
این امر در ساختار مصیبت نامه او سرنوشت ساز است; این اقدام با مداخله هرکول

(۳)

نیمه
خدا، که این اشخاص را از بن بست نجات می دهد، به جای اینکه تکمیل گردد، دچار وقفه می شود.
مداخله یک خدا- یا دست کم، توسل به مداخله یک خدا- در مصیبت نامه های یونان غالبا
از عدم انسجام در قاموس و معیارهای اخلاقی خبر می دهد. در نمایشنامه اورستیس،

(۴)

قواعد قهرمانی و کهن خصومت،

(۵)

اورستیس را در مورد کشتن
کلایتمنسترا، هم امر و هم نهی می کند. مداخله آتنا

(۶)

و
حل مساله بین او و آپلو مفهومی از عدالت را به اثبات می رساند که مرکز مرجعیت در
مسائل اخلاقی را از فامیل و خانواده به شهر منتقل می کند. در نمایشنامه آنتیگون به
نظر می رسد که خواسته های فامیل و خواسته های شهر دقیقا با هم متضاد و ناسازگارند.
از اینرو، اولین اقعیت برجسته ای که باید به حساب آورد تفاوتی است که این
نمایشنامه بین مفهوم فضایل قایل است، در زمانی که نخستین اجتماع اخلاقی طبقه
خویشاوندان نبوده، بلکه دولت-شهراست، آن هم نه فقط شکل کلی دولت-شهر، بلکه شکل خاص
دموکراسی دوره آتن. با اینهمه، بسیار ساده انگاری است که در مورد فضایل، تفاوت بین
دیدگاه هومر و دیدگاه عهد باستان را در انتقال از یک شکل اجتماعی به شکلی دیگر
بدانیم و این مساله دست کم، به دو دلیل کاملا متفاوت است

:

اول اینکه شکلها و حقوق خویشاوندی به صورت اولیه خود
بر جای مانده بود، هرچند در آتن اجمالا تفاوتهایی بین قرون اولیه و قرن پنجم
به چشم می خورد

.

دوم اینکه مفهوم یک فضیلت در آن زمان به نحوی چشمگیر
از مفهوم هر نقش اجتماعی خاص مجزا بود

.

نیوپتالموس در نمایشنامه سوفوکلس به شکلی با
فیلوکتتوس برخورد می کند که با رفتار پدرش با آگاممنون در «ایلیاد

»

کاملا فرق دارد.
در نظر هومر سؤال از شرافت سؤال از چیزی است که شایسته یک پادشاه می باشد و در نظر
سوفوکلس سؤال از شرافت به سؤالی در باره
آنچه شایسته یک انسان می باشد،تبدیل شده است

.

با وجود این، به نظر می رسد اتفاقی نباشد که سؤال از
آنچه شایسته یک انسان است در یک محیط آتنی بروز کرده است

–

یا کورینسی

(۸)

تا
چه رسد به محیط بربرها. توصیف یک انسان خوب تا حد زیادی توصیف ارتباطی است که این
انسان با دیگران دارد و شعرا و فلاسفه، هر دو، غالبا در شروح خود، بین ارتباطی که
کلی و انسانی است با ارتباطی که محلی و آتنی است، تمییزی نمی گذارند. مدعا غالبا
صریح است; آتن ممدوح است; چون حیات بشر را به تمام معنی، آن گونه که باید، عرضه
می کند. ولی در همین عمل مدح، خصوصیت آتنی از خصوصیت هومری متمایز است. ممکن
است برای یک انسان هومری هیچ معیاری بیرونی برای اعتراض به آنچه در بنیادهای جامعه
خودش جاری است، یافت نشود، ولی برای یک انسان اهل آتن مساله پیچیده تر است. درک او
از فضایل برای او معیارهایی فراهم می آورد که به وسیله آن می تواند زندگی در جامعه
خود را زیر سؤال ببرد و تحقیق کند که آیا این عمل یا سیاست عادلانه است یا آن
دیگری. به علاوه، او تشخیص می دهد که درک خود از فضایل را تنها به
این دلیل داراست که عضویت اودرآن جامعه چنین درکی در اختیار او قرار می دهد. از
اینرو، سؤال درباره ارتباطبین «یک شهروندخوب بودن » و «یک انسان خوب بودن

»

سؤالی مهم است

.

البته همه شواهد این مساله از این قرار است که بیشتر
یونانیان، خواه اهل آتن باشند یا جز آن، اگر هم سؤالی برایشان پیش می آمد،
روش زندگی شهرخودشان رابه طورتردیدناپذیری بهترین روش زندگی برای انسان
می انگاشتند و یونانیان نیز آنچه را در آن سهیم بودند
به وضوح،برترازروش زندگی بربرهامی انگاشتند

.

ماهیت «دیکایسون

»

(dikaiosune)

–

که ما آن را به «عدالت » ترجمه می کنیم- از مواردی است
که دارای مفاهیم متضادی می باشد. دیکایسون دارای اشارات هومری ن