خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سخن فصل

با فایل فایل پاورپوینت کامل سخن فصل یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل سخن فصل شامل 42 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل سخن فصل را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل سخن فصل با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل سخن فصل بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل سخن فصل با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سخن فصل وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل سخن فصل با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل سخن فصل مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سخن فصل :

در سومین شماره فصلنامه «اندیشه انقلاب اسلامی» سخن را به تناسب مباحث و مقالات تخصصی (ادبیات انقلاب اسلامی)، با مناجاتی سرشار از نکات ادبی و مضامین عرفانی از خواجه عبدالله انصاری عارف شهیر قرن ۵ ه . ق آغاز می کنیم، باشد که جلوه های خشوع و خضوع، توکل و توسل عارفانه پیر انصار و هرات به دل ما راه یابد و آن را خالی از اغیار به نور ذوالأنوار منور فرماید:

«به نام آن خدای که نام او راحت روح است، و پیغام او مفتاح فتوح است، و سلام او در وقتِ صباح مؤمنان را صبوح است، و ذکر او مرهم دل مجروح است، و مهر او بلانشینان را کشتی نوح است.

ای کریمی که بخشنده عطایی، و ای حکیمی که پوشنده خطایی، وای که از ادراک خلق جدایی، وای احدی که در ذات و صفات بی همتایی، وای خالقی که راهنمایی، وای قادری که خدایی را سزایی، جان ما را صفای خور دِه، و دل ما را هوای خود دِه، و چشم ما را ضیای خود دِه، و ما را آن ده که آن به، و مگذار ما را به کِه و مِه.

الهی عبدالله عمر بکاست، اما عذر نخواست.

الهی، عذر ما بپذیر، بر عیبهای ما مگیر.

الهی، نرسانم از بدی خود، بیامرز ما را به خوبی خود.

الهی، در دلهای ما جز محبت خود مکار، و بر تن و جانهای ما جز الطاف و رحمت خود منگار، و بر کشته های ما جز باران رحمت خود مبار.»

سخن در باب پویایی و پایایی ادب، فرهنگ و عرفان ایران اسلامی است.

واژگان «ادب» و «ادبیات» طی قرون و اعصار مختلف معانی و مفاهیم گوناگونی داشته است.^(۱) برخی، مجموعه آثار مکتوب و برجای مانده از هر زبان را ادبیات آن زبان می دانند و در گذشته برخلاف روزگار ما ادبیات، از دایره گسترده و وسیعی برخوردار بوده و تمام آثار مکتوب شعر و نثر اعم از آثار علمی، دینی، تاریخی، اخلاقی، هنری، فلسفی، سیاسی، اجتماعی و… را دربر می گرفته است. اما در روزگار ما ادبیات با دیگر آثار مکتوب تمایزی اساسی پیدا کرده و قلمرو آن را به شعر و نثر و نوشته های ادبی محدود می کنند.

به هر روی، ادبیات هر کشوری آیینه تمام نمای آن کشور است که در آن می توان فرازها و نشیبها، شکستها و پیروزیها، ظلمها و ظلم ستیزیها و نقاط قوت و ضعف را جست وجو کرد. و ادبیات هر ملتی آیینه فرهنگ و تمدن آن ملت است، زیرا تمام وجوه مدنیت ملتها در آثار مکتوب آنها جلوه گر است و مجموعه تمدن اقوام و ملل و نحل را تشکیل می دهد.

حال اگر پذیرفته باشیم که ادبیات آیینه مدنیت ملتهاست که هست باید بپذیریم که تاریخ ادبیات نیز می تواند تاریخ تحولات اجتماعی ملتها باشد. و از همین روی باید انتظار داشت بسیاری از مسائل از قبیل ؛ نحوه معیشت، طرز فکر، اندیشه های فلسفی، عقاید دینی، مذهبی و اخلاقی، نمودهای فرهنگی، مشکلات و محرومیتهای اجتماعی، آداب و رسوم در آثار ادبی بازتاب پیدا کند تا به روشنی دریابیم که مردم در هر دوره چگونه می زیسته اند، چه آداب و رسوم و اعتقاداتی داشته اند، و چگونه می اندیشیده اند؟ که خوشبختانه تمامی این جلوه ها در آیینه آثار ادبی منظوم و منثور فارسی تجلی یافته و به واقع می توان گفت که آثار ادبی ایران آیینه اندیشه ها، باورها، هنرمندی ها و عظمت روحی و معنوی ملتی است که از دیرباز تا کنون بالنده و شکوفا از گذرگاههای حوادث و خطرات گذشته و سرافراز و پر افتخار به امروز رسیده است؛ و صد البته که غنای برگ برگ زرین این آثار بهترین گواه بر ژرف اندیشی و جلوه روح بلند و حقیقت جوی فرزانگان اندیشه وری چون: فردوسی، خیام، سنایی، عطار، مولانا، سعدی، حافظ و… است که از زلال فرهنگ اسلامی جرعه ها نوشیده اند و با تکاپو و تلاش خود آثاری ماندگار را رقم زده اند و سرمایه های بزرگ و گنجینه های گرانسنگ و پرمایه ای به یادگار نهاده اند که مطالعه عمیق و دقیق هر کدام جان را طراوت می بخشد و روح را به افقهای تابناک پرواز می دهد و ذهن و ضمیر را شکوفا و باور می سازد.

