خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل این رسم حمایت نیست!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل این رسم حمایت نیست! :

چکیده:

هر چند اصل بر تساوی حقوق بشر است، اما بعضی اقشار، همچون زنان و کودکان، نیازمند حمایت های بیشتر هستند . مواردی همچون پرداخت نفقه، محاسبه مهریه به نرخ روز، اجرت المثل، کارهای زن در خانه و امثال آنها حمایت از زن نیست، بلکه در این حمایت ها هم نگرش مردسالارانه حاکم است .

هر چند اصل بر تساوی حقوق بشر است، اما بعضی اقشار نیازمند حمایت های بیشتر هستند . این مسئله در منشور حقوق بشر هم اتفاق افتاده . مثلا کارگران یا کودکان، طبیعی است که به خاطر شرایطشان نیازمند توجه خاص و حمایت هستند . زنان به مناسبت وظایف دوگانه ای که در اجتماع و خانه دارند نیازمند حمایت های ویژه ای هستند . اگر قرار باشد از زنی به خاطر وظایف دوگانه اش حمایت کنیم، بهتر است که خدمات اجتماعی رایگانی را در اختیارش قرار بدهیم، به جای اینکه مرد را موظف به پرداخت نفقه اش کنیم و بگوییم مرد بالاجبار باید برود کار کند و مخارج همسرش را بپردازد . «نفقه » را من حمایت از زن نمی دانم، ولی راه اندازی مهدکودک های متناسب را یک حمایت می دانم . نوع نگرش ها باید تفاوت کند .

به نظر من اینکه زن می تواند به بچه اش شیر ندهد و اگر شیر داد می تواند تقاضای مزد کند یک قانون حمایتی نیست . در این قانون معنای دیگری نهفته که تو به عنوان مادر این فرزند، حقی نسبت به او نداری بلکه نسبت تو با او نسبت یک کارگر، یک دایه است که وظایفی را انجام می دهد و علی القاعده باید مزدی دریافت کند . یا وقتی موقع طلاق در مقابل کارهایی که زن در خانه انجام داده صحبت از اجرت المثل می شود، ممکن است در زمانی خاص مشکل عده ای از زن ها را حل کند ولی در درازمدت راه گشا نیست; چرا که به زن القا می کند نقش تو در خانه نقش خدمت کاری بیش نیست! من به عنوان یک زن، همسر و شریک یک مرد هستم، اگر آشپزی می کنم به امید دستمزد نیست، این توهین به زن است و یا مثلا «محاسبه مهریه به نرخ روز» قانون دیگری است که برای حمایت از زن ها وضع شده، درحالی که ما می گوییم مگر مهریه بهای یک انسان است که با نرخ تورم بالا و پایین برود؟

این به نوعی خردکننده شخصیت یک زن است . هر چند برای مدتی در جامعه نقش مسکن را دارد، ولی معنایش این است که حتی مردان مردسالار جامعه متوجه خطری که از طریق این نابرابری تهدیدشان می کند شده اند; چون خودشان دخترانی دارند که هر لحظه شوهرشان اراده کند، می تواند طلاقشان بدهد یا خواهرانی دارند که مورد اذیت و آزار قرار گرفته اند . می خواهند مانع از این تهدیدها شوند ولی این کار را هم با فرهنگ مردانه می خواهند انجام بدهند .

اگر به قانون رجوع کنیم، می بینیم در طلاق خلع، اگر مرد نخواهد به زندگی با زن ادامه بدهد، باید مهریه اش را بپردازد و اگر زن نخواهد با مرد زندگی کند، باید مهریه اش را ببخشد . اگر چنین قاعده ای را مبنای کار قرار بدهیم، یعنی زن و مرد به یک اندازه و به طور مساوی حق طلاق داشته باشند، اما مجبور باشند هزینه آن را هم بپردازند، بهتر از شیوه هایی مثل پرداخت اجرت المثل است . وقتی نگرش درست نباشد این مشکلات پیش می آید .

من معتقدم در مورد مهریه می شود قانون گذاشت که حداکثر میزان مهریه، مهرالسنه باشد، بیش از این مقدار اگر تعیین کردید، ایرادی ندارد ولی وقتی برای امر طلاق به دادگاه مراجعه کردید، بیش از میزان مهرالسنه یعنی مهریه حضرت فاطمه زهرا (س) به زن تعلق نمی گیرد . از آن طرف همان طور که مرد حق طلاق دارد، زن هم از این حق برخوردار باشد . الان کارکرد مهریه به نوعی مقابله با حق طلاق مرد است . درحالی که اگر زن هم این حق را داشته باشد، دیگر نیازی به مهریه های سنگین نیست . چنان که بسیاری از پسرها مایل اند ازدواج کنند، ولی به خاطر مهریه های سنگین نمی توانند . از آن طرف دختران مجردی هم هستند که خانواده هایشان از ترس اینکه مرد حق نامحدود طلاق دارد و ممکن است دخترشان در آینده دچار مشکل شود، مایل نیستند بدون مهریه سنگین با ازدواج او موافقت کنند .

