خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید

فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید شامل 46 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دموکراسی از کجا می آید :

آئین، ش ۱

چکیده: نویسنده در بخشی از این مقاله بعد از ذکر برخی تعاریف دموکراسی، شرط دموکراسی را در تعریف مورد قبول خود، مشارکت همگانی مؤثر و قابل قبول در عرصه جامعه در کنار رقابت نخبگان می داند؛ به گونه ای که یک دموکراسی زمانی کامل است که در کنار مشارکت عمومی، از رقابت هم برخوردار باشد.

گاهی دموکراسی را فقط یک قاعده بازی و یا یک قاعده بلامضمون می دانند. چیزی شبیه قاعده بازی فوتبال که قواعد و سازوکارهای آن روشن و معلوم است؛ اما نتیجه از پیش روشن نیست. با این دید، به یک معنای کاملاً رئال و خشن از دموکراسی می رسیم، صورتی از دموکراسی که می توان آن را «دموکراسی سیسیلی» نامید. باندهای مافیایی در سیسیل هنگامی که پس از رویارویی و مبارزه به تکافوی قدرت و موازنه وحشت رسیدند، پدرخوانده های مافیایی به توافق می رسند که سیسیل را به بخش های تحت نظر هر یک از باندها تقسیم کنند و بر اساس قواعد و قراردادهایی با یکدیگر تعامل داشته باشند. ازاین رو دموکراسی سیسیلی مجموعه قراردادهایی است که متکی بر موازنه وحشت میان قدرت های موجود است. این نوع دموکراسی در سطح جهانی شده خود، مبنای رفتار دولت ها است. به همین جهت این نوع دموکراسی را که لزوما اجزای آن دموکرات نیستند، «دموکراسی بدون دموکرات»^(۱) می نامند. این نوع دموکراسی، بی محتوا، بدون فرهنگ دموکرات یک و تنها متکی بر موازنه قدرت و موازنه وحشت است. نوع دیگر، «دموکراسی آتنی» است. این نوع، دموکراسی طبقات برتر است؛ شهروندان آن دارای حق رأی هستند، اما نه همه آنها؛ بلکه آنهایی که با ملاک ها و معیارهایی متمایز می شوند. در آتن فقط مردان آزاد ثروتمندِ اهل آتن، حق رأی داشتند. دموکراسی آتنی، دموکراسی مستقیم است و نه دموکراسی نمایندگی. بدین ترتیب بسیاری افراد از محدوده دموکراسی حذف می شدند. اقشاری از قبیل زنان، فقرا، بردگان و مهاجران حق رأی نداشتند و منشأ شرافت هایی که نام برده شد، تنها دموکراسی بود؛ دموکراسی خلقی، آن نوع از دموکراسی است که در شوروی سابق و اقمار آن حاکم بود، دموکراسی نمایندگی، دموکراسی رهبرسالار، دموکراسی بورژوایی و … . دموکراسی، مشارکت همگانی مؤثر و قابل قبول در عرصه جامعه و در کنار رقابت اقلیت ها و نخبگان است. به علاوه، مجموعه ای از قواعد عمومی و آزادی های همگانی نظیر آزادی بیان، آزادی سازمان یابی، آزادی اجتماع، حقوق به رسمیت شناخته شده انسان هاست که، در مجموع، امکان تبدیل اقلیت به اکثریت و چرخش نخبگان بدون خون ریزی و به صورت مسالمت آمیز را فراهم می آورد و بدین ترتیب دموکراسی برگشت ناپذیر محقق شود.

درصد مشارکت همگانی در برخی از جوامع پایین است، اما جنبه رقابت بالا. در این گونه جوامع نوعی «پولی آرشی» حاکم است؛ نخبگان با هم رقابت می کنند؛ اما توده مردم مشارکت ندارند یا میزان مشارکت کم است. در برخی جوامع نیز به عکس: مشارکت توده ای وجود دارد و درصد آن نیز بالاست؛ اما رقابت وجود ندارد. در این نوع جوامع، «پوپولیسم» حاکم است. به عنوان مثال آنچه در عراق جاری بود و میان برمر، حاکم آمریکایی، و آیت اللّه سیستانی تفاوت ایجاد می کرد. پایان این دو نوع رهیافت، دموکراسی است. اما آیت اللّه سیستانی با تکیه بر نقش و اکثریت آماری شیعیان عراق، تأکید بر مشارکت بالا و حضور توده های مردم عراق در تعیین سرنوشت آینده عراق تأکید دارد.