با نگاهی به کتب ادب درمی یابیم که بخشهای قابل توجهی از آثار و گنجیه های ادبی را ادبیات اخلاقی، و بیش از نیمی از سرمایه ادب فارسی را ادبیات عرفانی تشکیل می دهد که بیگمان با فرهنگ مردم پیوندی ناگسستنی پبدا کرده است. همچنین شایان توجه است که «دین» و «مفاهیم دینی» همواره یکی از دستمایه های اصلی شاعران در خلق آثار ادبی، هنری بوده و این را می توان به وضوح در اشعار شعرای قرنهای ۳ و ۴ ه . ق همچون ابوسلیک گرگانی، شهید بلخی، رودکی، فردوسی و… تا شعر امروز لمس کرد.

به عنوان مثال: حکیم ابوالقاسم فردوسی در مقدمه شاهنامه با زبانی فخیم و آراسته پس از ستایش پیامبر اسلام(ص)، این گونه به خاندان رسالت و مولایش علی(ع) با اخلاص و ارادت عرض ادب می کند:

منم بنده اهل بیت نبیستاینده خاک پای وصی

افزون بر مفاهیم ادبی، ادبیات عرفانی نیز از سرمایه های گرانقدر ادبیات فارسی است که از نیمه های دوم قرن پنجم ه . ق ابتدا در آثار منثور و بعد در آثار منظوم به چشم می خورد. عرفان که در میان مسلمانان تصوف نیز نامیده می شود، شیوه ای از وصول به حقیقت و رسیدن به حق است براساس ریاضت و پارسایی و پاکدامنی و دوری از آلایشهای مادی، به گونه ای که شخص عارف بتواند درون خود را برای تابش انوار الهی صافی کند و بی واسطه به مقام قرب حق نایل آید.

برخی بر آنند که ادبیات عرفانی از قرن چهارم ه . ق آغاز گردید و از آن پس آثار ارزشمند زیر پدید آمد:

التعرف لمذهب التصوف کلاباذی؛ کشف المحجوب هُجویری؛ تذکره الأولیاء عطار؛ رساله قشیریه قشیری؛ کشف الأسرار میبدی؛ احیاء علوم الدین امام غزالی؛ عوارف المعارف سهرودی؛ مصباح الهدایه عزالدین کاشانی؛ فتوحات مکیه ابن عربی؛ لمع ابونصر سرّاج ؛ مشرب الارواح روزبهان بقلی، و سرانجام ادب عرفانی از قرن ششم ه . ق در آثار سنایی، عطار، عراقی، مولوی، سعدی، حافظ، جامی و صائب پدیدار گشت.

از آنجا که عرفان اسلامی منشأ قرآنی دارد، و مستند به احادیث و روایات است، همواره در عرصه ادب فارسی مطرح بوده و خواهد بود، به ویژه آنکه به دنبال پیروزی انقلاب اسلامی و پیدایش تغییرات زیربنایی در عرصه های «اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، نظامی، مذهبی و فرهنگی»، هنر، ادب و عرفان نیز از جلوه های جمال و کمال و عرفان امام(ره) بهره جست که بهترین نمود آن در ادبیات و شعر دفاع مقدس و ادبیات عرفانی کاملاً جلوه گر است.

حضرت امام خمینی(ره) با اشراف بر آثار عرفانی و شناخت اهل معرفت، نظری خاص به حافظ و سعدی و مولوی و خواجه عبدالله انصاری داشتند و عرفان را خیرات می دانستند. آثار منظوم و منثور امام(ره) که سرشار از اصطلاحات و تعبیرات عرفانی است، مجالی مغتنم و ارزنده برای اهل ادب و عرفان بویژه در تشریح و تبیین مقامات عرفانی فراهم آورده است که به پاره ای از آنها گذرا می پردازیم؛ خاصه آنکه عرفا با تفسیر آیه شریفه «و ما منا إلاّ له مقام معلوم»^(۳)