این مشکلی که الان رایج است و فقط مرد به خواستگاری می رود، یک مشکل عرفی است و گرنه از نظر شرعی، ایجاب (پیشنهاد) را زن می گوید . یعنی این زن است که می گوید «من خودم را به تو تزویج کردم » و مرد می گوید «قبول کردم » . اتفاقا این یک نکته بسیار مثبت در دین اسلام است که فراموش شده . شما فکر کنید، چهارده قرن پیش در جامعه ای مثل عربستان این قانون اسلامی متعارف شده است که حق ایجاب با زن است و مرد «قبلت » را می گوید!

به تدریج، تحولات اجتماعی و وظایف خانه داری و مادری زنان را از خلاقیت های فکری بازداشته است . دو نفر با هم خواسته اند ازدواج کنند، هر دو با اراده دو طرفه تصمیم به زناشویی می گیرند و بدون رضایت یکی از طرفین عقد صحیح نیست، ولی وقت بر هم خوردن این زندگی و این قرارداد که می رسد می شنویم که می گویند تصمیم یک طرف، یعنی مرد کافی است . چطور یک چنین چیزی با عقل انسانی هم خوانی دارد؟!

باید بگوییم همان طور که در تشکیل این زندگی نظر دو طرف مورد توجه بوده است، برای بر هم خوردنش هم باید نظر طرفین جدی گرفته شود و اگر یک کدام از طرفین (فرقی نمی کند زن باشد یا مرد) تصمیم گرفت بدون جلب موافقت طرف مقابل این قرارداد را بر هم بزند، باید تاوانش را بدهد . یعنی اگر مرد نخواست به زندگی ادامه بدهد، حق طلاق داشته باشد و مهریه هم بپردازد و اگر زن تصمیم به طلاق گرفت، باید با داشتن حق طلاق، از مهریه اش بگذرد .

نگرش قانون اساسی به زن مگر چیست؟ حمایت از حقوق زن، اما کدام زن؟ زنی که همسر است، مادر است، بیوه است یا زنی که نان آور خانه است؟ من می گویم، زنی که در سایه مرد زندگی می کند .

اشاره

خانم شیرین عبادی از فعالان جنبش حقوق زنان در ایران و از طرفداران برابری حقوق زنان با مردان است . ایشان به اقتضای حرفه خویش، مسائل زنان را از دریچه حقوقی می نگرد و پی گیری می کند . این رویکرد هرچند به خودی خود اشکالی ندارد، ولی از آنجا که معضلات جامعه زنان در ایران و کشورهای پیرامونی فراتر از مسائل حقوقی است، سبب می شود که مسائل به گونه ای جزء نگرانه و نامتناسب به تصویر درآید . ازاین رو، این گفت وگو را در دو سطح می توان مورد تجزیه و تحلیل قرار داد: یکی از منظر خاص حقوقی و دیگری از منظر کلان اجتماعی . در اینجا تنها اشاراتی را در این خصوص ارائه خواهیم کرد .

۱ . چنان که گفته شد، خانم عبادی از منظر حقوقی علی الاصول به تساوی حقوق زنان و مردان معتقد است و این موضوع را بارها در نوشته ها و گفته های خویش باز گفته است . چنان که می دانیم، این نظریه که عمدتا برخاسته از حقوق مدرن غرب است، در مقابل تساوی حقوق، سعی می کند در وظایف و کارکردهای اجتماعی زنان و مردان نیز مشابه سازی کند . از این نگاه، نه تنها در مسئولیت های اجتماعی و سیاسی نباید تفاوتی میان زنان و مردان باشد بلکه در محیط خانوادگی نیز با تقسیم کار جنسیتی میان مرد و زن به مخالفت برخاسته می شود . گرایش های رادیکال و تندرو در غرب بر این عقیده اند که حتی جنبه های زیستی مردانه و زنانه را به گونه ای باید تعدیل و تحت کنترل درآورد که اصل خانواده و نقش های مادری و پدری از بین برود . به نظر آنان،