با برقراری دموکراسی کامل، مشارکت در بالاترین حد و متناسب با آن رقابت نیز در بالاترین سطح و در کنار این دو مجموعه ای از آزادی های تضمین کننده تبدیل اقلیت به اکثریت و چرخش آزاد و مسالمت آمیز نخبگان وجود دارد. این نوع دموکراسی علاوه بر شکل و قالب مشارکتی و رقابتی آن، دارای مضمون و محتوا نیز هست که همان آزادی های بنیادی و ارزش های دموکراتیک است.

تاریخ نشان می دهد که اولین منشأ دموکراسی، سرمایه داری و بورژوازی بوده است. منشأ بعدی دموکراسی خصوصا در کشورهای عقب مانده تر که بورژوازی آنها هیچ گونه رشدی نداشته است، شکل گیری «طبقه متوسط جدید» است. در این نوع دموکراسی ها، خرده بورژواها حامل دموکراسی شدند. کشورهایی که دارای این گونه دموکراسی بودند، معمولاً دیرتر صنعتی شده اند و یا پس از استقلال، فعالیت و پویایی را طبقه متوسط جدید آغاز کرده است. مطالبات سیاسی این طبقه گاه مانند نیکاراگوئه و ایران به صورت انقلاب بوده است و گاه مانند برخی کشورهای اروپای شرقی نظیر لهستان، گرجستان و یوگسلاوی به صورت نافرمانی مدنی. این دگرگونی ها در این نوع کشورها با اتکا به مطالبات طبقه متوسط جدید، موج دموکراسی خواهی را دامن زد. مسیر سوم برای دموکراسی در کشورهایی شکل گرفت است که دو راه فوق بسته بود؛ یعنی نه بورژوازی قدرتمندی وجود داشته است و نه طبقه متوسط جدید امکان فعالیت داشت. قدرت های حاکم، اقتدارگرا، فاشیسم یا پوپولیسم بودند و سیطره کاملی بر عرصه جامعه داشته اند. این راه، شیوه قطعی شکل گیری دموکراسی نیست و در این زمینه تجربه های متفاوتی وجود دارد، نظیر آنچه در پاناما بعد از امارتاریخوس تاریخوس یا هاییتی بعد از بی بی دوک یا الجزایر اتفاق افتاد و به برقراری دموکراسی نینجامید و بلکه به سمت دیکتاتوری برگشت یافت. تجربه هایی نظیر ازبکستان، آذربایجان یا ایران در زمان دولت دکتر مصدق نشان می دهد که این الگویی دایمی نیست و لزوما به دموکراسی ختم نمی شود. با این حال، نتیجه این مسیر برای برخی از کشورهای اروپایی معمولاً دموکراسی بوده است.

بورژوازی واقعی نیز در ایران به دلیل عدم حضور سرمایه داری، شکل نگرفت. اکنون این سؤال مطرح می شود که آیا در مورد طبقه متوسط جدید ایران نیز می توان چنین قضاوتی داشت. در حال حاضر سرمایه های داخلی به دلیل ناامنی، از کشور خارج می شوند. چون وضعیت ایران برای سرمایه داران قابل پیش بینی نیست و سرمایه گذاری بلند مدت صورت نمی گیرد. حتی ایرانیان به رغم علاقه به کشور خود، در دیگر کشورها سرمایه گذاری می کنند. اما طبقه متوسط جدید در ایران قوی شده است؛ بیش از ۷۰% جمعیت کشور، شهرنشین هستند؛ سطح سواد عمومی بالا رفته؛ ارتباطات جمعی گسترش یافته؛ میانگین سنی پایین آمده و جامعه ایران جوان شده است. اما مشکل این طبقه، فقدان سازمان دهی و تشکیلات است.

بحث دیگری در مورد ایران وجود دارد و آن حضور پارامتر اساسی دین در جامعه ایرانی است و این سؤال را ایجاد می کند که آیا شکل دینی دموکراسی هم ممکن است. پاسخ آن را می توان چنین داد که اگر دموکراسی یکی از سه منشأی که قبلاً ذکر شد را دارا باشد، دموکراسی دینی خواهد بود.

انقلاب اسلامی از ابتدا کاملاً طرف دار مشارکت بود و نه رقابت. از شعارها هم مشخص بود. صحبتی از رقابت نمی شد. شعار «حزب فقط حزب اللّه » به معنی رقابتی نبودن است. اما مشارکت خیلی بالا بود. برای مثال تا انتخابات سال ۷۶، رقابت جدی ای در عرصه سیاسی وجود نداشت. فقط یک بار رقابت جدی بود و آن هم در دوم خرداد که حماسه ای پرشور شکل گرفت. رقابت یک پایه دموکراسی است که همواره در کشور ما غایب بوده است.

اشاره

رقابت نمی تواند لزوما شرط دموکراسی واقعی و کامل باشد